Δεκατέσσερα διηγήματα, το ένα δίπλα στο άλλο, συνθέτουν μια ιστορία ενηλικίωσης στο Μετς, την ιστορική γειτονιά του Παγκρατίου. Οι παρέες, τα ξενύχτια, τα συγκροτήματα της εποχής, οι πρώτες σινεφίλ ταινίες, τα φλερτ. Αλλά και η γλυκύτητα μιας βραδιάς, το άυπνο ξημέρωμα στις πλατείες, το άγχος μιας νεότητας που αγνοούσε το μέλλον.
Ο Σεφέρης στον Λέντζο, η συναυλία των Reflections στο Άλσος Παγκρατίου, η ταβέρνα του Μεγαρίτη, το μικρό καφενεδάκι μεταξύ των οδών Καλλιρρόης και Αρδηττού, ο Γκοντάρ στο Κόρονετ. Πεδία άσκησης νεανικής σπατάλης. Και μερικά διηγήματα σκόρπια, όπου ο ήρωας από το Μετς θα βρεθεί στο μεγάλο μπιλιαρδάδικο στην οδό Τζωρτζ, στον διαγωνισμό για το χειρότερο βιβλίο της χρονιάς ή με ποιητές ένα βράδυ στο Χαϊδάρι.
Η ζωή πάει κι έρχεται, αλλά η πνοή της Μάρκου Μουσούρου, της Αρχιμήδους και της Ερατοσθένους παραμένει μεθυστική.
Ο Σεφέρης στον Λέντζο Η συναυλία Τα χόρτα Το χειρότερο βιβλίο της χρονιάς Το γκαρσόνι Γρανίτα φράουλα με σποράκια Εμείς ατάραχοι ή ο Γκόνταρ στο Κόρονετ Ήταν βράδυ Η σκοτεινή Εκάτη και η φωτεινή Φωτεινή Ένα βράδυ στο Χαϊδάρι Ο Θεός φτάνει στην Κρήτη Δώδεκα εκδότες Ο Ιωάννης και η Μέλπω Ιστορίες από το Μετς
O Γιάννης N. Mπασκόζος γεννήθηκε το 1952 στην Aθήνα. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και ασχολήθηκε με τη θεωρία πολιτισμού. Eκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στον Tομέα Aνθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Aθηνών με καθηγητή τον M. Γ. Mερακλή. Eργάζεται ως δημοσιογράφος στο Bήμα (Oικονομικός Tαχυδρόμος) και στην οικονομική εφημερίδα Eξπρές και είναι αρχισυντάκτης του αγγλόφωνου περιοδικού Hellenic Quarterly και της τοπικής εφημερίδας Λυκόβρυση. Για χρόνια υπήρξε συνεργάτης στα περιοδικά: Διαβάζω, Ithaca, Aντί, Πολίτης, Iχνευτής, Άλως, Eπιστημονική Σκέψη, Πανδώρα, Γραφή (Λάρισα), Pόπτρον (Bόλος) και άλλα. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Πανδώρα.
Μπορεί να μην πρόκειται για αριστούργημα, αλλά οι ιστορίες μου έβγαζαν μια τρυφερότητα και νοσταλγία για μια εποχή που πέρασε και το απόλαυσα πάρα πολύ.
Αγαπημένα διηγήματα: Το γκαρσόνι, Γρανίτα φράουλα με σποράκια.
Ενώ τα διηγήματα ήταν καλογραμμένα μεν και νοσταλγικά, δεν είχαν κάτι που να τα καθιστά αξιομνημόνευτα. Στερούνταν έντασης, ορισμένα δε από αυτά ήταν απλά ενσταντανέ τα οποία άφηναν τον αναγνώστη να αναρωτιέται "και τώρα τι;"... Ξεχώρισα τα "Η συναυλία" και "Το χειρότερο βιβλίο της χρονιάς"
Η άποψή μου: Μέσα σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας μας διηγείται 14 αυτόνομες ιστορίες που διαδραματίζονται στην περιοχή του Μέτς. Οι ιστορίες είναι μικρές καί ευκολοδιάβαστες. Για μένα το βιβλίο «χάνει» σε ένα σημείο το οποίο είναι η εποχή καί οι κατάστασεις που ζούν οι ήρωες. Η δικιά μου η γενιά σίγουρα αλλά καί η προηγούμενη από τη δικά μου ίσως δεν έχουμε ζήσει εκείνη την περίοδο καί εκείνες τις καταστάσεις. Γι’αυτό καί μόνο θεωρώ ότι απευθύνεται σε συγκεκριμένο σε μεγαλύτερες ηλικίες. Βέβαια το καλό είναι ότι στο τέλος του βιβλίου μαθαίνω τον λόγο της ονομασίας του Μέτς. Οι γνώμες δικές σας!!!!
Το βιβλίο του Γιάννη Ν. Μπασκόζου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος αποτελείται από 14 διηγήματα, αυτοβιογραφικά στο σύνολό τους, που εμπεριέχουν νοσταλγία για μια εποχή που παρήλθε ανεπιστρεπτί
Δεν ξέρει κανείς ποιο μαρτύριο είναι ελαφρύτερο τα δήθεν "ακαδημαϊκού " τύπου άρθρα του Αναγνώστη που συχνά δεν βγάζουν νόημα ή τα διηγήματα του Μασκόζου που κυμαίνονται μεταξύ εκθεσης δημοτικου και επιστολή παραπονου συνταξιούχου;