"Η μαμά μου είναι αναπληρώτρια δασκάλα. Τι ακριβώς είναι αυτό, δεν ξέρω να σου πω. Μάλλον είναι όπως λέμε, "αυτή είναι μια πολική αρκούδα, όχι απλή αρκούδα", ή όπως λέμε, "αυτή είναι μια χελώνα καρέτα-καρέτα, όχι συνηθισμένη". "Ο μπαμπάς μου είναι κι αυτός αναπληρωτής δάσκαλος. Μάλλον γι' αυτό παντρεύτηκαν· έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Κι εγώ σκέφτομαι να παντρευτώ τον Γιωργάκη, αφού αρέσει και στους δυο μας η πίτσα.
"Επειδή οι γονείς μου είναι αναπληρωτές, εγώ πρέπει κάθε χρόνο να μαζεύω τα παιχνίδια μου σ' ένα μεγάλο χάρτινο κουτί και να χαιρετώ τα παιδάκια της τάξης. Ο μπαμπάς δεν ζει μαζί μας. Μου εξηγούν κάθε χρόνο -όταν τον αγκαλιάζω κλαίγοντας και του λέω να μη μας αφήσει πάλι- ότι αυτό δεν γίνεται γιατί τον έστειλαν να υπηρετήσει αλλού από το υπουργείο. Αυτό το υπουργείο πρέπει να είναι ένας μεγάλος δράκος που μισεί τους γονείς μου μόνο".
Η Μαρίνα πηγαίνει δευτέρα δημοτικού και έχει πολλές απορίες για την παράξενη δικαιοσύνη που υπάρχει στον κόσμο. Με γνώμονα το σωστό, αποφασίζει να δράσει όσο είναι ακόμη παιδί και το μέλλον της ανήκει.
Μια εξαιρετική ιστορία με αφηγήτρια την εξάχρονη Μαρίνα. Το παιδί πολύ λογικά βλέπει το υπουργείο και γενικότερα το κράτος σαν ένα κακό δράκο που τα έχει βάλει με τους γονείς του. Καταλαβαίνει τις ξεδιάντροπες διακρίσεις ανάμεσα σε πρωτοκλασάτους πολίτες (διορισμένους) και δευτεροκλασάτους πολίτες (αδιόριστους ή αναπληρωτές) που δεν φαίνεται να έχουν ίσα δικαιώματα παρόλο που τους αναγκάζει να πληρώνουν τους ίδιους φόρους. Λογικές απορίες ενός παιδιού που βλέπει πως δεν έχουν όλα τα παιδιά το ίδιο δικαίωμα στην μόρφωση, στην υγεία κλπ. Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτό είναι ένα σπουδαίο έργο που πρέπει να προβληθεί παγκοσμίως διότι δεν είναι μονάχα οι απορίες ενός ελληνόπουλου, αλλά κάθε παιδιού σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ένα βιβλίο μικρό σε έκταση μα σπουδαίο σε μήνυματα. Η μικρή μαθήτρια προσπαθεί να καταλάβει τη διαφορά του αναπληρωτή από του μόνιμου δασκάλου και μας αφηγείται την ζωή της και των γονιών της. Διαβάζεται εύκολα σε 1 μέρα.