What do you think?
Rate this book
Negations: Essays in Critical Theory
Libro usado en buenas condiciones, por su antiguedad podria contener señales normales de uso
320 pages, Paperback
First published January 1, 1968
14 people are currently reading
467 people want to read
About the author
Herbert Marcuse
233 books634 followersGerman-Jewish philosopher, political theorist and sociologist, and a member of the Frankfurt School. Celebrated as the "Father of the New Left", his best known works are Eros and Civilization, One-Dimensional Man and The Aesthetic Dimension. Marcuse was a major intellectual influence on the New Left and student movements of the 1960s.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
January 5, 2016
In Negations, Marcuse criticizes bourgeois liberalism, philosophy and culture, Weber's concept of value-free science, along with advanced industrial capitalism as being negations that prevent mankind from achieving their full potential. The 'what is' is regarded as eternal, essential and unchangeable, and the 'what ought' is rubbished as a fantastical utopia. For Marcuse, such thinking negates human freedom - true human freedom can only be achieved through political action of free and rational beings.
Marcuse believes that bourgeois liberalism and its philosophy overemphasize the freedom of thought at the expense of other forms of freedom, such as economic and political freedom. Such thinking made philosophy as nothing more than a plaything of the intellectuals. The 'depoliticization' of philosophy enables the dominant ideology to be unchallenged, for it is in philosophy that the imagining of a better life can be conceived. The potent weapon against authoritarian capitalism is silenced.
Interestingly, Marcuse equates liberalism and fascism as being the different personalities of the same system: one is overtly permissive (but inherently repressive) and the other one is overtly and inherently authoritarian. But, both of them masks the capitalistic mechanism that performs its business as usual, despite the change of facade.
Also, Marcuse's last essay, "The Aggressiveness of Advanced Industrial Capitalism", perhaps the most accessible piece in the book, provides a haunting observation of how advanced capitalist societies are increasingly being militarized and desensitized to violence. The control here to maintain the status quo is more subtle, but no less totalizing and repressive than totalitarian societies. False needs are cultivated (such as seeking happiness in cheap entertainments or in consuming products) at the expense of real needs (for Marcuse, this means freedom, not being alienated from labour etc).
I do not agree with Marcuse's swift dismissal of God. For me, this is too simplistic. Indeed, it is the submission to the human authoritarian figure (or the unnatural, historical mode of living such as capitalism or repressive 'communism') that made us unable to achieve our full potentialities. In Islam at least, humans are created to be God's vicegerents on Earth to change the 'what is' to 'what ought'. From unfreedom to freedom. From servitude to man to servitude to an Omniscient Being. It is the post-revelation religious authorities that corrupt this notion until servitude to man and to a Being is being confused as being one and the same, and thus, both is eliminated wholesale in Western philosophy, like the carpet-bombing of a village that is suspected to hide terrorists. We can indeed move to a better mode of existence without negating our faith. The Abrahamic religions first arrived for this same mission and it must be continued today.
Apart from the preachy above paragraph, I do find this book enlightening to say the least. Critical Theory should be tool to analyse our society in imagining a happier and juster society. The danger is in turning Critical Theory as an end it itself, suffering the similar fate of bourgeois philosophy.
Marcuse believes that bourgeois liberalism and its philosophy overemphasize the freedom of thought at the expense of other forms of freedom, such as economic and political freedom. Such thinking made philosophy as nothing more than a plaything of the intellectuals. The 'depoliticization' of philosophy enables the dominant ideology to be unchallenged, for it is in philosophy that the imagining of a better life can be conceived. The potent weapon against authoritarian capitalism is silenced.
Interestingly, Marcuse equates liberalism and fascism as being the different personalities of the same system: one is overtly permissive (but inherently repressive) and the other one is overtly and inherently authoritarian. But, both of them masks the capitalistic mechanism that performs its business as usual, despite the change of facade.
Also, Marcuse's last essay, "The Aggressiveness of Advanced Industrial Capitalism", perhaps the most accessible piece in the book, provides a haunting observation of how advanced capitalist societies are increasingly being militarized and desensitized to violence. The control here to maintain the status quo is more subtle, but no less totalizing and repressive than totalitarian societies. False needs are cultivated (such as seeking happiness in cheap entertainments or in consuming products) at the expense of real needs (for Marcuse, this means freedom, not being alienated from labour etc).
I do not agree with Marcuse's swift dismissal of God. For me, this is too simplistic. Indeed, it is the submission to the human authoritarian figure (or the unnatural, historical mode of living such as capitalism or repressive 'communism') that made us unable to achieve our full potentialities. In Islam at least, humans are created to be God's vicegerents on Earth to change the 'what is' to 'what ought'. From unfreedom to freedom. From servitude to man to servitude to an Omniscient Being. It is the post-revelation religious authorities that corrupt this notion until servitude to man and to a Being is being confused as being one and the same, and thus, both is eliminated wholesale in Western philosophy, like the carpet-bombing of a village that is suspected to hide terrorists. We can indeed move to a better mode of existence without negating our faith. The Abrahamic religions first arrived for this same mission and it must be continued today.
Apart from the preachy above paragraph, I do find this book enlightening to say the least. Critical Theory should be tool to analyse our society in imagining a happier and juster society. The danger is in turning Critical Theory as an end it itself, suffering the similar fate of bourgeois philosophy.
September 5, 2025
This was a much more accessible and interesting read compared to Marcuse's "One-Dimensional Man." Although "Negations" was published after ODM, the majority of these essays were actually written during the 1930s when Marcuse was confronting the rise of Nazi Germany. You can definitely sense in his writing a deep resentment for the situation he was experiencing firsthand, which gives the work an urgency and personal stake that makes it more compelling.
Being a collection of essays, the content is rather sporadic, but this actually worked in the book's favor—it allowed me to get a much better understanding of the full range of Marcuse's thinking without getting bogged down in a single sustained argument.
The standout chapter is "Concept of Essence," which gives us the clearest look at Marcuse's dialectical thinking, central to much of critical theory. For Marcuse, essence isn't some fixed, abstract ideal but rather a deeply suppressed potentiality yearning for a new reality of human freedom and fulfillment—essentially fluid and dynamic. This concept, I realize now, is a major driving force behind much of the modern far left. He argues that bourgeois society, through its repressive structures, denies and suppresses the realization of human essence, leading to alienation and a distorted sense of self. We can see this manifested today through the endless deconstruction of what were once considered biological realities—race, gender, family structures, and so on. This really illuminates the philosophical foundations of what people on the right often refer to as "cultural Marxism."
The book doesn't shy away from controversial territory either—there are some less than subtle attacks on the nuclear family that will certainly raise eyebrows for conservative readers.
Other particularly interesting chapters include the opening essay, which launches a direct assault on the ideology of "heroic-folk realism" (his term for Nazism), and the final chapter, which offers a surprisingly sober critique of how advanced technology affects how we as a society internalize violence and aggression.
While I'm personally ideologically opposed to much of what Marcuse advocates, I have to admit this collection is far more intellectually honest and thought-provoking than his later work. I definitely recommend it for anyone wanting a better understanding of the philosophical underpinnings of contemporary leftist thought—you'll come away with a clearer picture of where these ideas actually originated, even if you disagree with the conclusions.
Being a collection of essays, the content is rather sporadic, but this actually worked in the book's favor—it allowed me to get a much better understanding of the full range of Marcuse's thinking without getting bogged down in a single sustained argument.
The standout chapter is "Concept of Essence," which gives us the clearest look at Marcuse's dialectical thinking, central to much of critical theory. For Marcuse, essence isn't some fixed, abstract ideal but rather a deeply suppressed potentiality yearning for a new reality of human freedom and fulfillment—essentially fluid and dynamic. This concept, I realize now, is a major driving force behind much of the modern far left. He argues that bourgeois society, through its repressive structures, denies and suppresses the realization of human essence, leading to alienation and a distorted sense of self. We can see this manifested today through the endless deconstruction of what were once considered biological realities—race, gender, family structures, and so on. This really illuminates the philosophical foundations of what people on the right often refer to as "cultural Marxism."
The book doesn't shy away from controversial territory either—there are some less than subtle attacks on the nuclear family that will certainly raise eyebrows for conservative readers.
Other particularly interesting chapters include the opening essay, which launches a direct assault on the ideology of "heroic-folk realism" (his term for Nazism), and the final chapter, which offers a surprisingly sober critique of how advanced technology affects how we as a society internalize violence and aggression.
While I'm personally ideologically opposed to much of what Marcuse advocates, I have to admit this collection is far more intellectually honest and thought-provoking than his later work. I definitely recommend it for anyone wanting a better understanding of the philosophical underpinnings of contemporary leftist thought—you'll come away with a clearer picture of where these ideas actually originated, even if you disagree with the conclusions.
May 26, 2023
Kitap bitti ama nasıl bitti bir de bana sorun. Kitap okumaktan soğuduğum bir döneme girmemi sağladı. Sorun kitabın çok yavaş okunması. Bu yüzden felsefecileri değil felsefecileri yorumlayan insanları okuyorum. Yazdıkları cümleler çok kötü oluyor felsefecilerin: ”Felsefi varoluşçuluğun anlamı, rasyonel idealizmin soyut “mantıksal” öznesine karşıt olarak tarihsel öznenin tüm somutluluğunu yeniden kazanmasında yatar.” Yani bu cümleden daha iyi anlatılamaz mıydı dert? %10. Sonuç olarak genellikle 30 sayfayı 1 saat-1.30 saatte okuyabildim. Kitap bitmedi anlayacağınız. En sonunda bitti ve açıkçası bir süre felsefe okumayı düşünmüyorum.
Kitap başlığı eleştirel teori denemeleri ancak en az üstünde durduğu şey eleştirel teori olabilir. İçini hiç açmadı ve derinlemesine girmedi. Kitabın bence en değerli kısmı en başıydı çünkü yazar, sonraki baskılar için bir önsöz yazmış ve aslında hiç umduğu gibi devam etmediğini söylüyordu geleceğin. Yani adam umutlu bütün kitap boyunca –gelecek için- önsözde anlıyoruz ki hepsi tuvalete atılmış bu umutların. Ne yazık ki faşizm insanları paralize eden bir kene gibi. Uyuşuyor insanlar ve uyuşuyor.
Yani bence bütün kitapta en çok değinilen şey Özgürlük kavramı olmuş. Neden başlık öyle olmamış anlamıyorum çünkü bende Özgürlük Üzerine bir Deneme diye bir kitap var mesela bence, bu kitap çok daha ayrıntılı idi özgürlük üzerine.
Şimdi kitapta altını çizdiğim yerlere bakıyorum bazı yerleri çok değerli kitabın çünkü başka kitaplarda okumadım. Bazı yerleri ise bilgileri toparlama niteliği taşıyor.
Öncelikle en temel konulardan biri; şuan yaşadığımız hayatların “doğal” ile hiçbir alakası yok. O yüzden yapay bir ortamda olduğumuz için kafalar karışık, kafalar çok mutsuz. Bu sistem yani geniş sanayi üretiminin olduğu kentsel hayata tutunamıyoruz, mutsuzuz böyle olsun istemiyoruz vs. Ama bu böyle olmak zorunda. Burada işte insan manipülasyonlarını anlatmaya başlıyor. Devlet, bizi nasıl istemediğimiz bir yaşama zorluyor ancak bunu öyle manipülatif yapıyor ki biz istiyoruz zannediyoruz bunları teeeek teeeeeek anlatıyor.
Burada işte total-otoriter devlet teorisi giriyor devreye ve bunun liberalizme ile olan ilişkisinden bahsediyor. Buraları işte daha önce başka kitaplarda görmediğim yerlerdendi. Liberalizmin asıl yapıtaşlarının (ifade ve basın özgürlüğü-kuvvetler ayrılığı-denetim) hiçbir zaman var olmadığını ama çarptırılarak öyleymiş gibi yapıldığından bahsediyor. “Kapitalizmi toplumsal ilişkilerin mümkün olan tek düzeni” olarak da görülüyor ve tahmin edersiniz ki en büyük düşman sosyalizm. Liberaller aynı zamanda faşistleri tü kaka görmüyor çünkü zamanında Avrupa kültürünün korunmasına da katkı sağlamış. Aslında faşizmin liberalizmle birleştiği noktada total-otoriter devlet olabiliyor bir devlet. Böylece aslında liberalizm değişime uğrayacak ve bahsedilen güçler ayrılığı vs. hep faşistlerin tarafında olacak. Taraflı bir devlet olması için bir demokrasinin liberallerin bir tarafı tutması gerekiyor gibi bir şey yani.
Başta bahsedilen insanın doğası kavramı ilkel kavramdan ülkücü bir kavrama doğru kaydırılmaya çalışıyor. Yani “artık uygun normların geliştirilmesine kaynaklık eden şey insan doğası değil, doğal olarak verili ve tarihsel olarak oluşmuş millet-halkın özgül bir karakteristiği ve milletin doğasıdır.” Aslında insan dediğimiz şeyin matematiği nedir? “Kendi varlığını özgürce belirleyen ve ona şekil veren, dünyevi mutluluğu da gözeterek bilgi süreci tarafından yönlendiren biri olması” İşte total otoriter rejim diyor ki dünyevi mutluluk bayrakla gelir, savaşla gelir. Devletimizde terör olmadığı zaman huzurlu uyuyabiliriz gibi söylemler. “Gerçeklik bilgiye değil yalnızca kabullenişe imkan tanır.”
“Millet kanla bağlıdır topraktan doğar anavatan yıkılmaz bir güç ve kalıcılıkla donatır ırkın özellikleri ile birleşir.” “Tarihte artık tarihsel hareket için model ve fikir olarak kullanılabilecek herhangi bir doğal kalıp yoktur. Doğa uzun zamandır tarihselleştirilmiştir, eş değişle artan ölçüde doğallığından mahrum bırakılmış ve rasyonel insanın planlamasına ve teknolojiye tabi kılınmıştır.” Kapitalist eknomoinin kendisi kitlesel sefaleti getirdiği için bunun normalleştirilmesi ve doğallaştırılması gerekiyor bu nedenle milliyetçi realizm için hem teoride hem de pratikte materyalizme karşı savaş açılmış durumda. Onur, ahlak, vazife, kahramanlık. Bu kelimeler tanıdık geldi mi? Dünyevi mutluluğun bir şekilde reddedilmesi ve bunu da iç dünyadaki çilecilik takip ediyor. Bu şekilde mutsuzluk şerefe, ıstırap nimete, sefalet kadere dönüşüyor. Tam tersi olarak mutluluk ve maddi gelişme için verilen uğraş günah ve adaletsizlik olarak sayılıyor.
Ve savaş konusu. Bu insanları savaştırmak için de bütün bunlara ihtiyaç var. Çünkü insanlardan birbirlerini öldürmelerini istemek normal hayatta psikopatlık iken devlet için yapınca kahraman olmak gibi sapkın ve irrasyonel bir önerme oluşturmak zorundalar.
Varoluşçuluk başlığı sf47.
Burada ilgimi çeken bir tanımlama oldu “varoluşçuluk kendi dışında kalan herhangi bir norm altına yerleştirilemeyen bir şey olarak ortaya çıkar. ”Ancak bu tanımdan sonra bu kavramı milliyetçiliğin içine yerleştiriyor; “Bundan, birinin varoluşsal bir durum hakkında kesinlikle ‘partizan olmayan bir üçüncü taraf’ olarak düşünemeyeceği yargılayamayacağı ya da karar veremeyeceği sonucu çıkar.” Varoluşsal durum ne demek diye düşünebilirsiniz bana da anlamlı gelmedi. “politik koşullar, ilişkiler” imiş.
Yazar burada antropolojik varoluşçuluktan bahsedip basitçe taraf tutmak demiş. Neden tuttuğun anlamsız olarak. Buradan da toprağa bağlı ve kana özgü güçlere tarihin gerçek güçleri olarak görmek isteyenler için güzel bir kıyı.
“Varoluşçuluk için özgürlük, insanın kendi varoluşunun ve bizzat varolanların üzerinde “kendini yetkili kılması”ydı, bunun tersine şimdi insan, “milletin otoriter bi şekilde yönetilen topluluğu tarafından özgürlüğe yetkilendirilmiştir. “Özgürlüğün özü tam olarak millet ve devlete karşı olan yükümlülüğe dayanır. Şuan 64.sayfaya geldim ve 2 sayfa oldu.
Daha kısa özetlemek gerekirse elimizden alınan en önemli şey kültür ve kendimizi geliştirme ve mutluluk kavramımız. Bunların hepsini bizden aldılar. Artık özgürlük spor ve eğlencenin arasına sıkıştı ve özgürlük sadece “boş zaman” a sıkıştı. Bunların bütün hayatın içine yayılması gerekiyordu. Bunların hepsini bizden aldılar. Kültür dediğimiz bir şey kalmadı bile. Sadece satın almayı biliyoruz artık. Resim çizmiyoruz ama birinin çizdiği resmin olduğu tshirtü giyerek biz kültür satıyoruz. Gerçek balık ve balık kraker durumu yani…
Böylece liberalizm faşizmle el ele vererek emparyalizmi doğurdu ve şuan hepimiz bu sonsuz üretim-tüketim toplumunun içine sıkışmış durumdayız. Ancak Problem olan kısımlardan biri de bizim artık üretmememiz. Biz artık ara işlerde çalışan ve tüketmeye odaklı canlılarız. Tüketiyoruz çünkü tüketmemiz söyleniyor. Çünkü tüketmezsek üretim olmaz ve kar olmaz. O yüzden biz artık sadece tüketiyoruz.
Kitap başlığı eleştirel teori denemeleri ancak en az üstünde durduğu şey eleştirel teori olabilir. İçini hiç açmadı ve derinlemesine girmedi. Kitabın bence en değerli kısmı en başıydı çünkü yazar, sonraki baskılar için bir önsöz yazmış ve aslında hiç umduğu gibi devam etmediğini söylüyordu geleceğin. Yani adam umutlu bütün kitap boyunca –gelecek için- önsözde anlıyoruz ki hepsi tuvalete atılmış bu umutların. Ne yazık ki faşizm insanları paralize eden bir kene gibi. Uyuşuyor insanlar ve uyuşuyor.
Yani bence bütün kitapta en çok değinilen şey Özgürlük kavramı olmuş. Neden başlık öyle olmamış anlamıyorum çünkü bende Özgürlük Üzerine bir Deneme diye bir kitap var mesela bence, bu kitap çok daha ayrıntılı idi özgürlük üzerine.
Şimdi kitapta altını çizdiğim yerlere bakıyorum bazı yerleri çok değerli kitabın çünkü başka kitaplarda okumadım. Bazı yerleri ise bilgileri toparlama niteliği taşıyor.
Öncelikle en temel konulardan biri; şuan yaşadığımız hayatların “doğal” ile hiçbir alakası yok. O yüzden yapay bir ortamda olduğumuz için kafalar karışık, kafalar çok mutsuz. Bu sistem yani geniş sanayi üretiminin olduğu kentsel hayata tutunamıyoruz, mutsuzuz böyle olsun istemiyoruz vs. Ama bu böyle olmak zorunda. Burada işte insan manipülasyonlarını anlatmaya başlıyor. Devlet, bizi nasıl istemediğimiz bir yaşama zorluyor ancak bunu öyle manipülatif yapıyor ki biz istiyoruz zannediyoruz bunları teeeek teeeeeek anlatıyor.
Burada işte total-otoriter devlet teorisi giriyor devreye ve bunun liberalizme ile olan ilişkisinden bahsediyor. Buraları işte daha önce başka kitaplarda görmediğim yerlerdendi. Liberalizmin asıl yapıtaşlarının (ifade ve basın özgürlüğü-kuvvetler ayrılığı-denetim) hiçbir zaman var olmadığını ama çarptırılarak öyleymiş gibi yapıldığından bahsediyor. “Kapitalizmi toplumsal ilişkilerin mümkün olan tek düzeni” olarak da görülüyor ve tahmin edersiniz ki en büyük düşman sosyalizm. Liberaller aynı zamanda faşistleri tü kaka görmüyor çünkü zamanında Avrupa kültürünün korunmasına da katkı sağlamış. Aslında faşizmin liberalizmle birleştiği noktada total-otoriter devlet olabiliyor bir devlet. Böylece aslında liberalizm değişime uğrayacak ve bahsedilen güçler ayrılığı vs. hep faşistlerin tarafında olacak. Taraflı bir devlet olması için bir demokrasinin liberallerin bir tarafı tutması gerekiyor gibi bir şey yani.
Başta bahsedilen insanın doğası kavramı ilkel kavramdan ülkücü bir kavrama doğru kaydırılmaya çalışıyor. Yani “artık uygun normların geliştirilmesine kaynaklık eden şey insan doğası değil, doğal olarak verili ve tarihsel olarak oluşmuş millet-halkın özgül bir karakteristiği ve milletin doğasıdır.” Aslında insan dediğimiz şeyin matematiği nedir? “Kendi varlığını özgürce belirleyen ve ona şekil veren, dünyevi mutluluğu da gözeterek bilgi süreci tarafından yönlendiren biri olması” İşte total otoriter rejim diyor ki dünyevi mutluluk bayrakla gelir, savaşla gelir. Devletimizde terör olmadığı zaman huzurlu uyuyabiliriz gibi söylemler. “Gerçeklik bilgiye değil yalnızca kabullenişe imkan tanır.”
“Millet kanla bağlıdır topraktan doğar anavatan yıkılmaz bir güç ve kalıcılıkla donatır ırkın özellikleri ile birleşir.” “Tarihte artık tarihsel hareket için model ve fikir olarak kullanılabilecek herhangi bir doğal kalıp yoktur. Doğa uzun zamandır tarihselleştirilmiştir, eş değişle artan ölçüde doğallığından mahrum bırakılmış ve rasyonel insanın planlamasına ve teknolojiye tabi kılınmıştır.” Kapitalist eknomoinin kendisi kitlesel sefaleti getirdiği için bunun normalleştirilmesi ve doğallaştırılması gerekiyor bu nedenle milliyetçi realizm için hem teoride hem de pratikte materyalizme karşı savaş açılmış durumda. Onur, ahlak, vazife, kahramanlık. Bu kelimeler tanıdık geldi mi? Dünyevi mutluluğun bir şekilde reddedilmesi ve bunu da iç dünyadaki çilecilik takip ediyor. Bu şekilde mutsuzluk şerefe, ıstırap nimete, sefalet kadere dönüşüyor. Tam tersi olarak mutluluk ve maddi gelişme için verilen uğraş günah ve adaletsizlik olarak sayılıyor.
Ve savaş konusu. Bu insanları savaştırmak için de bütün bunlara ihtiyaç var. Çünkü insanlardan birbirlerini öldürmelerini istemek normal hayatta psikopatlık iken devlet için yapınca kahraman olmak gibi sapkın ve irrasyonel bir önerme oluşturmak zorundalar.
Varoluşçuluk başlığı sf47.
Burada ilgimi çeken bir tanımlama oldu “varoluşçuluk kendi dışında kalan herhangi bir norm altına yerleştirilemeyen bir şey olarak ortaya çıkar. ”Ancak bu tanımdan sonra bu kavramı milliyetçiliğin içine yerleştiriyor; “Bundan, birinin varoluşsal bir durum hakkında kesinlikle ‘partizan olmayan bir üçüncü taraf’ olarak düşünemeyeceği yargılayamayacağı ya da karar veremeyeceği sonucu çıkar.” Varoluşsal durum ne demek diye düşünebilirsiniz bana da anlamlı gelmedi. “politik koşullar, ilişkiler” imiş.
Yazar burada antropolojik varoluşçuluktan bahsedip basitçe taraf tutmak demiş. Neden tuttuğun anlamsız olarak. Buradan da toprağa bağlı ve kana özgü güçlere tarihin gerçek güçleri olarak görmek isteyenler için güzel bir kıyı.
“Varoluşçuluk için özgürlük, insanın kendi varoluşunun ve bizzat varolanların üzerinde “kendini yetkili kılması”ydı, bunun tersine şimdi insan, “milletin otoriter bi şekilde yönetilen topluluğu tarafından özgürlüğe yetkilendirilmiştir. “Özgürlüğün özü tam olarak millet ve devlete karşı olan yükümlülüğe dayanır. Şuan 64.sayfaya geldim ve 2 sayfa oldu.
Daha kısa özetlemek gerekirse elimizden alınan en önemli şey kültür ve kendimizi geliştirme ve mutluluk kavramımız. Bunların hepsini bizden aldılar. Artık özgürlük spor ve eğlencenin arasına sıkıştı ve özgürlük sadece “boş zaman” a sıkıştı. Bunların bütün hayatın içine yayılması gerekiyordu. Bunların hepsini bizden aldılar. Kültür dediğimiz bir şey kalmadı bile. Sadece satın almayı biliyoruz artık. Resim çizmiyoruz ama birinin çizdiği resmin olduğu tshirtü giyerek biz kültür satıyoruz. Gerçek balık ve balık kraker durumu yani…
Böylece liberalizm faşizmle el ele vererek emparyalizmi doğurdu ve şuan hepimiz bu sonsuz üretim-tüketim toplumunun içine sıkışmış durumdayız. Ancak Problem olan kısımlardan biri de bizim artık üretmememiz. Biz artık ara işlerde çalışan ve tüketmeye odaklı canlılarız. Tüketiyoruz çünkü tüketmemiz söyleniyor. Çünkü tüketmezsek üretim olmaz ve kar olmaz. O yüzden biz artık sadece tüketiyoruz.
November 9, 2024
هذه تجربتي الثانية مع ماركوز، وكتبه تتميز بأمرين، وهما العمق في التحليل وصعوبة الأسلوب. وهذا الكتاب لا يمثل حالة شاذة.
الكتاب مجموعة من المقالات التي كتبها ماركوز في أوقات مختلفة، ويبدو واضحًا للغاية تأثره بأفكار مدرسة فرانكفورت النقدية، والنطاق الفكري العام لمعهد الدراسات والمجلة التي تم نشر أغلب المقالات فيها.
كل المقالات صعبة تقريبًا، ولكن بعضها يحتوي على بعض الإضاءات لبعض الأمور التي تستحق أن يقف المرء عندها، باستثناء مقالة "الماهية" بسبب جهلي بالفينومينولوجيا لهوسرل، ومقالة "الحب" التي تجاوزتها لأني لا أؤمن بوجود الحب، أعتقد بأن الكتاب بشكل عام جيد.
تجربة أخرى مع ماركوز، وكتاب آخر شديد التعقيد.
أنصح به للمهتمين بفكر ماركوز، على أن يكون لديك فكرة مسبقة عن مدرسة فرانكفورت، الفينومينولوجيا، ماركس والفكر اليساري بشكل عام، فرويد، هيجل وعدد آخر من المفكرين والفلاسفة والأفكار التي ربما سقطت عني سهوًا.
الكتاب مجموعة من المقالات التي كتبها ماركوز في أوقات مختلفة، ويبدو واضحًا للغاية تأثره بأفكار مدرسة فرانكفورت النقدية، والنطاق الفكري العام لمعهد الدراسات والمجلة التي تم نشر أغلب المقالات فيها.
كل المقالات صعبة تقريبًا، ولكن بعضها يحتوي على بعض الإضاءات لبعض الأمور التي تستحق أن يقف المرء عندها، باستثناء مقالة "الماهية" بسبب جهلي بالفينومينولوجيا لهوسرل، ومقالة "الحب" التي تجاوزتها لأني لا أؤمن بوجود الحب، أعتقد بأن الكتاب بشكل عام جيد.
تجربة أخرى مع ماركوز، وكتاب آخر شديد التعقيد.
أنصح به للمهتمين بفكر ماركوز، على أن يكون لديك فكرة مسبقة عن مدرسة فرانكفورت، الفينومينولوجيا، ماركس والفكر اليساري بشكل عام، فرويد، هيجل وعدد آخر من المفكرين والفلاسفة والأفكار التي ربما سقطت عني سهوًا.
October 3, 2025
A SECTION OF ESSAYS BY MARCUSE WRITTEN IN THE 1930s
Herbert Marcuse (1898-1979) was a German philosopher, sociologist, and political theorist, associated with the Frankfurt School of critical theory, until he moved to the United States in 1934. (He was even briefly one of the "darlings" of the Student Movement of the 1960s.)
He wrote in the Foreword, “Many of the essays collected here were written in the years from 1934 to 1938. They developed out of my work at the Institute for Social Research in New York and were formulated in discussion with my friend Max Horkheimer… I have let them be republished unchanged. No revision could bridge the chasm that separates the period in which they were written from the present one. At that time, it was not yet clear that the powers that had defeated fascism by virtue of their technical and economic superiority would strengthen and streamline the social structure which had produced fascism…. Capitalist society had not yet revealed all its strength and all its rationality, and the fate of the labor movement was still ‘uncertain.’ …
"The focal point is the interpretation of some of the leading ideas of intellectual culture---of ideology… the essays dealt with the legacy of idealism, with the element of truth in its repressive philosophy. But the legacy and truth of materialism, and not only historical materialism, were of equal import.”
He asserts, “Existentialism collapses the moment its political theory is realized. The total-authoritarian state for which it longed gives the lie to all its truths. Existentialism accompanies its debacle with a self-abasement unique in the history of ideas, bringing its own history to an end as a satyr play. In philosophy existentialism begins as the antagonist in a great debate with Western rationalism and idealism… It ends by radically denying its own origin; the struggle against reason drives it blindly into the arms of the powers that be.” (Pg. 40)
He observes, "‘Civilization and Culture’ is not simply the translation of the ancient relation of purposeful and purposeless, necessary and beautiful. As the purposeless and beautiful were internalized and, along with the qualities of binding universal validity and sublime beauty, made into the cultural values of the bourgeoisie, a realm of apparent unity and apparent freedom was constructed within which culture in which the antagonistic relations of existence were supposed to be stabilized and pacified. Culture affirms and conceals the new conditions of social life.” (Pg. 95-96)
He argues, “There is a kernel of truth in the proposition that what happens to the body cannot affect the soul. But in the established order this truth has taken on a terrible form. The freedom of the soul was used to excuse the poverty, martyrdom, and bondage of the body. It served the ideological surrender of existence to the economy of capitalism. Correctly understood, however, spiritual freedom does not mean the participation of man in an eternal beyond where everything is righted when the individual can no longer benefit from it. Rather, it anticipates the higher truth that in this world a form of social existence is possible in which the economy does not preempt the entire life of individuals. Man does not live by bread alone; this truth is thoroughly falsified by the interpretation that spiritual nourishment is an adequate substitute for too little bread.” (Pg. 109)
He says, “The concept of ideology has meaning only when oriented to the interest of theory in the transformation of the social structure. Neither a sociological nor a philosophical but rather a political concept, it considers a doctrine in relation not to the social conditions of its truth or to an abstract truth but rather to the interest of transformation. Countless philosophical doctrines are mere ideology and, as illusions about socially relevant factors, readily integrate themselves into the general apparatus of domination.” (Pg. 140)
He explains, “Critical theory’s interest in the liberation of mankind binds it to certain ancient truths. It is at one with philosophy in maintaining that man can be more than a manipulable subject in the production process of class society. To the extent that philosophy has nevertheless made its peace with man’s determination by economic conditions, it has allied itself with repression. That is the bad materialism that underlies the edifice of idealism.” (Pg. 153)
He points out, “I mentioned, as the most conspicuous social mobilization of aggressiveness, the militarization of the affluent society. This mobilization goes far beyond the actual draft of manpower and the buildup of the armament industry: its truly totalitarian aspects show forth in the daily mass media which feed ‘public opinion.’ The brutalization of language and image, the presentation of killing, burning, and poisoning and torture inflicted upon the victims of neocolonial slaughter is made in a common-sensible, factual, sometimes humorous style which integrates these horrors with the pranks of juvenile delinquents, football contests, accidents, stock market reports, and the weatherman. This is no longer the ‘classical’ heroizing of killing in the national interest, but rather its reduction to the level of natural events and contingencies of daily life.” (Pg. 259)
These essays will be of keen interest to anyone studying Marcuse.
Herbert Marcuse (1898-1979) was a German philosopher, sociologist, and political theorist, associated with the Frankfurt School of critical theory, until he moved to the United States in 1934. (He was even briefly one of the "darlings" of the Student Movement of the 1960s.)
He wrote in the Foreword, “Many of the essays collected here were written in the years from 1934 to 1938. They developed out of my work at the Institute for Social Research in New York and were formulated in discussion with my friend Max Horkheimer… I have let them be republished unchanged. No revision could bridge the chasm that separates the period in which they were written from the present one. At that time, it was not yet clear that the powers that had defeated fascism by virtue of their technical and economic superiority would strengthen and streamline the social structure which had produced fascism…. Capitalist society had not yet revealed all its strength and all its rationality, and the fate of the labor movement was still ‘uncertain.’ …
"The focal point is the interpretation of some of the leading ideas of intellectual culture---of ideology… the essays dealt with the legacy of idealism, with the element of truth in its repressive philosophy. But the legacy and truth of materialism, and not only historical materialism, were of equal import.”
He asserts, “Existentialism collapses the moment its political theory is realized. The total-authoritarian state for which it longed gives the lie to all its truths. Existentialism accompanies its debacle with a self-abasement unique in the history of ideas, bringing its own history to an end as a satyr play. In philosophy existentialism begins as the antagonist in a great debate with Western rationalism and idealism… It ends by radically denying its own origin; the struggle against reason drives it blindly into the arms of the powers that be.” (Pg. 40)
He observes, "‘Civilization and Culture’ is not simply the translation of the ancient relation of purposeful and purposeless, necessary and beautiful. As the purposeless and beautiful were internalized and, along with the qualities of binding universal validity and sublime beauty, made into the cultural values of the bourgeoisie, a realm of apparent unity and apparent freedom was constructed within which culture in which the antagonistic relations of existence were supposed to be stabilized and pacified. Culture affirms and conceals the new conditions of social life.” (Pg. 95-96)
He argues, “There is a kernel of truth in the proposition that what happens to the body cannot affect the soul. But in the established order this truth has taken on a terrible form. The freedom of the soul was used to excuse the poverty, martyrdom, and bondage of the body. It served the ideological surrender of existence to the economy of capitalism. Correctly understood, however, spiritual freedom does not mean the participation of man in an eternal beyond where everything is righted when the individual can no longer benefit from it. Rather, it anticipates the higher truth that in this world a form of social existence is possible in which the economy does not preempt the entire life of individuals. Man does not live by bread alone; this truth is thoroughly falsified by the interpretation that spiritual nourishment is an adequate substitute for too little bread.” (Pg. 109)
He says, “The concept of ideology has meaning only when oriented to the interest of theory in the transformation of the social structure. Neither a sociological nor a philosophical but rather a political concept, it considers a doctrine in relation not to the social conditions of its truth or to an abstract truth but rather to the interest of transformation. Countless philosophical doctrines are mere ideology and, as illusions about socially relevant factors, readily integrate themselves into the general apparatus of domination.” (Pg. 140)
He explains, “Critical theory’s interest in the liberation of mankind binds it to certain ancient truths. It is at one with philosophy in maintaining that man can be more than a manipulable subject in the production process of class society. To the extent that philosophy has nevertheless made its peace with man’s determination by economic conditions, it has allied itself with repression. That is the bad materialism that underlies the edifice of idealism.” (Pg. 153)
He points out, “I mentioned, as the most conspicuous social mobilization of aggressiveness, the militarization of the affluent society. This mobilization goes far beyond the actual draft of manpower and the buildup of the armament industry: its truly totalitarian aspects show forth in the daily mass media which feed ‘public opinion.’ The brutalization of language and image, the presentation of killing, burning, and poisoning and torture inflicted upon the victims of neocolonial slaughter is made in a common-sensible, factual, sometimes humorous style which integrates these horrors with the pranks of juvenile delinquents, football contests, accidents, stock market reports, and the weatherman. This is no longer the ‘classical’ heroizing of killing in the national interest, but rather its reduction to the level of natural events and contingencies of daily life.” (Pg. 259)
These essays will be of keen interest to anyone studying Marcuse.
June 8, 2020
"Negations needs to be read affirmatively, to draw out connections to today, to other present
struggles, and to the current crisis. Affirmatively, which is to say also, and at the same time, through a strategy of negation."
Marcuse is a highly interesting critic, and tackles issues including (but nowhere limited to) Hegelian-Marxism, psychoanalysis, phenomenology, militarisation, false needs, freedom, alienation, and God. I read it quickly for a deadline, but it would benefit from a slower read.
struggles, and to the current crisis. Affirmatively, which is to say also, and at the same time, through a strategy of negation."
Marcuse is a highly interesting critic, and tackles issues including (but nowhere limited to) Hegelian-Marxism, psychoanalysis, phenomenology, militarisation, false needs, freedom, alienation, and God. I read it quickly for a deadline, but it would benefit from a slower read.
December 18, 2024
przeciekawe, że Marcuse od zawsze, nawet w latach powstającego faszyzmu, ustawał przy utopii. wszystko co jest w późniejszych pismach, jest i tutaj. wychodzi z innych źródeł - zamiast Freuda cała tradycja filozoficzna, od Platona, Arytsotelesa, Augustyna, Kartezjusza, Hegla, Husserla), ale cały czas mówi o jednym - inny świat jest możliwy.
July 9, 2023
A dense book, and well worth a read. I am angry.
Read
August 26, 2024My copy literally split in half and was unreadable so I stopped after On Hedonism. Hit or miss, Affirmative Character of Culture and On Hedonism were brilliant but the rest did nothing for me
December 14, 2024
This is Marcuse's best book for you to read if you have never read him before.
January 2, 2015
In my opinion, this book is Marcuse at his absolute finest. He's genuinely trying to completely rethink Marxism in the light of Fascism and WW2 and it makes for some powerful and searching turns of thought. 'The affirmative character of culture' and 'On Hedonism' are the definite highlights for me, but the whole thing is great.
Read
July 28, 2010theory
Displaying 1 - 12 of 12 reviews