What do you think?
Rate this book
Bloedwetten #2
Verlossing
Neerlanders hebben hun angst verloren voor de bloeddrinkende Ath'vacii. Burgers gebruiken nu zelf gretig het pulver dat wordt vervaardigd uit Ath'vacii-bloed en bewonderen de machtige stem van een monsterlijke operazanger die eeuwen geleden onsterfelijk werd gemaakt.
Roan Storm is recent door de Ath'vacii tot het eeuwige leven veroordeeld. Hij verliest zijn grote liefde Maïa aan een sterfelijke mens. Samen met zijn staaljagers staat hij machteloos als zijn Bloedwet wordt misbruikt door zijn aartsrivaal.
Wanneer bloedhongerige mensen Ath'vacii beginnen aan te vallen en Maïa's leven in gevaar komt, valt Storm dieper dan zijn resterende vrienden ooit hadden kunnen vrezen.
Roan Storm is recent door de Ath'vacii tot het eeuwige leven veroordeeld. Hij verliest zijn grote liefde Maïa aan een sterfelijke mens. Samen met zijn staaljagers staat hij machteloos als zijn Bloedwet wordt misbruikt door zijn aartsrivaal.
Wanneer bloedhongerige mensen Ath'vacii beginnen aan te vallen en Maïa's leven in gevaar komt, valt Storm dieper dan zijn resterende vrienden ooit hadden kunnen vrezen.
- GenresFantasy
395 pages, Paperback
Published April 1, 2017
46 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
March 28, 2018
Een geweldige opvolger van Bloedwetten: Vonnis
Sophia Drenth begon met haar Bloedwetten, niet wetende waar het zou eindigen. Inmiddels zijn er twee delen verschenen en twee bronvertellingen, waarin we verder kennismaken met een aantal karakters uit de serie. Bloedwetten: Verlossing won onlangs bij de Bastaard Fantasy Awards de prijs voor het beste boek van 2017. En het staat ook twee keer op de shortlist bij de publieksverkiezing van The Indie Awards, een keer als beste boek en een keer als spannendste boek. Op 14 april weten we wie gaat winnen.
En ook dit boek heeft een prachtige cover in de lijn met de andere verschenen verhalen, waardoor het echt een eye catcher is in je boekenkast.
Verlossing gaat verder waar Vonnis eindigde: met de worsteling van Roan Storm om een plek te veroveren in de mensenmaatschappij als Gemaakte. Nog steeds raadsheer en nog steeds met dezelfde moralen, ideeën en wensen. Alleen bezit hij nu kennis uit eerste hand en komt hij tot de ontdekking dat sommige zaken veranderd zijn en sommige absoluut niet. Roan heeft een groep jagers om zich heen verzameld - Argasz de Doder, Vuist, Klauw en Havik - die betaald worden door Maïa van Minnewold. Hun veranderde rol van staaljager voor hun eigen portemonnee naar staaljager in dienst van de wet is een mooie twist in het verhaal. En ook Katine LaSoeur zien we terug als... ja, als wat eigenlijk? Maitresse, vriendin, bedgenoot van Roan. Ze hebben elkaar nodig en gebruiken elkaar.
Maïa gaat trouwen en haar relatie met Roan is al voorbij voordat hij begonnen is. Ook al kunnen ze niet samen zijn - mens en Gemaakte - het blijft voor Roan toch pijnlijk haar met een andere man te zien.
Roan's Bloedwetten moeten en zullen er komen. Dit blijkt ingewikkelder te worden nu er vrijelijk bloedpulver te verkrijgen is voor mensen. Al dan niet vrijwillig ter beschikking gesteld door Gemaakten, die erkenning willen voor wie zij zijn en ook een plaats opeisen in de wereld van Stede.
Steeds weer kruist zijn pad dat van de Gemaakten Kushir, Ravàn en Borga. Dit zorgt voor ongemakkelijke situaties.
En we maken kennis met Verena Vrijgeboren, een vrouw met haar eigen agenda waarin Storm een rol te spelen heeft.
In prachtige bewoordingen maakt de schrijfster ons deelgenoot van de innerlijke strijd van onze hoofdpersoon. Zijn angst dat bloedlust hem zal overmannen en dat hij toch niets meer blijkt te zijn dan een monster. Je merkt langzaam dat hij verandert, hoe kan het ook anders als je Gemaakt bent? Zaken waarvoor hij zich eerst inzette, verschuiven naar de achtergrond. En nieuwe gebeurtenissen vragen zijn aandacht.
Het mooie aan dit deel is dat we meer lezen vanuit de andere karakters in het verhaal. Dat geeft het een extra dimensie.
Ook Stede verandert. In Vonnis waren de mensen bang van de Ath'vacii. Nu wordt er door mensen op ze gejaagd voor hun bloed. Het geweld en de bloedlust nemen toe. Iedereen wordt onrustiger en voelt dat er grote veranderingen aankomen. Hierdoor komt alles in een stroomversnelling, die eindigt in een fantastische climax. De schrijfster laat ons achter met een gevoel van: wat heb ik nu net gelezen en hoe gaat het nu verder?
Reikhalzend zien we uit naar boek drie of een nieuwe bronvertelling!
Sophia Drenth begon met haar Bloedwetten, niet wetende waar het zou eindigen. Inmiddels zijn er twee delen verschenen en twee bronvertellingen, waarin we verder kennismaken met een aantal karakters uit de serie. Bloedwetten: Verlossing won onlangs bij de Bastaard Fantasy Awards de prijs voor het beste boek van 2017. En het staat ook twee keer op de shortlist bij de publieksverkiezing van The Indie Awards, een keer als beste boek en een keer als spannendste boek. Op 14 april weten we wie gaat winnen.
En ook dit boek heeft een prachtige cover in de lijn met de andere verschenen verhalen, waardoor het echt een eye catcher is in je boekenkast.
Verlossing gaat verder waar Vonnis eindigde: met de worsteling van Roan Storm om een plek te veroveren in de mensenmaatschappij als Gemaakte. Nog steeds raadsheer en nog steeds met dezelfde moralen, ideeën en wensen. Alleen bezit hij nu kennis uit eerste hand en komt hij tot de ontdekking dat sommige zaken veranderd zijn en sommige absoluut niet. Roan heeft een groep jagers om zich heen verzameld - Argasz de Doder, Vuist, Klauw en Havik - die betaald worden door Maïa van Minnewold. Hun veranderde rol van staaljager voor hun eigen portemonnee naar staaljager in dienst van de wet is een mooie twist in het verhaal. En ook Katine LaSoeur zien we terug als... ja, als wat eigenlijk? Maitresse, vriendin, bedgenoot van Roan. Ze hebben elkaar nodig en gebruiken elkaar.
Maïa gaat trouwen en haar relatie met Roan is al voorbij voordat hij begonnen is. Ook al kunnen ze niet samen zijn - mens en Gemaakte - het blijft voor Roan toch pijnlijk haar met een andere man te zien.
Roan's Bloedwetten moeten en zullen er komen. Dit blijkt ingewikkelder te worden nu er vrijelijk bloedpulver te verkrijgen is voor mensen. Al dan niet vrijwillig ter beschikking gesteld door Gemaakten, die erkenning willen voor wie zij zijn en ook een plaats opeisen in de wereld van Stede.
Steeds weer kruist zijn pad dat van de Gemaakten Kushir, Ravàn en Borga. Dit zorgt voor ongemakkelijke situaties.
En we maken kennis met Verena Vrijgeboren, een vrouw met haar eigen agenda waarin Storm een rol te spelen heeft.
In prachtige bewoordingen maakt de schrijfster ons deelgenoot van de innerlijke strijd van onze hoofdpersoon. Zijn angst dat bloedlust hem zal overmannen en dat hij toch niets meer blijkt te zijn dan een monster. Je merkt langzaam dat hij verandert, hoe kan het ook anders als je Gemaakt bent? Zaken waarvoor hij zich eerst inzette, verschuiven naar de achtergrond. En nieuwe gebeurtenissen vragen zijn aandacht.
Het mooie aan dit deel is dat we meer lezen vanuit de andere karakters in het verhaal. Dat geeft het een extra dimensie.
Ook Stede verandert. In Vonnis waren de mensen bang van de Ath'vacii. Nu wordt er door mensen op ze gejaagd voor hun bloed. Het geweld en de bloedlust nemen toe. Iedereen wordt onrustiger en voelt dat er grote veranderingen aankomen. Hierdoor komt alles in een stroomversnelling, die eindigt in een fantastische climax. De schrijfster laat ons achter met een gevoel van: wat heb ik nu net gelezen en hoe gaat het nu verder?
Reikhalzend zien we uit naar boek drie of een nieuwe bronvertelling!
October 13, 2018
Het tweede boek ‘Verlossing’ in de ‘Bloedwetten’ serie van Sophia Drenth ontving ik alweer een tijd geleden om te lezen en te recenseren. Nu kwam ik er na het eerste deel ‘Vonnis’ al achter dat het boeken zijn waarvoor je de tijd moet nemen. Je gaat er voor zitten, dompelt je onder in een compleet nieuwe wereld en vergeet alles om je heen. Dit is natuurlijk de sleutel tot een goede fantasy en juist dit zorgt ervoor dat het één van mijn favorieten genres behelst.
Het tweede deel begint enige tijd verder waar het eerste deel geëindigd is. De bloeddrinkende Ath’vacii zijn niet meer de grootste bedreiging voor het gewone volk. De Neerlanders hebben nu een eigen verslaving ontwikkeld en worden high op pulver, wat gemaakt is van het bloed van de Ath’vacii. Oftewel de omgekeerde wereld dus. Roan wordt geconfronteerd met de monsters uit zijn recente verleden die nu ineens wel worden toegelaten in zijn stad en min of meer bewonderd worden. Wat kan hij nog doen om zijn geliefde te redden, de politiek wakker te schudden, de mensen bewust te laten worden van het gevaar en zijn inmiddels eigen soort te accepteren? Of is alles verloren en glijd hij voor altijd af in een duisternis die hemzelf zeker niet vreemd is?
Net als met het eerste deel had ik ook met dit tweede deel in de eerste instantie moeite om de gelaagdheid te bevatten. Het verhaal greep me en stootte mij weer af, toch overwon elke keer weer de drang om door te willen lezen. De personages komen tot leven, met hen leef je mee en door hen ervaar je de wereld waarin zij leven als realistisch. Ga je nadenken over de keuzes die jij zou maken tijdens bepaalde omstandigheden en in bepaalde situaties. Zoals ik in mijn recensie over het eerste deel al schreef is de schrijfstijl van Sophia zo treffend voor de personages en de hiërarchische tijd waarin zij leven. Het is klassiek te noemen qua bewoording maar absoluut niet storend en passend bij het karakter van het boek ansich. De beeldvorming tijdens het lezen was bij mij daardoor ook rijkelijk aanwezig en liet mij genieten van een origineel op zichzelf staand fantasy verhaal.
Ik geef dit boek 4 sterren.
Spanning: 8
Plot: 7
Leesplezier: 7
Schrijfstijl: 8
Originaliteit: 9
Psychologie: 7
Het tweede deel begint enige tijd verder waar het eerste deel geëindigd is. De bloeddrinkende Ath’vacii zijn niet meer de grootste bedreiging voor het gewone volk. De Neerlanders hebben nu een eigen verslaving ontwikkeld en worden high op pulver, wat gemaakt is van het bloed van de Ath’vacii. Oftewel de omgekeerde wereld dus. Roan wordt geconfronteerd met de monsters uit zijn recente verleden die nu ineens wel worden toegelaten in zijn stad en min of meer bewonderd worden. Wat kan hij nog doen om zijn geliefde te redden, de politiek wakker te schudden, de mensen bewust te laten worden van het gevaar en zijn inmiddels eigen soort te accepteren? Of is alles verloren en glijd hij voor altijd af in een duisternis die hemzelf zeker niet vreemd is?
Net als met het eerste deel had ik ook met dit tweede deel in de eerste instantie moeite om de gelaagdheid te bevatten. Het verhaal greep me en stootte mij weer af, toch overwon elke keer weer de drang om door te willen lezen. De personages komen tot leven, met hen leef je mee en door hen ervaar je de wereld waarin zij leven als realistisch. Ga je nadenken over de keuzes die jij zou maken tijdens bepaalde omstandigheden en in bepaalde situaties. Zoals ik in mijn recensie over het eerste deel al schreef is de schrijfstijl van Sophia zo treffend voor de personages en de hiërarchische tijd waarin zij leven. Het is klassiek te noemen qua bewoording maar absoluut niet storend en passend bij het karakter van het boek ansich. De beeldvorming tijdens het lezen was bij mij daardoor ook rijkelijk aanwezig en liet mij genieten van een origineel op zichzelf staand fantasy verhaal.
Ik geef dit boek 4 sterren.
Spanning: 8
Plot: 7
Leesplezier: 7
Schrijfstijl: 8
Originaliteit: 9
Psychologie: 7
January 3, 2026
Oeh bliksem, wat een spannend vervolg is dit. Het verhaal krijgt steeds meer vorm en de karakters steeds meer diepgang. Mijn review is kort maar krachtig: we gaan meteen door naar deel 3.
January 21, 2018
9+ voor een fantastisch geschreven, meeslepende, soms heftige 'gothic fantasy', die zich afspeelt in een mooi tot leven gebrachte negentiende eeuws aandoende wereld. Een absolute aanrader, maar wel voor lezers die niet snel gechoqueerd raken door geweld, of seksuele handelingen of een combinatie van beide. Een van de beste Nederlandstalige genreboeken die ik tot nu toe heb gelezen. Het is alleen wel noodzakelijk eerst het eerste boek (Vonnis) te lezen, voor je hieraan begint.
Er zijn recensenten die het plot van dit tweede boek wat minder sterk vinden dan dat van het eerste. Ze hebben wel een beetje gelijk. Het eerste boek had een vrij lineair plot, dat tot een daverende conclusie leidde. Het was daarmee behoorlijk afgerond, al bleven er een paar open plotdraadjes voor het vervolg. In dit deel is dat minder het geval. Er gebeuren veel verschillende zaken die op het oog weinig met elkaar te maken hebben: pulver op de straten, verwikkelingen in de tunnels van de Ath'vacii, affaires die op ellende dreigen uit te lopen. Ze komen wel samen in het slot, maar worden nog niet tot een einde gebracht. Dit is in dat opzicht een 'middenboek' - denk aan een film als The Empire Strikes Back, waar ook niet alle lijntjes samenkomen. Maar net als het eerste boek draaide om de stormachtige emoties van hoofdpersoon Roan Storm, is het plot aan de buitenkant van de gebeurtenissen (wat zijn de plannen van Eisenwoud) niet zo belangrijk als wat er in de gedachten en gevoelens van de karakters gebeurt. En in dat opzicht volgt dit boek prima op het eerste: Roan lijkt zich bijna verzoend te hebben met zijn transformatie, maar zijn vijanden spannen tegen hem samen en storten hem in de ellende. Hij dreigt ook zijn laatste beetje menselijkheid te verliezen. Maïa wordt bijna door hem meegesleurd en alleen de Staaljagers staan op het eind nog aan zijn zijde. Met alle broeierigheid, een schuimende mix van passie en wanhoop, die past bij het 'dark fantasy'-genre volgen we de hoofdpersonen. Hun lusten worden hun ondergang (ook dat hoort bij het genre) en die lusten zijn ook in detail beschreven. Ik kan er prima tegen, maar misschien zijn er lezers die sneller schrikken van beschrijvingen van vrij gewelddadige seks (waarvan sommige niet met wederzijdse instemming) en geweld en de gevolgen ervan. Zo wordt er bijvoorbeeld een gemaakte levend uit elkaar gescheurd door mensen die hongeren naar bloed (de omgekeerde wereld). Drenth beschikt over een grote woordenschat en weet dit alles levendig voor het geestesoog van de lezer te schilderen. Het zweet brak me uit en dat is een compliment. Ze toont zich hier een betere schrijver nog dan in deel één. Ik vond maar een of twee kleine redactiefoutjes, maar verder liep elke zin als een trein (ha - een deel van het boek speelt zich af in een trein), en elke alinea, en elk hoofdstuk. Een goed ritme, een passend gebruik van wat archaïsche termen (die hielpen bij het tot leven brengen van de tijdsperiode) en karakters met wie je meeleeft, ook als ze nare dingen uitspoken. Zelfs de gemaakte Ravan weet ze sympathiek te maken. Ik heb niets dan lof voor dit fantastische boek. Meestal weet ik wel iets aan te wijzen wat in mijn ogen beter zou kunnen, maar in dit geval dringt niks zich aan me op. Dit boek zou uit de 'genrebubbel' mogen breken en in grote stapels in de boekwinkels mogen liggen. Ik denk dat er een veel groter publiek is buiten het festivalcircuit dat echt zou genieten. Hou je van de wat duisterder, broeierigge literatuur, met een dosis romantische gevoelens, seks en bloed, dan moet je dit boek gewoon lezen.
Er zijn recensenten die het plot van dit tweede boek wat minder sterk vinden dan dat van het eerste. Ze hebben wel een beetje gelijk. Het eerste boek had een vrij lineair plot, dat tot een daverende conclusie leidde. Het was daarmee behoorlijk afgerond, al bleven er een paar open plotdraadjes voor het vervolg. In dit deel is dat minder het geval. Er gebeuren veel verschillende zaken die op het oog weinig met elkaar te maken hebben: pulver op de straten, verwikkelingen in de tunnels van de Ath'vacii, affaires die op ellende dreigen uit te lopen. Ze komen wel samen in het slot, maar worden nog niet tot een einde gebracht. Dit is in dat opzicht een 'middenboek' - denk aan een film als The Empire Strikes Back, waar ook niet alle lijntjes samenkomen. Maar net als het eerste boek draaide om de stormachtige emoties van hoofdpersoon Roan Storm, is het plot aan de buitenkant van de gebeurtenissen (wat zijn de plannen van Eisenwoud) niet zo belangrijk als wat er in de gedachten en gevoelens van de karakters gebeurt. En in dat opzicht volgt dit boek prima op het eerste: Roan lijkt zich bijna verzoend te hebben met zijn transformatie, maar zijn vijanden spannen tegen hem samen en storten hem in de ellende. Hij dreigt ook zijn laatste beetje menselijkheid te verliezen. Maïa wordt bijna door hem meegesleurd en alleen de Staaljagers staan op het eind nog aan zijn zijde. Met alle broeierigheid, een schuimende mix van passie en wanhoop, die past bij het 'dark fantasy'-genre volgen we de hoofdpersonen. Hun lusten worden hun ondergang (ook dat hoort bij het genre) en die lusten zijn ook in detail beschreven. Ik kan er prima tegen, maar misschien zijn er lezers die sneller schrikken van beschrijvingen van vrij gewelddadige seks (waarvan sommige niet met wederzijdse instemming) en geweld en de gevolgen ervan. Zo wordt er bijvoorbeeld een gemaakte levend uit elkaar gescheurd door mensen die hongeren naar bloed (de omgekeerde wereld). Drenth beschikt over een grote woordenschat en weet dit alles levendig voor het geestesoog van de lezer te schilderen. Het zweet brak me uit en dat is een compliment. Ze toont zich hier een betere schrijver nog dan in deel één. Ik vond maar een of twee kleine redactiefoutjes, maar verder liep elke zin als een trein (ha - een deel van het boek speelt zich af in een trein), en elke alinea, en elk hoofdstuk. Een goed ritme, een passend gebruik van wat archaïsche termen (die hielpen bij het tot leven brengen van de tijdsperiode) en karakters met wie je meeleeft, ook als ze nare dingen uitspoken. Zelfs de gemaakte Ravan weet ze sympathiek te maken. Ik heb niets dan lof voor dit fantastische boek. Meestal weet ik wel iets aan te wijzen wat in mijn ogen beter zou kunnen, maar in dit geval dringt niks zich aan me op. Dit boek zou uit de 'genrebubbel' mogen breken en in grote stapels in de boekwinkels mogen liggen. Ik denk dat er een veel groter publiek is buiten het festivalcircuit dat echt zou genieten. Hou je van de wat duisterder, broeierigge literatuur, met een dosis romantische gevoelens, seks en bloed, dan moet je dit boek gewoon lezen.
June 3, 2017
Samenvatting van het verhaal
Roan Storm bezoekt een opera met een Ath’vacii als ster. Dat zou een jaar daarvoor absoluut onvoorstelbaar zijn geweest. Sinds de nieuwe Bloedwet van Roan Storm is aangenomen, begeven de Ath’vacii zich vrij onder het volk, net zoals hun menselijke soortgenoten met als voorwaarde dat ze zich aan de Bloedwet houden. Raadsheer Eisenwoud heeft het voor elkaar gekregen om de nieuwe wet betreffende het bloed in zijn voordeel te laten werken en wel op zo'n manier dat het juist Roans streven om mensen te beschermen tegen het bloed tegenwerkt.
Persoonlijk worstelt Roan met het feit dat hij nu een Ath’vacii is en onsterfelijk. Alle Ath’vacii dragen een leegte met zich mee en Roan bespeurt de eerste sporen ervan in zichzelf: een gat dat door niets of niemand kon worden opgevuld. Hij weigert eraan toe te geven en probeert zijn menselijkheid vast te houden. Dit blijkt echter steeds moeilijker. Daarnaast heeft Roan nog andere zaken aan zijn hoofd: zijn grote liefde Maïa gaat een verstandshuwelijk aan met Victoire, een man die ze al van kindsbeen af aan kent. Roan komt er ook achter dat bloedpulver gratis onder de menselijke bevolking wordt uitgedeeld en Roan vindt dit een zeer gevaarlijke ontwikkeling. Hij wil dat het bloed van mensen en Ath’vacii gescheiden blijft. Al gauw neemt de drang naar bloedpulver bij mensen alleen maar toe en blijkt dat het bloedpulver niet meer voldoende is voor hen en krijgt de bloeddorst de overhand. De Ath’vacii zijn niet meer veilig. Waren zij vroeger de jager en de mens de prooi, nu zijn de rollen omgedraaid.
Conclusie
Het boek bestaat, net als het eerste boek, wederom uit vier delen. Elk deel heeft één woord als titel en beschrijft waar dat deel over zal gaan. Ik vind dit een aangename indeling qua lezen.
In de eerste paar pagina's heeft Sophia Drenth de kern van het eerste boek “Bloedwetten – Vonnis” op zo’n vloeiende manier verwerkt in het verhaal dat het leest als onderdeel van dit verhaal en je gelijk weer op de hoogte bent waar “Bloedwetten – Vonnis” over ging en hoe het eindigde.
Dit boek begint ermee dat Roan Storm een opera bezoekt waar een Ath’vacii de ster van het optreden is. Dat zou een jaar daarvoor absoluut onmogelijk zijn geweest. Dit stuk is direct pakkend. Het is namelijk dermate goed beschreven dat ik het gevoel had dat ik erbij was. Ik voelde de verontwaardiging van Roan Storm. In dit eerste deel van het boek legt de schrijfster de basis voor het verdere verloop van het verhaal. Enkele bekende personages uit het eerste boek, zoals enkele Ath’vacii, komen terug en nieuwe personages worden geïntroduceerd. Sophia Drenth heeft reeds in het eerste boek sterke personages geschapen. In dit deel krijg je nog meer inzicht in hun karakters. Zoals Katine LaSoeur, dit is een personage dat ik steeds meer ga waarderen, ondanks het feit dat ze een sluwe Ath’vacii is, die overal haar voordeel uit probeert te halen. Ze heeft iets over zich waardoor ik haar ondanks alles sympathiek vind.
Naarmate je verder leest stijgt de spanning. Er vinden een aantal belangrijke en vooral boeiende gebeurtenissen plaats. Het verhaal komt dan in een stroomversnelling en het is moeilijk om het boek aan de kant te leggen. Elk personage schijnt er een eigen agenda op na te houden en de zaken waar Roan mee te maken krijgt, worden van kwaad tot erger.
Het boek is spannend, intrigerend en zit boordevol heerlijk politiek gekonkel. Deze verhaallijnen zijn boeiend om te volgen. Elk personage heeft zo zijn eigen redenen op een bepaalde positie proberen te bemachtigen. De belangrijkste daarvan is uiteraard het hebben van macht. Sophia Drenth is fantasierijk in het beschrijven van manieren van wat mensen ervoor over hebben om dit te bereiken.
Graag geef ik dit bijzondere boek, dat niet zomaar bij één genre is onder te brengen, 4 sterren.
Roan Storm bezoekt een opera met een Ath’vacii als ster. Dat zou een jaar daarvoor absoluut onvoorstelbaar zijn geweest. Sinds de nieuwe Bloedwet van Roan Storm is aangenomen, begeven de Ath’vacii zich vrij onder het volk, net zoals hun menselijke soortgenoten met als voorwaarde dat ze zich aan de Bloedwet houden. Raadsheer Eisenwoud heeft het voor elkaar gekregen om de nieuwe wet betreffende het bloed in zijn voordeel te laten werken en wel op zo'n manier dat het juist Roans streven om mensen te beschermen tegen het bloed tegenwerkt.
Persoonlijk worstelt Roan met het feit dat hij nu een Ath’vacii is en onsterfelijk. Alle Ath’vacii dragen een leegte met zich mee en Roan bespeurt de eerste sporen ervan in zichzelf: een gat dat door niets of niemand kon worden opgevuld. Hij weigert eraan toe te geven en probeert zijn menselijkheid vast te houden. Dit blijkt echter steeds moeilijker. Daarnaast heeft Roan nog andere zaken aan zijn hoofd: zijn grote liefde Maïa gaat een verstandshuwelijk aan met Victoire, een man die ze al van kindsbeen af aan kent. Roan komt er ook achter dat bloedpulver gratis onder de menselijke bevolking wordt uitgedeeld en Roan vindt dit een zeer gevaarlijke ontwikkeling. Hij wil dat het bloed van mensen en Ath’vacii gescheiden blijft. Al gauw neemt de drang naar bloedpulver bij mensen alleen maar toe en blijkt dat het bloedpulver niet meer voldoende is voor hen en krijgt de bloeddorst de overhand. De Ath’vacii zijn niet meer veilig. Waren zij vroeger de jager en de mens de prooi, nu zijn de rollen omgedraaid.
Conclusie
Het boek bestaat, net als het eerste boek, wederom uit vier delen. Elk deel heeft één woord als titel en beschrijft waar dat deel over zal gaan. Ik vind dit een aangename indeling qua lezen.
In de eerste paar pagina's heeft Sophia Drenth de kern van het eerste boek “Bloedwetten – Vonnis” op zo’n vloeiende manier verwerkt in het verhaal dat het leest als onderdeel van dit verhaal en je gelijk weer op de hoogte bent waar “Bloedwetten – Vonnis” over ging en hoe het eindigde.
Dit boek begint ermee dat Roan Storm een opera bezoekt waar een Ath’vacii de ster van het optreden is. Dat zou een jaar daarvoor absoluut onmogelijk zijn geweest. Dit stuk is direct pakkend. Het is namelijk dermate goed beschreven dat ik het gevoel had dat ik erbij was. Ik voelde de verontwaardiging van Roan Storm. In dit eerste deel van het boek legt de schrijfster de basis voor het verdere verloop van het verhaal. Enkele bekende personages uit het eerste boek, zoals enkele Ath’vacii, komen terug en nieuwe personages worden geïntroduceerd. Sophia Drenth heeft reeds in het eerste boek sterke personages geschapen. In dit deel krijg je nog meer inzicht in hun karakters. Zoals Katine LaSoeur, dit is een personage dat ik steeds meer ga waarderen, ondanks het feit dat ze een sluwe Ath’vacii is, die overal haar voordeel uit probeert te halen. Ze heeft iets over zich waardoor ik haar ondanks alles sympathiek vind.
Naarmate je verder leest stijgt de spanning. Er vinden een aantal belangrijke en vooral boeiende gebeurtenissen plaats. Het verhaal komt dan in een stroomversnelling en het is moeilijk om het boek aan de kant te leggen. Elk personage schijnt er een eigen agenda op na te houden en de zaken waar Roan mee te maken krijgt, worden van kwaad tot erger.
Het boek is spannend, intrigerend en zit boordevol heerlijk politiek gekonkel. Deze verhaallijnen zijn boeiend om te volgen. Elk personage heeft zo zijn eigen redenen op een bepaalde positie proberen te bemachtigen. De belangrijkste daarvan is uiteraard het hebben van macht. Sophia Drenth is fantasierijk in het beschrijven van manieren van wat mensen ervoor over hebben om dit te bereiken.
Graag geef ik dit bijzondere boek, dat niet zomaar bij één genre is onder te brengen, 4 sterren.
June 12, 2017
Recensie.
Lievelings tekst van het boek :
'Wat zou u doen als iemand mij kwaad deed?’
‘Verlangt u er nog steeds naar om het monster in mij te zien?’
‘Ik heb hem nooit gevreesd.’
Ze liegt.
‘Wat zou u doen?’ vraagt ze nogmaals. Een glimlach komt en gaat. Ze kijkt verlegen weg uit zijn ogen. Elke vrouw wil horen dat de man met wie ze haar hart deelt, haar tot de dood zal verdedigen.
Het is spel, prietpraat tussen geliefden, meer niet.
Hij nestelt zich dichter tegen haar aan, legt zijn hand op de ronding van haar buik en fluistert haar in zijn moedertaal toe wat hij de man, of vrouw, zal aandoen die haar of haar kind ook maar een haar krenkt.'
Een geweldig boek, sophie Drenth geeft echt een mooie schrijf stijl, het boek is zeer verslavend en kan je niet weg leggen, ook heb ik steeds op het puntje van me stoel gezeten, Baba is toch een van me favoriete personages, zij is zo liefdevol en soms zelfs grappig, ik hou gewoon van Baba, die is echt een moeder!
Ik verlang naar de rest van de serie te lezen !
Ik raad hem zeker aan voor hem te lezen !
Lievelings tekst van het boek :
'Wat zou u doen als iemand mij kwaad deed?’
‘Verlangt u er nog steeds naar om het monster in mij te zien?’
‘Ik heb hem nooit gevreesd.’
Ze liegt.
‘Wat zou u doen?’ vraagt ze nogmaals. Een glimlach komt en gaat. Ze kijkt verlegen weg uit zijn ogen. Elke vrouw wil horen dat de man met wie ze haar hart deelt, haar tot de dood zal verdedigen.
Het is spel, prietpraat tussen geliefden, meer niet.
Hij nestelt zich dichter tegen haar aan, legt zijn hand op de ronding van haar buik en fluistert haar in zijn moedertaal toe wat hij de man, of vrouw, zal aandoen die haar of haar kind ook maar een haar krenkt.'
Een geweldig boek, sophie Drenth geeft echt een mooie schrijf stijl, het boek is zeer verslavend en kan je niet weg leggen, ook heb ik steeds op het puntje van me stoel gezeten, Baba is toch een van me favoriete personages, zij is zo liefdevol en soms zelfs grappig, ik hou gewoon van Baba, die is echt een moeder!
Ik verlang naar de rest van de serie te lezen !
Ik raad hem zeker aan voor hem te lezen !
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 23, 2018
“Onvoorspelbaar en meedogenloos”, die twee woorden kenmerkten ons oordeel over Vonnis, het eerste deel van Bloedwetten. Zet dat door in het tweede deel? Meedogenloos is Verlossing zeker. Ook in dit boek staan gruwelijk beschreven scènes die naar horror neigen. Drenth drijft daarin niet door: de scènes hebben een duidelijke functie en zijn niet over de top.
In dit tweede deel van Bloedwetten drukken de bijpersonages een steeds duidelijkere stempel op het boek. Roan Storm staat nog steeds centraal, maar op de achtergrond gebeurt er ook een hoop, wat beschreven wordt door de ogen van stuk voor stuk interessante personages. Ieder heeft een eigen karakter, eigen beweegredenen, wat het verhaal verrijkt. Niettemin begint het verhaal een beetje moeizaam en voelt het weinig vernieuwend. De eerste hoofdstukken wekken de indruk voort te borduren op het vorige boeken voelen als meer van hetzelfde.
Door Drenths aangename schrijfstijl is het echter geen straf om te lezen. Ze weet pakkende sfeerbeschrijvingen neer te zetten waardoor Stede tot leven komt. Toch voelen de eerste pagina’s soms wat stuurloos en had een strakke spanningsboog het leesplezier wellicht nog meer kunnen vergroten.
Na de eerste vijftig pagina’s herpakt het verhaal zich. De richting die het verhaal uitgaat wordt duidelijker zonder dat het voorspelbaar wordt. Personages laten zich van verrassende kanten zien en vormen de kracht van Drenths Bloedwetten: ze zijn geen lieverdjes, maar zijn ook niet door-en-door slecht. Ondanks hun niet-menselijke aard komen ze menselijk, realistisch, over en kun je hen, hoe vreselijk hun daden ook zijn, niet (volkomen) haten.
Verlossing is ondanks het wat stuurloze begin een spannend vervolg op Vonnis, waarbij de gruwelijkheden nog een stapje verdergaan en de personages hun grenzen opzoeken. De een aan de duistere zijde, de ander lijkt juist weer wat licht te zien.
In dit tweede deel van Bloedwetten drukken de bijpersonages een steeds duidelijkere stempel op het boek. Roan Storm staat nog steeds centraal, maar op de achtergrond gebeurt er ook een hoop, wat beschreven wordt door de ogen van stuk voor stuk interessante personages. Ieder heeft een eigen karakter, eigen beweegredenen, wat het verhaal verrijkt. Niettemin begint het verhaal een beetje moeizaam en voelt het weinig vernieuwend. De eerste hoofdstukken wekken de indruk voort te borduren op het vorige boeken voelen als meer van hetzelfde.
Door Drenths aangename schrijfstijl is het echter geen straf om te lezen. Ze weet pakkende sfeerbeschrijvingen neer te zetten waardoor Stede tot leven komt. Toch voelen de eerste pagina’s soms wat stuurloos en had een strakke spanningsboog het leesplezier wellicht nog meer kunnen vergroten.
Na de eerste vijftig pagina’s herpakt het verhaal zich. De richting die het verhaal uitgaat wordt duidelijker zonder dat het voorspelbaar wordt. Personages laten zich van verrassende kanten zien en vormen de kracht van Drenths Bloedwetten: ze zijn geen lieverdjes, maar zijn ook niet door-en-door slecht. Ondanks hun niet-menselijke aard komen ze menselijk, realistisch, over en kun je hen, hoe vreselijk hun daden ook zijn, niet (volkomen) haten.
Verlossing is ondanks het wat stuurloze begin een spannend vervolg op Vonnis, waarbij de gruwelijkheden nog een stapje verdergaan en de personages hun grenzen opzoeken. De een aan de duistere zijde, de ander lijkt juist weer wat licht te zien.
April 23, 2018
Bij dit tweede deel in de Bloedwetten serie laat Sophia haar proza-achtige manier van schrijven meer los waardoor de zinnen vlotter lopen. Het taalgebruik is nog steeds prachtig, maar het leest lekkerder door. De karakters krijgen steeds meer vorm en je leert behalve Roan Storm ook de anderen beter kennen zodat de wereld nog meer tot leven komt als in deel 1.
Hoewel Verlossing in eerste instantie rustiger begint dan Vonnis wordt je al snel weer meegezogen in de wereld van Roan Storm en de Ath'vacii.
Het rustige begin werkt misleidend, dit boek is rauwer en duisterder en heeft nog meer diepgang.
Er zit veel emotie en spanning in en dat zorgde ervoor dat ik het boek niet meer weg kon leggen tot ik het uit had.
Ik heb ontzettend genoten van dit boek en hoop dan ook dat Sophia een beetje opschiet met het schrijven van deel 3 zodat ik mezelf weer kan verliezen in haar bijzondere wereld!
Hoewel Verlossing in eerste instantie rustiger begint dan Vonnis wordt je al snel weer meegezogen in de wereld van Roan Storm en de Ath'vacii.
Het rustige begin werkt misleidend, dit boek is rauwer en duisterder en heeft nog meer diepgang.
Er zit veel emotie en spanning in en dat zorgde ervoor dat ik het boek niet meer weg kon leggen tot ik het uit had.
Ik heb ontzettend genoten van dit boek en hoop dan ook dat Sophia een beetje opschiet met het schrijven van deel 3 zodat ik mezelf weer kan verliezen in haar bijzondere wereld!
November 23, 2017
De recensie van Bloedwetten, Eerste boek – Vonnis, lees je op mijn blog.
Nu de nieuwe wetsregeling een feit is, is de angst voor de bloed drinkende Ath'vacii onder de Neerlanders verdwenen. Veel Burgers gebruiken nu zelf ook graag het pulver dat gemaakt wordt van Ath'vacii-bloed.
Zoals je in het Eerste Boek – Vonnis kunt lezen is Raadsheer Roan Storm door de Ath’vacci tot het eeuwige leven veroordeeld. Dat klinkt fraaier dan het is.
Sophia Drenth weet deze fantasiewereld waarin het Tweede Boek – Verlossing zich afspeelt, in vier delen door de goede beschrijvingen en natuurlijke dialogen heel toegankelijk te maken voor de lezers.
Het verschil tussen arm en rijk is enorm en gezelschapsjongens laten zich misbruiken door de machtshebbers om te kunnen overleven. De Ath’vacci weten niet beter dan dat ze kunnen grijpen wat ze willen hebben. Dat is niet minder dan hun recht, is hun mening. Hier en daar is het heftig wat je leest, maar dat past helemaal in het verhaal.
Lees deze recensie verder op mijn blog: https://graaggelezen.blogspot.nl/2017...
Nu de nieuwe wetsregeling een feit is, is de angst voor de bloed drinkende Ath'vacii onder de Neerlanders verdwenen. Veel Burgers gebruiken nu zelf ook graag het pulver dat gemaakt wordt van Ath'vacii-bloed.
Zoals je in het Eerste Boek – Vonnis kunt lezen is Raadsheer Roan Storm door de Ath’vacci tot het eeuwige leven veroordeeld. Dat klinkt fraaier dan het is.
Sophia Drenth weet deze fantasiewereld waarin het Tweede Boek – Verlossing zich afspeelt, in vier delen door de goede beschrijvingen en natuurlijke dialogen heel toegankelijk te maken voor de lezers.
Het verschil tussen arm en rijk is enorm en gezelschapsjongens laten zich misbruiken door de machtshebbers om te kunnen overleven. De Ath’vacci weten niet beter dan dat ze kunnen grijpen wat ze willen hebben. Dat is niet minder dan hun recht, is hun mening. Hier en daar is het heftig wat je leest, maar dat past helemaal in het verhaal.
Lees deze recensie verder op mijn blog: https://graaggelezen.blogspot.nl/2017...
May 10, 2025
Duister. Drenth. Die woorden gaan hand in hand. Zo ook in dit tweede deel van de serie bloedwetten. Ik ga niet vertellen waar het boek over gaat, dan kan je lezen in de omschrijving. Ik ga je alleen vertellen wat ik er van vond.
Als je een boek over vampieren gaat lezen, of, in dit geval Ath’vacii, dan weet je dat het niet gezellig wordt. Dat het diep kan gaan. En dat doet het dus ook echt. Er zaten een paar scènes in, die me het boek even verbijsterd deden neerleggen. Waren de scènes in al hun wreedheid noodzakelijk voor het verhaal? Ja. En dat is dus ook de kracht. Drenth laat de vuilheid, de donkerte in de menselijke ziel zien, zonder zich daarbij aan ramptoerisme schuldig te maken. Dat is een kunst.
Is het een gemakkelijk leesbaar boek? Qua schrijfstijl zeker. Het proza is toegankelijk geschreven. Prettig vloeiende zinnen die het verhaal goed op gang brengen. Had ze voor weelderig proza gekozen, dan was het boek al gauw de zoveelste gotische horror geworden. Het tempo qua onthullingen, actie en plot is precies goed. De omwentelingen en informatie komen op het juiste moment en zijn goed gedoseerd over het hele verhaal.
Qua personages? Absoluut. Storm krijgt het behoorlijk voor zijn kiezen, komt zichzelf op allerlei manieren tegen. Toch slaagt hij er niet in om te overwinnen— op het eerste gezicht. Storm is een grijs personage; niet goed, niet slecht. Hij gaat de ellende die hem overkomt, met geheven hoofd te lijf. Daarin staat hij niet alleen. Dit telt ook voor de vrouwen in dit boek. Dat zijn allesbehalve grijze muizen. Stuk voor stuk, zijn het vrouwen die zich niet laten ketenen door mannen. Die hun eigen keuzes maken in een tijdperk en universum waarin mannen het voor het zeggen hebben. De prijs die ze betalen is torenhoog. En ook hier toont Drenth haar meesterschap. Alles wordt doordringend en rauw, maar niet overdreven weggezet. Het zou zo gemakkelijk zijn om het te groot te maken waardoor je als lezer wegkijkt of eroverheen leest om het maar niet te hoeven lezen. Drenth kiest niet voor dat “groot maken”. Juist daardoor raakt dit zo. En dat dwingt je om na te denken over de menselijke natuur en over het duister in jezelf.
Qua plot? Ook dat is dik in orde. Het verhaal speelt zich wederom af in de Neerlanden, en Stede. Dat maakt, dat het verhaal nog dichterbij komt. Want ook in onze geschiedenis is het radeloos, reddeloos, redeloos verankert. Die redeloosheid van het volk dat zich ontzegt ziet van wat zij willen, komt hier tegen het einde van het boek griezelig goed tot uiting. De weg er naar toe, is haast gemoedelijk van tempo. Beetje bij beetje zie je de afdaling van de rede tot absolute redeloosheid, waarbij de maatschappij reddeloos verloren is en Storm radeloos zoekt naar een oplossing. Wederom een weergaloos goed geschreven boek.
Als je een boek over vampieren gaat lezen, of, in dit geval Ath’vacii, dan weet je dat het niet gezellig wordt. Dat het diep kan gaan. En dat doet het dus ook echt. Er zaten een paar scènes in, die me het boek even verbijsterd deden neerleggen. Waren de scènes in al hun wreedheid noodzakelijk voor het verhaal? Ja. En dat is dus ook de kracht. Drenth laat de vuilheid, de donkerte in de menselijke ziel zien, zonder zich daarbij aan ramptoerisme schuldig te maken. Dat is een kunst.
Is het een gemakkelijk leesbaar boek? Qua schrijfstijl zeker. Het proza is toegankelijk geschreven. Prettig vloeiende zinnen die het verhaal goed op gang brengen. Had ze voor weelderig proza gekozen, dan was het boek al gauw de zoveelste gotische horror geworden. Het tempo qua onthullingen, actie en plot is precies goed. De omwentelingen en informatie komen op het juiste moment en zijn goed gedoseerd over het hele verhaal.
Qua personages? Absoluut. Storm krijgt het behoorlijk voor zijn kiezen, komt zichzelf op allerlei manieren tegen. Toch slaagt hij er niet in om te overwinnen— op het eerste gezicht. Storm is een grijs personage; niet goed, niet slecht. Hij gaat de ellende die hem overkomt, met geheven hoofd te lijf. Daarin staat hij niet alleen. Dit telt ook voor de vrouwen in dit boek. Dat zijn allesbehalve grijze muizen. Stuk voor stuk, zijn het vrouwen die zich niet laten ketenen door mannen. Die hun eigen keuzes maken in een tijdperk en universum waarin mannen het voor het zeggen hebben. De prijs die ze betalen is torenhoog. En ook hier toont Drenth haar meesterschap. Alles wordt doordringend en rauw, maar niet overdreven weggezet. Het zou zo gemakkelijk zijn om het te groot te maken waardoor je als lezer wegkijkt of eroverheen leest om het maar niet te hoeven lezen. Drenth kiest niet voor dat “groot maken”. Juist daardoor raakt dit zo. En dat dwingt je om na te denken over de menselijke natuur en over het duister in jezelf.
Qua plot? Ook dat is dik in orde. Het verhaal speelt zich wederom af in de Neerlanden, en Stede. Dat maakt, dat het verhaal nog dichterbij komt. Want ook in onze geschiedenis is het radeloos, reddeloos, redeloos verankert. Die redeloosheid van het volk dat zich ontzegt ziet van wat zij willen, komt hier tegen het einde van het boek griezelig goed tot uiting. De weg er naar toe, is haast gemoedelijk van tempo. Beetje bij beetje zie je de afdaling van de rede tot absolute redeloosheid, waarbij de maatschappij reddeloos verloren is en Storm radeloos zoekt naar een oplossing. Wederom een weergaloos goed geschreven boek.
June 13, 2017
Wat heb ik me toch laten misleiden met dit boek. De vrij rustige start van Storm bij de opera laat totaal niets los van de o zo spannende stukken die verder in dit boek zeker niet tekort schieten. Met de (soms wat wansmakelijke) gedetailleerde beschrijvingen is dit boek zeker niet voor de gevoelige zielen. Sophia Drenth schept zo'n rauwe wereld die ondanks de fantasy-elementen (de Ath'Vacii) wel volledig realistisch overkomen. Al ben ik wel zeker blij dat ik niet in die wereld moet leven!
Qua genre zou ik het echt niet kunnen plaatsen, een historische, literaire thriller? Of een mix van fantasy en horror? Echt geen idee waar ik het moet plaatsen, het is een allegaartje van een geweldig verhaal met horror-achtige aspecten, dat niet in een hokje of 1 genre te plaatsen valt.
Als je denkt dat een vervolg nooit zo goed kan zijn dan het eerste deel, laat deze serie je dan verrassen, dit deel is minstens even goed, als het niet beter is. Dit tweede deel lijkt mij rauwer en duisterder op sommige momenten dan zijn voorganger. Ik moest het lezen van deze heftige wereld wel een beetje spreiden, aangezien het zo geweldig beschreven wordt maar dat neemt niet weg dat Sophia Drenth er zeker een fan bij heeft. Ik kijk enorm uit naar het vervolg!
Qua genre zou ik het echt niet kunnen plaatsen, een historische, literaire thriller? Of een mix van fantasy en horror? Echt geen idee waar ik het moet plaatsen, het is een allegaartje van een geweldig verhaal met horror-achtige aspecten, dat niet in een hokje of 1 genre te plaatsen valt.
Als je denkt dat een vervolg nooit zo goed kan zijn dan het eerste deel, laat deze serie je dan verrassen, dit deel is minstens even goed, als het niet beter is. Dit tweede deel lijkt mij rauwer en duisterder op sommige momenten dan zijn voorganger. Ik moest het lezen van deze heftige wereld wel een beetje spreiden, aangezien het zo geweldig beschreven wordt maar dat neemt niet weg dat Sophia Drenth er zeker een fan bij heeft. Ik kijk enorm uit naar het vervolg!
January 9, 2022
Het tweede boek nam me dieper mee in de wereld van de Ath’vacii en Roan Storm. De Ath’vacii moeten de mensen vrezen omdat ze hun angst voor hen grotendeels zijn kwijtgeraakt, ze zijn afhankelijk geworden van het bloedpulver en alle lagen van de bevolking lijken eraan verslaafd. De Ath’vacii worden (grotendeels) op handen gedragen en dat bevalt niet iedereen even goed.
Ondertussen verliest Roan Storm zijn grip op zijn gewenste toekomst, iets dat hij aan zichzelf te wijten heeft voor een deel. Gevolg is dat zijn geliefde verder van hem af komt te staan dan hem lief is...totdat zij een gewaagd besluit nemen.
Ook bij dit boek werd ik meegesleurd in het verhaal. Ik krijg antwoorden, maar nog meer vragen, waardoor ik het volgende deel meteen begon te lezen.
Ondertussen verliest Roan Storm zijn grip op zijn gewenste toekomst, iets dat hij aan zichzelf te wijten heeft voor een deel. Gevolg is dat zijn geliefde verder van hem af komt te staan dan hem lief is...totdat zij een gewaagd besluit nemen.
Ook bij dit boek werd ik meegesleurd in het verhaal. Ik krijg antwoorden, maar nog meer vragen, waardoor ik het volgende deel meteen begon te lezen.
April 19, 2018
Een geweldig vervolg op het eerste boek. Er wordt vanuit meerdere personen geschreven, wat erg vernieuwend is en de lezer boeit. Horror-achtige taferelen deden me griezelen maar des te sneller verder lezen. Het einde vind ik wat abrupt, maar maakt wel nieuwsgierig naar hoe het verder zal gaan.
February 21, 2018
Ben goed verrast!
December 29, 2017
"Ath'vacii bezwoeren dat ze voor de tweede keer geboren waren, maar zonder ademhaling en hartslag en een eeuwigheid van hetzelfde tot hun beschikking was er maar één benaming voor wat ze werkelijk waren: morsdood." ~ p35.
Wat een enorm onbevredigend einde!!! Net niet spannend genoeg om echt een cliffhanger te noemen, maar absoluut niet afsluitend genoeg om met een fijn gevoel weg te leggen... Enorm frustrerend, hahaha
"De hel is losgebarsten, heren, en u verkeert nog steeds in dromenland, onder het genot van een roesje gruis." ~ p200.
In dit tweede deel van de Bloedwetten serie leven mens en Ath'vacii inmiddels naast elkaar.
De angst die er eens was is zo goed als verdwenen en het bloedpulver heeft de neuzen van de gewone burger inmiddels ook gevonden. Onze grote vriend Eisenwoud is nog even irritant al dan niet irritanter als in het eerste deel en weet de Bloedwet in zijn voordeel te gebruiken, maar niemand had kunnen voorspellen wat het pulver bij het volk zou losmaken. Roan staat machteloos in strijd samen met zijn staaljager, en zet alles op alles om het juiste doen.
Ik weet niet of het aan mij ligt of aan het verhaal, maar dit tweede deel wist mij minder te raken dan het eerste deel. Daar waar het eerste deel mij nog tot het puntje van mijn stoel wist te trekken had ik nu moeite om mijn aandacht bij het lezen te houden. Het verhaal zit goed in elkaar en behoud zijn kwaliteit in vergelijking tot het vorige boek, echter duurde het dit keer zeker 200 pagina's voor ik er weer in volle vaart in zat. Wellicht lagen mijn verwachting anders en hoopte ik op meer spanning. Wat ik uiteindelijk gelukkig ook kreeg, daar niet van! Pff... er zat dit keer een scene in, waarvan als ik er aan terug denk ik nog kippenvel krijg.
"Een verstandig persoon zou zijn wraakzucht wegstoppen en koesteren tot zich een beter moment aandiende. Maar zijn verstand had hem verlaten op het moment dat hij het monster vrij liet." ~ p291
Dat Sophia Drenth kan schrijven is absoluut bewezen, en nogmaals: zeer waarschijnlijk ligt het dit keer echt aan mij, maar ik heb niet het 5 sterren gevoel zoals ik bij het eerste boek had, ondanks dat het verhaal mij absoluut intrigeert en ik ook zeer zeker verder wil lezen zodra deel 3 uit is. Dit is dan ook absoluut geen negatieve recensie, want ik raad jullie nog steeds aan dit boek te lezen, maar na het eerste deel ligt de lat zo hoog dat het gewoon moeilijk is denk ik om het te overtreffen. Wel ligt er absoluut een belofte in de verhaallijn om te kunnen knallen in het derde deel!
Wat een enorm onbevredigend einde!!! Net niet spannend genoeg om echt een cliffhanger te noemen, maar absoluut niet afsluitend genoeg om met een fijn gevoel weg te leggen... Enorm frustrerend, hahaha
"De hel is losgebarsten, heren, en u verkeert nog steeds in dromenland, onder het genot van een roesje gruis." ~ p200.
In dit tweede deel van de Bloedwetten serie leven mens en Ath'vacii inmiddels naast elkaar.
De angst die er eens was is zo goed als verdwenen en het bloedpulver heeft de neuzen van de gewone burger inmiddels ook gevonden. Onze grote vriend Eisenwoud is nog even irritant al dan niet irritanter als in het eerste deel en weet de Bloedwet in zijn voordeel te gebruiken, maar niemand had kunnen voorspellen wat het pulver bij het volk zou losmaken. Roan staat machteloos in strijd samen met zijn staaljager, en zet alles op alles om het juiste doen.
Ik weet niet of het aan mij ligt of aan het verhaal, maar dit tweede deel wist mij minder te raken dan het eerste deel. Daar waar het eerste deel mij nog tot het puntje van mijn stoel wist te trekken had ik nu moeite om mijn aandacht bij het lezen te houden. Het verhaal zit goed in elkaar en behoud zijn kwaliteit in vergelijking tot het vorige boek, echter duurde het dit keer zeker 200 pagina's voor ik er weer in volle vaart in zat. Wellicht lagen mijn verwachting anders en hoopte ik op meer spanning. Wat ik uiteindelijk gelukkig ook kreeg, daar niet van! Pff... er zat dit keer een scene in, waarvan als ik er aan terug denk ik nog kippenvel krijg.
"Een verstandig persoon zou zijn wraakzucht wegstoppen en koesteren tot zich een beter moment aandiende. Maar zijn verstand had hem verlaten op het moment dat hij het monster vrij liet." ~ p291
Dat Sophia Drenth kan schrijven is absoluut bewezen, en nogmaals: zeer waarschijnlijk ligt het dit keer echt aan mij, maar ik heb niet het 5 sterren gevoel zoals ik bij het eerste boek had, ondanks dat het verhaal mij absoluut intrigeert en ik ook zeer zeker verder wil lezen zodra deel 3 uit is. Dit is dan ook absoluut geen negatieve recensie, want ik raad jullie nog steeds aan dit boek te lezen, maar na het eerste deel ligt de lat zo hoog dat het gewoon moeilijk is denk ik om het te overtreffen. Wel ligt er absoluut een belofte in de verhaallijn om te kunnen knallen in het derde deel!
Displaying 1 - 15 of 15 reviews