What do you think?
Rate this book
Vos - Het leven van Luc De Vos
Luc De Vos was een van de meest geliefde zangers van Vlaanderen. Hij brak in 1992door met Gorki, scoorde meerdere toptien-hits, maar ook als televisiepersoonlijkheid, columnist en schrijver was hij ongekend populair. Hij werd bewonderd om zijn levenslust, humor en intelligentie, maar achter zijn gulle lach ging ook een verlegen, onzekere man schuil die worstelde met de wereld, zijn bekendheid, zijn achtergrond en ambities.
In VOS reconstrueert Leon Verdonschot het leven van Luc De Vos aan de hand van talloze interviews met (jeugd)vrienden, familieleden, muzikanten en bewonderaars en creëert daarmee een intiem portret van een getroebleerde held die veel te vroeg gestorven is.
In VOS reconstrueert Leon Verdonschot het leven van Luc De Vos aan de hand van talloze interviews met (jeugd)vrienden, familieleden, muzikanten en bewonderaars en creëert daarmee een intiem portret van een getroebleerde held die veel te vroeg gestorven is.
- GenresBiographyNonfictionMusic
182 pages, Kindle Edition
Published April 19, 2017
5 people are currently reading
149 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 57 reviews
April 6, 2024
Deze biografie stond in de boekenkast in ons vakantie-appartement tussen de thrillers, de Lucinda Rileys en de Reizen Waes. En ja, ik hou wel van Gorki en ik heb Luc De Vos ooit wel eens door Gent weten wandelen, dus liet ik me verleiden.
Het boek geeft aan de ene kant inzicht in de geest van Vos, zijn nooit neen durven zeggen, zijn bourgondische eet- en drankzucht, zijn levensgenieterij en paljasserij, zijn geslotenheid en ongeveinsde nederigheid. Aan de andere kant rammelt het boek zoals een slecht Gorki-optreden. Of zoals een demo waar telkens nieuwe producers probeerden een hitsingle uit te puren: met onnodige herhalingen, onduidelijke structuur en een los einde. Maar hé, ik heb het toch beleefd en ben blij om te lezen dat Leon ook 'Ik ben aanwezig' Gorki's beste plaat vindt. Rock and roll, baby!
Het boek geeft aan de ene kant inzicht in de geest van Vos, zijn nooit neen durven zeggen, zijn bourgondische eet- en drankzucht, zijn levensgenieterij en paljasserij, zijn geslotenheid en ongeveinsde nederigheid. Aan de andere kant rammelt het boek zoals een slecht Gorki-optreden. Of zoals een demo waar telkens nieuwe producers probeerden een hitsingle uit te puren: met onnodige herhalingen, onduidelijke structuur en een los einde. Maar hé, ik heb het toch beleefd en ben blij om te lezen dat Leon ook 'Ik ben aanwezig' Gorki's beste plaat vindt. Rock and roll, baby!
May 3, 2025
Ja weer Luc De Vos, ja ik heb dit in twee dagen verslonden, ja ik ben een fanboy
Was interessant, een vreemde persoonlijkheid in al zijn genialiteit! Heeft mij een beter beeld gegeven van wie hij was en hoe zijn literair en muzikaal repertoire tot stand is gekomen.
Een werkloze dromer uit Evergem die nog thuis woont en als ontspanning liedjes zit te schrijven op zijn kamer LOL stel u voor
O mijn oude hart
Je slaat maar door
Je doet het al zo lang
Ben je nog niet moe
Ik heb zoveel nederlagen geleden
En ik raakte zoveel liefde kwijt
Maar jij kon het allemaal overleven
Bedankt voor de kostbare tijd
Was interessant, een vreemde persoonlijkheid in al zijn genialiteit! Heeft mij een beter beeld gegeven van wie hij was en hoe zijn literair en muzikaal repertoire tot stand is gekomen.
Een werkloze dromer uit Evergem die nog thuis woont en als ontspanning liedjes zit te schrijven op zijn kamer LOL stel u voor
O mijn oude hart
Je slaat maar door
Je doet het al zo lang
Ben je nog niet moe
Ik heb zoveel nederlagen geleden
En ik raakte zoveel liefde kwijt
Maar jij kon het allemaal overleven
Bedankt voor de kostbare tijd
May 23, 2017
Het viel me moeilijk om te stoppen met de lectuur van dit werk, zo goed - volgens mij - verweeft Verdonschot de portretten van de publieke figuur Vos en de privé persoon De Vos.
De eerste hoofdstukken deden me denken aan de wereld die Mark Twain zo precies neerzette in 'The adventures of Tom Sawyer': kattenkwaad uithalen met vrienden en vervolgens aanschuiven bij oma of mama voor een stuk van hun zelf bereide appel- of confituur taart. Of zich dat nu in de negentiende eeuw in de V.S. afspeelt of in Wippelgem in de jaren zestig maakt geen donder uit. Verdonschot citeert De Vos over de keuken van zijn moeder:
'En toen ik op vrijdagavond (van het internaat in Gent) thuiskwam had mijn moeder een kieken gebakken met frieten en witloof. Wanneer ik aan die vrijdagavonden denk, dan moet ik bijna weer beginnen huilen.'
Het is het beeld wat voor mij naar voren komt in deze biografie: het moederkind dat zich geen blijf weet met de wereld buiten het ouderlijke huis. Het doet denken aan andere popmuzikanten als Nick Drake, Syd Barrett of Robyn Hitchcock.
Wie een beetje affiniteit heeft met het werk van Luc De Vos zal hierin talloze aanknopingspunten vinden die een helder licht werpen op de ontstaansgeschiedenis van albums als 'Eindelijk vakantie', 'Hij leeft', 'Monstertje' of 'Ik ben aanwezig'. De passages waarin Frank Dûchene (de producer van 'Eindelijk vakantie') het heeft over hun samenwerking vormen - vind ik - een mooie illustratie van een samenwerking die louter het professionele ontsteeg. Uiterst vermakelijk waren de anekdotes over het verblijf in Amsterdam ten tijde van 'Ik ben aanwezig'. Zo vroeg De Vos aan Heyvaerts - die vaak heen en terug reed tussen Amsterdam en België - om een friteuse mee te brengen, zodat ze frieten konden maken die werkelijk smaakten als frieten.
Ook was ik verwonderd over de getuigenis van Rick De Leeuw (meestal heeft die iets weg van een op hol geslagen praatvaar), die in een paar regels de figuur De Vos kernachtig weet te omschrijven.
Gelukkig 'onthult' Verdonschot niet te veel zogenaamde 'ophefmakende' feiten, maar houdt hij zich strikt aan de weerslag van de gesprekken die hij voerde en maakt hij goed gebruik van aanwezige interviews, recensies en andere getuigenissen. Hij gaat ook niet aan het speculeren. Wat altijd een goede zaak is.
Een goed gedocumenteerde, rijk geschakeerde biografie. Alleen hoopte ik dit boek niet te hoeven lezen in 2017, maar ten vroegste in 2040.
De eerste hoofdstukken deden me denken aan de wereld die Mark Twain zo precies neerzette in 'The adventures of Tom Sawyer': kattenkwaad uithalen met vrienden en vervolgens aanschuiven bij oma of mama voor een stuk van hun zelf bereide appel- of confituur taart. Of zich dat nu in de negentiende eeuw in de V.S. afspeelt of in Wippelgem in de jaren zestig maakt geen donder uit. Verdonschot citeert De Vos over de keuken van zijn moeder:
'En toen ik op vrijdagavond (van het internaat in Gent) thuiskwam had mijn moeder een kieken gebakken met frieten en witloof. Wanneer ik aan die vrijdagavonden denk, dan moet ik bijna weer beginnen huilen.'
Het is het beeld wat voor mij naar voren komt in deze biografie: het moederkind dat zich geen blijf weet met de wereld buiten het ouderlijke huis. Het doet denken aan andere popmuzikanten als Nick Drake, Syd Barrett of Robyn Hitchcock.
Wie een beetje affiniteit heeft met het werk van Luc De Vos zal hierin talloze aanknopingspunten vinden die een helder licht werpen op de ontstaansgeschiedenis van albums als 'Eindelijk vakantie', 'Hij leeft', 'Monstertje' of 'Ik ben aanwezig'. De passages waarin Frank Dûchene (de producer van 'Eindelijk vakantie') het heeft over hun samenwerking vormen - vind ik - een mooie illustratie van een samenwerking die louter het professionele ontsteeg. Uiterst vermakelijk waren de anekdotes over het verblijf in Amsterdam ten tijde van 'Ik ben aanwezig'. Zo vroeg De Vos aan Heyvaerts - die vaak heen en terug reed tussen Amsterdam en België - om een friteuse mee te brengen, zodat ze frieten konden maken die werkelijk smaakten als frieten.
Ook was ik verwonderd over de getuigenis van Rick De Leeuw (meestal heeft die iets weg van een op hol geslagen praatvaar), die in een paar regels de figuur De Vos kernachtig weet te omschrijven.
Gelukkig 'onthult' Verdonschot niet te veel zogenaamde 'ophefmakende' feiten, maar houdt hij zich strikt aan de weerslag van de gesprekken die hij voerde en maakt hij goed gebruik van aanwezige interviews, recensies en andere getuigenissen. Hij gaat ook niet aan het speculeren. Wat altijd een goede zaak is.
Een goed gedocumenteerde, rijk geschakeerde biografie. Alleen hoopte ik dit boek niet te hoeven lezen in 2017, maar ten vroegste in 2040.
February 26, 2024
Luc De Vos discussieerde al te graag hoe je mosselen het best bereidt, praktiseerde de Irish Exit, bracht een grijze olifant op podium in het Capitole en las losjes Houellebecq en Pessoa.
Vlot geschreven biografie van een spraakmakend muzikant, maar vooral een allemansheld.
Vlot geschreven biografie van een spraakmakend muzikant, maar vooral een allemansheld.
May 22, 2024
Godverdomme wat mooi. Ik ben heel blij dat ik in Gent woon.
July 14, 2017
Deze moest ik uiteraard lezen, want zelfde school, zelfde dorp ... Erg aangrijpend. Een mooie, maar complexe mens, met een joekel van een minderwaardigheidscomplex. Public virtues, private vices. Ik had het kunnen weten, want het eerste optreden dat ik zag (Gentse feesten, Spiegeltent, 1993?) ging om de in het boek beschreven redenen volledig de mist in, toen al. Maar het laatste optreden dat ik zag (Sing for the Climate), solo, met alleen een overstuurde gitaar en heel veel zelfspot, was ontwapenend goed. Ik keek altijd uit naar de columns over zijn maat Roxy. Een diepe kijk in de Vlaams, laat-Bourgondische, katholieke volksziel. Buiten categorie. Zet de melancholie van 'Wie zal er voor de kinderen zorgen' (https://open.spotify.com/track/6H64ue...) of 'Punk is dood' nog eens op en laat alles tot in het diepste van je ziel snijden ...
April 21, 2017
Een monument voor een tegenstrijdig icoon. Luc in al zijn complexiteit. Vaak zo lollig dat je hardop lacht, tegen het einde zo droef dat je hart gaat slepen.
January 17, 2024
Al sinds een zeer jonge leeftijd heeft mijn vader ‘Mia’ me met de paplepel ingegeven. Het was een van de eerste liedjes die ik moest leren spelen op gitaar, en dan vertelde hij enthousiast over die prachtige tijd dat hij met Vos heeft meegemaakt in Zuid-Afrika.
Na het verlies van mijn broer, mijn vader zijn zoon, klinkt Mia niet meer hetzelfde. Mia ruikt niet langer naar Zuid-Afrika, gitaarlessen op een te grote gitaar en alle moois. Nostalgie van de opperste plank met een dubbel gevoel.
Zo zie je maar welk effect Vos had op het volk. Een complexe artiest die een nog complexer leven vertegenwoordigt. Prachtig boek! Niet de allerbeste biografie, maar wel pakkend. Je voelde weliswaar de sleur van het leven die zo werd benadrukt. Prachtige ode aan Luc De Vos.
Na het verlies van mijn broer, mijn vader zijn zoon, klinkt Mia niet meer hetzelfde. Mia ruikt niet langer naar Zuid-Afrika, gitaarlessen op een te grote gitaar en alle moois. Nostalgie van de opperste plank met een dubbel gevoel.
Zo zie je maar welk effect Vos had op het volk. Een complexe artiest die een nog complexer leven vertegenwoordigt. Prachtig boek! Niet de allerbeste biografie, maar wel pakkend. Je voelde weliswaar de sleur van het leven die zo werd benadrukt. Prachtige ode aan Luc De Vos.
June 15, 2020
Het lijkt nogal arrogant om te zeggen dat ik delen van mezelf herkende in de door Leon Verdonschot geschreven biografie van Luc De Vos en wellicht zelfs bijzonder vreemd voor wie mij kent (en Luc De Vos ook): hij lijkt één van de meest ongecompliceerde mensen die er ooit waren in Gent en zelf ben ik ik zal het maar zelf toegeven- behoorlijk gecompliceerd. Maar misschien (het zou een Vos-aforisme kunnen zijn) schuilt er wel een Vos in elk van ons.
Aan de hand van fragmenten uit boeken en nummers die hij schreef, wordt duidelijk dat de artiest en de mens Luc De Vos in hoge mate samenvielen. De grote kunst, zo vond ik altijd al en zie ik in deze biografie nog maar eens bevestigd, van Luc De Vos was dat hij erin slaagde om die zinnen die je honderdmaal hoort, die horen bij hoe er gesproken wordt in Wippelgem, Gent, Oost-Vlaanderen (en wellicht ook nog wel een eind daarbuiten), die als nietszeggende clichés betekenisloos niet eens in ons geheugen leken opgeslagen, dat hij nét die zinnen zo'n poëtische kracht kon geven dat je voorbij het cliché leerde kijken, dat je snapte waarover het ging, dat je herkenning voelde, door de taal maar ook doordat de onderliggende boodschap nooit moeilijk te ontcijferen viel.
Zelf van Gent en fier in deze stad te wonen (al bijna heel mijn leven), hoort hij zo onlosmakelijk bij deze stad dat werkelijk iedereen die ik hier ken (ook beroepsmatig, mensen die in een heel andere wereld dan die van mijn vrienden en kennissen leven), hem kende. En ik had ook dat gevoel dat ik hem kende omdat ik hem soms in de Delhaize in Ledeberg zag met zijn zoontje. Hem aanspreken durfde ik niet (dat vind ik bij alle muzikanten altijd moeilijk) en toch kon ik blij thuiskomen en zeggen "ik heb Luc De Vos gezien in de Delhaize!" alsof we daar dan een half uur een gesprek gevoerd hadden over muziek, de samenleving, Gent en het vaderschap (heel vaak was ik daar met mijn zoon of dochter of beiden). En mijn lief, uit Brugge, aan haar kan ik het maar niet uitleggen, hoe Luc De Vos het meest verbindende is wat deze stad heeft, nog meer dan AA Gent (want je hebt hier zelfs, ongelooflijk maar waar, Club Brugge-supporters!) en de Gentse Feesten.
Toen mijn zoon nog voetbalde, waren we in de kantine van de ploeg waar hij moest spelen, ik vermoed een jaar nadat hij gestorven was, en op de radio speelden ze "Mia" als eerbetoon, op alle zenders op hetzelfde moment. Mijn zoon speelde bij Tenstar Melle en het was een kantine aan de andere kant van de stad. En in die kantine zong iedereen, écht waar iedereen, mee met "Mia". Een meer divers publiek was er amper denkbaar en toch... "Mia"!
Dat Leon Verdonschot erin slaagt om al die gevoelens, al die herinneringen, al die pracht van zijn teksten, de wonderbaarlijke contradictie van ogenschijnlijk doordeweekse zinnen ("soms vraagt een mens zich af", "wie zal er voor de kinderen zorgen?", "Veronica komt naar je toe" waarbij je de reclamespotjes van Veronica op de Nederlandse tv terug in gedachten ziet,...) die toch een zo diepe tristesse én hoop én herkenning én opluchting omdat anderen het ook niet makkelijk hebben,... kunnen herbergen. om alles wat hij teweegbracht, zo sterk tot leven te wekken, is een bijzonder knappe prestatie. En ik heb genoten van de epiloog, vooral de gesprekken met Lucs zoon Bruno. Hoewel mijn relatie met mijn intussen bijna 15-jarige zoon natuurlijk niet hetzelfde is, en ik nooit dezelfde gesprekken met hem zou hebben, is het zo herkenbaar. Misschien schuilt daarin niet allen de kracht van Luc De Vos' teksten, maar van zijn hele leven: hij gaf je het gevoel dat hoezeer de details ook mochten verschillen, we in wezen dezelfden waren...
Aan de hand van fragmenten uit boeken en nummers die hij schreef, wordt duidelijk dat de artiest en de mens Luc De Vos in hoge mate samenvielen. De grote kunst, zo vond ik altijd al en zie ik in deze biografie nog maar eens bevestigd, van Luc De Vos was dat hij erin slaagde om die zinnen die je honderdmaal hoort, die horen bij hoe er gesproken wordt in Wippelgem, Gent, Oost-Vlaanderen (en wellicht ook nog wel een eind daarbuiten), die als nietszeggende clichés betekenisloos niet eens in ons geheugen leken opgeslagen, dat hij nét die zinnen zo'n poëtische kracht kon geven dat je voorbij het cliché leerde kijken, dat je snapte waarover het ging, dat je herkenning voelde, door de taal maar ook doordat de onderliggende boodschap nooit moeilijk te ontcijferen viel.
Zelf van Gent en fier in deze stad te wonen (al bijna heel mijn leven), hoort hij zo onlosmakelijk bij deze stad dat werkelijk iedereen die ik hier ken (ook beroepsmatig, mensen die in een heel andere wereld dan die van mijn vrienden en kennissen leven), hem kende. En ik had ook dat gevoel dat ik hem kende omdat ik hem soms in de Delhaize in Ledeberg zag met zijn zoontje. Hem aanspreken durfde ik niet (dat vind ik bij alle muzikanten altijd moeilijk) en toch kon ik blij thuiskomen en zeggen "ik heb Luc De Vos gezien in de Delhaize!" alsof we daar dan een half uur een gesprek gevoerd hadden over muziek, de samenleving, Gent en het vaderschap (heel vaak was ik daar met mijn zoon of dochter of beiden). En mijn lief, uit Brugge, aan haar kan ik het maar niet uitleggen, hoe Luc De Vos het meest verbindende is wat deze stad heeft, nog meer dan AA Gent (want je hebt hier zelfs, ongelooflijk maar waar, Club Brugge-supporters!) en de Gentse Feesten.
Toen mijn zoon nog voetbalde, waren we in de kantine van de ploeg waar hij moest spelen, ik vermoed een jaar nadat hij gestorven was, en op de radio speelden ze "Mia" als eerbetoon, op alle zenders op hetzelfde moment. Mijn zoon speelde bij Tenstar Melle en het was een kantine aan de andere kant van de stad. En in die kantine zong iedereen, écht waar iedereen, mee met "Mia". Een meer divers publiek was er amper denkbaar en toch... "Mia"!
Dat Leon Verdonschot erin slaagt om al die gevoelens, al die herinneringen, al die pracht van zijn teksten, de wonderbaarlijke contradictie van ogenschijnlijk doordeweekse zinnen ("soms vraagt een mens zich af", "wie zal er voor de kinderen zorgen?", "Veronica komt naar je toe" waarbij je de reclamespotjes van Veronica op de Nederlandse tv terug in gedachten ziet,...) die toch een zo diepe tristesse én hoop én herkenning én opluchting omdat anderen het ook niet makkelijk hebben,... kunnen herbergen. om alles wat hij teweegbracht, zo sterk tot leven te wekken, is een bijzonder knappe prestatie. En ik heb genoten van de epiloog, vooral de gesprekken met Lucs zoon Bruno. Hoewel mijn relatie met mijn intussen bijna 15-jarige zoon natuurlijk niet hetzelfde is, en ik nooit dezelfde gesprekken met hem zou hebben, is het zo herkenbaar. Misschien schuilt daarin niet allen de kracht van Luc De Vos' teksten, maar van zijn hele leven: hij gaf je het gevoel dat hoezeer de details ook mochten verschillen, we in wezen dezelfden waren...
October 18, 2017
Ik ken Gorki niet echt, het enige nummer dat ik me kan herinneren is 'Mia' dat steevast in de top nnn aller tijden schijnt te staan. De figuur van Luc, de zanger is wel interessant. Tijdens zijn eerste levensfaze lijkt hij een beetje op een oervlaamse versie van Oblomov. Na het succes komt daar de begenadigde tekstschrijver en performer bij. Steeds onderbouwd door luiheid, waar niks mis mee is. Het boek is gelukkig maar een beetje langer dan nodig met de vele laudatios die weg hadden kunnen gelaten worden zonder afbreuk te doen aan het geheel. Een interessante zijsprong voor mij. Had ik het niet gelezen dan had ik niks gemist, maar dat heb je nog wel eens met boeken.
January 31, 2022
Prachtig gedaan door Leon Verdonschot. Dikke tip, ik denk zelfs als je de muziek van Gorky/Gorki/Luc de Vos niet kent.
August 6, 2024
Vooral eerste deel kon me wel boeien.
Tweede helft sprong wat teveel heen en weer.
Maar toch genoten van het boek, en ook wat voor mij onbekende Gorky/i-nummers ontdekt.
Tweede helft sprong wat teveel heen en weer.
Maar toch genoten van het boek, en ook wat voor mij onbekende Gorky/i-nummers ontdekt.
May 21, 2017
Wat ben ik blij dat ik dit boek gelezen heb. Het mysterie dat Luc De Vos is en was wordt er zeker iets minder door. Voor mij is en blijft hij een held, mijn held, in de eerste plaats van het geschreven woord. Verstandig, eigenzinnig en o zo gevoelig, maar o zo mysterieus. Ook de mensen die zo dichtbij hem leefden - zo blijkt - kregen geen vat op hem. Hij was zijn eigen ongeleide projectiel, wroetend op zijn eigenste manier, dromend, maar vooral vechtend met zijn demonen van ongekende aard.
Verdonschot schrijft vlot leesbaar - maar mist toch wel wat fijngevoeligheid in zijn pen. Hoe contrastrijk met de subtiele stukken van De Vos zelf die het boek in cursief doorspekken. Zeker we komen veel te weten, maar soms volgen de minuscule anecdotes elkaar te snel op, zijn de details iets te gedetailleerd (sic) voor niet-muzikanten, zijn de grappen niet grappig wanneer te snel naverteld of is Verdonschots taalgebruik gewoon te alledaags en banaal. De Vos had bij momenten mooiere zinnen verdiend.
Merci Luc De Vos voor je aanwezigheid in Gent, voor je 'andere' kijk op het dagelijkse leven, voor al die schone muzikale momenten, voor je songs, voor je optredens, voor je grappen, voor je inzichten. We blijven je missen hier op deze aardkloot!
Verdonschot schrijft vlot leesbaar - maar mist toch wel wat fijngevoeligheid in zijn pen. Hoe contrastrijk met de subtiele stukken van De Vos zelf die het boek in cursief doorspekken. Zeker we komen veel te weten, maar soms volgen de minuscule anecdotes elkaar te snel op, zijn de details iets te gedetailleerd (sic) voor niet-muzikanten, zijn de grappen niet grappig wanneer te snel naverteld of is Verdonschots taalgebruik gewoon te alledaags en banaal. De Vos had bij momenten mooiere zinnen verdiend.
Merci Luc De Vos voor je aanwezigheid in Gent, voor je 'andere' kijk op het dagelijkse leven, voor al die schone muzikale momenten, voor je songs, voor je optredens, voor je grappen, voor je inzichten. We blijven je missen hier op deze aardkloot!
May 30, 2017
De Vos wilde zeer graag geloven in een zinvol leven, maar ging gebukt onder de zinloosheid ervan. Als een volleerde poète maudit gaf hij zich over aan mateloosheid en zocht hij de roes. In zijn liefde voor mensen, in poëzie en muziek. En in alcohol. Verdonschot gaat het problematische drankgebruik van De Vos niet uit de weg en toont hoe zijn omgeving eronder leed. Dat is het mooie aan VOS: de auteur hangt geen geïdealiseerd beeld van Luc De Vos op. Ook zijn nukkige karakter en kleine kantjes maken deel uit van de puzzel.
“Het is alleen de groten gegeven: iets heel triestigs zeggen met humor”, laat producer Wouter Van Belle optekenen in het derde hoofdstuk. Die rake omschrijving van de Vossiaanse schrijfkunst is ook op deze biografie van toepassing. VOS is meeslepend geschreven en bij momenten hilarisch, maar van het verhaal wordt je hart week.
Lees de volledige recensie: https://vreemderdanfictie.be/2017/05/...
“Het is alleen de groten gegeven: iets heel triestigs zeggen met humor”, laat producer Wouter Van Belle optekenen in het derde hoofdstuk. Die rake omschrijving van de Vossiaanse schrijfkunst is ook op deze biografie van toepassing. VOS is meeslepend geschreven en bij momenten hilarisch, maar van het verhaal wordt je hart week.
Lees de volledige recensie: https://vreemderdanfictie.be/2017/05/...
November 30, 2024
29 november 2014: als 18-jarige zie ik hoe Martine Tanghe breekt tijdens de aankondiging van het overlijden van Luc De Vos. Ik ken hem van zijn passages op TV en natuurlijk ken ik de bekendste hits van Gorki wel, maar ik heb op dat moment geen connectie met het nieuws.
Enkele jaren later verschijnt VOS van Leon Verdonschot en uit interesse koop ik een exemplaar. Het is vanaf dan dat ik plots word gegrepen door Gorki en door Luc De Vos. Ik ga in de jaren daarna op zoek naar zijn boeken en zijn muziek en verslind alles.
Het is ondertussen #TIENJAARZONDERVOS en de liefde voor hem neemt enkel toe met de jaren. Ik ben 30 jaar jonger, drink amper en heb niks met Gent, maar toch voel ik me om een of andere manier met hem verwant. Het is na al die tijd dat ik Martine Tanghe's reactie eindelijk begrijp.
Merci voor alles Vossieboy uit Belgium!
Enkele jaren later verschijnt VOS van Leon Verdonschot en uit interesse koop ik een exemplaar. Het is vanaf dan dat ik plots word gegrepen door Gorki en door Luc De Vos. Ik ga in de jaren daarna op zoek naar zijn boeken en zijn muziek en verslind alles.
Het is ondertussen #TIENJAARZONDERVOS en de liefde voor hem neemt enkel toe met de jaren. Ik ben 30 jaar jonger, drink amper en heb niks met Gent, maar toch voel ik me om een of andere manier met hem verwant. Het is na al die tijd dat ik Martine Tanghe's reactie eindelijk begrijp.
Merci voor alles Vossieboy uit Belgium!
October 31, 2017
Terwijl ik op vakantie ben, eindelijk verder gelezen in dit boek over Vos, de man waarvoor we elke thuismatch nog steeds zingen. Ik ben opgegroeid met zijn muziek, hield (en hou) van zijn teksten. Zag hem vaak met Gorki op de Feesten.
Het boek zelf is niet meteen mijn type boek, vandaar de drie sterren. Het was wel aangenaam om een ruimer beeld te krijgen van de cultfiguur die hij is. Zo ontdekte ik dat hij ook boeken schreef (nooit geweten) en dat hij dezelfde cd's als ik grijsdraaide (Ok Computer - Mellon Collie & The Infinite Sadness). Ik blijf het spijtig vinden dat hij zo vroeg stierf. Had graag nog eens met mijn dochter naar Gorki gaan kijken. Ze kent zijn muziek nog niet, maar dat komt vast wel nog ;-)
Het boek zelf is niet meteen mijn type boek, vandaar de drie sterren. Het was wel aangenaam om een ruimer beeld te krijgen van de cultfiguur die hij is. Zo ontdekte ik dat hij ook boeken schreef (nooit geweten) en dat hij dezelfde cd's als ik grijsdraaide (Ok Computer - Mellon Collie & The Infinite Sadness). Ik blijf het spijtig vinden dat hij zo vroeg stierf. Had graag nog eens met mijn dochter naar Gorki gaan kijken. Ze kent zijn muziek nog niet, maar dat komt vast wel nog ;-)
April 30, 2017
Zeer vlot geschreven biografie van een complexe artiest, bomvol treffende anekdotes. Opvallend dat een Nederlander zo'n oervlaams figuur perfect weet te vatten. Dit is zeker geen hagiografie, wel een eerlijk en zo accuraat mogelijk beeld van een muzikant die in interviews zichzelf vaak tegensprak en ook via zijn teksten moeilijk te vatten was.
April 28, 2017
Heftig. Donkerder dan verwacht, maar desalniettemin: mooi. Meetjesland.
May 15, 2017
lichtjes tegenvallende biografie van een Vlaamse volksheld.
October 11, 2017
Wat was het lang geleden dat ik een boek op een dag tijd uitgelezen heb. Eens je hierin begint, wil je niet meer stoppen. Soms grappig, soms pijnlijk.
November 19, 2017
Da's dan goed he.
Dan weten we dat he.
Dan weten we dat he.
November 18, 2017
Een flink aantal jaren geleden luisterde ik voor het eerst naar Gorki, de Vlaamse band van zanger en liedjesschrijver Luc de Vos. Wat me aanspraak in de muziek waren de fenomenale, sombere en tegelijk humoristische teksten en de melancholieke stem van De Vos. In 2014 overleed Luc de Vos. In Nederland amper nieuwswaardig, maar net over de grens, in Vlaanderen, was men in rouw. Er was een held heengegaan. Menigten op pleinen zongen hun bekendste liedje: Mia. Wie was toch deze Luc de Vos?
Door het luisteren naar zijn teksten en zijn muziek (en een enkel televisieoptreden wat ik had gezien) was er bij mij een beeld van hem ontstaan. Het leek me iemand die het leed in het leven van zich afschreef, iemand die het leed vooral via zijn kunst tot uiting liet komen, zoals artiesten zo vaak doen. Achter die teksten zou dan die goedlachse man van televisie schuilgaan die in zijn creatieve uitingen nog het meest somber was. Natuurlijk is dat een wel erg eenzijdig en gemakkelijk beeld. Iedereen heeft zo zijn naargeestige momenten, maar Luc de Vos leek me niet iemand die deze bezongen zwaarmoedigheid altijd en overal met zich meedroeg.
Toen was daar het boek van Leon Verdonschot. Ik heb me verbaasd over de man die door Verdonschot op een mooie manier geschetst werd. Niet eens zozeer over zijn opmerkelijke neerslachtigheid. Op alle delen van zijn leven keek hij terug op een manier die anderen verbaasde. Zo keek hij volgens zijn broers en zussen wel heel erg treurig terug naar zijn toch over het algemeen zorgeloze jeugd. Maar De Vos keek overal treuriger op terug. Terwijl de mensen om hem heen niets aan hem merkten, terwijl ze dachten dat hij het toch vaak wel naar zijn zin had, kwamen ze er vaak later achter dat hij het toch anders ervaren had. Maar, zoals gezegd, dit was niet wat ik het meest opmerkelijke vond.
Nee, wat me werkelijk verbaasde was zijn luiheid, misschien wel zijn verwendheid. Hij was een nakomelingetje, mocht alles van zijn moeder. De Vos was een tere ziel, ging elke confrontatie uit de weg, liet het door anderen (vooral zijn manager) oplossen. Hij bleef thuis wonen tot hij ver in de twintig was en al met zijn Gorky (toen nog met ‘y’) zijn eerste successen had. Oefenen met de band vond hij onnodig. Hij zat het liefst met een boek of de ‘gazet’ in zijn handen, in zijn eigen, vertrouwde wereldje. In zijn eigen hoofd, daar was het veilig.
De Vos was uitermate belezen, een groot voorbeeld voor de natie en tegelijkertijd bijna een kind. Een kind die geen maat kon houden met alcohol en eten. Maar bovenal was Luc de Vos een volstrekt authentieke persoonlijkheid, een weergaloos liedjesschrijver. Ik zal zijn muziek nog lang beluisteren, maar nu wel met een heel ander beeld van de schepper van die wonderschone teksten.
Door het luisteren naar zijn teksten en zijn muziek (en een enkel televisieoptreden wat ik had gezien) was er bij mij een beeld van hem ontstaan. Het leek me iemand die het leed in het leven van zich afschreef, iemand die het leed vooral via zijn kunst tot uiting liet komen, zoals artiesten zo vaak doen. Achter die teksten zou dan die goedlachse man van televisie schuilgaan die in zijn creatieve uitingen nog het meest somber was. Natuurlijk is dat een wel erg eenzijdig en gemakkelijk beeld. Iedereen heeft zo zijn naargeestige momenten, maar Luc de Vos leek me niet iemand die deze bezongen zwaarmoedigheid altijd en overal met zich meedroeg.
Toen was daar het boek van Leon Verdonschot. Ik heb me verbaasd over de man die door Verdonschot op een mooie manier geschetst werd. Niet eens zozeer over zijn opmerkelijke neerslachtigheid. Op alle delen van zijn leven keek hij terug op een manier die anderen verbaasde. Zo keek hij volgens zijn broers en zussen wel heel erg treurig terug naar zijn toch over het algemeen zorgeloze jeugd. Maar De Vos keek overal treuriger op terug. Terwijl de mensen om hem heen niets aan hem merkten, terwijl ze dachten dat hij het toch vaak wel naar zijn zin had, kwamen ze er vaak later achter dat hij het toch anders ervaren had. Maar, zoals gezegd, dit was niet wat ik het meest opmerkelijke vond.
Nee, wat me werkelijk verbaasde was zijn luiheid, misschien wel zijn verwendheid. Hij was een nakomelingetje, mocht alles van zijn moeder. De Vos was een tere ziel, ging elke confrontatie uit de weg, liet het door anderen (vooral zijn manager) oplossen. Hij bleef thuis wonen tot hij ver in de twintig was en al met zijn Gorky (toen nog met ‘y’) zijn eerste successen had. Oefenen met de band vond hij onnodig. Hij zat het liefst met een boek of de ‘gazet’ in zijn handen, in zijn eigen, vertrouwde wereldje. In zijn eigen hoofd, daar was het veilig.
De Vos was uitermate belezen, een groot voorbeeld voor de natie en tegelijkertijd bijna een kind. Een kind die geen maat kon houden met alcohol en eten. Maar bovenal was Luc de Vos een volstrekt authentieke persoonlijkheid, een weergaloos liedjesschrijver. Ik zal zijn muziek nog lang beluisteren, maar nu wel met een heel ander beeld van de schepper van die wonderschone teksten.
June 3, 2018
Ik zal Luc De Vos wel meer zijn tegen gekomen - op festivals toen ze optraden uiteraard, maar ook wellicht in Gent toevallig in het straatbeeld - maar in mijn herinnering het enige heel dichtbij moment was op het terras van Fort Liefkenshoek, toen ik daar met collega’s van Katoen Natie een vrijdagnamiddag na het werk pint zat te drinken.
Luc en een fotograaf waren een fotoshoot aan het doen. Vlak achter ons, heel casual.
Hij was niet echt op zijn gemak maar anderzijds deerde het hem ook niet. En voor de omgeving was het ook zo van: ah de Luc van Gorki, cool. Nog een rondje...
Luc De Vos zijn geboortejaar slechts een paar jaar vroeger dan het mijne, dus al wat in zijn omgeving gebeurde, gebeurde ook in de mijne. Het hele levensverhaal is heel herkenbaar, waarmee ik niet wil zeggen dat ik in een “vooroorlogs gezin” geboren ben.
Ik was beter af, maar als hij naar de Bilbo in Gent treint om een LP te scoren, dan is dat zeer herkenbaar.
Ik bedoel: Vlaamse klei, Weltschmerz, CVP staat, de loden jaren ‘80, zatte chirofuiven in nabijgelegen gehuchten... check.
Toen het nieuws van Lucs overlijden doordrong, waren we toevallig in Gent, om onze oudste zoon en middelste kind zijn 20ste verjaardag te vieren. Het drukte meteen zijn stempel op de avond, maar de impact werd pas dagen, weken en maanden later duidelijk.
Tot zover mijn persoonlijke referenties aan dat droevige moment.
Over naar de biografie van Leon Verdonschot.
Kort en krachtig: een heel warm, goed geschreven, vol compassie, heel goed ingeleefd, grondig gereseached boek.
Met biografieën is het altijd een beetje angstig knijpen... Als de chroniqueur kickt op facts & figures, dan bloeden je ogen al snel, en aan het andere eind heb je van die dwepende fans die er een heldengedicht in boekformaat van maken.
Niet zo bij L.V.
Luc De Vos, Vos, had zich geen mooier saluut kunnen wensen dan dit werk.
Dat ik er veel verwantschap met Luc in terugvond, doet niet ter zake. Ik heb dikwijls een krop in de keel moeten doorslikken, en ja, ik het een paar keer niet droog gehouden.
Lezen, zou ik zeggen. Zeker voor de Gorki fans, ook voor de Generation X tijdsgenoten, voor de Gentenaars, voor de Oost-Vlamingen, voor de pintenpakkers, Baudelairefans, de rockers, etc. etc. etc.
We will never walk alone.
Luc en een fotograaf waren een fotoshoot aan het doen. Vlak achter ons, heel casual.
Hij was niet echt op zijn gemak maar anderzijds deerde het hem ook niet. En voor de omgeving was het ook zo van: ah de Luc van Gorki, cool. Nog een rondje...
Luc De Vos zijn geboortejaar slechts een paar jaar vroeger dan het mijne, dus al wat in zijn omgeving gebeurde, gebeurde ook in de mijne. Het hele levensverhaal is heel herkenbaar, waarmee ik niet wil zeggen dat ik in een “vooroorlogs gezin” geboren ben.
Ik was beter af, maar als hij naar de Bilbo in Gent treint om een LP te scoren, dan is dat zeer herkenbaar.
Ik bedoel: Vlaamse klei, Weltschmerz, CVP staat, de loden jaren ‘80, zatte chirofuiven in nabijgelegen gehuchten... check.
Toen het nieuws van Lucs overlijden doordrong, waren we toevallig in Gent, om onze oudste zoon en middelste kind zijn 20ste verjaardag te vieren. Het drukte meteen zijn stempel op de avond, maar de impact werd pas dagen, weken en maanden later duidelijk.
Tot zover mijn persoonlijke referenties aan dat droevige moment.
Over naar de biografie van Leon Verdonschot.
Kort en krachtig: een heel warm, goed geschreven, vol compassie, heel goed ingeleefd, grondig gereseached boek.
Met biografieën is het altijd een beetje angstig knijpen... Als de chroniqueur kickt op facts & figures, dan bloeden je ogen al snel, en aan het andere eind heb je van die dwepende fans die er een heldengedicht in boekformaat van maken.
Niet zo bij L.V.
Luc De Vos, Vos, had zich geen mooier saluut kunnen wensen dan dit werk.
Dat ik er veel verwantschap met Luc in terugvond, doet niet ter zake. Ik heb dikwijls een krop in de keel moeten doorslikken, en ja, ik het een paar keer niet droog gehouden.
Lezen, zou ik zeggen. Zeker voor de Gorki fans, ook voor de Generation X tijdsgenoten, voor de Gentenaars, voor de Oost-Vlamingen, voor de pintenpakkers, Baudelairefans, de rockers, etc. etc. etc.
We will never walk alone.
August 8, 2024
Tijdens de Gentse feesten was ik op een optreden van 'het zesde metaal'. Wannes vertelde een verhaal over Luc en speelde als toegift het schitterende 'Boze wolven' van gorki. Dit boek stond al een tijdje op mijn 'te lezen' lijst en met dat kleine duwtje toch eens aan begonnen. Grote lijnen kende ik wel al.. uit een belpop reportage.. Die schitterende eerste plaat die moeilijk te evenaren was daarna.. de heel unieke mens die hij was met al zijn talenten en gebreken komt heel mooi naar voor.
Heb gorki ook enkele keren zien optreden oa op de gentse feesten of eens in Ninove waar het wel zeer warrig was en meer een comedy act. Wat echt doodzonde was voor die schitterende nummers. Laatste keer Gorki was wel een topshow op Marktrock Leuven..
Op het einde van het boek geeft zijn zoon ook nog de nummers mee waar hij soms naar luistert.. Het zijn dat soort details die zo'n boek de moeite waard maken.. 2 klassiekers en 1 onbekend voor mij.. die komen ook mijn playlist :). En aan wie het vriendelijk vraagt zal ik ze verklappen.
Heb gorki ook enkele keren zien optreden oa op de gentse feesten of eens in Ninove waar het wel zeer warrig was en meer een comedy act. Wat echt doodzonde was voor die schitterende nummers. Laatste keer Gorki was wel een topshow op Marktrock Leuven..
Op het einde van het boek geeft zijn zoon ook nog de nummers mee waar hij soms naar luistert.. Het zijn dat soort details die zo'n boek de moeite waard maken.. 2 klassiekers en 1 onbekend voor mij.. die komen ook mijn playlist :). En aan wie het vriendelijk vraagt zal ik ze verklappen.
October 15, 2017
Mijmerend naar Luc De Vos heb ik dit kleinood gelezen. Ik dacht dat het een biografie zou zijn, maar Verdonschot bleef naar mijn gedacht wat te hard aan de oppervlakte kleven. Het verhaal moet genoegen nemen met de anekdotes die iedereen al kent (trouwfeest van Luc De Vos: frieten met stoofvlees in De Vooruit, dat wisten we toch al?) of gaat te diep in op "discussies over de klankkleur die het volgende Gorki-album moest hebben".
Qua nostalgische trip: heerlijk boek. Ik moest geregeld terugdenken aan optredens van Gorki, ontmoetingen met Luc De Vos op festivalweides of legendarische tv-optredens.
Qua biografie: toch wel een onvoldoende.
Qua nostalgische trip: heerlijk boek. Ik moest geregeld terugdenken aan optredens van Gorki, ontmoetingen met Luc De Vos op festivalweides of legendarische tv-optredens.
Qua biografie: toch wel een onvoldoende.
November 2, 2017
Ik kende slechts de bekendere nummers van Gorki, maar door dit boek de prachtige catalogus (eindelijk) ontdekt. Het boek leest zeer gemakkelijk en je krijgt een goed beeld van het mileu waarin Vos is opgegroeid, zijn manier van werken en de Vlaamse muziekscene van de jaren 90. Er zitten pracht anecdotes in en uitleg over de kwaliteit van Vos' prachtige teksten.
Ik miste wel een goede duiding over de impact (?) van het debuutalbum. Zijn relatie met zijn vrouw en zoon hadden wat dieper uitegwerkt mogen worden. Desalniettemin, een aanrader.
Ik miste wel een goede duiding over de impact (?) van het debuutalbum. Zijn relatie met zijn vrouw en zoon hadden wat dieper uitegwerkt mogen worden. Desalniettemin, een aanrader.
January 9, 2025
Ach Voske. Ik was hem eerlijk gezegd bij leven en welzijn al kwijtgeraakt destijds. Ook met dit heus wel aardig geschreven boek won ik hem niet meteen terug, maar dat hoeft ook niet meer. Het was mooi. Hij was uniek. Die eerste platen zijn nog steeds meesterwerken. Maar veel blijft er niet over. Het boek was eigenlijk al een beetje gesloten. En nu na bijna driehonderd pagina’s weer. Wat rest ‘is een schaduw in de schemering / Een schim in het schijnsel van het noorderlicht.’ En dan komt toch weer die behoefte om zijn stem even te horen…
July 25, 2017
Pageturner met brutaal eerlijke kijk op de poeet van het volk, zoals hij het zou hebben gewild. zijn wortels zaten nog meer dan verwacht stevig vast in de wippelgemse klei. Ooit was ik een soldaat wordt er enkel mooier door.
November 6, 2017
Een tragisch levensverhaal van een speciale man. Ik vond het een goed geschreven inkijk in een soms kneuterige Belgische muziekscene, maar ik bleef wel achter met de vraag waarom Luc zo ongelukkig is geweest tijdens zijn leven.
December 26, 2017
Bijna per ongeluk als e-book gekocht, alleen omdat het zo goedkoop was... Echter héél aangenaam verrast geweest. Vos was blijkbaar echt de man zoals we die kenden van radio en tv. Mooi verhaal zonder meer.
Displaying 1 - 30 of 57 reviews