What do you think?
Rate this book
Το δάγκωμα του φιδιού
Τέλη Σεπτεμβρίου στην Πάρο, και το καλοκαίρι επιμένει. Τα αποξενωμένα μέλη μιας οικογένειας συναντιούνται μετά από χρόνια σε μια κηδεία. Όλοι τους ελπίζουν να φέρουν σε πέρας αυτή την υποχρέωση όσο το δυνατόν συντομότερα και ανώδυνα, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Όμως ευαίσθητες ισορροπίες δοκιμάζονται και μοτίβα ζωής ανατρέπονται, όταν αρχίζουν να αποκαλύπτονται τα καλά κρυμμένα μυστικά τους.
Σπρωγμένοι από τα γεγονότα, την ίδια στιγμή που υποτάσσονται στις προσωπικές και συχνά ταπεινές ανάγκες τους, οι ήρωες της ιστορίας καλούνται να αποδώσουν σε νέες αιτίες τις αποφάσεις του παρελθόντος και να αποδεχτούν συναισθήματα που τους ξεπερνούν.
Με λόγο λιτό και διεισδυτικό, σχεδόν ανελέητο, σαν τον ήλιο του καλοκαιριού, ορμητικό, σαν μελτέμι του Αιγαίου, η συγγραφέας ξετυλίγει μια ιστορία εκδίκησης, όπου δε χρειάζεται κανείς να απολογηθεί.
«Κοιτάζω τη Σοφία που κολυμπά. Αυτό που βλέπω ωστόσο δεν είναι κολύμπι. Είναι συνομιλία? συζήτηση? παιχνίδι. Είναι δύο πολύ καλοί φίλοι που βρίσκονται μετά από καιρό και εκδηλώνουν με κάθε τρόπο την αγάπη και τη χαρά τους. (...)
»Τους παρακολουθώ και μου φαίνεται απίστευτος ο τρόπος? ο τρόπος που η Σοφία γλιστρά στο νερό κι αυτό την καταπίνει και την αποκαλύπτει, τη χαϊδεύει, τη σπρώχνει. Ακριβώς το ίδιο κάνει κι εκείνη αργότερα: χαϊδεύει το νερό, το σπρώχνει, το χτυπά, του μιλά, γελά μαζί του, του φωνάζει. Σκέφτομαι για λίγο τον τρόπο που κολυμπούσε μόλις χτες η Σούζυ – τον τρόπο με τον οποίο κολυμπούν όλες σχεδόν οι γυναίκες που ξέρω. Ακουμπούν τη θάλασσα με επιφύλαξη, προσεκτικά και από απόσταση, παρότι βρίσκονται μέσα της – ένα κολύμπι που μοιάζει σχεδόν με συνδιαλλαγή. Κάτι που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό που συντελείται μπροστά στα μάτια μου».
Σπρωγμένοι από τα γεγονότα, την ίδια στιγμή που υποτάσσονται στις προσωπικές και συχνά ταπεινές ανάγκες τους, οι ήρωες της ιστορίας καλούνται να αποδώσουν σε νέες αιτίες τις αποφάσεις του παρελθόντος και να αποδεχτούν συναισθήματα που τους ξεπερνούν.
Με λόγο λιτό και διεισδυτικό, σχεδόν ανελέητο, σαν τον ήλιο του καλοκαιριού, ορμητικό, σαν μελτέμι του Αιγαίου, η συγγραφέας ξετυλίγει μια ιστορία εκδίκησης, όπου δε χρειάζεται κανείς να απολογηθεί.
«Κοιτάζω τη Σοφία που κολυμπά. Αυτό που βλέπω ωστόσο δεν είναι κολύμπι. Είναι συνομιλία? συζήτηση? παιχνίδι. Είναι δύο πολύ καλοί φίλοι που βρίσκονται μετά από καιρό και εκδηλώνουν με κάθε τρόπο την αγάπη και τη χαρά τους. (...)
»Τους παρακολουθώ και μου φαίνεται απίστευτος ο τρόπος? ο τρόπος που η Σοφία γλιστρά στο νερό κι αυτό την καταπίνει και την αποκαλύπτει, τη χαϊδεύει, τη σπρώχνει. Ακριβώς το ίδιο κάνει κι εκείνη αργότερα: χαϊδεύει το νερό, το σπρώχνει, το χτυπά, του μιλά, γελά μαζί του, του φωνάζει. Σκέφτομαι για λίγο τον τρόπο που κολυμπούσε μόλις χτες η Σούζυ – τον τρόπο με τον οποίο κολυμπούν όλες σχεδόν οι γυναίκες που ξέρω. Ακουμπούν τη θάλασσα με επιφύλαξη, προσεκτικά και από απόσταση, παρότι βρίσκονται μέσα της – ένα κολύμπι που μοιάζει σχεδόν με συνδιαλλαγή. Κάτι που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό που συντελείται μπροστά στα μάτια μου».
387 pages, Paperback
Published January 1, 2008
9 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
August 16, 2020
Με αφορμή μια κηδεία, τα αποξενωμένα μέλη μιας οικογένειας στην Πάρο οδηγούνται στα βήματα μιας εκδίκησης, η οποία κρατάει χρόνια με απρόσμενες γι' αυτούς, συνέπειες. Ένα θέμα που έχει γραφεί αρκετές φορές, εδώ η συγγραφέας το εξελίσσει αρκετά καλά δίνοντας βαρύτητα στην ψυχογραφική εξέλιξη των χαρακτήρων της και συνταιριάζοντάς την με την εικόνα του αμείλικτου καλοκαιριού καθώς καταρρέει υπό τον ερχομό του φθινοπώρου και της λήξης της τουριστικής περιόδου.
Μου θύμισε σε αρκετά σημεία το Ξαφνικά Πέρσι το Καλοκαίρι του Τένεσι Ουίλιαμς, όπως και τον Υπνοβάτη της Μαργαρίτας Καραπάνου, στο αδηφάγο μένος που υφέρπει τους χαρακτήρες και με την υπνωτική σχεδόν πορεία τους μέχρι την τελική αποκάλυψη. Ανάμεσα στην εσωτερική μάχη των αναμνήσεων και των μυστικών παρεμβάλλονται με ωμό, υπέρμετρα ρεαλιστικό τρόπο, ερωτικές σκηνές που μπορεί να σοκάρουν τον ανυποψίαστο αναγνώστη. Ο κύριος στόχος τους ωστόσο είναι να καταδείξουν το αδιέξοδο των ηρώων που, καθώς δεν εξωτερικεύουν αυτά που τους ταλανίζουν, τείνουν να δραπετεύουν σε ζωώδεις συνευρέσεις ως πρωταγωνιστές ή ακόμα και ως μάρτυρες χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες.
Βασική αδυναμία κατ' εμέ είναι η ψυχογραφία της Σοφίας, της μυστηριακής γυναίκας γύρω από την οποία πλέκεται ένα γαϊτανάκι από πάθη. Ενώ είναι άψογη στο μυστήριο και στην επίδραση που έχει στους άρρενες της οικογένειας και στην υφέρπουσα οργή της, το μυστικό της απλά δεν στέκει, δεν ταιριάζει με την ψυχογραφία μιας μητέρας. Είναι λίγο η εύκολη λύση το να αποδίδονται όλες οι συμφορές σε ένα άτομο που καταστρέφει ό,τι βρίσκεται γύρω του. Οπότε και το τέλος, μου φάνηκε πολύ βεβιασμένο, κλείνοντας όπως-όπως με ένα χάπι έντ που, δεδομένου του τραγικού μυστικού, δεν μπορεί να συμβαδίσει.
Ωστόσο, αυτό που μου άρεσε εξαιρετικά είναι η γραφή της κ. Τσιρωνά: Κοφτή, καταιγιστική, βαθιά υπνωτιστική, παρασέρνει αβίαστα τον αναγνώστη στον παραληρηματικό κόσμο των χαρακτήρων της ιστορίας της. Είναι ήδη στη λίστα μου για συνέχιση ανάγνωσης και άλλων ιστοριών της.
Μου θύμισε σε αρκετά σημεία το Ξαφνικά Πέρσι το Καλοκαίρι του Τένεσι Ουίλιαμς, όπως και τον Υπνοβάτη της Μαργαρίτας Καραπάνου, στο αδηφάγο μένος που υφέρπει τους χαρακτήρες και με την υπνωτική σχεδόν πορεία τους μέχρι την τελική αποκάλυψη. Ανάμεσα στην εσωτερική μάχη των αναμνήσεων και των μυστικών παρεμβάλλονται με ωμό, υπέρμετρα ρεαλιστικό τρόπο, ερωτικές σκηνές που μπορεί να σοκάρουν τον ανυποψίαστο αναγνώστη. Ο κύριος στόχος τους ωστόσο είναι να καταδείξουν το αδιέξοδο των ηρώων που, καθώς δεν εξωτερικεύουν αυτά που τους ταλανίζουν, τείνουν να δραπετεύουν σε ζωώδεις συνευρέσεις ως πρωταγωνιστές ή ακόμα και ως μάρτυρες χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες.
Βασική αδυναμία κατ' εμέ είναι η ψυχογραφία της Σοφίας, της μυστηριακής γυναίκας γύρω από την οποία πλέκεται ένα γαϊτανάκι από πάθη. Ενώ είναι άψογη στο μυστήριο και στην επίδραση που έχει στους άρρενες της οικογένειας και στην υφέρπουσα οργή της, το μυστικό της απλά δεν στέκει, δεν ταιριάζει με την ψυχογραφία μιας μητέρας. Είναι λίγο η εύκολη λύση το να αποδίδονται όλες οι συμφορές σε ένα άτομο που καταστρέφει ό,τι βρίσκεται γύρω του. Οπότε και το τέλος, μου φάνηκε πολύ βεβιασμένο, κλείνοντας όπως-όπως με ένα χάπι έντ που, δεδομένου του τραγικού μυστικού, δεν μπορεί να συμβαδίσει.
Ωστόσο, αυτό που μου άρεσε εξαιρετικά είναι η γραφή της κ. Τσιρωνά: Κοφτή, καταιγιστική, βαθιά υπνωτιστική, παρασέρνει αβίαστα τον αναγνώστη στον παραληρηματικό κόσμο των χαρακτήρων της ιστορίας της. Είναι ήδη στη λίστα μου για συνέχιση ανάγνωσης και άλλων ιστοριών της.
June 25, 2021
Edgy στυλ γραφής.Πονεμένοι χαρακτήρες.Κινηματογραφικοί ρυθμοί αφήγησης με εναλλαγές σε πρώτο ενικό ,σε παρατηρητή αλλά και με αλλαγή γραμματοσειράς ανάλογα με το πρόσωπο που διηγείται ή αναφέρεται.Τραγική ιστορία από το παρελθόν ,βραδείας καύσης (άντε να μάθουμε τι είχε συμβεί και είναι όλοι έτσι!) που σε κρατά σε αγωνία.
Γλυκερό φινάλε -ευτυχώς κάθαρσης- σε σχέση με την όλη ιστορία.
Γλυκερό φινάλε -ευτυχώς κάθαρσης- σε σχέση με την όλη ιστορία.
October 15, 2017
Δεν μπορώ να καταλάβω τί ήταν αυτό που τελικά με απογοήτευσε σε αυτό το βιβλίο. Ενδιαφέρουσα ιστορία αλλά κάπου έχανε κατά το ξετύλιγμα της. Η ψυχογράφηση της μητέρας-θύμα μου φάνηκε ατελής. Παρόλα αυτά διαβάζεται ευχάριστα.
June 24, 2019
did-not -finish
October 7, 2025
ΒΙΒΛΙΟ 110
Κοινωνικό μυθιστόρημα που κάνει εμφανή την διαφορετική ποιότητα των ανθρώπων.
Ο τίτλος είναι λίγο παρωχημένος, αλλά η ουσία του έργου όχι.
6/10
Κοινωνικό μυθιστόρημα που κάνει εμφανή την διαφορετική ποιότητα των ανθρώπων.
Ο τίτλος είναι λίγο παρωχημένος, αλλά η ουσία του έργου όχι.
6/10
Displaying 1 - 5 of 5 reviews