‘Een zomer’ van Tineke Beishuizen is een intens en meeslepend verhaal over een huwelijkscrisis en de ouder-zoonband. Tineke Beishuizen schrijft columns voor ‘Libelle’ en van haar hand verschenen eerder onder andere ‘Als zand door mijn vingers’, ‘Wat doen we met Fred?’ en ‘Schaduwtuin’.
‘Een zomer’ begint op een camping in Frankrijk. Een echtpaar ruziet over de vraag of hun puberzonen een weekje samen achter mogen blijven. De moeder is tegen, de vader heeft zo zijn eigen redenen om een weekje zonder de jongens te willen zijn. Het uiteindelijke besluit om hun zonen achter te laten zet hun huwelijk danig onder druk. ‘Een zomer’ gaat over de pijn van loslaten en over de vraag hoe samen verder te gaan als de zorg voor de kinderen wegvalt. Met haar toegankelijke en toch scherpe pen slaagt Tineke Beishuizen erin de wankelende relatie tussen twee mensen herkenbaar en invoelbaar te maken.
De cover ziet er vrolijk uit (het is maar hoe je het bekijkt), een kind ligt op het gras. Enigszins zorgeloos. De titel “Een zomer” is een korte weergave van het verhaal. Het is namelijk een zomer lang waarin er veel gebeurt en in het gezin van Lennart en Bente. Het verhaal is geschreven in de 3e persoon, en wordt afgewisseld door flash-backs, waardoor het verhaal meer inhoud en duidelijkheid krijgt. Je gaat de karakters zo beter leren kennen.
Het is een boek over 2 mensen die bijna ten onder gaan aan pijn en verdriet. De tijd haalt hen in en de kinderen zijn groot, zij zijn nu dus “oud”. En worden als het ware ingehaald, door hun puberkids. En dat is heel confronterend. Ook voor vader Lennart. Het is terugkijken op hun huwelijk samen, hun problemen samen en daarbij ook terugkijken op hun eigen jeugd. Die ook zo de nodige sporen heeft achtergelaten. Het verhaal lijkt dan even zo te moeten eindigen, maar niets is minder waar. Zoon Ole raakt zoek, en dan is het alles of niets,
De schrijfster Tineke Beishuizen vertelt in een heerlijke schrijfstijl een mooie uiteenzetting over wat er in 1 zomer gebeurt met het gezin van Bente en Lennart. En dat is best heftig. Voor Bente begint het al voor de zomervakantie. Lennart bemerkt haar verdriet wel op, maar laat het voor wat het is. Er is verdriet in het gezin en dat schuurt eigenlijk tussen de gezinsleden. Een huwelijkscrises hangt in de lucht. Wat ook speelt bij Bente is het moeten loslaten wat zo gewoon was al die jaren. Dat is heel goed beschreven, en zal voor sommigen lezers wel herkenbaarheid geven.
Een echtpaar: Lennart, dierenarts en Bente, lerares, hebben twee zonen. Na de gezinsvakantie in Frankrijk blijven de jongens nog een week, nadat hun ouders vertrokken zijn. Ze hebben toestemming van hun vader, Bente is het er hartgrondig mee oneens. Zij is altijd de verzorgende, beschermende moeder geweest, die moeite heeft om haar kinderen los te laten. Lennart probeert ze zelfstandigheid bij te brengen. Zowel Bente als Lennart dragen overblijfselen uit hun jeugd als een last met zich mee. Samen praten of samen dingen doen gebeurt al lang niet meer. Er is alleen contact over de jongens, met woedende opmerkingen van de kant van Bente, en zorgeloos lijkende reacties van Lennart. Dan gebeurt er in een paar dagen tijd van alles, waardoor ze toch weer afhankelijk zijn van elkaar en elkaars steun. Goed geschreven verhaal over een huwelijk in de problemen, zoals het helaas vaak voorkomt.
A book filled with emotions. Apparently a lot (a LOT) can be going on within one family during just a couple of weeks. I'm a bit torn between feeling this was not a super good read and feeling that it was surprisingly captivating.