What do you think?
Rate this book
Om nooit te vergeten
Om nooit te vergeten is een bundel korte verhalen van Nederlands talent Thomas Olde Heuvelt, die eerder internationaal doorbrak met HEX. Stephen King noemde zijn werk 'briljant en volstrekt origineel.' Voor het eerst zijn nu vijf van zijn verhalen gebundeld. Twee ervan werden nooit eerder gepubliceerd. De thema's leven en dood, verlies of liefde zijn prominent aanwezig in de verhalen. De meeste spelen zich af op het grensgebied van het magisch-realistische. Sommige verhalen zijn schitterend, andere griezelig en volstrekt onweerstaanbaar. Maar allemaal zijn het verhalen om nooit te vergeten. Thomas Olde Heuvelt (Nijmegen, 1983) wordt internationaal geprezen als een van de veelbelovendste talenten op het gebied van de speculatieve literatuur. Zijn boek HEX verscheen inmiddels in vierentwintig landen, waaronder in Amerika en Japan. Momenteel werkt hij aan zijn nieuwe thriller November. Om nooit te vergeten bevat de volgende verhalen: Je weet hoe dit verhaal gaat De jongen die geen schaduw wierp De Inktlezers van Doi Saket De vis in de fles Hertenhart en gembertimbaaltjes.
143 pages, Hardcover
Published January 1, 2017
11 people are currently reading
232 people want to read
About the author
Thomas Olde Heuvelt
48 books3,058 followersThomas Olde Heuvelt (1983) is the international bestselling author of HEX. The much-praised novel was published in over twenty-five countries around the world and is currently in development for TV by Gary Dauberman. Olde Heuvelt, whose last name in Dutch dialect means “Old Hill,” was the first ever translated author to win a Hugo Award for his short story "The Day the World Turned Upside Down".
His new novel ECHO will be out with Nightfire Books in the US and Hodder & Stoughton on February 8, 2022. International publication of his novel ORACLE, which topped all the bestseller charts in The Netherlands in March '21, will follow soon thereafter.
Thomas lives in The Netherlands and the south of France and is an avid mountaineer.
Praise for HEX:
“This is totally, brilliantly original.” —Stephen King
“Creepy and gripping and original.” ―George R.R. Martin
“Spielbergian in the way Olde Heuvelt shows supernatural goings-on in the midst of everyday life... It’s a fabulous, unforgettable conceit and Olde Heuvelt makes the most of it.” ―The Guardian
His new novel ECHO will be out with Nightfire Books in the US and Hodder & Stoughton on February 8, 2022. International publication of his novel ORACLE, which topped all the bestseller charts in The Netherlands in March '21, will follow soon thereafter.
Thomas lives in The Netherlands and the south of France and is an avid mountaineer.
Praise for HEX:
“This is totally, brilliantly original.” —Stephen King
“Creepy and gripping and original.” ―George R.R. Martin
“Spielbergian in the way Olde Heuvelt shows supernatural goings-on in the midst of everyday life... It’s a fabulous, unforgettable conceit and Olde Heuvelt makes the most of it.” ―The Guardian
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 66 reviews
October 28, 2017
dit is gewoon niet voor mij. te raar.
August 7, 2018
Na mijn verwondering waarom Hex zo populair is, verwachtte ik niet zo veel van deze verhalen, maar ik vond ze stuk voor stuk lekker geschreven, met precies genoeg magisch-realisme dat niks uitgelegd hoefde te worden en toch fantasierijk was. Ik heb het boek in een enkele avond uitgelezen, en probeerde me bij het verhaal dat na "De dag dat de wereld op z'n kop stond" ook nog voor te stellen hoe dat eruitzag, tot ik me realiseerde dat het zich natuurlijk in een andere vertelwereld afspeelde.
De jongen die geen schaduw wierp was hands-down mijn favoriet, heel breekbaar (niet vanwege Splinter) en toch sterk. Mooi gedaan.
Ben in ieder geval een stuk nieuwsgieriger naar Thomas' andere werk nu.
De jongen die geen schaduw wierp was hands-down mijn favoriet, heel breekbaar (niet vanwege Splinter) en toch sterk. Mooi gedaan.
Ben in ieder geval een stuk nieuwsgieriger naar Thomas' andere werk nu.
October 12, 2021
2,5*
Ik heb een poosje nagedacht wat ik nou van dit boek vind. Ik vrees dat dit niet echt een boek voor mij was. In het algemeen ben ik dol op verhalen die bizar kunnen zijn maar sommige van deze verhalen waren te bizar. Een paar vond ik wel leuk om te lezen alleen dit boek van Thomas Olde Heuvelt stelde mij in het algemeen een beetje teleur. Ik lees liever zijn boeken met maar een verhaal erin. Dat zijn ook wel vreemde verhalen maar wel met een rode draad erin, bij de meeste van deze verhalen zat geen rode draad en hierdoor weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik nou heb gelezen. Ik snap dat mensen dit boek tof kunnen vinden maar het was gewoon niet mijn boek.
Ik heb een poosje nagedacht wat ik nou van dit boek vind. Ik vrees dat dit niet echt een boek voor mij was. In het algemeen ben ik dol op verhalen die bizar kunnen zijn maar sommige van deze verhalen waren te bizar. Een paar vond ik wel leuk om te lezen alleen dit boek van Thomas Olde Heuvelt stelde mij in het algemeen een beetje teleur. Ik lees liever zijn boeken met maar een verhaal erin. Dat zijn ook wel vreemde verhalen maar wel met een rode draad erin, bij de meeste van deze verhalen zat geen rode draad en hierdoor weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik nou heb gelezen. Ik snap dat mensen dit boek tof kunnen vinden maar het was gewoon niet mijn boek.
August 24, 2021
Anthology review time! Five short stories from someone who is quickly shaping up to be my favorite Dutch author. I'll review it all in English, though - since this is Thomas Olde Heuvelt, there probably is an English version of these short stories somewhere, or there will be. The score you see is the average of all the reviews. Here we go...
You Know How This Story Goes - 4/5
Fun opener! And it does what Heuvelt does best; it goes all horror, and it's not scared to combine that horror with modern technology, in the same way that Hex does so. The typical ghost story, therefore, once again gets a fun twist.
But I'll be honest; I think it was scarier had it been a little shorter. It was absolutely terrifying when the protagonist got into that car, but after that there's still another scene and that took away the scare for me - and therefore, one star. But perhaps that's just subjective. It's a good start.
The Boy Who Cast No Shadow - 5/5
Perhaps it's because I'm queer myself, but this story awoke emotions in me that I still haven't quite recovered from. I couldn't help but read this story as a metaphor for queerness and how different families deal with it (more explanation here:) but even without that metaphor, it was still really effective. Heuvelt delves really, really deeply into what it means to have no shadow, and that makes for a very interesting case study. And then there's the end, and yup, that broke me entirely. I wasn't in the jury when the Hugo Awards were awarded, but had I been, I would've voted for this one instead of whatever won - probably.
The Ink Readers of Doi Sachet - 3/5
Perhaps the previous one was a tough act to follow, but this wasn't my kind of story at all. I loved the insight into Thai culture, but I felt like this story wasn't as focused as I like my short stories, Heuvelt delves into a lot of details here and there. Perhaps it's the typical way of telling a story over there in Thailand, but for a Dutch audience I feel it didn't work as well. Not my favorite one, though there was a lot in here to like as well.
The Fish In The Bottle / The Day The World Turned Upside Down - 4/5
So apparently this one did win the Hugo that The Boy Who Cast No Shadow missed. I get why; the metaphors here are strong as well, but the thing that carries this story is definitely the emotion. Heuvelt focuses very deeply on heartbreak here, and to great effect as it's very easy to empathize with the protagonist, I felt his sadness. So why four stars? Because it also delves very deeply into the mindset of, in every disaster it's everyone for themselves, and that's a mentality I no longer believe or, honestly, appreciate after having read Bregman's De Meeste Mensen Deugen/Humankind. Otherwise still a great story, though.
Deer's Hearts and Ginger Timbales - 3/5
This rating probably comes down strongly to personal taste, but it just didn't work for me. The idea was nice, and putting a spin on several fairytales at once is always nice, but I'm not a fairytale person myself and the kinds of horror and metaphors that it uses are just not my league of horror, honestly. It's an okay story to me, perhaps it does other people more service.
Two threes, two fours and one five comes down to an average of 3,8, and rounded up to four stars that feels right. I liked this anthology and had fun, though a lot of it probably boils down to personal taste here; while I love Echo and Hex for their psychological horrors, I feel Heuvelt didn't really go that direction in this anthology, but that's the direction I like the best. I'm still glad I got introduced to another side of Heuvelt, though, because I recommend everyone read The Boy Who Casts No Shadow. It broke me - pun intended - and it's not even horror.
I'm eagerly looking forward to a future possible anthology from Heuvelt!
You Know How This Story Goes - 4/5
Fun opener! And it does what Heuvelt does best; it goes all horror, and it's not scared to combine that horror with modern technology, in the same way that Hex does so. The typical ghost story, therefore, once again gets a fun twist.
But I'll be honest; I think it was scarier had it been a little shorter. It was absolutely terrifying when the protagonist got into that car, but after that there's still another scene and that took away the scare for me - and therefore, one star. But perhaps that's just subjective. It's a good start.
The Boy Who Cast No Shadow - 5/5
Perhaps it's because I'm queer myself, but this story awoke emotions in me that I still haven't quite recovered from. I couldn't help but read this story as a metaphor for queerness and how different families deal with it (more explanation here:) but even without that metaphor, it was still really effective. Heuvelt delves really, really deeply into what it means to have no shadow, and that makes for a very interesting case study. And then there's the end, and yup, that broke me entirely. I wasn't in the jury when the Hugo Awards were awarded, but had I been, I would've voted for this one instead of whatever won - probably.
The Ink Readers of Doi Sachet - 3/5
Perhaps the previous one was a tough act to follow, but this wasn't my kind of story at all. I loved the insight into Thai culture, but I felt like this story wasn't as focused as I like my short stories, Heuvelt delves into a lot of details here and there. Perhaps it's the typical way of telling a story over there in Thailand, but for a Dutch audience I feel it didn't work as well. Not my favorite one, though there was a lot in here to like as well.
The Fish In The Bottle / The Day The World Turned Upside Down - 4/5
So apparently this one did win the Hugo that The Boy Who Cast No Shadow missed. I get why; the metaphors here are strong as well, but the thing that carries this story is definitely the emotion. Heuvelt focuses very deeply on heartbreak here, and to great effect as it's very easy to empathize with the protagonist, I felt his sadness. So why four stars? Because it also delves very deeply into the mindset of, in every disaster it's everyone for themselves, and that's a mentality I no longer believe or, honestly, appreciate after having read Bregman's De Meeste Mensen Deugen/Humankind. Otherwise still a great story, though.
Deer's Hearts and Ginger Timbales - 3/5
This rating probably comes down strongly to personal taste, but it just didn't work for me. The idea was nice, and putting a spin on several fairytales at once is always nice, but I'm not a fairytale person myself and the kinds of horror and metaphors that it uses are just not my league of horror, honestly. It's an okay story to me, perhaps it does other people more service.
Two threes, two fours and one five comes down to an average of 3,8, and rounded up to four stars that feels right. I liked this anthology and had fun, though a lot of it probably boils down to personal taste here; while I love Echo and Hex for their psychological horrors, I feel Heuvelt didn't really go that direction in this anthology, but that's the direction I like the best. I'm still glad I got introduced to another side of Heuvelt, though, because I recommend everyone read The Boy Who Casts No Shadow. It broke me - pun intended - and it's not even horror.
I'm eagerly looking forward to a future possible anthology from Heuvelt!
August 9, 2023
Bizarre verhalen. Vond het moeilijk om een verhaallijn te ontdekken. Haalt het bij lange na niet bij Stephen King!
June 4, 2020
De vier sterren zitten 'm vooral in de originaliteit van de verhalen, zoals geldt voor al het werk van Olde Heuvelt dat ik tot nu toe heb gelezen. Hij durft te gaan voor het meer absurde en bizarre, wat ik zeker in de Nederlandse boeken vaak mis. Ook kan hij goed echte horror oproepen, al doorbreekt de naar mijn idee toch steeds te 'hippe' schrijfstijl soms wel de spanning.
Zoals veel lezers vond ik het laatste verhaal, 'Hertenhart en gembertimbaaltjes', het minst goed. Sprookjesmotieven kunnen goed werken in een modern verhaal, maar dan heb ik toch liever verhalen en strips van bijvoorbeeld Neil Gaiman, die weet hoe je daar goed gebruik van kunt maken.
Het enige echte horrorverhaal is 'Je weet hoe dit verhaal gaat'. Olde Heuvelt heeft naar mijn idee het urban-legendgevoel in de stijl van Aziatische horror een mooie draai gegeven. Horror in optima forma.
'De jongen die geen schaduw wierp', 'De Inktlezers van Doi Saket' en 'De vis in de fles' zijn alle drie magisch-realistische dramaverhalen. De eerste vond ik erg goed, de andere twee vond ik minder geslaagd, al blijven ze vol originele ideeën zitten; het mankement bij deze twee verhalen vond ik wederom de schrijfstijl.
Alles bij elkaar dus een originele en on-Nederlands (in de positieve zin van het woord) en verfrissend boek, al had de schrijfstijl van mij wat minder hip gemogen.
Zoals veel lezers vond ik het laatste verhaal, 'Hertenhart en gembertimbaaltjes', het minst goed. Sprookjesmotieven kunnen goed werken in een modern verhaal, maar dan heb ik toch liever verhalen en strips van bijvoorbeeld Neil Gaiman, die weet hoe je daar goed gebruik van kunt maken.
Het enige echte horrorverhaal is 'Je weet hoe dit verhaal gaat'. Olde Heuvelt heeft naar mijn idee het urban-legendgevoel in de stijl van Aziatische horror een mooie draai gegeven. Horror in optima forma.
'De jongen die geen schaduw wierp', 'De Inktlezers van Doi Saket' en 'De vis in de fles' zijn alle drie magisch-realistische dramaverhalen. De eerste vond ik erg goed, de andere twee vond ik minder geslaagd, al blijven ze vol originele ideeën zitten; het mankement bij deze twee verhalen vond ik wederom de schrijfstijl.
Alles bij elkaar dus een originele en on-Nederlands (in de positieve zin van het woord) en verfrissend boek, al had de schrijfstijl van mij wat minder hip gemogen.
May 16, 2021
Een geweldig begin, andere verhalen iets te vervreemdend, maar wel mooi.
May 22, 2019
Verhalenbundels zijn aan mij vaak niet besteed. Ik lees veel liever een roman, een lang verhaal waarbij je alle kans krijgt om de wereld en de personages te leren kennen.
Maar ik ben erg dol op HEX dus ik dacht; laat ik de bundel een kans geven.
En daar heb ik geen spijt van gehad!
De vijf verhalen in deze bundel zijn verschillend, al bevat elk verhaal wel de typische schrijfstijl waar ik zo dol op ben. Ze bevatten horror, fantasy en surrealistische elementen waar je van moet houden. De bundel is zo samengesteld dat elk verhaal je even aan het denken zet, want hoewel fictief zit er een diepgang en een soort van boodschap in elk.
Niet alle verhalen vond ik even leuk om te lezen. Dat kan ook haast niet bij een bundel.
Mijn favoriet was “De vis in de fles”, een verhaal waarmee Thomas in 2012 de Paul Harland Prijs won. Tobi, het hoofdpersonage, heeft liefdesverdriet en het meisje dat hij verloren heeft is het enige waar hij aan kan denken. Zelfs wanneer de wereld op onverklaarbare wijze plotseling omdraait en het leven letterlijk op zijn kop staat, is Sophie de drijfveer achter Tobi’s keuzes. De goudvis Blub staat nog bij hem en Sophie zou die op komen halen. Dus zet Tobi alles op alles om te zorgen dat zijn geliefde de goudvis krijgt. Prachtig geschreven verhaal met rauwe emoties, absurd en tegelijk ook zo herkenbaar.
Wat ik ontzettend leuk vind aan de bundel is dat Thomas elk verhaal inleid met een persoonlijk bericht over hoe het verhaal ontstaan is en waarom hij het heeft geschreven. Dit maakt niet alleen veel duidelijk over de oorsprong, maar ook over de motivatie van een schrijver. Ik vond het erg inspirerend om te lezen.
Om nooit te vergeten is een bundel voor iedereen die van horror en fantasy met absurde elementen houdt. Verhalen die je laten nadenken en waar diepgang in zit.
Maar ik ben erg dol op HEX dus ik dacht; laat ik de bundel een kans geven.
En daar heb ik geen spijt van gehad!
De vijf verhalen in deze bundel zijn verschillend, al bevat elk verhaal wel de typische schrijfstijl waar ik zo dol op ben. Ze bevatten horror, fantasy en surrealistische elementen waar je van moet houden. De bundel is zo samengesteld dat elk verhaal je even aan het denken zet, want hoewel fictief zit er een diepgang en een soort van boodschap in elk.
Niet alle verhalen vond ik even leuk om te lezen. Dat kan ook haast niet bij een bundel.
Mijn favoriet was “De vis in de fles”, een verhaal waarmee Thomas in 2012 de Paul Harland Prijs won. Tobi, het hoofdpersonage, heeft liefdesverdriet en het meisje dat hij verloren heeft is het enige waar hij aan kan denken. Zelfs wanneer de wereld op onverklaarbare wijze plotseling omdraait en het leven letterlijk op zijn kop staat, is Sophie de drijfveer achter Tobi’s keuzes. De goudvis Blub staat nog bij hem en Sophie zou die op komen halen. Dus zet Tobi alles op alles om te zorgen dat zijn geliefde de goudvis krijgt. Prachtig geschreven verhaal met rauwe emoties, absurd en tegelijk ook zo herkenbaar.
Wat ik ontzettend leuk vind aan de bundel is dat Thomas elk verhaal inleid met een persoonlijk bericht over hoe het verhaal ontstaan is en waarom hij het heeft geschreven. Dit maakt niet alleen veel duidelijk over de oorsprong, maar ook over de motivatie van een schrijver. Ik vond het erg inspirerend om te lezen.
Om nooit te vergeten is een bundel voor iedereen die van horror en fantasy met absurde elementen houdt. Verhalen die je laten nadenken en waar diepgang in zit.
June 19, 2024
Niet helemaal wat ik verwachte maar ben positief verast.
Verhaal 1/Je weet hoe dit verhaal gaat: 3/5. Typisch horror verhaal. Had verwacht dat de rest ik het boek meer zoals dit verhaal zou zijn, maar was het enige horror verhaal in de bundel.
Verhaal 2/De jongen zonder schaduw: 3.5/5. Deze vond ik heel bijzonder en mooi. Mooie symboliek en beschrijving van de relatie tussen de personages, maar was voor mij net iets te raar allemaal.
Verhaal 3/De inktlezers van Doi Saket: 2/5 Snapte hier vrij weinig van en verhaal was niet voor mij.
Verhaal 4/De vis in de fles: 4.5/5. Super bijzonder verhaal. Vooral de emotie erachter pakte me echt.
Verhaal 5/Hartenhart en gembertimbaaltjes 2/5: Heb echt het idee dat ik de achterliggende boodschap van deze niet helemaal begreep, maar was nog een soort van vermakelijk.
Verhaal 1/Je weet hoe dit verhaal gaat: 3/5. Typisch horror verhaal. Had verwacht dat de rest ik het boek meer zoals dit verhaal zou zijn, maar was het enige horror verhaal in de bundel.
Verhaal 2/De jongen zonder schaduw: 3.5/5. Deze vond ik heel bijzonder en mooi. Mooie symboliek en beschrijving van de relatie tussen de personages, maar was voor mij net iets te raar allemaal.
Verhaal 3/De inktlezers van Doi Saket: 2/5 Snapte hier vrij weinig van en verhaal was niet voor mij.
Verhaal 4/De vis in de fles: 4.5/5. Super bijzonder verhaal. Vooral de emotie erachter pakte me echt.
Verhaal 5/Hartenhart en gembertimbaaltjes 2/5: Heb echt het idee dat ik de achterliggende boodschap van deze niet helemaal begreep, maar was nog een soort van vermakelijk.
November 2, 2023
Korte verhalen, fantasy, geen horror. Olde Heuvelt kan geweldig schrijven en deze verhalen met een twist zijn subliem. De omgekeerde wereld won een prijs, maar het laatste verhaal, een soort Doornroosje, vond ik ook prachtig.
June 16, 2020
Na HEX, Echo, en ook Dolores Dolly Poppedijn te hebben gelezen, dan nu ook eens van Thomas zijn korte verhalen mogen snoepen. Het ene verhaal doet me meer dan het ander, maar De Vis In De Fles is met stipt mijn favoriet. Het is prachtig surrealistisch, maar tegelijkertijd heel aangrijpend door de kern van waarheid die er doorheen schemert.
March 13, 2020
Fijn boek met verhalen om tussendoor te lezen. En wat een liefdevolle parel is ‘de jongen die geen schaduw wierp’.
March 1, 2023
Ik was al een behoorlijk grote fan van Thomas' vlotte en vaak humoristische schrijfstijl, maar om één of andere reden is deze bundel enkele jaren op mijn nachtkastje blijven liggen. Ik kocht hem in 2018 nadat ik Thomas voor het eerst had ontmoet op de Dag van de Fantasy in Amsterdam, waar hij me inspireerde om echt voor mijn schrijfdroom te gaan.
Doorgaans ben ik niet zo'n fan van kortverhalen: ik laat me liever meezuigen in een andere wereld en dan kunnen de boeken voor mij niet dik genoeg zijn. Bij kortverhalen blijf ik vaak met een onbevredigd gevoel achter. Dat was hier niet zo en dat lag niet aan de kwaliteit van de verhalen.
Deze verhalen wisten mij stuk voor stuk te raken, het ene nog net iets meer dan het andere.
Je weet hoe dit verhaal gaat: ***
Dit was voor mij het minste verhaal van de vijf omdat het mij emotioneel het minste deed. Van de vijf verhalen in deze bundel is dit het meest typisch voor Thomas Olde Heuvelt.
Van veraf leek er niets aan de hand. Maar van dichtbij was het anders. Van dichtbij zijn alle dingen heel anders.
De jongen die geen schaduw wierp: *****
Dit is het verhaal waarmee ik jaren geleden Thomas' werk leerde kennen. Het raakte mij toen en het raakte mij nu opnieuw.
Het was altijd mijn favoriete verhaal van hem, totdat ik de rest van deze bundel las.
Het is niet belangrijk wanneer je sterft. Het gaat erom dat je leeft voor het gebeurt.
De Inktlezers van Doi Saket: ****
Ik heb wel wat met Thailand en jaren geleden heb ik de streek bezocht waarover Thomas hier schrijft. Dat maakt het natuurlijk heel herkenbaar. Dit verhaal zat op een vreemde manier in elkaar, maar het wist me wel te raken.
Ieder mens had wensen nodig om ergens in te kunnen geloven.
De vis in de fles: *****
Eigenlijk vind ik de Engelse titel beter: "The Day the World Turned Upside Down".
Voor dit verhaal won hij een Hugo Award. Dit is een science fictionverhaal, verweven met een verhaal over een relatiebreuk, en het voelde voor mij als een stomp in mijn maag. Op een leuke manier dan ;-)
Aan het eind van de wereld hebben we allemaal iets nodig om ons aan vast te houden. Als we niet vasthouden, moeten we loslaten. En als we loslaten, moeten we onze eigen baan zoeken in het universum.
Hertenhart en gembertimbaaltjes: ****
Dit is een bevreemdende hervertelling van een sprookje. Prachtig verteld, maar misschien net iets te vreemd om bij een groot publiek aan te slaan.
Ieder leven is als een magische spiegel. Soms reflecteert het de dingen die je wilt zien, en soms de dingen die je liever helemaal niet wilt zien.
Doorgaans ben ik niet zo'n fan van kortverhalen: ik laat me liever meezuigen in een andere wereld en dan kunnen de boeken voor mij niet dik genoeg zijn. Bij kortverhalen blijf ik vaak met een onbevredigd gevoel achter. Dat was hier niet zo en dat lag niet aan de kwaliteit van de verhalen.
Deze verhalen wisten mij stuk voor stuk te raken, het ene nog net iets meer dan het andere.
Je weet hoe dit verhaal gaat: ***
Dit was voor mij het minste verhaal van de vijf omdat het mij emotioneel het minste deed. Van de vijf verhalen in deze bundel is dit het meest typisch voor Thomas Olde Heuvelt.
Van veraf leek er niets aan de hand. Maar van dichtbij was het anders. Van dichtbij zijn alle dingen heel anders.
De jongen die geen schaduw wierp: *****
Dit is het verhaal waarmee ik jaren geleden Thomas' werk leerde kennen. Het raakte mij toen en het raakte mij nu opnieuw.
Het was altijd mijn favoriete verhaal van hem, totdat ik de rest van deze bundel las.
Het is niet belangrijk wanneer je sterft. Het gaat erom dat je leeft voor het gebeurt.
De Inktlezers van Doi Saket: ****
Ik heb wel wat met Thailand en jaren geleden heb ik de streek bezocht waarover Thomas hier schrijft. Dat maakt het natuurlijk heel herkenbaar. Dit verhaal zat op een vreemde manier in elkaar, maar het wist me wel te raken.
Ieder mens had wensen nodig om ergens in te kunnen geloven.
De vis in de fles: *****
Eigenlijk vind ik de Engelse titel beter: "The Day the World Turned Upside Down".
Voor dit verhaal won hij een Hugo Award. Dit is een science fictionverhaal, verweven met een verhaal over een relatiebreuk, en het voelde voor mij als een stomp in mijn maag. Op een leuke manier dan ;-)
Aan het eind van de wereld hebben we allemaal iets nodig om ons aan vast te houden. Als we niet vasthouden, moeten we loslaten. En als we loslaten, moeten we onze eigen baan zoeken in het universum.
Hertenhart en gembertimbaaltjes: ****
Dit is een bevreemdende hervertelling van een sprookje. Prachtig verteld, maar misschien net iets te vreemd om bij een groot publiek aan te slaan.
Ieder leven is als een magische spiegel. Soms reflecteert het de dingen die je wilt zien, en soms de dingen die je liever helemaal niet wilt zien.
January 8, 2026
Eigenlijk 2,5 ster, maar laat ik hem naar boven afronden.
Ik weet niet wat het was met dit boek. Nu ben ik al niet de grootste liefhebber van verhalenbundels, omdat korte verhalen me vaak niet genoeg pakken. Hierdoor duurt het lang voor ik zo'n boek uit heb. Dat was bij deze net zo, ondanks dat het boek nog geen 150 pagina's lang is heb ik hier langer over gedaan dan over zijn romans.
Nu de verhalen. Tja, ze waren bijzonder, zeker origineel, maar bijzonder. Voor mij waren de verhalen te kort om voldoende context te geven, waardoor ik ze vaak wat vaag vond. De eerste twee verhalen, "Je weet hoe dit verhaal gaat", en "De jongen die geen schaduw wierp" vond ik het beste.
"Je weet zelf hoe dit verhaal gaat" lijkt ook het meeste op zijn romans, een griezel verhaal verteld op zijn eigen wijze.
"De jongen die geen schaduw wierp" was een bijzonder verhaal over vriendschap tussen twee jongens die een beetje anders zijn. Het verhaal is hartverwarmend en tegelijk bitterzoet, met een duidelijke boodschap.
Vanaf deze verhalen ging het voor mij bergafwaarts. Het derde verhaal "De inktlezers van Doi Saket" haalde voor mij echt alle vaart uit het lezen. Het was vaag, had veel voetnoten, en kon mij niet bereiken. De reden waarom kan ik eigenlijk niet zo goed onder woorden brengen.
"De vis in de fles" is een verhaal waarvan ik de context erg goed vond, maar de protagonist zo onuitstaanbaar dat ik niet kon wachten tot het uit was. Wat ontzettend jammer was, was als liefhebber van dystopian fiction vond ik de basis erg tof, en zou ik graag meer over deze nieuwe wereld te weten zijn gekomen. Het was dan wel een mooie verbeelding van het op zijn kop staan van je wereld na een grote levensgebeurtenis.
"Hertenhart en gembertimbaaltjes" vond ik eigenlijk ronduit slecht. Het was te vaag om een duidelijk beeld te kunnen vormen, en ik heb het ook niet zo op verhalen waar verkrachting wordt weggezet als iets romantisch. Iets wat mijn inziens in dit verhaal wel gebeurd, al is het door de hoofdpersoon zelf.
Eind goed al goed ben ik blij dat ik het gelezen heb, maar ik was stiekem ook blij toen het uit was.
Ik weet niet wat het was met dit boek. Nu ben ik al niet de grootste liefhebber van verhalenbundels, omdat korte verhalen me vaak niet genoeg pakken. Hierdoor duurt het lang voor ik zo'n boek uit heb. Dat was bij deze net zo, ondanks dat het boek nog geen 150 pagina's lang is heb ik hier langer over gedaan dan over zijn romans.
Nu de verhalen. Tja, ze waren bijzonder, zeker origineel, maar bijzonder. Voor mij waren de verhalen te kort om voldoende context te geven, waardoor ik ze vaak wat vaag vond. De eerste twee verhalen, "Je weet hoe dit verhaal gaat", en "De jongen die geen schaduw wierp" vond ik het beste.
"Je weet zelf hoe dit verhaal gaat" lijkt ook het meeste op zijn romans, een griezel verhaal verteld op zijn eigen wijze.
"De jongen die geen schaduw wierp" was een bijzonder verhaal over vriendschap tussen twee jongens die een beetje anders zijn. Het verhaal is hartverwarmend en tegelijk bitterzoet, met een duidelijke boodschap.
Vanaf deze verhalen ging het voor mij bergafwaarts. Het derde verhaal "De inktlezers van Doi Saket" haalde voor mij echt alle vaart uit het lezen. Het was vaag, had veel voetnoten, en kon mij niet bereiken. De reden waarom kan ik eigenlijk niet zo goed onder woorden brengen.
"De vis in de fles" is een verhaal waarvan ik de context erg goed vond, maar de protagonist zo onuitstaanbaar dat ik niet kon wachten tot het uit was. Wat ontzettend jammer was, was als liefhebber van dystopian fiction vond ik de basis erg tof, en zou ik graag meer over deze nieuwe wereld te weten zijn gekomen. Het was dan wel een mooie verbeelding van het op zijn kop staan van je wereld na een grote levensgebeurtenis.
"Hertenhart en gembertimbaaltjes" vond ik eigenlijk ronduit slecht. Het was te vaag om een duidelijk beeld te kunnen vormen, en ik heb het ook niet zo op verhalen waar verkrachting wordt weggezet als iets romantisch. Iets wat mijn inziens in dit verhaal wel gebeurd, al is het door de hoofdpersoon zelf.
Eind goed al goed ben ik blij dat ik het gelezen heb, maar ik was stiekem ook blij toen het uit was.
January 25, 2018
“HEX” blew me away when I read it last year, and I couldn’t wait to read more of young Dutch author Thomas Olde Heuvelt.
In this collection, two stories are popping out from the total of five as being the most powerful of the lot.
The first one, “The Boy Who Casts No Shadow”, tells of the blossoming friendship of one boy through whom light passes and another boy made entirely of glass. Their shared other-ness leads to a beautiful, bittersweet conclusion. It’s that constant focus Olde Heuvelt puts on their friendship rather than the fact that these two young men have to deal with being treated as “different” which makes this story such a success.
The idea of the world turning upside down, with the ground being the ceiling and everything else falling down into the abyss of sky and universe, immediately triggered all these fantastic images in my mind when reading “The Day the World Turned Upside Down” and made me love the story from the first page.
And again Olde Heuvelt adds an extra emotional layer to the story, because main character Tobi doesn’t so much mind the sudden change in gravity as he is being destroyed by the break-up with his girlfriend the day before. The pain and anger he describes feels real and honest, and the combination of visual and emotional powers might make this my personal favorite of these stories.
The other three tales collected here are far from being poor. Thomas Olde Heuvelt’s joy in writing shows on every page and he has a great sense for writing otherworldly stuff, firmly grounded in reality. And he manages to bring most of his stories to a satisfying conclusion, which is quite a gift in this genre.
The lack of focus, or the desire to put too much into a story of just 20 or 30 pages, makes these other 3 stories lose power, though. When Olde Heuvelt is focused and takes his time to bring his ideas to fruition – with either “The Boy Who Casts No Shadow” or the longer “The Day the World Turned Upside Down”, or his full-length novel “HEX” for that matter – the author shines brightest.
In this collection, two stories are popping out from the total of five as being the most powerful of the lot.
The first one, “The Boy Who Casts No Shadow”, tells of the blossoming friendship of one boy through whom light passes and another boy made entirely of glass. Their shared other-ness leads to a beautiful, bittersweet conclusion. It’s that constant focus Olde Heuvelt puts on their friendship rather than the fact that these two young men have to deal with being treated as “different” which makes this story such a success.
The idea of the world turning upside down, with the ground being the ceiling and everything else falling down into the abyss of sky and universe, immediately triggered all these fantastic images in my mind when reading “The Day the World Turned Upside Down” and made me love the story from the first page.
And again Olde Heuvelt adds an extra emotional layer to the story, because main character Tobi doesn’t so much mind the sudden change in gravity as he is being destroyed by the break-up with his girlfriend the day before. The pain and anger he describes feels real and honest, and the combination of visual and emotional powers might make this my personal favorite of these stories.
The other three tales collected here are far from being poor. Thomas Olde Heuvelt’s joy in writing shows on every page and he has a great sense for writing otherworldly stuff, firmly grounded in reality. And he manages to bring most of his stories to a satisfying conclusion, which is quite a gift in this genre.
The lack of focus, or the desire to put too much into a story of just 20 or 30 pages, makes these other 3 stories lose power, though. When Olde Heuvelt is focused and takes his time to bring his ideas to fruition – with either “The Boy Who Casts No Shadow” or the longer “The Day the World Turned Upside Down”, or his full-length novel “HEX” for that matter – the author shines brightest.
November 14, 2017
Dit dunne hardcoverbundeltje is op 29 april 2017 uitgeven voor de Bookstoreday.
Het boek bevat vijf verhalen met als thema leven en dood, verlies of liefde. Het zijn verhalen met een groot griezel en horror gehalte, ze spelen zich af op het grensgebied van het magisch-realisme. Het lijkt allemaal zo echt, maar dat is het niet. Het is surrealistisch, fantastisch en onverklaarbaar.
Elk verhaal wordt door de auteur ingeleid, dit vind ik persoonlijk wel fijn, Dan weet je wat hij met dit verhaal bedoeld heeft.
Het eerste verhaal heet :“Je weet hoe dit verhaal gaat “en gek genoeg is dat ook zo. Het voelt heel echt aan terwijl je aan de ander kant weet dat dat niet waar kan zijn .
Het volgende verhaal heet : “De jongen die geen schaduw wierp” Dit is een verhaal die Thomas heeft ingezonden voor de Paul Harland prijs, ik heb het verhaal al eerder gelezen en vind het nog steeds een mooi verhaal met een prachtig eind.
Dan komt het derde verhaal met de titel : “ De inktlezers van Doi Saket”, een verhaal dat zich afspeelt in Thailand . Dit vind ik persoonlijk een minder fijn te lezen verhaal omdat bijna op elke pagina een of meerder voetnoten staan, dit leidt enorm af. Het verhaal op zich is wel goed bedacht.
Het vierde verhaal is : “De vis in de fles”. Ook dit verhaal is een inzending geweest voor de Paul Harland prijs. Dit is verhaal waarin liefde en verdriet en doorzettingsvermogen een grote rol spelen. Het is absurd maar ook realistisch. Je leeft mee met de hoofpersoon.
Dan het laatste verhaal: “Hertenhart en gembertimbaaltjes”, een verhaal dat hij schreef voor zijn boek “Harten Sara” maar is geschrapt in de huidige versie daarvan. Het is een modern sprookje, gebaseerd op een sprookje dat we allemaal kennen. Dit is mooi, melancholisch verhaal, wat bekend is maar toch ook weer niet.
Ik heb een aantal uren genoten van de verhalen in deze bundel
Het boek bevat vijf verhalen met als thema leven en dood, verlies of liefde. Het zijn verhalen met een groot griezel en horror gehalte, ze spelen zich af op het grensgebied van het magisch-realisme. Het lijkt allemaal zo echt, maar dat is het niet. Het is surrealistisch, fantastisch en onverklaarbaar.
Elk verhaal wordt door de auteur ingeleid, dit vind ik persoonlijk wel fijn, Dan weet je wat hij met dit verhaal bedoeld heeft.
Het eerste verhaal heet :“Je weet hoe dit verhaal gaat “en gek genoeg is dat ook zo. Het voelt heel echt aan terwijl je aan de ander kant weet dat dat niet waar kan zijn .
Het volgende verhaal heet : “De jongen die geen schaduw wierp” Dit is een verhaal die Thomas heeft ingezonden voor de Paul Harland prijs, ik heb het verhaal al eerder gelezen en vind het nog steeds een mooi verhaal met een prachtig eind.
Dan komt het derde verhaal met de titel : “ De inktlezers van Doi Saket”, een verhaal dat zich afspeelt in Thailand . Dit vind ik persoonlijk een minder fijn te lezen verhaal omdat bijna op elke pagina een of meerder voetnoten staan, dit leidt enorm af. Het verhaal op zich is wel goed bedacht.
Het vierde verhaal is : “De vis in de fles”. Ook dit verhaal is een inzending geweest voor de Paul Harland prijs. Dit is verhaal waarin liefde en verdriet en doorzettingsvermogen een grote rol spelen. Het is absurd maar ook realistisch. Je leeft mee met de hoofpersoon.
Dan het laatste verhaal: “Hertenhart en gembertimbaaltjes”, een verhaal dat hij schreef voor zijn boek “Harten Sara” maar is geschrapt in de huidige versie daarvan. Het is een modern sprookje, gebaseerd op een sprookje dat we allemaal kennen. Dit is mooi, melancholisch verhaal, wat bekend is maar toch ook weer niet.
Ik heb een aantal uren genoten van de verhalen in deze bundel
March 19, 2018
'Om nooit te vergeten' bevat vijf korte, surrealistische, fantastische, thrillerachtige verhalen en zijn samen uitgegeven op de Bookstoreday 2017.
Vijf verhalen die door de auteur kort worden ingeleid en dit is prettig voor de lezer die minder bekend is met dit genre.
Het eerste: Je weet hoe dit verhaal gaat, was een pakkende, bijna echt en sluit af met 'Als iets niet is te vatten, is het soms beter het te vergeten.
Het tweede 'De jongen die geen schaduw wierp' was op een bepaalde manier mooi en tegelijkertijd weet je dat de figuren niet echt kunnen zijn, maar geven wel als boodschap mee dat als iemand 'anders' is, in dit verhaal van glas is of geen schaduw heeft, er ook bij hoort. 'Een spiegel in een spiegel, een optische illusie van oneindigheid. Dat was vriendschap.'
Het derde De inktlezers van Doi Saket, pakte mij minder. Het vierde 'De vis in de fles' vertelt hoe je wereld letterlijk op zijn kop kan staan na een relatiebreuk: 'Wat is een gang een vreselijke, vreselijke plek: een midden tussen blijven en gaan.'
Het laatste en vijfde verhaal 'Hertenhart en gembertimbaaltjes'. Een modern wat bizar sprookje: '... het lijkt wel een sprookje! Het leven is geen Disney-versie. Het is....grimmig. ... Uiteindelijk is een spiegel maar glas!'
Het zijn korte verhalen en toch schetst de auteur een zodanig beeld dat je een compleet beeld hebt van hoe een omgeving eruit ziet.
Door de Bookstoreday een keer iets totaal anders gelezen dan wat ik doorgaans doe.
Het was een leuke uitstap, maar ik vermoed dat het hier voorlopig bij zal blijven.
Vijf verhalen die door de auteur kort worden ingeleid en dit is prettig voor de lezer die minder bekend is met dit genre.
Het eerste: Je weet hoe dit verhaal gaat, was een pakkende, bijna echt en sluit af met 'Als iets niet is te vatten, is het soms beter het te vergeten.
Het tweede 'De jongen die geen schaduw wierp' was op een bepaalde manier mooi en tegelijkertijd weet je dat de figuren niet echt kunnen zijn, maar geven wel als boodschap mee dat als iemand 'anders' is, in dit verhaal van glas is of geen schaduw heeft, er ook bij hoort. 'Een spiegel in een spiegel, een optische illusie van oneindigheid. Dat was vriendschap.'
Het derde De inktlezers van Doi Saket, pakte mij minder. Het vierde 'De vis in de fles' vertelt hoe je wereld letterlijk op zijn kop kan staan na een relatiebreuk: 'Wat is een gang een vreselijke, vreselijke plek: een midden tussen blijven en gaan.'
Het laatste en vijfde verhaal 'Hertenhart en gembertimbaaltjes'. Een modern wat bizar sprookje: '... het lijkt wel een sprookje! Het leven is geen Disney-versie. Het is....grimmig. ... Uiteindelijk is een spiegel maar glas!'
Het zijn korte verhalen en toch schetst de auteur een zodanig beeld dat je een compleet beeld hebt van hoe een omgeving eruit ziet.
Door de Bookstoreday een keer iets totaal anders gelezen dan wat ik doorgaans doe.
Het was een leuke uitstap, maar ik vermoed dat het hier voorlopig bij zal blijven.
March 10, 2019
Fantasy en magisch-realisme en horror vragen nogal wat van de suspension of disbelief van de lezer. De mijne is getraind met mythologie, legenden en sprookjes. Maar zelfs voor mij zijn sommige verhalen in deze bundel aan de vreemde kant. Als je dan je ratio en logica opzij hebt weten te zetten is een van de verhalen een glanzend en breekbaar juweeltje (lees het boek en je weet welke ik bedoel), eentje is een mooi staaltje omgekeerde horror en eentje is een aardige sfeertekening van een dorpje aan de andere kant van de wereld.
De overige twee verhalen gingen over mijn grenzen heen. Ik vond het lastig om het “hoe dan?!” te laten varen en het verhaal te nemen zoals het is. Ze spraken me minder aan, al zijn ze helemaal binnen de kaders van Oldenheuvelts eigen soort van magisch-realisme geschreven.
Vast kritiekpunt op de boeken van deze schrijver: al zijn zijn verhalen knap gestructureerd, op microniveau staan zijn verhalen vol rare dingen. Verkeerd woordgebruik, mislukte metaforen, denderende anglicismen, kreupele zinnen en houterige dialogen. Stilistisch is hij zeker niet sterk. En toch lees ik zijn werk graag.
De overige twee verhalen gingen over mijn grenzen heen. Ik vond het lastig om het “hoe dan?!” te laten varen en het verhaal te nemen zoals het is. Ze spraken me minder aan, al zijn ze helemaal binnen de kaders van Oldenheuvelts eigen soort van magisch-realisme geschreven.
Vast kritiekpunt op de boeken van deze schrijver: al zijn zijn verhalen knap gestructureerd, op microniveau staan zijn verhalen vol rare dingen. Verkeerd woordgebruik, mislukte metaforen, denderende anglicismen, kreupele zinnen en houterige dialogen. Stilistisch is hij zeker niet sterk. En toch lees ik zijn werk graag.
September 11, 2021
This book is published in Dutch and I read it in Dutch, therefore this review will better serve it's purpose in (you guessed it) Dutch:
'Om nooit te vergeten' is een verhalenbundel. Het boek is niet dik (143 beschreven pagina's) en bevat vijf korte verhalen. De korte verhalen zijn interessant, maar de één is een stuk doeltreffender dan de ander. Om die reden beoordeel ik 'Om nooit te vergeten' met drie sterren.
Mijn favoriete verhaal is met afstand 'De vis in de fles'; dat verhaal alleen zou ik met een vier en een halve ster beoordelen. De rest van de verhalen blijven voor mij persoonlijk jammer genoeg een beetje tussen de 2.5/3 sterren hangen, wat de score een heel stuk naar beneden haalt.
Heb je nog nooit eerder iets van Thomas Olde Heuvelt gelezen of ben je benieuwd naar zijn korte verhalen? Dan is 'Om nooit te vergeten' een leuk boekje voor jou dat je even snel tussendoor kunt lezen.
Niet bereid om het hele boekje door te spitten? Lees dan alleen 'De vis in de fles'; de originaliteit van dat verhaal is de moeite in ieder geval meer dan waard!
'Om nooit te vergeten' is een verhalenbundel. Het boek is niet dik (143 beschreven pagina's) en bevat vijf korte verhalen. De korte verhalen zijn interessant, maar de één is een stuk doeltreffender dan de ander. Om die reden beoordeel ik 'Om nooit te vergeten' met drie sterren.
Mijn favoriete verhaal is met afstand 'De vis in de fles'; dat verhaal alleen zou ik met een vier en een halve ster beoordelen. De rest van de verhalen blijven voor mij persoonlijk jammer genoeg een beetje tussen de 2.5/3 sterren hangen, wat de score een heel stuk naar beneden haalt.
Heb je nog nooit eerder iets van Thomas Olde Heuvelt gelezen of ben je benieuwd naar zijn korte verhalen? Dan is 'Om nooit te vergeten' een leuk boekje voor jou dat je even snel tussendoor kunt lezen.
Niet bereid om het hele boekje door te spitten? Lees dan alleen 'De vis in de fles'; de originaliteit van dat verhaal is de moeite in ieder geval meer dan waard!
November 11, 2017
I have quite mixed feelings about this collection. Heuvelt writes well, that must be said, and especially the first two stories keep you in their grip.
But then, the creeps. And not because these are supposed to be horror stories. But the way sexuality is portrayed in these stories, that is creepy. In Hertenhart en gembertimbaaltjes this creepiness goes to the max: the protagonist is raped by her partner while she pretends to be sleeping, and she finds it just romantic. Oh well, quite a dealbreaker for a story. And it doesn't stop there, but telling more would be a spoiler so...
And after reading this collection and HEX I wouldn't be so sure that awkward portrayal of women is an odd occurrence in Heuvelt's stories, but more like the rule. I guess it's enough of his books for me now.
Thus, four stars for otherwise well written stories, two stars for the awkward details, that gives an average of three.
But then, the creeps. And not because these are supposed to be horror stories. But the way sexuality is portrayed in these stories, that is creepy. In Hertenhart en gembertimbaaltjes this creepiness goes to the max: the protagonist is raped by her partner while she pretends to be sleeping, and she finds it just romantic. Oh well, quite a dealbreaker for a story. And it doesn't stop there, but telling more would be a spoiler so...
And after reading this collection and HEX I wouldn't be so sure that awkward portrayal of women is an odd occurrence in Heuvelt's stories, but more like the rule. I guess it's enough of his books for me now.
Thus, four stars for otherwise well written stories, two stars for the awkward details, that gives an average of three.
July 23, 2022
I read this little collection of 5 pretty surreal stories in one evening. The first one, based on an urban legend concerning hitchhiking, was the most horror of the lot and had some great scary bits. Story 2, about a boy with no shadow who connects with a boy made of glass, had lots of emotion and layers and I can see why it was nominated for a Hugo award. My favorite by far however was the fourth story, which has been translated as ‘The Day the World Turned Upside Down’, and is one that actually did win a Hugo. The way the main character’s world has been figuratively turned upside down by a breakup which is then followed by the gravity in the whole world actually turning upside down, made for an absurd situation, very vivid imagery, and real raw emotions from the main character. I’m sure this story will stick with me for a while. The remaining 2 stories were okay but did not fully work for me. Overall this little book was a great read.
April 27, 2023
In het boek 'Om nooit te vergeten' worden er vijf verschillende verhalen verteld, de combinatie van horror en fictie zorgen ervoor dat de verhalen zeer origineel en leuk zijn om te lezen. De verhalen hebben allemaal hun eigen thema en sfeer, waardoor het boek zeer gevarieerd is.
De persoonlijke berichten voor elk verhaal, waarin Thomas Olde Heuvelt vertelt hoe het verhaal ontstaan is en waarom hij het geschreven heeft, geven een interessant kijkje in het proces van de schrijver bij een nieuw verhaal. Ik vond dit de eerste keer een beetje raar, maar eenmaal dat ik het door had vond ik dit wel een leuke toevoeging aan het boek.
Ik vind 'Om nooit te vergeten' zeker een aanrader voor degenen die houden van horror en fictie verhalen. De originele verhalen en persoonlijke notities van de schrijver maken het boek zeker de moeite waard om te lezen.
De persoonlijke berichten voor elk verhaal, waarin Thomas Olde Heuvelt vertelt hoe het verhaal ontstaan is en waarom hij het geschreven heeft, geven een interessant kijkje in het proces van de schrijver bij een nieuw verhaal. Ik vond dit de eerste keer een beetje raar, maar eenmaal dat ik het door had vond ik dit wel een leuke toevoeging aan het boek.
Ik vind 'Om nooit te vergeten' zeker een aanrader voor degenen die houden van horror en fictie verhalen. De originele verhalen en persoonlijke notities van de schrijver maken het boek zeker de moeite waard om te lezen.
January 6, 2026
"Vijf verhalen, drie waarvan ik erg origineel vond: “de jongen die geen schaduw wierp”, “de inktlezers van doi saket” en “de vis in de fles”. Met name de laatste maakte indruk, over een wereld die letterlijk ondersteboven gekeerd wordt en hoe je daar dan ook maar mee moet leren leven.
“Dacht jij aan me? En als je me zou zien afdalen, zou je je dan afvragen waar de touwladder naartoe leidt? Maar dan zou ik je zeggen dat het niet belangrijk is. Het gaat om het pad dat je volgt, de reis die je maakt. Wanneer je dat beseft kun je makkelijker loslaten, aan het eind.”
De andere twee verhalen trokken stevig sterren af, ik vond het eerste verhaal te makkelijk qua invalshoek en de laatste te moeilijk. Bovendien ben ik de hervertellingen van Doornroosje waarin er nog altijd geen consent gevraagd wordt wel een beetje zat."
“Dacht jij aan me? En als je me zou zien afdalen, zou je je dan afvragen waar de touwladder naartoe leidt? Maar dan zou ik je zeggen dat het niet belangrijk is. Het gaat om het pad dat je volgt, de reis die je maakt. Wanneer je dat beseft kun je makkelijker loslaten, aan het eind.”
De andere twee verhalen trokken stevig sterren af, ik vond het eerste verhaal te makkelijk qua invalshoek en de laatste te moeilijk. Bovendien ben ik de hervertellingen van Doornroosje waarin er nog altijd geen consent gevraagd wordt wel een beetje zat."
August 16, 2019
Van de 5 verhalen vond ik er 3 uitspringen. Het eerste verhaal is spannend, echt een urban legend verhaal maar dan in een anders jasje gestoken. Door dit eerste verhaal was ik helemaal blij en las ik enthousiast door, soms zijn korte enge verhalen leuk voor tussendoor om te lezen. Helaas waren de andere verhalen van een andere genre, wat ik niet had verwacht gezien de cover en de schrijver, maar ach, ik vond nog twee verhalen in het boek die mij verraste en toch wel raakten. Geen horror, thriller of spanning, maar liefde en sci fi, leuk bedacht en mooi geschreven. Mijn interesse voor HEX is door het eerste verhaal nu wel gegroeid, dus hopelijk past dat meer in hetzelfde straatje als de urban legend
June 2, 2019
Ik geef dit boek vier sterren puur om het verhaal 'de jongen die geen schaduw wierp'. Dat verhaal raakte mij enorm, omdat het ging om een ander geluk laten voelen. De andere verhalen waren soms best bijzonder. Zo bijzonder dat ik het soms herlas. Nee, dat bestaat niet, dacht ik en daarna moest ik er soms om lachen.
Het verhaal 'de vis in de fles' vond ik de mooiste metafoor in tijden. Heel tof dat hij eerst alle verhalen introduceert en dat hij aangeeft waarom hij het verhaal heeft geschreven en wat hij ermee heeft bereikt.
Het verhaal 'de vis in de fles' vond ik de mooiste metafoor in tijden. Heel tof dat hij eerst alle verhalen introduceert en dat hij aangeeft waarom hij het verhaal heeft geschreven en wat hij ermee heeft bereikt.
September 20, 2023
Vijf verhalen die net even anders zijn.
Je weet hoe dit verhaal gaat - Echt heel leuk en verrassend, ook al weet je inderdaad hoe het gaat.
De jongen die geen schaduw wierp - Bijzonder fantasierijk en levendig.
De inktlezers van Doi Saket - Dit vond ik de minste, van deze vijf. Een verhaal vol symboliek die ik niet echt leek te begrijpen.
De vis in de fles - Een heel kwetsbaar en origineel verhaal. Echt heel mooi geschreven. Mijn favoriet.
Hertenhart en gembertimbaaltjes - Een sprookje, of heel veel sprookjes. Bijzonder en maakt nieuwsgierig.
Je weet hoe dit verhaal gaat - Echt heel leuk en verrassend, ook al weet je inderdaad hoe het gaat.
De jongen die geen schaduw wierp - Bijzonder fantasierijk en levendig.
De inktlezers van Doi Saket - Dit vond ik de minste, van deze vijf. Een verhaal vol symboliek die ik niet echt leek te begrijpen.
De vis in de fles - Een heel kwetsbaar en origineel verhaal. Echt heel mooi geschreven. Mijn favoriet.
Hertenhart en gembertimbaaltjes - Een sprookje, of heel veel sprookjes. Bijzonder en maakt nieuwsgierig.
April 10, 2024
Opgepikt van mijn to-read lijstje nav lovende kritieken hier op Goodreads. Mn het verhaal over de omgekeerde wereld klonk erg intrigerend.
In het kort: de parabel tussen een gebroken hart en een wereld die letteren figuurlijk op zijn kop stond was leuk gevonden. Een 8, zeg maar.
De rest vd verhalen vond ik echter matig op zijn hoogst, en nauwelijks origineel. Het beginverhaal bijvoorbeeld , over een spookachtige lifter. Tja. Daar heb ik toch echt al veel betere varianten op gelezen.
Nou ja, gelukkig zijn er veel lezers die er anders over denken.👻😃
In het kort: de parabel tussen een gebroken hart en een wereld die letteren figuurlijk op zijn kop stond was leuk gevonden. Een 8, zeg maar.
De rest vd verhalen vond ik echter matig op zijn hoogst, en nauwelijks origineel. Het beginverhaal bijvoorbeeld , over een spookachtige lifter. Tja. Daar heb ik toch echt al veel betere varianten op gelezen.
Nou ja, gelukkig zijn er veel lezers die er anders over denken.👻😃
May 21, 2017
Een boekje met griezelige thrillerige korte verhalen. De vijf verhalen zijn origineel en zitten goed in elkaar. Thomas Olde Heuvelt weet het mooi neer te pennen. Het enige wat ik persoonlijk wat jammer vond waren de (homo-)erotische passages. Maar goed, ik vind sowieso vaak de erotische passages in de Nederlandse literatuur verschrikkelijk plat en onnodig. Dus leg de schuld daarvan maar bij mijn absurde brein (al denkt deze dus wel: Dat heeft zo'n jongen toch niet nodig).
May 5, 2017
This is such a weird collection of stories, often confusing but still spark a feeling. Only the third story did nothing for me. It was set and inspired by Thailand and while I enjoy diversity like that I don't think it is nessecarily his place to write about it. But I loved The Boy Who Cast No Shadow and expect I'll reread that a few times.
Displaying 1 - 30 of 66 reviews