yazarı bu zamana kadar keşfetmemiş olmak büyük üzüntü verdi bana. sağ olsun mahir ünsal eriş sosyal medyayı etkin kullanıyor da haberimiz oldu. hatta benden bile iyi yazar dediydi de inanmamıştık. yazarın kalemi, gerçekten bir ilk kitap için bile çok olgun duruyor. ne öykücüler var bu seviyeye hiç gelemeden sadece tanıtım stratejileriyle ödüller alan. neyse biz kitabımıza dönelim efendim, buyurunuz:
muhayyilenizde şöyle bir şey canlandırın. bir mahalle düşünün ki iyisinden kötüsüne herkes bir şekilde bir köşesinde rastlaşmış. hiç hasbihal etmediğiniz kişilerle bile aynı kaderi farklı noktalarından paylaşmışsınız. işte bu kitapta anlatılan öykülerin hepsi bir şekilde böyle kesişmelerle dolu. sanki yazar yan karakterlerin yarım kalmasına razı olmamış, içi el vermemiş ve onları da bir yerlerden mahallesinin içine yerleştirmiş diğer hikayelerinde önem sırasını yukarılara çekerek.
karakter yaratmadaki ustalığını geçtim, öykülerindeki karakterlerin betimlemeleri ve içinde bulundukları durumların farkında olarak yaptıkları tespitler mizah dozunu hiç düşürmüyor ve bir o kadar da düşündürüyor.
öykülerin içerikleriyle ilgili bir şeyler karalayıp da dimağınızda kalacak tadı kaçırmak istemiyorum. bu sebeple henüz keşfetmediyseniz, edebiyatımıza kazandırılan genç bir öykücüyü kaçırmayın, hemen okuyun derim.