آغوشی برای یک سفر طولانی

by سید محمد مرکبیان

104 pages, Paperback

Published January 1, 2017

Reviews

[سارینا · Rating 5 out of 5]

قسمت هایی از روزنوشت ها که دوستشان داشتم:

۴. آیدای شعر همانقدر که خون می‌بخشد به دستانِ شاعر برای سُرایش، شاملوی شاعر را در مسیر رنج‌های تازه قرار می‌دهد.
شاملو همیشه زودتر از آیدا می‌میرد.

۲۰. هر آدمی داستانِ خودش را دارد. اما برخی از آدمها جوری خیره می‌مانند که انگار، داستانِ پشتِ سینه‌شان ، داستانِ کمی نیست.

۲۴. گناه همین بود!
من اهل رفتن بودم و برای تو ماندم.

۳۳. این ناگهانِ لعنتی اگر نبود، دستت را می‌گرفتم.

۳۴. به عریانیِ درخت قسم، روزی آغوشِ تو ، تن‌پوشِ من بود.

۳۵. پشتم را خالی می‌کنی. می‌میرم،
نمی‌افتم...

۳۸. خوابم نمی‌بَرد
بر جایِ خالیِ خوابیدنم باتو...

۴۲. یک صندلی نزدیک‌تر به تو نشستن، چند قدم بیشتر باتو راه رفتن...
خوشبختی، کوچک‌ترین لحظه های حضورِ توست.

۶۰. آنچه نجات‌دهنده‌ی توست، تورا می‌کُشد. آخرین ناجی، پیراهنِ مرگ به تن دارد.

۸۹. تنهایی کوچک‌مان کرده. آنقدر کوچک که پاهامان، از زیر ملافه‌ی زمین بیرون زده است.

۱۰۰. کتاب‌ها پیر می‌شوند، ترک می‌شوند، می‌شکنند اما باز هم نجاتت می‌دهند.
نجاتت می‌دهند از بی‌حوصلگی و غر زدن های الکی به خودت و زمانه و زندگی.

۱۱۴. وقتی نمی‌رسی، شاید پایت را جایی جا گذاشته‌ای.
وقتی نمی‌شود گذشت، باید دوست داشت.

۱۱۵. با تو که نشد
با خاطراتت هم نمی‌شود.
به زندگی بگو
من را ادامه دهد.

[Yasaman Safari · Rating 4 out of 5]

"ما که دیگران نیستیم اما اینجا را که ایستاده ایم، ببین! چقدر هنر، چقدر شعر، چقدر تنهایی انسان بودن، تماشاگران پاک و ساکتی دارد. ببین ما چقدر قدم برداشته ایم در سکوت . در پاکی. ببین چقدر راه رفته ایم. چقدر ساخته ایم...."

[Bita · Rating 5 out of 5]

همیشه بین چشم تا مغز، مغز تا دل، دل تا دست، این نیمکره تا آن نیمکره، بین آنچه می جوشد و عیان است، اختلالی پیش می آید.
اختلالی که ساعت ها، روزها و در بدترین حالت، سالها به طول می انجامد تا آنجا که دیگر دیر است.
دیر برای دریافت فرمانی پیش از وقوع ویرانی.


"فروردین_1402"

[Amene Mohammadi · Rating 4 out of 5]

"گاهی وقتا زندگی خیلی سخت میشه،اون قدر سخت که نمیتونی دستت رو دراز کنی وُ چاییت رو از پیشخون پنجره برداری.
زندگی از دهن افتاد ... "
-------------------------------------
"جهان کوچک تر از آن است که هرکس تنها یک بار گم شود.... "
--------------------------------------
"من از اشک هایت فهمیدم،دو سوم بدنت از درد است"
-------------------------------------
"رویا همین جاست،میان خط فاصله ها
فاصله ی خستگی تا خستگی "
--------------------------------------
هر آدمی داستانِ خودش را دارد".اما برخی از آدم ها جوری خیره می مانند که انگار،داستان پشت سینه اشان،داستان کمی نیست."
-
یه کتاب صمیمی،ظریف و خیلی نزدیک.اینکه با هر نوشته حتی با جمله ای کوتاه تونسته بود تا اعماق روح آدم رو بیان کنه به نظرم فوق العاده بود.+

[ZaRi]

تنها عده ای اینگونه بزرگ می شوند،
که پیری شان، از همان ابتدا کنار خردسالی شان لَم داده.
تنها عده ای نیمه شب در اتاق هایی با چراغ روشن، زندگی میکنند..
آنها که حافظه ی کوتاه مدتشان،
خاطرات بلند مدت است..

[سارا · Rating 1 out of 5]

این همه ریت بالا برای این کتاب رو نمیفهمم
من که نتونستم به جز یکی دوتا جا ازش ارتباط بگیرم
در کل ۱۰۳ صفحه
دو سه بخش (مجموعا ۳ ص ) چنگی به دل میزد!

[Black Respina · Rating 2 out of 5]

یقینا اگر دنیا رو تو می آفریدی زیباتر بود.
حداقل برای من که این چنین می بود.
دنیای تو، دنیای دوست داشتن است و امید.
دنیایی است که مرگ در آن پایان قصه نیست.
من میان دنیای تو و دنیای امروز، آن یکی را می پسندم که وقتی از خودت بیرون می زنی و پا در آن می گذاری، خدایش با صدای تو، نامت را می خواند.
من دنیایی را انتخاب می کنم که تو خالق زخم هایش باشی، تو که پیش از هر زخم، مرهمش را در جیب های من پنهان کرده ای
.
.
.

گاهی با خودم فکر میکنم اگر انسان خواب نمی دید خیلی زودتر از این ها از تنهایی می مرد.
همین که با فلانی در خواب هم کلام می شوی، همین که می روی بر گوشه ای از اقیانوس قدم می زنی.
گاه عشق می ورزی.
همین که گاهی در خواب احساس می کنی زنده ای و می توانی لذت ببری

.
.
.

آنچه که من و تو را از هم جدا کرد رفیقِ من، نه دستِ روزگار بود و نه رفقای تازه. ما آدمها از آن جای مسیر از هم جدا می‌شویم که دیگر، رویاهای مشترکی نداریم

[Tina Hajibagheri · Rating 3 out of 5]

~[ماهی تنگِ کوچکی هم اگر بودم، فراموشم نمیشد دریا]
کتاب سه بخش داره: بهانه های این سفر، پچ پچه های این سفر و زمزمه های این سفر.
از نوشته ها اینطور برمیومد که نویسنده در یک برهه ای سفر کرده بود و از رفتن و ترکِ معشوق نوشته بود. اما گاهاً نوشته های پرت هم این وسط بود، نوشته هایی که هیچ انسجام احساسی ای با هیچ قسمت نداشت. یه نوشته هایی به نظرم صد از صد بود کیفیتشون و یه نوشته هایی نامفهوم و بی ارتباط. واسه من اصلاً کتاب یک دست نبود و کیفیت نوشته ها بسیار متفاوت.
ولی خب با جاهایی که حال کردم، حال کردم به هرحال :))

[Jila · Rating 3 out of 5]

من آدم تنهایی بودم
با تو تنهایی‌ام کامل شد
تو نیم دیگر تنهایی منی..

[Zohreh Hanifeh · Rating 5 out of 5]

تو آخرین قطرهٔ خونی در رگ‌های مطمئنِ اعتماد‌. تو شکلِ تازهٔ آرزوهای برآورده نشدهٔ منی. روشی تازه برای زیباتر گریستن...

[Ensie Mohammadzade · Rating 5 out of 5]

توی بد دوره ای از زندگیم شروع کردن به خوندنش . سخت گذشت ، اینقدر خوب بود که با خوندنش بیشتر سختم شد . تک تک جملاتش تداعی چیزی بود برام . اذیت شدم باهاش ، ولی خوب بود.

[Sarah saeidi · Rating 5 out of 5]

به حرف بکش، هرآدمی خواستار اعتراف است....

[Nazanin Banaei · Rating 4 out of 5]

وقتی عشق را می‌پذیری باید ترس‌هایت را حفظ کنی. آن‌که نمی‌ترسد همیشه در تیررس خطر است. بترس تا حفظش کنی. بترس تا به حرفهایش گوش کنی. بترس و اگر رشته‌ی افکارت را بعد از روزها کلنجار رفتن با یک سوژه برای نوشتن یا ساختن یا ثبت کردن پاره کرد، لبخند بزنی.بترس و دوست داشته باش. بترس تا دوستت داشته باشد.ترس نه به معنای لرزیدن، ترس به معنای تأمل بر آنچه ارجح است بر زندگی‌ات.

[Hadis Bagheri · Rating 5 out of 5]

از کتاب:

غمت باید داستان بلندی باشد. با زبانی پیچیده.
غمت باید مرثیه‌ای باشد. غمین‌تر از قلب شاعر.
غمت باید سطرها را به صف بکشد، خبردار، خشمگین.
می‌بایست غمت جور دیگری می‌بود.
آنگونه که می‌شد نوشت.

[Haniyekheirandish · Rating 4 out of 5]

خوش خوان و لطیف .
انقدر لطیف می گوید از احساساتش،که این مرز مشترکِ بین ِ انسان ها،عشق را می گویم ،دست به زیر چانه میزند و زانو بغل گوشه ی قلبت میشیند و میبیند و میخندد و گریه میکند وُ می گوید :بخوان .آری همینه .تو داری از زبان من می گویی ای سطرهایِ ظریف💛


اگر دلتون گرفت و نفهمید زبونشو ،این کتابو بخونید .زبان باز میکند 😊


برشی کوچک :روزهای سخت،روزهای خوبی هستند.آن ها که دوست داشتنی اند با تمام وجودت دوست می داری .آنها که دوستَت نیستند،نمیبینی .
____
پُردوست باشیم الهی😌☘