فرج بعد از شدت بیشک مهمترین کتاب قصه در ادب فارسی است. هر چند متن اصلی کتاب به زبان عربی است، اما شهرت آن در ادب فارسی بیش از آن است که کتاب را عربی بدانیم. پس از ترجمه کتاب به فارسی هیچ شاعر یا نویسندهای نیست که به طریقی در اثر خود، چشم به این کتاب نداشته باشد. مشهورترین نویسنده و شاعری که از این کتاب بهره برده مولوی است که بخش اعظم فرج بعد از شدت را در مثنوی معنوی خود به شعر درآورده است.
"فرج بعد از شدّت کتابی است در اصل به زبان عربی که قاضی ابوعلی محسن تنّوخی ( متولد ۳۲۷ ) آن را در قرن چهارم هجری به نگارش درآورده است. این کتاب به قلم حسین بن اسعد دهستانی، مترجم اواخر قرن هفتم هجری و از منشیان عزالدین بن طاهر زنگی فریومدی ( وزیر خراسان در عهد ایلخانان ) ، به فارسی روان برگردان شده است. درواقع عزالدین طاهر، دهستانی را مامور کرد تا ترجمه ای از کتاب را به فارسی ارائه دهد. حکایت های بسیاری در این کتاب آمده که طی قرون متوالی از سوی مولفین مختلف در کتاب های شان نقل شده است. کتاب مشتمل بر سیزده باب و هر باب شامل چندین حکایت مفصّل و دلپذیر است که ارتباطی معنایی با موضوع هر باب دارد."
تو از گزاف مکن پایمال عاجز را از آن بترس که حق دستگیر او گردد ستم رسیده اگر کافری بود حاشا چو بر خدای بنالد نصیر او گردد فرج بعد از شدت ، قاضی ابوعلی محسن تنوخی ، ترجمه حسين بن اسعد دهستانی ، به اهتمام محمد قاسم زاده – تهران : نيلوفر 1388 * غم ارچه دير بماند به عاقبت برود - نشاط اگرچه برفتست زود باز آيد چو حال عالم، گردان و منقلب باشد - نه آن بماند دير و نه اين بسى پايد أبو علي محسن بن علي تنوخي/ ترجمه: حسين بن أسعد دهستانى، فرج بعد از شدت- ص 64