What do you think?
Rate this book
Yesternow
Λος Άντζελες, 2019. Η Ντετέκτιβ Τζένιφερ Γκάφρεϊ του LAPD ενώνει τις δυνάμεις της με τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και φανατικό ταινιών επιστημονικής φαντασίας Ντικ Φιλίπο για να λύσει μια αλυσίδα φόνων. Όλα τα θύματα είναι ηθοποιοί της δεκαετίας του '80. Όλοι δολοφονήθηκαν μόλις ανακοινώθηκε η επιστροφή τους σε σίκουελ των ταινιών που τους έκαναν διάσημους. Όλοι ετοιμάζονταν να δουλέψουν για τον παραγωγό B. B. Eightiz. Η υπόθεση περιπλέκεται όταν μια "νεκρή" ηθοποιός εμφανίζεται ξαφνικά στο γραφείο του Ντικ ολοζώντανη και σε νεαρή ηλικία και ο B. B. Eightiz ανακοινώνει άλλο ένα σίκουελ, αρχίζοντας την αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη δολοφονία.
- GenresComics
144 pages, Paperback
Published April 1, 2017
24 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
April 24, 2018
Το αγόρασα μαζί με το "Shark Nation" από το φετινό Comicdom Con σε συμφέρουσα τιμή και το διάβασα σήμερα μονορούφι. Πραγματικά απολαυστικό και άκρως ψυχαγωγικό κόμικ, με δυνατό και ενδιαφέρον σενάριο -το οποίο είναι γεμάτο μυστήριο, δράση και ανατροπές- και ωραίο ασπρόμαυρο σχέδιο που δένει τέλεια με την ιστορία. Το κόμικ έχει να προσφέρει πολλά καλούδια, από αρκετά διαφορετικά είδη, μιας και διαθέτει στοιχεία σκληρού νουάρ, αστυνομικού θρίλερ αλλά και επιστημονικής φαντασίας, ενώ δεν λείπουν και τα διάφορα ακραία κωμικά σκηνικά! Επίσης, όλα αυτά τα easter eggs που υπάρχουν διάσπαρτα στην πλοκή και έχουν μια ουσιαστική συνεισφορά σ'αυτήν, είναι ό,τι πρέπει για τον σπασίκλα που κρύβει κανείς μέσα του. Τέλος, δεν μπορώ να παραβλέψω τους φοβερούς χαρακτήρες, που μου φάνηκαν εξαιρετικά ενδιαφέροντες και δυναμικά σχεδιασμένοι. Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για ένα φοβερά ευρηματικό κόμικ, το οποίο αποτελεί και φόρο τιμής για την ποπ κουλτούρα της δεκαετίας του '80.
July 8, 2019
σαν μια φτηνή αμερικάνικη αστυνομική ταινία της σειράς... δεν κάνει για μένα
September 3, 2017
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα ιντερνετικά φόρουμ τα τελευταία χρόνια: το φάντασμα της νοσταλγίας. Και απ’ οτι φαίνεται δεν πρόκειται να μας αφήσει ήσυχους το σκασμένο.
Αναμφίβολα τα 80ς αποτέλεσαν την μαμή της σύγχρονης ποπ κουλτούρας, χαρίζοντας μας εικόνες και ατάκες που θα στολίσουν τα gifάκια των επόμενων δεκαετιών. Είναι η περίοδος που θα γεννήσει μια ολόκληρη γενιά από “σπασίκλες”, οι οποίοι με την επέλαση της ψηφιακής τεχνολογίας, θα γεμίσουν το ίντερνετ με τα βιώματα τους. Τα αποτελέσματα νομίζω είναι πλέον γνωστά σε όλους: δεκάδες άρθρα για τα αγνά χρόνια στο σχολείο, τα “παιδικά” που μας μεγάλωσαν, οι ταινίες και οι μουσικές που μας άλλαξαν τη ζωή…
Πλέον, η δεύτερη δεκαετία του 21ού πρώτου αιώνα – η δεκαετία της κρίσης – μοιάζει με γριά χελώνα πολιτισμικά που δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο. Οι δημιουργοί αναγκάζονται να γυρνάνε πίσω, στις χρυσές δεκαετίες, για να αναμασήσουν άλλο ένα σενάριο, όπως έγινε και με τους προκατόχους τους, στο λεγόμενο λαϊκό σινεμά των προηγούμενων δεκαετιών. Με τους πρωταγωνιστές των ταινιών Ταρζάν και του Ζορό να εκπορνεύουν τις ρυτίδες τους για λίγο κέρδος. Σενάρια-γονατογραφήματα, ανέμπνευστα και χωρίς συναίσθημα. Κάτι που ίσως ερμηνεύει και την έννοια της νοσταλγίας ως τη μοναδική αγαλλίαση που απομένει σε κάποιον που είναι δύσπιστος για το μέλλον του.
Ο Σπύρος Δερβενιώτης, στο τελευταίο του κόμικ, το Yesternow (εκδ.Χαραμάδα) παλεύει με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Γνωρίζει καλά πως ένα αθάνατο ον είναι εξ ορισμού ατελές. Ότι δεν γνωρίζει τέλος στερείται σκοπού, γι αυτό σηκώνει τα μανίκια, και προσπαθεί να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με όσους προσπαθούν να αντλήσουν υπεραξία από την νεανική του ηλικία.
Ο ίδιος μας συστήνεται ως γκροτέσκα καρικατούρα του John Goodman από τον Μεγάλο Λεμπόφσκι που ακούει στο όνομα Ντίκ Φιλίπο (αναγραμματισμός του συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Φίλιπ Ντικ), που βγάζει το ψωμί του ως ιδιωτικός ντετέκτιβ στο όχι και τόσο μακρινό Λος Αντζελες του 2019. Ο Φιλίπο προσπαθεί να εξιχνιάσει μια υπόθεση αλλόκοτων φόνων, που έχουν βάλει στο στόχαστρο παλιούς αστέρες των 80ς, οι οποίοι πεθαίνουν μυστηριωδώς κάθε φορά που ανακοινώνεται ότι θα παίξουν σε ριμέικ, σίκουελ ή πρίκουελ παλαιότερων επιτυχημένων ταινιών. Κοινός παράγοντας των φόνων φαίνεται να είναι ο κύριος Β.Β Eightiz, ένας αδίστακτος χολιγουντιανός παραγωγός που μηρυκάζει το hype της νοσταλγίας χωρίς ενδοιασμούς. Όπως και κάθε ντετέκτιβ που σέβεται τον εαυτό του, χρειάζεται ένα παρτενέρ, έτσι και ο Φιλίπο βρίσκει το άλλο του μισό στο πρόσωπο της Γκάφρει. Μιας δυναμικής μπατσίνας του LAPD που προσπαθεί να επιβιώσει στο macho αστυνομικό οικοσύστημα.
Μεγαλύτερο ατού ίσως του κόμικ είναι ότι δεν παίρνει σε κανένα σημείο σοβαρά τον εαυτό του. Το δίδυμο Γκάφρει και Φιλίπο είναι βγαλμένο από τα πιο επιτυχημένα αστυνομικά θρίλερ εκείνης της περιόδου. Κλισέ ατάκες που εντάσσονται εξαιρετικά στο χωροχρονικό καρέ της στιγμής, χωρίς να κουράζουν ενώ είναι ικανές ορισμένες φορές να σου προκαλέσουν σπαρακτικά γέλια. Επίσης ο Δερβενιώτης έχει εντάξει αρμονικά στην ιστορία του εικόνες από τα μεγαλύτερα blockbuster εκείνης της δεκαετίας, από τον Εξολοθρευτή και τον Indiana Jones, μέχρι το Back to the Future και τα Goonies. Aλλάζοντας όμως τα ονόματα των πρωταγωνιστών, παρασέρνοντας ουσιαστικά τον αναγνώστη σε ένα παιχνίδι πες-βρές κάθε φορά που γίνεται μια αναφορά σε κάποια ταινία.
Η υπόθεση είναι γραμμένη στα αγγλικά από τον Δερβενιώτη ενώ η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από την Μ.Χρίστου. Όπως είχε δηλώσει και σε συνέντευξή του : “Το Yesternow ξεκίνησε (και θα μπορούσε να τελειώσει) σαν ένα αστείο που ειπώθηκε σε κάποια παρέα κάποιο βράδυ» .
Ο ίδιος ως καλός γνώστης της πραγματικότητας προσπαθεί να εντάξει ήρωες της καθημερινής μας ζωής μέσα σε αυτήν την αλλόκοτη ιστορία.Παρελθόν και μέλλον συγχέονται σε ένα φορτωμένο, ασταθή ενεστώτα χρόνο όπου ανάλατοι hipsters χαζοχαρούμενοι vloggers, αδυσώπητοι παραγωγοί παρελαύνουν παράλληλα με γερασμένες φιγούρες μιας άλλης εποχής. Ο Δερβενιώτης δεν προσπαθεί να μας εξηγήσει γιατί συνεχίζουμε να πιπιλάμε το συναίσθημα της νοσταλγίας, αλλά θέτει ερωτήματα όπως και ο δολοφόνος του κόμικ του.
Επειδή σου χέζουν το μέλλον σου η λύση είναι να χέσεις το παρελθόν σου;
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα ιντερνετικά φόρουμ τα τελευταία χρόνια: το φάντασμα της νοσταλγίας. Και απ’ οτι φαίνεται δεν πρόκειται να μας αφήσει ήσυχους το σκασμένο.
Αναμφίβολα τα 80ς αποτέλεσαν την μαμή της σύγχρονης ποπ κουλτούρας, χαρίζοντας μας εικόνες και ατάκες που θα στολίσουν τα gifάκια των επόμενων δεκαετιών. Είναι η περίοδος που θα γεννήσει μια ολόκληρη γενιά από “σπασίκλες”, οι οποίοι με την επέλαση της ψηφιακής τεχνολογίας, θα γεμίσουν το ίντερνετ με τα βιώματα τους. Τα αποτελέσματα νομίζω είναι πλέον γνωστά σε όλους: δεκάδες άρθρα για τα αγνά χρόνια στο σχολείο, τα “παιδικά” που μας μεγάλωσαν, οι ταινίες και οι μουσικές που μας άλλαξαν τη ζωή…
Πλέον, η δεύτερη δεκαετία του 21ού πρώτου αιώνα – η δεκαετία της κρίσης – μοιάζει με γριά χελώνα πολιτισμικά που δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο. Οι δημιουργοί αναγκάζονται να γυρνάνε πίσω, στις χρυσές δεκαετίες, για να αναμασήσουν άλλο ένα σενάριο, όπως έγινε και με τους προκατόχους τους, στο λεγόμενο λαϊκό σινεμά των προηγούμενων δεκαετιών. Με τους πρωταγωνιστές των ταινιών Ταρζάν και του Ζορό να εκπορνεύουν τις ρυτίδες τους για λίγο κέρδος. Σενάρια-γονατογραφήματα, ανέμπνευστα και χωρίς συναίσθημα. Κάτι που ίσως ερμηνεύει και την έννοια της νοσταλγίας ως τη μοναδική αγαλλίαση που απομένει σε κάποιον που είναι δύσπιστος για το μέλλον του.
Ο Σπύρος Δερβενιώτης, στο τελευταίο του κόμικ, το Yesternow (εκδ.Χαραμάδα) παλεύει με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Γνωρίζει καλά πως ένα αθάνατο ον είναι εξ ορισμού ατελές. Ότι δεν γνωρίζει τέλος στερείται σκοπού, γι αυτό σηκώνει τα μανίκια, και προσπαθεί να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με όσους προσπαθούν να αντλήσουν υπεραξία από την νεανική του ηλικία.
Ο ίδιος μας συστήνεται ως γκροτέσκα καρικατούρα του John Goodman από τον Μεγάλο Λεμπόφσκι που ακούει στο όνομα Ντίκ Φιλίπο (αναγραμματισμός του συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Φίλιπ Ντικ), που βγάζει το ψωμί του ως ιδιωτικός ντετέκτιβ στο όχι και τόσο μακρινό Λος Αντζελες του 2019. Ο Φιλίπο προσπαθεί να εξιχνιάσει μια υπόθεση αλλόκοτων φόνων, που έχουν βάλει στο στόχαστρο παλιούς αστέρες των 80ς, οι οποίοι πεθαίνουν μυστηριωδώς κάθε φορά που ανακοινώνεται ότι θα παίξουν σε ριμέικ, σίκουελ ή πρίκουελ παλαιότερων επιτυχημένων ταινιών. Κοινός παράγοντας των φόνων φαίνεται να είναι ο κύριος Β.Β Eightiz, ένας αδίστακτος χολιγουντιανός παραγωγός που μηρυκάζει το hype της νοσταλγίας χωρίς ενδοιασμούς. Όπως και κάθε ντετέκτιβ που σέβεται τον εαυτό του, χρειάζεται ένα παρτενέρ, έτσι και ο Φιλίπο βρίσκει το άλλο του μισό στο πρόσωπο της Γκάφρει. Μιας δυναμικής μπατσίνας του LAPD που προσπαθεί να επιβιώσει στο macho αστυνομικό οικοσύστημα.
Μεγαλύτερο ατού ίσως του κόμικ είναι ότι δεν παίρνει σε κανένα σημείο σοβαρά τον εαυτό του. Το δίδυμο Γκάφρει και Φιλίπο είναι βγαλμένο από τα πιο επιτυχημένα αστυνομικά θρίλερ εκείνης της περιόδου. Κλισέ ατάκες που εντάσσονται εξαιρετικά στο χωροχρονικό καρέ της στιγμής, χωρίς να κουράζουν ενώ είναι ικανές ορισμένες φορές να σου προκαλέσουν σπαρακτικά γέλια. Επίσης ο Δερβενιώτης έχει εντάξει αρμονικά στην ιστορία του εικόνες από τα μεγαλύτερα blockbuster εκείνης της δεκαετίας, από τον Εξολοθρευτή και τον Indiana Jones, μέχρι το Back to the Future και τα Goonies. Aλλάζοντας όμως τα ονόματα των πρωταγωνιστών, παρασέρνοντας ουσιαστικά τον αναγνώστη σε ένα παιχνίδι πες-βρές κάθε φορά που γίνεται μια αναφορά σε κάποια ταινία.
Η υπόθεση είναι γραμμένη στα αγγλικά από τον Δερβενιώτη ενώ η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από την Μ.Χρίστου. Όπως είχε δηλώσει και σε συνέντευξή του : “Το Yesternow ξεκίνησε (και θα μπορούσε να τελειώσει) σαν ένα αστείο που ειπώθηκε σε κάποια παρέα κάποιο βράδυ» .
Ο ίδιος ως καλός γνώστης της πραγματικότητας προσπαθεί να εντάξει ήρωες της καθημερινής μας ζωής μέσα σε αυτήν την αλλόκοτη ιστορία.Παρελθόν και μέλλον συγχέονται σε ένα φορτωμένο, ασταθή ενεστώτα χρόνο όπου ανάλατοι hipsters χαζοχαρούμενοι vloggers, αδυσώπητοι παραγωγοί παρελαύνουν παράλληλα με γερασμένες φιγούρες μιας άλλης εποχής. Ο Δερβενιώτης δεν προσπαθεί να μας εξηγήσει γιατί συνεχίζουμε να πιπιλάμε το συναίσθημα της νοσταλγίας, αλλά θέτει ερωτήματα όπως και ο δολοφόνος του κόμικ του.
Επειδή σου χέζουν το μέλλον σου η λύση είναι να χέσεις το παρελθόν σου;
April 26, 2018
Λοιπόν μου άρεσε, δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσε. Νοσταλγία μέχρι λιγωμάρας, καλή πλοκή, πολλές αλήθειες για τη βιομηχανία του θεάματος και αρκετό χιούμορ. Θα προτιμούσα να έλειπαν κάτι περιττοί αγγλισμοί και σίγουρα θα προτιμούσα το να βάζεις χέρι σε γυναίκες που δεν θέλουν να μην παρουσιαζόταν ως άκακο και λίγο goofy χαρακτηριστικό του κατά τα άλλα συμπαθούς πρωταγωνιστή.
July 19, 2017
Love the 80's? Appreciate a good detective story? Want to remember the movies and the Stars that conquered the decade? You enjoy black and white illustrations? These are just a few of the reasons you should read this great graphic novel.
August 6, 2017
Μια πολύ όμορφη δουλειά ενός αληθινού μεν, κατακουρασμένου δε, fanboy, με καυστικό χαρακτήρα και ανελέητη κρητική σχετικά με την "τεμπελιά" με την οποία αντιμετωπίζουν στις μέρες μας τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο το αντικείμενό τους.
Το σενάριο που μας παρουσιάζει ο Σπύρος Δερβενιώτης φέρνει κάτι από την Οργουελική δυστοπία, μιας και αν το καλοσκεφτείς και έχεις και μια τάση συνομοοσιολογικής παράνοιας, θα μπορούσε και να καταλήξει έτσι... Δεν θα σποϊλεράρω, αλλά μπορώ να πω ότι τουλάχιστον καταλαβαίνω την οργή του σχετικά με το αναμάσημα παλιών επιτυχιών και της λογικής "βγάζω από την μύγα ξύγκι" που βλέπουμε γύρω μας σε παγκόσμιο δημιουργικό επίπεδο. Από την άλλη, η εποχή της Σύνθεσης έχει αυτό το κακό, για μένα. Μέχρι να πάρει το σωστό momentum και να καταλήξει σε πρωτότυπες συνθέσεις, μοιραία θα αναμασά αυτά που γνωρίζει ήδη ότι λειτουργούσαν μέχρι πρότινος.
Μέσα στο κύριο story, o Δερβενιώτης υπαινίσσεται και κανα δυο ωραία θεματάκια κοινωνικού προβληματισμού με τρόπο πολύ λεπτό και κομψό, πράγμα που έκανε το Yesternow ακόμα πιο θελκτικό στα μάτια μου. Και φυσικά, εκτίμησα όλες τις geek/fanboy αναφορές σε αγαπημένες ταινίες, καθώς και το -ας πούμε- τρολλάρισμα που σιγά να μην έχανε ευκαιρία να κάνει ο Σπύρος.
Must read, οπωσδήποτε!
Το σενάριο που μας παρουσιάζει ο Σπύρος Δερβενιώτης φέρνει κάτι από την Οργουελική δυστοπία, μιας και αν το καλοσκεφτείς και έχεις και μια τάση συνομοοσιολογικής παράνοιας, θα μπορούσε και να καταλήξει έτσι... Δεν θα σποϊλεράρω, αλλά μπορώ να πω ότι τουλάχιστον καταλαβαίνω την οργή του σχετικά με το αναμάσημα παλιών επιτυχιών και της λογικής "βγάζω από την μύγα ξύγκι" που βλέπουμε γύρω μας σε παγκόσμιο δημιουργικό επίπεδο. Από την άλλη, η εποχή της Σύνθεσης έχει αυτό το κακό, για μένα. Μέχρι να πάρει το σωστό momentum και να καταλήξει σε πρωτότυπες συνθέσεις, μοιραία θα αναμασά αυτά που γνωρίζει ήδη ότι λειτουργούσαν μέχρι πρότινος.
Μέσα στο κύριο story, o Δερβενιώτης υπαινίσσεται και κανα δυο ωραία θεματάκια κοινωνικού προβληματισμού με τρόπο πολύ λεπτό και κομψό, πράγμα που έκανε το Yesternow ακόμα πιο θελκτικό στα μάτια μου. Και φυσικά, εκτίμησα όλες τις geek/fanboy αναφορές σε αγαπημένες ταινίες, καθώς και το -ας πούμε- τρολλάρισμα που σιγά να μην έχανε ευκαιρία να κάνει ο Σπύρος.
Must read, οπωσδήποτε!
October 6, 2022
Ουάο!!! Μεγάλη ανακάλυψη. Ο Δερβενιώτης έχει απόλυτο κοντρόλ στο σχέδιο (το στιλ μου θυμίζει το Love & Rockets των Hernandez bros) και η ιστορία έχει original γέλιο! Απαραίτητο ανάγνωσμα για nerds ρετρομάνιακς των 80s και όχι μόνο!
April 26, 2022
Δεν είμαι φαν της νοσταλγιομανίας στον κινηματογράφο και στην ποπ κουλτούρα γενικότερα και απ'ότι φαίνεται ούτε ο Δερβενιώτης, οπότε στηρίζω.
March 28, 2022
Well, as a person who usually disses remakes and modern sequels of popular movie franchises, along with the extreme nostalgia recycling of contemporary mainstream American cinema, I couldn't possibly NOT like this.
May 6, 2017
Γιατί δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα αγγλικά; Γιατί δεν το ξέρουν όλοι; Προσκυνάτε, ρε! Αυτό θα πει νοσταλγία!
May 18, 2018
Ένα από τα καλύτερα σχεδιαστικά άλμπουμ του δημιουργού, με μοναδική νουάρ αισθητική, καταλήγει να αυτοαναλώνεται σε υπέρμετρο βαθμό από ένα υπερφορτωμένο σενάριο, το οποίο αν και έχει κάποιες αναλαμπές, που θα συνδέσουν από λίγα έως πάμπολλα νοσταλγικά κέντρα αναμνήσεων στον εγκεφαλό σας, είναι ουσιαστικά ένα κείμενο αντίδρασης και αγανάκτησης επιπέδου hatemail που απευθύνεται αποκλειστικά σε όσους μεγάλωσαν με τα sci-fi του '80 ή είναι fans.
Ναι, το Hollywood το έχει ξεφτιλίσει στα "requels" και συμπάσχω. Τα Blade Runner και Last Jedi ήταν επώδυνες κινηματογραφικές εμπειρίες.
Όχι, δεν είναι καλό κόμικ σεναριακά. Θα το πρότεινα μόνο εάν έχετε κανιβαλιστικές διαθέσεις. It gets pretty dark, you've been warned...
Ναι, το Hollywood το έχει ξεφτιλίσει στα "requels" και συμπάσχω. Τα Blade Runner και Last Jedi ήταν επώδυνες κινηματογραφικές εμπειρίες.
Όχι, δεν είναι καλό κόμικ σεναριακά. Θα το πρότεινα μόνο εάν έχετε κανιβαλιστικές διαθέσεις. It gets pretty dark, you've been warned...
December 31, 2018
Great storyline with a nice twist in the plot, enjoyed till the very end!
Displaying 1 - 12 of 12 reviews