In de catacomben onder de kerk van Bolsena, een stadje in Midden-Italië, wordt het lichaam gevonden van een Antwerpse man. Hij ligt in een van de nissen waar de vroege christenen begraven werden. Commissaris Liese Meerhout en hoofdinspecteur Michel Masson gaan ter plekke op onderzoek uit. Liese ergert zich aan haar Italiaanse collega's en hun eindeloze siësta's, en ook aan Masson, die op scheiden staat, openlijk flirt met ontslag en het tripje schaamteloos gebruikt om te zwelgen in de culturele rijkdom van de regio. Maar ze vinden geen enkel aanknopingspunt. Het lijkt erop dat de man zelfmoord heeft gepleegd. Terug in Antwerpen vergt een andere zaak hun aandacht: de schipper van een veerboot op de Schelde heeft een koffer uit het water gehaald met daarin de bezittingen van een meisje dat in 1993 werd vermoord. De speurders vinden vingerafdrukken en DNA-materiaal in de koffer die overeenkomen met die van de dode in Italië. Maar de man had destijds een waterdicht alibi en kan onmogelijk de dader zijn.
Wat een prachtig boek ! Ik las al meerdere boeken van Coppers (ook uit de Liese Meerhout-reeks) en steeds met plezier. Maar deze sprong er toch nog even over. Deels speelt dit verhaal zich af in Italië, waardoor het wat exotischer wordt, maar de beschrijvingen van de natuur en de italiaanse way of life zijn zo schitterend dat je zin krijgt om meteen je koffer te pakken. Buiten de moordzaak zelf vond ik eigenlijk het personnage van Masson buitengewoon goed neergezet. Masson is in een eerdere zaak neergeschoten geweest en loopt sindsdien verloren in zijn eigen leven. Hij weet niet wat hij aanmoet met zijn grote liefde Nelle en zijn zoon Matthias, waarvan hij nog maar pas weet dat hij de vader is. Ook op zijn werk vindt hij zijn draai niet meer. Depressie, drank, zich terugtrekkend in een zeer basic leven in sociaal isolement... Gelukkig vindt hij in een klooster in Italië met vallen en opstaan zijn rust terug, en kan hij zelfs van daar uit zijn bijdrage leveren aan de oplossing van de moordzaak. In de moordzaak zelf wordt je eerst op het verkeerde been gezet, en zoals het hoort in een goede thriller krijg je pas in de laatste hoofdstukken te weten hoe de vork precies aan de steel zit Iemand vergeleek de schrijver op deze site met Aspe en Baantjer. Voor mij situeert Coppers zich nog een niveau hoger met zijn prachtige vertellende stijl en vlekkeloos Nederlands. Dikke aanrader ! Voor mij 4,5 ster, maar dat kan hier spijtig genoeg niet.
Na het lezen vind ik dat je zijn boek kunt vergelijken met die van Pieter Aspe, Flikken Maastricht en Baantjer.
De cover is zomers met een duistere achtergrond. De titel spring mooi ‘uit’ de kaft. De voor- en achterkant zijn heel mooi gemaakt. Toni heeft goed nagedacht over de tekst op de achterflap.
Het verhaal gaat over Werner. Hij wordt dood gevonden in een catacombe in het kleine, pittoreske Bolsena in Italië. Door hem te vinden worden er oude koeien uit de de sloot gehaald.
Tijdens hun reis naar Bolsena ontdekken Liese en haar partner Masson heel wat nieuwe dingen, zoals het typische Italiaanse eten. Ze gingen uit eten en het smaakte hen helemaal niet. De soep te flauw, groenten en vlees niet goed gebakken en daarbij nog eens zure wijn. Coppers wist dit op een leuke grappige manier over te brengen, vond ik.
Een twintig jaar geleden zijn er in België twee meisjes vermoord. Beide in dezelfde omstandigheden. Aan Liese en haar team om alles tot op het bot uit te zoeken. Heeft het iets met elkaar te maken? Ze gaan naar Bolsena en komen van alles over de plaats waar Werner is gevonden te weten. Beetje bij beetje komen ze tot de ontdekking wat de oorzaak is.
Mijn eerste reactie toen ik het boek vast had was 'Ziet er wel heel spannend uit'! Nadat ik het verhaal had gelezen was ik helemaal verkocht. Je kunt het omschrijven als 'spannend', 'misleidend' maar vooral een super vlotte schrijfstijl, waardoor het vlot leest. De auteur kon ook heel grappige opmerkingen maken. De personages zijn goed uitgewerkt. Tijdens het lezen word je helemaal in het verhaal gezogen en je leeft werkelijk met de slachtoffers mee. Ik raad iedereen dit boek aan, ook al heb de Liese Meerhout serie niet gelezen. Het is een boek om de zomer goed in te zetten. Lees ook zeker de andere boeken van Toni Coppers, ga ik ook doen! 4 sterren
Deze Liese Meerhout-Thriller ging ik wat minder onbevangen in, vastberaden om dit keer de dader te ontmaskeren voor het laatste hoofdstuk. Dat is me gelukt, voor het eerst. Niet omdat het verhaal slechter in elkaar zit, maar wellicht omdat ik geduchter ben op de, om in jargon te blijven, modus operandi van de schrijver. Ik zal verder niets verklappen over het plot, want ook dit boek is de moeite waard, als je een liefhebber bent van het genre.
De zomer van de doden van Toni Coppers is voor mij een eerste kennismaking met het werk van deze schrijver. Een kennismaking die wat mij betreft zeer zeker een vervolg zal krijgen.
In dit boek volg je Liese Meerhout en haar team terwijl ze te maken krijgen met een dode Antwerpse man die gevonden wordt in de catacomben onder een kerk van Bolsena in Italië. In eerste instantie wordt gedacht aan zelfmoord, maar klopt dat wel? Of is er meer aan de hand? En wat is het verband met de moord op twee jonge meisjes, vele jaren geleden. Coppers wist mij lange tijd op het verkeerde been te zetten. Het was pas laat voor mij duidelijk hoe het verhaal verder zou gaan lopen, erg knap gedaan!
Toni Coppers heeft een fijne schrijfstijl. Geen ingewikkelde verhaallijnen en ook niet nagelbijtend spannend maar gewoon prettig leesbaar, goed uitgewerkt en duidelijk. Het einde vond ik persoonlijk iets te makkelijk opgelost. Opeens was voor iedereen duidelijk hoe en wat en was alles opgelost. Af en toe kabbelt het verhaal wat voort, maar dit haalde zeker niet de vaart uit het verhaal en het lezen. Ook de minder spannende stukken waren voor mij als Italië liefhebber leuk om te lezen! De sfeer die opgeroepen werd, maakte dat ik het gevoel had er in Italië zelf bij te zijn. De cover is dan ook geweldig uitgezocht bij het verhaal, en is voor mij absoluut één van de mooiste covers van het jaar!
Ik denk wel dat het iets makkelijker leest als je de voorgaande boeken in de reeks ook gelezen hebt. Het is niet perse nodig, maar het maakt bepaalde zaken omtrent bv Masson wel duidelijker. Nu moest ik zelf af en toe gissen omdat ik dus niet de eerdere boeken heb gelezen en niet wist wat er precies met Masson was gebeurd. Het verhaal rondom Masson maakte het boek wel extra persoonlijk, je leeft echt met hem mee. Ook de onderlinge verstandhoudingen zullen duidelijker zijn als je de eerdere boeken hebt gelezen. Zoals gezegd, het is niet noodzakelijk maar zal het zeker wel makkelijker maken.
Ik ben heel benieuwd of Massimo in een volgend boek ook weer langs zal komen en ben ook heel nieuwsgierig hoe het Liese en Masson verder zal vergaan. Al met al een meer dan geslaagde kennismaking, een vervolgafspraak zal er wat mij betreft zeker komen tussen ons!
Opnieuw een goeie Toni Coppers! Een moord die lijkt op zelfdoding maar bij verder onderzoek stoten ze op gerelateerde zaken in het verleden en moeten ze samenwerken met de Italiaanse recherche. Op het einde weer een plottwist zoals in de meeste van zijn boeken. Goed verhaal, maar 3 sterren omdat het voor mij iets te snel ging en we vrij snel een beeld van het heel verhaal hadden in plaats van een tragere opbouw.
Komkommertijd in de misdaad. Het team van Liese lijdt aan verveling. Ze hebben geen zaak, een Masson die na zijn revalidatie is teruggekeerd en waar gedrevenheid plaats gemaakt heeft voor desinteresse en hoofdinspecteur Sofie Jacobs die een jaar onbetaald verlof heeft genomen. Als ze via via vernemen dat in Italië een lijk is gevonden en dat het om een Antwerpenaar gaat nemen ze contact op met commissaris Massimo Molinari. Ook al wijst alles op zelfmoord toch is het motto van Molinari: 'Dat alles stinkt tot het tegendeel bewezen is'. Hoewel het geen zaak voor Liese en haar team is besluit ze dat een beetje onderzoek geen kwaad kan.
Werner Thielens, de dode die in de catacomben gevonden werd, blijkt een onbeschreven blad. De man heeft een onberispelijke staat van dienst, is eerder asociaal dan sociaal en is bovendien gelukkig getrouwd. Zijn vrouw Aline begrijpt er niets van.
Liese en Masson krijgen het voor elkaar van hoofdcommissaris Torfs en trekken naar Bolsena waar ze een afspraak hebben met Molinari. Als tijdens de autopsie niets speciaals wordt gevonden is het voor de Italiaan duidelijk dat het om zelfmoord gaat. Toch heeft Liese haar twijfels. Als ze in de catacomben van de basiliek een kijkje gaat nemen om te zien waar Thielens gevonden is, is het voor haar bijna onmogelijk dat hij daar zelfmoord heeft gepleegd. Het klopt niet!
Dan wordt er in België, aan de oever van de Schelde een koffertje gevonden. Na onderzoek blijkt dit de koffer te zijn van Kim, een meisje dat een dikke twintig jaar geleden daar in de buurt vermoord is toen ze onderweg was naar haar vader. Al snel blijkt dat de zelfmoord van Thielens en de vondst van het koffertje iets met elkaar te maken hebben. Aan Liese om uit te spitten wat.
Deze Liese Meerhout draait voor een groot stuk rond Masson. Hij is na zijn revalidatie (Masson werd neergeschoten in de vorige Liese Meerhout thriller) op zoek naar zichzelf, de zin van zijn leven en het feit dat hij 'ineens' vader is van een volwassen zoon die dan ook nog eens de vriend van Liese is. Coppers heeft deze mijmeringen op een mooie manier verweven in het hele verhaal.
Ook de tweestrijd die Liese voert, wat betreft Masson, weet Coppers goed neer te zetten. Hij is niet alleen haar collega, maar ook haar goede vriend. Dit maakt het voor haar erg moeilijk om objectief te oordelen over zijn gedrag en daar een gulden middenweg in te vinden. Wat zeker ook in het oog springt is dat Laurent per boek 'groeit'. Dat hij dat te danken heeft aan zijn mentor Masson zit er wel voor iets tussen. Opvolging verzekerd?
Het blijft een feit: als je een Coppers dichtslaat, kijk je al uit naar een volgend deel met Liese Meerhout, want Coppers beheerst de kunst om verschillende draadjes open te houden. Je wilt gewoon weten hoe alles verder gaat; Lieses relatie met Matthias, krijgt Masson zijn leven terug 'op de rails' en zal het nieuwe teamlid Noureddine zijn draai vinden?
Coppers is Coppers en hij is er weer in geslaagd een vlot lezend verhaal neer te zetten. Zoals we gewend zijn van hem is zijn schrijfstijl soepel, duidelijk en met gedoseerde spanning op het juiste moment. Door zijn detail voor sfeerbeelden is ook dit boek weer zeer filmisch neergezet. Hij schrijft met kennis van zaken en weet waarover hij het heeft. De subtiele humor tovert op geregelde tijdstippen een lach op je gezicht. Ook zijn geraffineerde uitspraken over het luchtverkeer boven Deurne, de stank in de stad, de onmenselijke verkeersdrukte,......... Op zijn gekende manier benoemt hij het allemaal.
'Ze wist dat als ze ooit zou weggaan uit Antwerpen, het alleen maar daarom zou zijn: voor de simpele, schone lucht, om vrij te kunnen ademen. Een vlucht uit de stank en de vervuiling'
Met 'De zomer van de doden' heeft Coppers weer een mooie Liese Meerhout neergezet, voor mij een van de betere. Kan de man zichzelf nog overtreffen? We zullen het zien. 4,5 ster voor deze kanjer.
De auteur Toni Coppers is een welbekend Vlaams schrijver met een resem aan spannende thrillers. Dat het geen verrassing is dat dit opnieuw een thriller is die je aan het denken zet, laat meevoelen met de personages en voor verrassende twists zorgt, staat buiten kijf.
#12 in de reeks “Inspecteur Liese Meerhout”, wordt een Antwerpse man dood terug gevonden in het dorpje Bolsena, een stadje in Midden-Italië. Alle sporen wijzen naar een zelfmoord. In Antwerpen heeft een schipper dan weer een koffer uit het water gehaald die een cold case van een meisje die vermoordt werd in 1993 terug opent. De inspecteurs vinden de vingerafdrukken en DNA-materiaal van de dode Antwerpse man in Italië. Waarom ging de man naar Italië, en pleegde hij wel zelfmoord?
Het is de eerste boek die ik lees van Toni Coppers. Dat dit #12 is in de reeks van de inspectrice wordt mij al snel duidelijk met het duidelijke privé verhaal dat zich ondertussen al ontknoopt geeft. Dit wordt mondjesmaat ingelepeld doorheen het verhaal, waardoor het de moordzaak nooit echt in de weg staat. De personages in het boek voelen zeer menselijk aan, voornamelijk inspectrice Meerhout, die zich snel ergert aan het luchtige en met momenten onserieuze gedrag van haar Italiaanse en ook Belgische collega’s. Het is een levendige vrouw met het hart op de juiste plaats, maar ook bang is om haar oudere collega Masson te verliezen.
Masson is het stereotype van een oude rechercheur. Een ruige, cynische man met een drankprobleem die het werk altijd vooropstelde tegenover zijn privé leven, waardoor hij op deze latere leeftijd spijt krijgt van het verloop van zijn leven. Na zijn nipte overleving en herstel is hij de zijn bravoure en zin in justitie en recht kwijt. Hij verlangt naar een simpeler leven en besluit dan in trant van de moordzaak naar Italië te gaan, waar het leven simpeler is en hij opnieuw kan beginnen. Maar is dit echt wat hij wilt?
Zoals vele andere politie-thrillers steken dezelfde types hun hoofd op. De cynische oude rot in het vak, met een mislukt privé leven, die alles in het negatieve stelt, tot de overijverige beginnende inspecteur die opkijkt naar senior. Ze zijn realistisch voorgesteld, maar minder voorspelbare personages was zeker geen minpunt geweest.
Ook was het einde totaal geen verrassing en eerder anti-climax. Als je het verhaal aandachtig volgt, kom je er al snel op uit wie de vermoedelijke dader is. Ook het bewijs voor de alibi van de vermoorde man was wel heel toevallig gevonden…
Toch is het op zich een erg goed geschreven boek. Het verhaal is robuust, met de nodige verrassingen en laat geen steek vallen. De schrijfwijze van de auteur leest erg gemakkelijk, en het boek op zich zorgt er voor dat je het niet kan laten om de volgende bladzijde te lezen.
Conclusie Dit boek verdient zeker 3.5/5 sterren. Voor allen die van politie series en thrillers houdt met een mix van persoonlijke ontwikkeling is dit zeker een aanrader.
Wanneer een Belg in de catacomben van een Italiaanse kerk in Bolsena gevonden wordt, is de conclusie zelfmoord. Maar waarom gaat een man uit Antwerpen helemaal naar Italië terwijl hij verondersteld wordt in Zwitserland te zijn om zelfmoord te plegen? Dat slaat toch nergens op. Liese Meerhout en Michel Masson die fysiek weer opgeknapt is na een schietpartij gaan naar Italië. Voor Masson is het precies een toeristisch uitje en Liese ergert zich dood aan hem. Na een dag zijn ze al terug en kunnen niet om de feiten heen, zelfmoord. Kort daarna wordt een koffertje gevonden in het water met daarin kleding van twee meisjes die in 1993 verkracht en vermoord teruggevonden zijn. Wat heeft het een met het ander te maken?
Er wordt veel nagedacht en gemediteerd in dit boek uit de reeks. Michel Masson heeft veel om over na te denken, over zijn toekomst, blijft hij bij de politie, over gemiste kansen, over relaties en het ontbreken van relaties. Het duurde best lang voor ik doorhad waar dit boek naartoe ging. Het was wel spannend in de zin dat ik wilde doorlezen, maar toch miste ik iets, de gedrevenheid was er niet, er is meer aandacht voor de intermenselijke relaties tussen de leden van het team van Liese en dan vooral met Michel Masson. Benieuwd hoe dat verder gaat in de reeks.
Een voor mij nieuwe misdaadreeks. Het verhaal vond ik goed, en ik was blij van eindelijk eens te kunnen lezen over een detective met een goede relatie. Helaas, de ontknoping was voor mij totaal geen verrassing, ik had het van kilometers ver zien aankomen. Dus dat was een beetje een teleurstelling. De levenscrisis van Liese Meerhaut's collega, die er de brui aan wil geven om in een oud klooster in Italie naar de heuvels te gaan staren, was een beetje stereotyp. Maar het samenknopen van een verhaaldraad over een Belg die dood wordt aangetroffen in een Italiaanse catacombe, en de dood van een jong meisje bijna 20 jaar eerder, was knap gedaan.
De klassieke formule van T. Coppers werkt altijd, zelfs in een cold case. Er is echter weinig te doen in Antwerpen tot men hoort dat er in Italie een Antwerpenaar is gedood. Daarbij komt nog een zaak van 24 jaar geleden die niet opgelost is. Op haar collega Masson moet Liese niet veel rekenen. Liese krijgt wel een nieuwe collega bij van de afdeling drugs. Spannend vanaf het begin en mooi opgebouwd.
Een fantastisch verhaal! Vanaf de eerste bladzijde wordt de lezer meegesleurd in de diepe catacomben van een Italiaanse kerk. Coppers heeft volgens mij opnieuw de draad opgepikt van zijn verhalen, een page-turner van jewelste en opnieuw het niveau waardig van de eerdere boeken uit de reeks.
Weer een goed boek in de reeks rond Commissaris Liese Meerhout. Dit keer staat haar collega Michel Masson ook erg centraal.Hij is 6 maanden daarvoor neergeschoten en nu zijn drive kwijt.Naast het oplossen van de misdaad staat daarom de zin van het leven centraal.
Voor mij een goede thriller/politieroman. Een spannend en mooi verhaal... En, als extra toegift - werd ik getroffen deze keer door Masson en zijn zoektocht naar zichzelf en hoe verder in 'het leven' te staan.
Ondanks de weeral knullige titel, is dit een heel goed boek. Ik heb me wel gestoord aan enkele slordigheden zoals de leeftijd van de moeders van de slachtoffers, details weliswaar. Één van Coppens’ beste boeken en het lezen meer dan waard.
Zoals altijd vlot geschreven en een mooi plot. het feit dat het verhaal zich in de buurt van onze woonplaats afspeelt, is mooi meegenomen. Lize Meerhout en de schrijfstijl van deze auteur voelt na zoveel boeken vertrouwd
Masterclass in de Vlaamse misdaadliteratuur! Liese Meerhout heel goed op dreef, en Michel Masson in overdrive. Schitterende pageturner, heel vlot geschreven. Verrassende ontknoping maakt het helemaal af.
Het blijft een mooie reeks, nu met de persoonlijke worsteling van Masson op de achtergrond. Het verhaal speelt zich gedeeltelijk af in Bolsena, ooit op vakantie geweest, prachtig daar.
De zomer van de doden, het 12de boek uit de Inspecteur Liese Meerhout reeks, was aangenaam boek om tijdens de eerste week van de Paasvakantie te lezen, ik voelde me bij momenten in Toscane.