Elke tijd is overgangstijd. Opstellen over onze omgang met de geschiedenis

by Hermann von der Dunk

303 pages, Paperback

Published January 1, 1996

Reviews

[Marc Lamot · Rating 2 out of 5]

Bundel essays, columns en lezingen gegeven door een van de bekendste Nederlandse historici. Herman von der Dunk was in de eerste plaats cultuurhistoricus, en dit boekje toont aan hoe breed hij in dat domein kon gaan; vooral het opgenomen essay over Heinrich Heine is een pareltje. Daarnaast bevat dit boek ook een aantal bijdragen over de theoretische geschiedenis. In 1982 publiceerde von der Dunk “De organisatie van het verleden”, bedoeld als een standaardwerk op dat domein, maar door de quasi onleesbaarheid van dat boek, faalde dat jammerlijk. De bijdragen in dit verzamelwerk zijn veel leesbaarder. Het blijft nog altijd hard doorbijten, want het is taaie materie en de auteur heeft nog altijd een voorkeur voor vernuftig gecomponeerde zinnen met veel abstracte begrippen, maar je kan wel volgen wat hij bedoelt.

[Sense of History]

Nice collection of essays. I liked the title essay very much: "every time is transition time". In this essay von der Dunk convincingly argues against cultural pessimism: every time has his intellectuals - sometimes very prominent people - that warn against the downward trend of culture. By that they usually mean that the intellectual level of debates is getting very low, that young people no longer have knowledge of past things, and that shared values no longer are respected, in short, that everything goes to shit (pardon my language). Sometimes these lamentations are really fashionable amongst intellectuals. von der Dunk's analysis is very poignant: every generation holds on to what it has learned, to the values and standards they had to hold high in their youth, and every generation has a clear view on where it stands in history, as if this era is the culmination of the growth of civilization; it is a very natural tendency to make our own time into a normative one; but ... history shows a continuous shift in almost all human matters, "every time is a transition time", and thus there is a permanent tension between what has been and what is going to be. Perhaps (this is my interpretation) intellectuals are more susceptible to cultural pessimism, because they are - more than ordinary people - focussed on the analysis of their own time, and in that way can sooner detect what is changing. Von der Dunk adds a rather scornful remark to this: perhaps cultural pessimism is a psychological phenomenon, of people with megalomanic minds more susceptible of sublimation of their own frustrations... Who am I to disagree?