«Εννοείται σε όλες τις δηλώσεις που θα κάνω θα αναφέρω και εσένα. Δεν θα μπορούσα να αποσιωπήσω το γεγονός οτι μου έσωσες τη ζωή όταν δραπέτευα από το στρατόπεδο και ότι τόσα χρόνια ήσουν η αγαπημένη μου γυναίκα. Φυσικά εκείνο το θλιβερό γεγονός οτι τελικά με απάτησες με τον κύριο Ιβερσεν δεν θα το αναφέρω εδώ. Άλλωστε αυτό δεν ενδιαφέρει και κάνεναν εκτός από μένα και σένα. Και εγώ, όπως σου είπα στα συγχωρώ όλα…»
Μέσα απ΄την απλή μυθιστορηματική περιγραφή της μοίρας ενός κοινού ανθρώπου ξετυλίγονται και συμπλέκονται καταστάσεις που διαχέουν την ατμόσφαιρα και το υλικό απ΄το οποίο είναι ζυμωμένος ο κόσμος μας. Το αιώνιο και το μεταβατικό, το ονειρικό και το «πραγματικό», το αληθινό και το ψεύτικο, ζουν σ΄έναν θανάσιμο εναγκαλισμό στον οποίο τους κρατούν ανελέητα τα στοιχεία που συνοδεύουν την ανθρώπινη μοίρα: η εξουσία, η ιδεολογία και η αλλοτρίωση.
Η δύναμη και η απλότητα της μυθιστορηματικής αφήγησης στην Απολύτρωση, η πάλη ζωής και θανάτου του Γρηγόριε Ζίνταρ και του Στανόιλο, αλλά και η τραγικότητα της κοινής τους μοίρας που ξεχωρίζει επιφανειακά απ΄τους αντίθετους ρόλους τους σε μια κοινωνική κατάσταση όπου η ύπαρξή τους έχει τη μορφή εξωτερικών και ασύλληπτων γι΄αυτούς προσδιορισμών, θυμίζει τους μεγάλους του είδους: τον Ντοστογιέφσκι, τον Καμύ και τον Κάφκα.
Branimir Šćepanović (Бранимир Шћепановић) was a Serbian and Yugoslav writer. He was born in Podgorica, then Kingdom of Yugoslavia. His father was a teacher and a published author. Young Šćepanović started writing while still being a student in high school.
His famous novel Usta puna zemlje (Mouth full of earth) had 32 editions in Serbia and 23 editions in France. Šćepanović's 1977 novel, Smrt gospodina Goluže (The Death of Mr. Goluzha) was adapted in 1997 by Alan Wade for the film he directed, and was released by Fine Line Features and New Line International.
Branimir Šćepanović won the October award from the city of Belgrade and two Golden Arenas for Best Screenplays: Before the Truth (1968) and The Battle of Sutjeska (1973).
Iskupljenje za neizrecivu sramotu umesto večne slave za požrtvovanost i hrabrost ukazanoj društvu, zahvaljući čijoj pakosti i nezahvalnosti i dolazi do toga, da pojedinac mora da se pravda i kaje za postupke, od kojih ne samo da je uradio suprotno, već za koje na kraju potpuno napušten i sluđen i počinje da veruje da je stvarno kriv. Tragična pripovetka o borbi protiv obmane postojanja.