De problemen voor de Archipel, het noordelijke eilandenrijk in het poolijs stapelen zich op.
Ook al is de zon teruggekomen, tot grote opluchting van de bewoners, stelt dit de machthebbers allerminst gerust. Immers, hebben zij niet zelf de hand gehad in de verdwijning? Nu de hoeder van de Droom niet langer zwijgt, liggen de grenzen wijd open voor de dreiging vanaf het vasteland.
De verdwenen kinderen zijn door een ongelukkige gebeurtenis gescheiden en de jongste, de Droomdanseres Octana, wordt gedwongen om haar missie, het volgen van de Bahi, met zijn raadselachtige bedoelingen, voorlopig op te geven. Ze moet koste wat het kost haar broer terugvinden. Maar zal ze niet te laat komen?
En dan hun vader en hun oom, die huis en haard verlieten voor een wanhopige speurtocht. De een is toch wel zeker gesneuveld in de strijd, de ander in handen van de veile tovenares die de grootste bedreiging voor de wereld en de Droom betekent.
Ten slotte is er de Brahi zelf, de schepper en hoeder van de Droom. Alles wijst erop dat hij zich van de wereld terugtrekt. De droom krimpt en lijkt te verdwijnen. Wat of wie kan nu nog voorkomen dat de wereld van de Archipel ten onder gaat?
Droomdanser deel 2 Vlammenzee is het tweede deel van een tweeluik en moet eigenlijk direct na deel 1 Het land van middernacht gelezen worden. In feite zijn de twee boeken samen een lang verhaal dat bij elkaar hoort. In deel 2 komen taferelen voor die nogal barbaars te noemen zijn. De tovenares Kaia heeft met haar sterke magie, met haar geest in feite, een heel invasieleger in haar macht en in het bijzonder Makar, de man van Odi. Hij wordt door haar gemarteld. Ze weet precies wat de mannen denken en straft alles af. Ik vind haar een gruwelijke antagonist. De broer van Makar, Rolar, is niet dood zoals Makar denkt. Hij maakt een eigen avontuur mee bij het volk dat nachtdraken berijdt en ontmoet er zijn grote liefde, die hij helaas weer moet achterlaten. Rolar probeert zijn broer uit de klauwen van Kaia te bevrijden. Maar ook hij is in de macht van de tovenares. De broers komen in haar burcht vreselijk in het nauw te zitten en moeten voor hun leven vechten tegen een hele groep aasrenners. Dit wordt uitgewerkt in een spannend gevecht. Het verhaal krijgt hier plotseling veel vaart, terwijl de rest van het boek nogal rustig is geschreven. Hoewel de verhaallijnen van Makar en Rolar veel aandacht krijgen, vind ik toch dat die van Odi, Hinde en Auda en die van Octana en haar broer Sadaku het belangrijkst zijn voor het verhaal. Daarin komt het grote mystieke gebeuren in deze wereld tevoorschijn. Het verhaal over de Brahi, over wat er met Sadaku gebeurt, waarom Octana moet gaan zwijgen en hoe uiteindelijk alles afloopt voor de Archipel. Dat is het belangrijkste gegeven van dit boek en daar ligt de kracht van dit verhaal. Het is zoals fantasy moet zijn vervreemdend. Het kruipt je onder je huid. Ik kreeg een gruwelijke hekel aan Kaia die weliswaar zelf in haar jeugd van alles meegemaakt heeft, maar dfie wel heel veel martelt en nietsontziend bezig is. Ik had gewild dat Makar haar gedood had toen het kon, maar begijp dat het anders lopen moest. Ik had te doen met Rolar die zijn grote liefde achter moest laten, maar vooral met Sadaku en wat er van hem werd. Op het laatste heb ik gehuild van ontroering en dat zegt natuurlijk wel iets over mijn beleving van dit boek. Deze boeken brengen je langzaamaan door een wereld van ijzige koude waar menselijke warmte tegenop moet boksen. Een wereld van geesten waarbij uit naam van het geloof veel kwade dingen zijn gebeurd. Een wereld met allerlei vreemde dieren waar ik me nauwelijks iets bij voorstellen kon. Maar het mooiste van alles is de mystiek, het geheimzinige van de Droomdans, het overklaarbare van het leven en de liefde die de mensen met elkaar verbindt.
Samen met het vorige boek is dit het verhaal van Sadaku en Octana, Makar en Rolar, Odi en Hinde.
Het grootste deel van het verhaal is gericht op Makar en Rolar en in veel mindere mate op Sadaku en Octana, waar het eerste deel zo veel aandacht aan heeft geschonken. Dat vind ik persoonlijk jammer. Het verhaal van de kinderen had in mijn ogen veel meer te vertellen dan die van de anderen. Naar mijn mening zijn die veel belangrijker voor het verhaal.
Dit deel is tevens het afsluitende deel van het tweeluik, maar naar mijn mening is het verhaal helemaal niet afgerond, zelfs niet in het epiloog.
In dit vervolg op Het land van Middernacht volg je wederom de belevenissen van Octana en haar broer Sadaku, ze zijn gescheiden van elkaar en proberen weer bij elkaar te komen, Odi en Hinde, hun dorp is verwoest door een meteoor inslag, en Makar en Rolar, hoe ze moeten toekijken hoe Kaia een invasie voorbereidt in de Archipel.
Peter weet in dit afsluitende deel je mee te nemen in de belevenissen van deze mensen. Hij neemt je mee op de avonturen van de hoofdfiguren en maakt er een mooi afrondend geheel van. In de drie verhaallijnen die je volgt is nu het verhaal rondom Makar en Rolar het sterkst, terwijl de verhaallijn van Octana en Sadaku ik het zwakst vond.
De twee delen zijn een doorlopend verhaal en zijn niet los van elkaar te zien. Peter heeft een mooi en onderhoudend verhaal geschapen. Hier en daar spannend, maar vooral heel boeiend met mooie karakters.