Eerder las ik van Esther Verhoef “Déjà vu”, “Rendez vous” enz. Ik vond haar boeken geweldig, waarschijnlijk door een combinatie van eenvoud en spanning. De boeken die ze samen met haar man schreef vond ik minstens zo goed. Wanneer ik “De kraamhulp” lees vind ik dit zo voorspelbaar! Ik ga er vanuit dat het aan mijn bui ligt en dat zo’n goede schrijfster niet ineens zo veel minder goed schrijft.
Maar nu lees ik “Nazomer”. Tjonge, wat was dat een worsteling. Zo saai, zo niet aansprekend, geen klik met de hoofdpersonen, niets engs of bijzonders. Tot bladzijde 150 heb ik getwijfeld of ik de moeite zou doen het uit te lezen. Ik ben doorgegaan, want er moest toch ergens iets gebeuren. Nou, nee dus. Niet veel meer dan hobbels in een carrière. Geen boek waarvan je het jammer vindt dat het uit is. Zo vlak, het lijkt meer een verslag van een leven. Maar hoewel de hoofdpersoon “downers” slikt om alles aan te kunnen, heb ik in dit boek geen greintje spanning en bijzonder weinig emotie kunnen vinden.