What do you think?
Rate this book
Ο θαυμαστός μανδαρίνος
Γραμμένα το 1996, τέσσερα χρόνια πριν το πρώτο της μυθιστόρημα, τα πρωτόλια αυτά κείμενα που συνθέτουν τις ιστορίες του "Θαυμαστού Μανδαρίνου", εισάγουν τον Έλληνα αναγνώστη, είκοσι χρόνια μετά την ίδια την συγγραφέα, στην "τρέλα της γραφής" της Ασλί Ερντογάν. Αν, προσκείμενη στο ιερό, η τρέλα εκφράζει έναν απεγνωσμένο αγώνα στα όρια μιας ακλόνητης πίστης, ο έρωτας αποτελεί το κατ’ εξοχήν πεδίο έκφρασής της. Την αιώνια μάχη στην οποία καλείται κάθε νέος να αναμετρηθεί. Αυτό το ναρκοθετημένο από τις λέξεις πεδίο μάχης διανύουν τα πρόσωπα που αφηγούνται τις ιστορίες αγάπης που έγραφε, προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ως ξένη φοιτήτρια στη Γενεύη, η 24χρονη τότε Ασλί Ερντογάν. Φαρμακός και φάρμακο, από τα πρώτα κιόλας κείμενά της, η γραφή της αποκαλύπτει την εναγώνια προσπάθειά της να αποδώσει και να κατανοήσει την αλήθεια του κόσμου ολόγυρά της, αλλά και την ακλόνητη συνάμα ελπίδα της πως οι λέξεις μπορούν, χάρη στην ποίηση, ν’ αλλάξουν τον κόσμο.
216 pages, Paperback
First published January 1, 1996
22 people are currently reading
674 people want to read
About the author
Aslı Erdoğan
18 books383 followersAslı Erdoğan (born 1967) is a prize-winning Turkish writer, human rights activist and former columnist for the newspaper Radikal, whose second novel has been published in English Language translation.
Born in Istanbul, she graduated from Robert College in 1983 and the Computer Engineering Department of Boğaziçi University in 1988. She worked at CERN as a particle physicist from 1991 to 1993 and received an MSc in physics from Boğaziçi University as a result of her research there. She began research for a PhD in physics in Rio de Janeiro before returning to Turkey to become a full-time writer in 1996.
Her first story The Final Farewell Note won third prize in the 1990 Yunus Nadi Writing Competition. Her first novel, Kabuk Adam (Crust Man), was published in 1994 and was followed by, Mucizevi Mandarin (Miraculous Mandarin) a series of ınterconnected short stories in 1996. Her short story Wooden Birds received first prize from Deutsche Welle radio in a 1997 competition and her second novel, Kirmizi Pelerinli Kent (The City in Crimson Cloak), received numerous accolades abroad and has been published in English Language translation.
She was the Turkish representative of International PEN's Writers in Prison Committee from 1998 to 2000. She also wrote a column entitled The Others for the Turkish newspaper Radikal, the articles from which were later collected and published as the book Bir Yolculuk Ne Zaman Biter (When a Journey Ends) and featured in the 2004 edition of M.E.E.T.'s journal.
She is widely-traveled and has an interest in anthropology and Native American culture.
From December 2011 to May 2012 at the invitation of the Literaturhaus Zurich and the PWG Foundation Erdoğan was Zurich's "writer in residence".
Born in Istanbul, she graduated from Robert College in 1983 and the Computer Engineering Department of Boğaziçi University in 1988. She worked at CERN as a particle physicist from 1991 to 1993 and received an MSc in physics from Boğaziçi University as a result of her research there. She began research for a PhD in physics in Rio de Janeiro before returning to Turkey to become a full-time writer in 1996.
Her first story The Final Farewell Note won third prize in the 1990 Yunus Nadi Writing Competition. Her first novel, Kabuk Adam (Crust Man), was published in 1994 and was followed by, Mucizevi Mandarin (Miraculous Mandarin) a series of ınterconnected short stories in 1996. Her short story Wooden Birds received first prize from Deutsche Welle radio in a 1997 competition and her second novel, Kirmizi Pelerinli Kent (The City in Crimson Cloak), received numerous accolades abroad and has been published in English Language translation.
She was the Turkish representative of International PEN's Writers in Prison Committee from 1998 to 2000. She also wrote a column entitled The Others for the Turkish newspaper Radikal, the articles from which were later collected and published as the book Bir Yolculuk Ne Zaman Biter (When a Journey Ends) and featured in the 2004 edition of M.E.E.T.'s journal.
She is widely-traveled and has an interest in anthropology and Native American culture.
From December 2011 to May 2012 at the invitation of the Literaturhaus Zurich and the PWG Foundation Erdoğan was Zurich's "writer in residence".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 109 reviews
September 24, 2016
İlaç gibi geldi,beynimin pası gitti,bir iki sayfada gözümden yaş bile geldi(54.sayfanın sonuyla,55.sayfanın sonuna doğru).
Öykülerinde yalnızlık var,İstanbul var,Orta Avrupa var,gurbet var,acı var,varlık var,yokluk var,üzüntü var,geçmişle hesaplaşma gibi bir şey var,karşılaştırmalar var,şiirsel bir anlatım var,özlem var,boşluk var,zaman var,sokaklar var,hiçlik var,ölüm var,hayatın kendisi var;edebiyat var,felsefe var.
Güzel...Etkiledi beni.
Diğer kitaplarını da okurum kesin.İyi ki bilgisayar mühendisliğini bırakmış,fizik doktoranı yarım bırakmış,yazmayı seçmişsin Aslı Erdoğan...
Öykülerinde yalnızlık var,İstanbul var,Orta Avrupa var,gurbet var,acı var,varlık var,yokluk var,üzüntü var,geçmişle hesaplaşma gibi bir şey var,karşılaştırmalar var,şiirsel bir anlatım var,özlem var,boşluk var,zaman var,sokaklar var,hiçlik var,ölüm var,hayatın kendisi var;edebiyat var,felsefe var.
Güzel...Etkiledi beni.
Diğer kitaplarını da okurum kesin.İyi ki bilgisayar mühendisliğini bırakmış,fizik doktoranı yarım bırakmış,yazmayı seçmişsin Aslı Erdoğan...
January 8, 2019
«Un ricordo è un ponte che si allunga verso il passato»
Racconti uniti l’uno all’altro, nella prima parte - «Nel vuoto dell’occhio perduto», da un’esile ed enigmatica figura di donna, una giovane donna turca vestita di nero che si muove per le strade di Ginevra, a volte sbandando, urtando cose e persone a causa dell’unico occhio che le consente di vedere, «Il mio occhio perduto è il mio universo personale, la mia prigione, il mio fondo abissale. Un po’ condanna, un po’ salvezza», perché l’assenza dell’altro, colpito da una malattia sconosciuta che la costringe a indossare una benda, le fa perdere il senso della profondità; perché il suo vagare per i luoghi che la vedono straniera e l’hanno vista innamorata, apparentemente menomata, menomata nel corpo ed esule nello spirito, le permette di acuire i sensi, percepire ombre che non sono solo quelle proprie del presente, dare forma agli spettri del passato e ai fantasmi che l’hanno costretta ad andare lontano. Istanbul come Ginevra, avvolta dalla notte e dalla nebbia che le permette di vederla come in un miraggio anche se lontana, Ginevra lontana da Istanbul, così diversa, così algida, così piena e ricca di opportunità, eppure entrambe confuse nelle visioni e nella vita, la fanno apparire sempre passeggera e transitoria, mai stabile e ferma nel luogo ove si trova, nella vita come nell’amore, nella fuga come nell’arrivo, in una ricerca costante di qualcosa che non riesce mai a toccare, di una ferita che non è possibile cicatrizzare.
«Con i volumi di Dostoevskij in borsa e i miei pacchetti di sigarette Samsun sono comparsi i bar di Ortaköy. Scoprii le ciambelle fresche al sesamo, le brioche salate e le tisane di salvia. Il bar degli spacciatori di fumo, dei ladri, dei travestiti, dove la polizia faceva incursione tutti venerdì sera, nascosto in una salita piena dei morti di Taksim... Là imparai a giocare a backgammon, conobbi la gente di strada, fuggii le incursioni della polizia, vantandomi del fatto che per anni fossi la sola ragazza a poter entrare in un tale bar. E poi… Poi ogni cosa cambiò. Gli opulenti caffè che avevano sparso la fama di Parigi nel mondo; i pesanti, scuri, sepolcrali caffè di Praga dove chiunque entrasse si sentiva Kafka; i caffè che ricordavano le mense scolastiche polacche, che non detenevano altro che tè e paste stantie… Mi ricordo in particolare di una cava di Danzica, dove non trovando altra cosa da bere e mangiare che della Coca-Cola calda, con lo stomaco borbottava mi misi a osservare per tutta la notte i portuali rissosi e le civette bionde. I bicchieri di tè bevuti uno a uno, tisane di salvia, di tiglio, caffè e Nescafè con e senza latte, ayran, vino, succhi di frutta... riempito uno, votato l’altro, in compagnia di decine di migliaia di bicchieri mi sono innamorata, abituata alle sigarette, ho pronunciato e ascoltato discorsi di separazione, ho discusso di Fellini, del postmodernismo, di Dostoevskij, ho detto parole stupide, fatto scherzi intelligenti, riso con gli occhi pieni di lacrime, ho letto lettere, scritto poesie e racconti che dopo ho strappato.»
È una creatura fragile, straziata, che non cerca salvezza, la protagonista di questi racconti, così come è senza speranza la donna rimpianta dal protagonista dell’altra serie di racconti - «Un visitatore dal paese passato» -che si aggira in taxi nei sobborghi di Istanbul ripercorrendo, come in una ballata dal finale già scritto, i luoghi dell’amore della sua vita, dell’amore che ha straziato e condannato la vita di entrambi.
«Se ci fosse la possibilità di salvare uno tra noi due, credimi, salverei te.»
In mezzo, fra Ginevra e Istanbul, le «Terre dimenticate», quelle degli alberi e del cielo, brevi canti di popoli e terre scomparsi - in memoria dei nativi americani come delle popolazioni precolombiane, dei curdi come degli armeni, delle sofferenze del mondo del passato e di quello del presente.
[Primavera cheyenne] «Ormai ci siamo assuefatti ai campi di lavoro, alle camere a gas, alle galere; le morti di bimbi nei bombardamenti che guardiamo nei servizi in diretta ci accompagnano mentre ceniamo. E forse il luogo dove si ritrovano gli scheletri con i loro corpi, gli esseri con la sacra acqua della vita, tutti noi, vivi o morti, col nostro passato perduto, fino alla sicurezza del grembo materno, è una grotta incantata nascosta nelle Ande.»
È una scrittura piena di dolore quella di Asli Erdogan, intrisa di sofferenza privata e di compassione talmente alta per le sofferenze del genere umano, ma al tempo stesso così lirica e letteraria - mi viene da pensare ad altre scritture così importanti in termine di testimonianza come quelle di Boris Pahor e di Svetlana Aleksievič, per esempio, sia pure ciascuna con una cifra stilistica del tutto personale - da lasciar pensare che le ferite del corpo, quelle che l’autrice stessa ha subito durante la sua prigionia, siano niente in confronto alle ferite degli occhi, della mente, dello spirito; che certe ferite, certi traumi, siano destinati a rimanere impressi per sempre - «Era un pianto profondo, pieno di sentimento, che non sa finire, come se piangessi per la prima volta in vita mia. [...] La tenerezza a volte fa a pezzi proprio quelli che ne hanno più bisogno» - e che il suo errare, il suo essere ancora divisa fra la sua terra e la terra che l’ha accolta e adottata, che nella sua scrittura si avvicendano e si confondono nell’ombra - «Sono nell’unico luogo di Ginevra che ricordi Istanbul, sulla riva dove il lago Lemano si restringe insinuandosi nella città come una lingua d serpente, per poi unirsi al Rodano» - pur così diverse, siano in qualche modo testimonianza del suo essere così divisa e dilaniata nell’intimo, segno di quella fusione fra passato e presente che impedisce a lei stessa di vederne e di stabilirne i confini - «Ormai potevo pensare di essere a Istanbul. Sempre che riesca a dimenticare le strade larghe, ben tenute di Ginevra, tutti gli edifici storici trasformati in banche, imprese e hotel, i piccoli ponti bianchi allineati sul Rodano, la maestosa cattedrale che si vede dalla collina guardando verso la città, l’isola Rousseau dove nuotano i cigni», che il suo occhio menomato un po’ condanna e un po’ salvezza, possa, in una interpretazione del tutto personale, rappresentare l’occhio di Allah appeso nelle case turche, specchio dell’anima, portafortuna e benedizione e anche, secondo alcune culture, porta di uscita dei pensieri positivi e negativi delle persone, occhio benevolo che che contrasta un occhio negativo: quello dell’uomo.
Curiosità, secondo Aslı Erdoğan, Les Pâquis - è il più vasto quartiere di immigrati di questa città salvadanaio, prende il nome dai primi immigrati installati qui trent’anni fa, i pakistani, mentre secondo Wikipedia vuole semplicemente dire pascolo.
Racconti uniti l’uno all’altro, nella prima parte - «Nel vuoto dell’occhio perduto», da un’esile ed enigmatica figura di donna, una giovane donna turca vestita di nero che si muove per le strade di Ginevra, a volte sbandando, urtando cose e persone a causa dell’unico occhio che le consente di vedere, «Il mio occhio perduto è il mio universo personale, la mia prigione, il mio fondo abissale. Un po’ condanna, un po’ salvezza», perché l’assenza dell’altro, colpito da una malattia sconosciuta che la costringe a indossare una benda, le fa perdere il senso della profondità; perché il suo vagare per i luoghi che la vedono straniera e l’hanno vista innamorata, apparentemente menomata, menomata nel corpo ed esule nello spirito, le permette di acuire i sensi, percepire ombre che non sono solo quelle proprie del presente, dare forma agli spettri del passato e ai fantasmi che l’hanno costretta ad andare lontano. Istanbul come Ginevra, avvolta dalla notte e dalla nebbia che le permette di vederla come in un miraggio anche se lontana, Ginevra lontana da Istanbul, così diversa, così algida, così piena e ricca di opportunità, eppure entrambe confuse nelle visioni e nella vita, la fanno apparire sempre passeggera e transitoria, mai stabile e ferma nel luogo ove si trova, nella vita come nell’amore, nella fuga come nell’arrivo, in una ricerca costante di qualcosa che non riesce mai a toccare, di una ferita che non è possibile cicatrizzare.
«Con i volumi di Dostoevskij in borsa e i miei pacchetti di sigarette Samsun sono comparsi i bar di Ortaköy. Scoprii le ciambelle fresche al sesamo, le brioche salate e le tisane di salvia. Il bar degli spacciatori di fumo, dei ladri, dei travestiti, dove la polizia faceva incursione tutti venerdì sera, nascosto in una salita piena dei morti di Taksim... Là imparai a giocare a backgammon, conobbi la gente di strada, fuggii le incursioni della polizia, vantandomi del fatto che per anni fossi la sola ragazza a poter entrare in un tale bar. E poi… Poi ogni cosa cambiò. Gli opulenti caffè che avevano sparso la fama di Parigi nel mondo; i pesanti, scuri, sepolcrali caffè di Praga dove chiunque entrasse si sentiva Kafka; i caffè che ricordavano le mense scolastiche polacche, che non detenevano altro che tè e paste stantie… Mi ricordo in particolare di una cava di Danzica, dove non trovando altra cosa da bere e mangiare che della Coca-Cola calda, con lo stomaco borbottava mi misi a osservare per tutta la notte i portuali rissosi e le civette bionde. I bicchieri di tè bevuti uno a uno, tisane di salvia, di tiglio, caffè e Nescafè con e senza latte, ayran, vino, succhi di frutta... riempito uno, votato l’altro, in compagnia di decine di migliaia di bicchieri mi sono innamorata, abituata alle sigarette, ho pronunciato e ascoltato discorsi di separazione, ho discusso di Fellini, del postmodernismo, di Dostoevskij, ho detto parole stupide, fatto scherzi intelligenti, riso con gli occhi pieni di lacrime, ho letto lettere, scritto poesie e racconti che dopo ho strappato.»
È una creatura fragile, straziata, che non cerca salvezza, la protagonista di questi racconti, così come è senza speranza la donna rimpianta dal protagonista dell’altra serie di racconti - «Un visitatore dal paese passato» -che si aggira in taxi nei sobborghi di Istanbul ripercorrendo, come in una ballata dal finale già scritto, i luoghi dell’amore della sua vita, dell’amore che ha straziato e condannato la vita di entrambi.
«Se ci fosse la possibilità di salvare uno tra noi due, credimi, salverei te.»
In mezzo, fra Ginevra e Istanbul, le «Terre dimenticate», quelle degli alberi e del cielo, brevi canti di popoli e terre scomparsi - in memoria dei nativi americani come delle popolazioni precolombiane, dei curdi come degli armeni, delle sofferenze del mondo del passato e di quello del presente.
[Primavera cheyenne] «Ormai ci siamo assuefatti ai campi di lavoro, alle camere a gas, alle galere; le morti di bimbi nei bombardamenti che guardiamo nei servizi in diretta ci accompagnano mentre ceniamo. E forse il luogo dove si ritrovano gli scheletri con i loro corpi, gli esseri con la sacra acqua della vita, tutti noi, vivi o morti, col nostro passato perduto, fino alla sicurezza del grembo materno, è una grotta incantata nascosta nelle Ande.»
È una scrittura piena di dolore quella di Asli Erdogan, intrisa di sofferenza privata e di compassione talmente alta per le sofferenze del genere umano, ma al tempo stesso così lirica e letteraria - mi viene da pensare ad altre scritture così importanti in termine di testimonianza come quelle di Boris Pahor e di Svetlana Aleksievič, per esempio, sia pure ciascuna con una cifra stilistica del tutto personale - da lasciar pensare che le ferite del corpo, quelle che l’autrice stessa ha subito durante la sua prigionia, siano niente in confronto alle ferite degli occhi, della mente, dello spirito; che certe ferite, certi traumi, siano destinati a rimanere impressi per sempre - «Era un pianto profondo, pieno di sentimento, che non sa finire, come se piangessi per la prima volta in vita mia. [...] La tenerezza a volte fa a pezzi proprio quelli che ne hanno più bisogno» - e che il suo errare, il suo essere ancora divisa fra la sua terra e la terra che l’ha accolta e adottata, che nella sua scrittura si avvicendano e si confondono nell’ombra - «Sono nell’unico luogo di Ginevra che ricordi Istanbul, sulla riva dove il lago Lemano si restringe insinuandosi nella città come una lingua d serpente, per poi unirsi al Rodano» - pur così diverse, siano in qualche modo testimonianza del suo essere così divisa e dilaniata nell’intimo, segno di quella fusione fra passato e presente che impedisce a lei stessa di vederne e di stabilirne i confini - «Ormai potevo pensare di essere a Istanbul. Sempre che riesca a dimenticare le strade larghe, ben tenute di Ginevra, tutti gli edifici storici trasformati in banche, imprese e hotel, i piccoli ponti bianchi allineati sul Rodano, la maestosa cattedrale che si vede dalla collina guardando verso la città, l’isola Rousseau dove nuotano i cigni», che il suo occhio menomato un po’ condanna e un po’ salvezza, possa, in una interpretazione del tutto personale, rappresentare l’occhio di Allah appeso nelle case turche, specchio dell’anima, portafortuna e benedizione e anche, secondo alcune culture, porta di uscita dei pensieri positivi e negativi delle persone, occhio benevolo che che contrasta un occhio negativo: quello dell’uomo.
Curiosità, secondo Aslı Erdoğan, Les Pâquis - è il più vasto quartiere di immigrati di questa città salvadanaio, prende il nome dai primi immigrati installati qui trent’anni fa, i pakistani, mentre secondo Wikipedia vuole semplicemente dire pascolo.
February 12, 2017
başı da harika, sonu da. ortadaki o kopuk bölümler hem kopuklukları hem de karamsarlıklarıyla beni kitaptan biraz uzaklaştırdı. kişisel olarak da ters bir döneme denk geldiği için olabilir, pek elim gitmedi açıkçası. yoksa 12 günde bitecek bir kitap değil kesinlikle. kitaptan bağımsız olarak da şunu söylemek isterim, dili kimseye benzemeyen, nevi şahsına münhasır yazarlarla tanışmak her zaman büyük keyif. günümüzde pek yaşayamadığımız bir zevk bu. aslı erdoğan'la çok geç tanıştım ama hiç tanışmamaktan iyidir, ziyadesiyle memnun oldum çünkü.
July 22, 2018
La prima stella l' ho attribuita dopo le prime pagine, a me piacciono le storie raccontate attraverso pensieri e riflessioni, in questo caso la protagonista pensa, ricorda momenti della sua vita mentre cammina di notte nel centro di Ginevra, donna giovane, ferita nel corpo e nell'animo. Nella seconda parte c'è un altro racconto, protagonista un uomo che con un taxi attraversa di notte la periferia di Istambul e "racconta" la relazione finita con la sua donna, si capirà solo alla fine il perché. Tra i due racconti alcune pagine di descrizioni di "immagini" che mi hanno spiazzato, non sono in relazione con la prima storia e sembrano attinenti alla seconda. Le altre stelle della valutazione le ha conquistate l'autrice con la sua scrittura, riesce a rendere lievi anche le immagini più cupe senza banalizzarle.
September 19, 2016
Aslı Erdoğan'ı ilk olarak Kabuk Adam ile 2002 yılında okumuştum. Bu kitabı okumadığım kitaplarındandı. Grup okumasında seçilince bekletmeden okumak istedim.
.
Bazıları birbirleriyle ilintili 21 öykü var. Benim en sevdiğim "Geçmiş Ülkesinden Bir Konuk" oldu.
"Yitik Gözün Boşluğunda" başlığıyla olan öyküleri de beğendim (bütünlük içeren 11 öykü) Bana Kafka'nın Dönüşüm ünü çağrıştırdı.
.
Diğer öykü/düzyazılar pek anlamlı gelmedi bana..
.
Yazarın uslubunu seviyorum. Aslında sanat için sanat bana pek keyif vermiyor ama yazar bunu yaparken çok yalın bir dil kullanıyor bu da bence "Geleceğin 50 yazarı" seçilmesinin sebebi..
.
S15
Gel gelelim şimdi, karşıma ne zaman kuzey ikliminin yabancısı atkestaneleri çıksa, yuvarlanarak, çalılıklara takılarak, kayalarla dolu yamaçtan inip bir ırmağa ulaşırcasına geçmişime geri dönüyorum.
.
S18
Bir şehir, içinde ancak sevdiğiniz biri olunca yaşamaya başlar.
.
S66
Aşktan verebileceğinden fazlasını ummak budalalık Sergio.
.
S80
Sergio gitti ve içimdeki tutkuyu öldürmek, bir kuşu öldürmek kadar kolay ve olanaksız oldu.
.
S138
Bir insanı gerçekten sevmek, onun tuhaflıklarını, hiç kimsenin, kendisinin bile benimseyemediği, hatta fark etmediği huylarını sevmektir. İnsanların en esaslı yönleri uyumsuzluklarında saklıdır çünkü.
https://instagram.com/p/BKYHTvWACOO/
.
Bazıları birbirleriyle ilintili 21 öykü var. Benim en sevdiğim "Geçmiş Ülkesinden Bir Konuk" oldu.
"Yitik Gözün Boşluğunda" başlığıyla olan öyküleri de beğendim (bütünlük içeren 11 öykü) Bana Kafka'nın Dönüşüm ünü çağrıştırdı.
.
Diğer öykü/düzyazılar pek anlamlı gelmedi bana..
.
Yazarın uslubunu seviyorum. Aslında sanat için sanat bana pek keyif vermiyor ama yazar bunu yaparken çok yalın bir dil kullanıyor bu da bence "Geleceğin 50 yazarı" seçilmesinin sebebi..
.
S15
Gel gelelim şimdi, karşıma ne zaman kuzey ikliminin yabancısı atkestaneleri çıksa, yuvarlanarak, çalılıklara takılarak, kayalarla dolu yamaçtan inip bir ırmağa ulaşırcasına geçmişime geri dönüyorum.
.
S18
Bir şehir, içinde ancak sevdiğiniz biri olunca yaşamaya başlar.
.
S66
Aşktan verebileceğinden fazlasını ummak budalalık Sergio.
.
S80
Sergio gitti ve içimdeki tutkuyu öldürmek, bir kuşu öldürmek kadar kolay ve olanaksız oldu.
.
S138
Bir insanı gerçekten sevmek, onun tuhaflıklarını, hiç kimsenin, kendisinin bile benimseyemediği, hatta fark etmediği huylarını sevmektir. İnsanların en esaslı yönleri uyumsuzluklarında saklıdır çünkü.
https://instagram.com/p/BKYHTvWACOO/
September 24, 2022
YouTube kanalımda Mucizevi Mandarin kitabının da içinde bulunduğu kitaplık turu videomu izleyebilirsiniz:
https://youtu.be/a3ctaLux8B4
Aslı Erdoğan'ı ilk kez okuyuşum ve ilk okuyuşumda kendisinin de dediği gibi : "İlk anların, yeri doldurulmaz ilk anların güzelliği... Bütün başlangıçlar güzeldir" duygusuna kapıldım.
Bütün başlangıçlar güzeldir, sona ulaşacağının bilinmezliğindeki her başlangıç insandaki arama ve merak duygusunu da canlı tutar. Hayattaki her an parçasında şimdiki zamanın devirdaim etmesinde ortaya çıkan manevi kalıntılar gelecek yılların tarihi esercileri tarafından gün yüzüne çıkarılacaktır. Çünkü insan da zaten şimdiki zamanını anlatmayı maalesef ki pek başaramaz, bir manzara da uzaktan seyredildiğinde anlatılabilir. Geçmiş zamanımız da bir manzara gibidir, bizden ne kadar uzaklaşırsa estetik perspektifi de o kadar ilgi alanımıza girer.
Kitapta 2 farklı hikaye var ve hemen hikayelerin içinde bulabiliyorsunuz kendinizi. İlk hikayenin kahramanı zamanında İstanbul'da yaşamış ve hikayedeyken Cenevre'de olan tek gözlü bir kız. Bu kızla o kadar çok ortak yönüm var ki ben de İsviçre'de yaşamamış olsam da Polonya'da yaşadığım 10 ay kapsamında bu kızın hissettiği çoğu şeyi hissetmiş bulundum. Yurt özlemi ve Türk insanlar��nın samimiyetinin özlemi başlığı altında yaşanan kayıp bir aşk hikayesi. Özellikle ilk hikayede görüntünün azalıp sesin arttığı, "Dancer in the Dark" filmiyle özdeşleşen bazı sahnelerin olduğunu hissettim. Kahramanımızın tek gözü olmamasına rağmen yazar sanki kahramanın başka duyularını kullanma dürtüsünü daha çok ön plana çıkarmış ve sinestezik bir anlatıma bürünülmüş bir anlatım gibi hissediyorsunuz bazı şeyleri. Sanki orkestrada ışığın azalması fakat seslerin çoğalması gibi.
İkinci hikayede de yine kayıp bir aşk var, insanların en esaslı yönlerinin uyumsuzluklarında saklı olduğunu söyleyen bir hikaye.
Yazarın edebi dilinden bahsetmek gerekirse; kitapta rastgele açtığınız bir yer alıntılık bir cümle olabiliyor. Çünkü yazarın cümleleri kuruş ustalığı kapsamında kitabın çoğu cümlesini tekrar tekrar okumak istiyorsunuz. Aslı Erdoğan kendisinin de dediği gibi dansın hiç bitmemesini dilerken sanki özne, tümleç ve yüklemlerin birbirleriyle yaptıkları değişmeli dansları göstermek istemiş.
O zaman ikinci hikayeden çok beğendiğim bir alıntıyla bitiyorum yazımı :
"Güneş doğduğunda silinecek son yıldızı korumak için geceyi olabildiğince uzatmalı mıyım? Yoksa sonsuza dek mi yitirdim? Bir kadını? Bir şehri? Geçmişimi?"
https://youtu.be/a3ctaLux8B4
Aslı Erdoğan'ı ilk kez okuyuşum ve ilk okuyuşumda kendisinin de dediği gibi : "İlk anların, yeri doldurulmaz ilk anların güzelliği... Bütün başlangıçlar güzeldir" duygusuna kapıldım.
Bütün başlangıçlar güzeldir, sona ulaşacağının bilinmezliğindeki her başlangıç insandaki arama ve merak duygusunu da canlı tutar. Hayattaki her an parçasında şimdiki zamanın devirdaim etmesinde ortaya çıkan manevi kalıntılar gelecek yılların tarihi esercileri tarafından gün yüzüne çıkarılacaktır. Çünkü insan da zaten şimdiki zamanını anlatmayı maalesef ki pek başaramaz, bir manzara da uzaktan seyredildiğinde anlatılabilir. Geçmiş zamanımız da bir manzara gibidir, bizden ne kadar uzaklaşırsa estetik perspektifi de o kadar ilgi alanımıza girer.
Kitapta 2 farklı hikaye var ve hemen hikayelerin içinde bulabiliyorsunuz kendinizi. İlk hikayenin kahramanı zamanında İstanbul'da yaşamış ve hikayedeyken Cenevre'de olan tek gözlü bir kız. Bu kızla o kadar çok ortak yönüm var ki ben de İsviçre'de yaşamamış olsam da Polonya'da yaşadığım 10 ay kapsamında bu kızın hissettiği çoğu şeyi hissetmiş bulundum. Yurt özlemi ve Türk insanlar��nın samimiyetinin özlemi başlığı altında yaşanan kayıp bir aşk hikayesi. Özellikle ilk hikayede görüntünün azalıp sesin arttığı, "Dancer in the Dark" filmiyle özdeşleşen bazı sahnelerin olduğunu hissettim. Kahramanımızın tek gözü olmamasına rağmen yazar sanki kahramanın başka duyularını kullanma dürtüsünü daha çok ön plana çıkarmış ve sinestezik bir anlatıma bürünülmüş bir anlatım gibi hissediyorsunuz bazı şeyleri. Sanki orkestrada ışığın azalması fakat seslerin çoğalması gibi.
İkinci hikayede de yine kayıp bir aşk var, insanların en esaslı yönlerinin uyumsuzluklarında saklı olduğunu söyleyen bir hikaye.
Yazarın edebi dilinden bahsetmek gerekirse; kitapta rastgele açtığınız bir yer alıntılık bir cümle olabiliyor. Çünkü yazarın cümleleri kuruş ustalığı kapsamında kitabın çoğu cümlesini tekrar tekrar okumak istiyorsunuz. Aslı Erdoğan kendisinin de dediği gibi dansın hiç bitmemesini dilerken sanki özne, tümleç ve yüklemlerin birbirleriyle yaptıkları değişmeli dansları göstermek istemiş.
O zaman ikinci hikayeden çok beğendiğim bir alıntıyla bitiyorum yazımı :
"Güneş doğduğunda silinecek son yıldızı korumak için geceyi olabildiğince uzatmalı mıyım? Yoksa sonsuza dek mi yitirdim? Bir kadını? Bir şehri? Geçmişimi?"
August 28, 2019
Aşırı melankolik ve ruhu içten içten karanlık sulara çeken bir anlatımı var. Ayrıca da hep güzel cümleler kurmayı hedeflemiş bir çiğ hafası var, o nedenle samimi değil bana göre. Yani özden çok vurucu bir anlatıma odaklanmış hissi vermesi nedeniyle inandırıcı ve sahici değil! Zaten inandırmış olsa dahi, özünde Cenevre’de bir gözü olmayan hayvan sever ve ruhu ezilmiş bir kadının başından geçenlerin bu kadar ağdalı acılar içinde anlatması, kitabı çekilemez bir hale sokuyor. Yok yok, denedim ama istediğim maksimum tatmini almadım!
.
.
“Yazarken ayrı bir varlığa, bir göze dönüşürüm ve yalnızca bir bakış olduğum sürece daha farklı bir gerçeklik kazanırım.”
“Bir insan ne kadar dövülürse dövülsün, içeriden ya da dışarıdan, bedeni ya da ruhu ne kadar incinmiş olursa olsun, yaşamı yeniden sevebilir. Yeter ki kafasını hep aynı duvarlara vurmaktan vazgeçsin.”
“Gökyüzünde yürüyorum, Yanımda bir kuş.”
“Ağaçların doruklarındayım, bir kanat uzaklığında gökyüzü. Kuşlarla beraber yürüyorum, akşam olup güneş battığında gözlerinde uçacağım bir kırlangıcın. Yukarısı derin bir gökyüzü, sessizliğin katlı konulmaz utkusu.”
.
.
“Yazarken ayrı bir varlığa, bir göze dönüşürüm ve yalnızca bir bakış olduğum sürece daha farklı bir gerçeklik kazanırım.”
“Bir insan ne kadar dövülürse dövülsün, içeriden ya da dışarıdan, bedeni ya da ruhu ne kadar incinmiş olursa olsun, yaşamı yeniden sevebilir. Yeter ki kafasını hep aynı duvarlara vurmaktan vazgeçsin.”
“Gökyüzünde yürüyorum, Yanımda bir kuş.”
“Ağaçların doruklarındayım, bir kanat uzaklığında gökyüzü. Kuşlarla beraber yürüyorum, akşam olup güneş battığında gözlerinde uçacağım bir kırlangıcın. Yukarısı derin bir gökyüzü, sessizliğin katlı konulmaz utkusu.”
September 5, 2016
özgün dille anlatılmış kendiyle samimi bir hesaplaşmanın yazılı ifade metinleri bütünü.
March 28, 2016
bu kitabın bıraktığı his ince bir mutsuzluk; insan nasıl kendisiyle dövüşüyor bıkmadan.
November 29, 2020
Μια φορά σε ένα αεροδρόμιο συνάντησα μια κοπέλα η οποία μου περιέγραψε τι ένιωθε κατά τη διάρκεια της πενταετής εργασίας της στην Κίνα, "Όλη η εμπειρία ήταν για εμένα! Ήμουν τόσο διαφορετική εκεί, ένιωθα σαν πρωταγωνίστρια, ένιωθα φοβερά ιδιαίτερη. Όταν πέρασε ο ενθουσιασμός μου κατάλαβα πόσο μόνη ήμουν σε αυτή την τόσο μεγάλη χώρα με τους τόσο διαφορετικούς ανθρώπους."
Στην πρώτη ιστορία, η μονόφθαλμη αφηγήτρια παλεύει με την μοναξιά της σε μια ξένη χώρα της δύσης καθώς καταριέται τους ομοεθνείς της για το βάρος της συνείδησης που πρέπει να κουβαλάει, για το πως έχει διαμορφωθεί μέσα της μια ενοχική όψη του εαυτού της μεγαλώνοντας στην χώρα της, επιθυμεί να μοιάζει με τις ανέμελες κι άνετες ξανθιές κοπέλες που συναντά. Μετά από λίγη σκέψη συνειδητοποιεί πως η αποξένωση που αντιμετωπίζει πηγάζει από μέσα της
Όλες οι ιστορίες στο δεύτερο αυτό έργο της Ερντογάν αποτελούν μια βαθιά ενδοσκόπηση για τους αφηγητές. Μιλούν για την μοναξιά, την αποξένωση, την απώλεια, την συνειδητοποίηση της ερημιάς του ανθρώπου.
Στην πρώτη ιστορία, η μονόφθαλμη αφηγήτρια παλεύει με την μοναξιά της σε μια ξένη χώρα της δύσης καθώς καταριέται τους ομοεθνείς της για το βάρος της συνείδησης που πρέπει να κουβαλάει, για το πως έχει διαμορφωθεί μέσα της μια ενοχική όψη του εαυτού της μεγαλώνοντας στην χώρα της, επιθυμεί να μοιάζει με τις ανέμελες κι άνετες ξανθιές κοπέλες που συναντά. Μετά από λίγη σκέψη συνειδητοποιεί πως η αποξένωση που αντιμετωπίζει πηγάζει από μέσα της
"Η κόλαση μου δεν βρισκόταν ούτε στη γη που γεννήθηκα ούτε εδώ. Την κουβαλούσα μέσα μου"
Όλες οι ιστορίες στο δεύτερο αυτό έργο της Ερντογάν αποτελούν μια βαθιά ενδοσκόπηση για τους αφηγητές. Μιλούν για την μοναξιά, την αποξένωση, την απώλεια, την συνειδητοποίηση της ερημιάς του ανθρώπου.
September 21, 2023
Ο θαυμαστός Μανδαρίνος φωνάζει εσωτερικότητα και απώλεια κάθε είδους από την πρώτη ως την τελευταία του σελίδα. Από εκείνη που σε κάνει να βουλιάζεις μέσα σου, ενίοτε δημιουργώντας ενοχές σε όποιον την κουβαλάει. Που κατά περιπτώσεις, είναι αποτέλεσμα των συνθηκών και του τρόπου που μεγάλωσε ο καθένας. Εν προκειμένω, η ηρωίδα της πρώτης ιστορίας το χρεώνει όλο αυτό στη νοοτροπία της χώρας που γεννήθηκε και των ανθρώπων που συμμερίζονται το ίδιο σκεπτικό.
Και οι δύο ιστορίες είναι στη βάση τους σπαρακτικές. Με τη γραφή της η Erdogan βγάζει μια βουβή κραυγή μέσω των ηρώων της, τόσο που ως αναγνώστης νιώθεις τον πόνο που συσσωρεύεται. Χωρίς να χρησιμοποιεί στομφώδεις εκφράσεις και ύφος, το καταφέρνει περίφημα αυτό. Το νιώθεις στο πετσί σου.
Και οι δύο ιστορίες είναι στη βάση τους σπαρακτικές. Με τη γραφή της η Erdogan βγάζει μια βουβή κραυγή μέσω των ηρώων της, τόσο που ως αναγνώστης νιώθεις τον πόνο που συσσωρεύεται. Χωρίς να χρησιμοποιεί στομφώδεις εκφράσεις και ύφος, το καταφέρνει περίφημα αυτό. Το νιώθεις στο πετσί σου.
January 26, 2021
Počinje zanimljivo i pomalo misteriozno -mlada djevojka u crnoj odjeći i bez jednog oka šeta ulicama Ženeve, priča o svom bivšem dečku, izmišljenoj prijateljici...nakon toga počinje druga priča koja nema nikakve veze s prethodnom i ja sada nemam pojma šta sam čitala.
Antipreporuka.
Antipreporuka.
October 28, 2016
Okuduğum en kasvetli kitapları hatırlamaya çalışıyorum da aklıma okulda zorla okuttukları Kemalettin Tuğcu kitaplarından başkası gelmiyor. O kısacık hikayelerde bile biraz umut bulur, izlerinden kurtulmak adına kütüphaneye koşup bir Stephen King romanı almadan önce karakter adına rahatlardım. Ama Aslı Erdoğan bu eserinde nefes dahi almama izin vermedi. Notaların muhteşem bir ahenk ile buluştukları bir beste gibi başladı. Ama sonraları dinlemekte güçlük çektim. Zira en sevmediğim nota do diyez kitap boyunca kulağımda çınlayıp durdu. Bazen yakıştı bazen kitabı bırakacak anın kıyısına getirdi beni. Karanlık bir kitaptı Mucizevi Mandarin. Sevdiğim kadar nefret ettim
August 28, 2016
Okuduğum ilk Aslı Erdoğan kitabi. Okumamda ve O'nu tanimamda kuskusuz hapse atilisinin cok buyuk etkisi var. Bu haksizlik sayesinde O'nunla tanistim ve buyulendim. Yani her kotuluk bir iyilik barindiriyor gercekten de... "Bir sehir, ancak icinde sevdiginiz biri olunca yasamaya baslar" demis. Ne kadar dogru! Gocmenlik uzerine yazdiklari, hele gunumuzde yasadiklarimiz da dikkate alinirsa tam bir "ON IKIDEN VURUS". Of daha ilk kitabi olmasina ragmen altini cizdigim herseyi yazamam buraya. Ama iyi ki varsin Asli.
September 14, 2016
Fazla duygusal olmadığım, "odun" olduğum için aforizmalar, duygu yüklü cümleler, metinler beni çok fazla etkilemiyor maalesef.
Aslı Erdoğan'ın dili çok sade, akıcı ve bağlayıcı. Fakat kitaptaki ilk öykü, Yitik Gözün Boşluğunda, hariç diğer öyküler beni sarmadı, uzun duygusal cümleler bana göre değildi. Ama yazarın romanlarını kesinlikle okuyacağım.
Aslı Erdoğan'ın dili çok sade, akıcı ve bağlayıcı. Fakat kitaptaki ilk öykü, Yitik Gözün Boşluğunda, hariç diğer öyküler beni sarmadı, uzun duygusal cümleler bana göre değildi. Ama yazarın romanlarını kesinlikle okuyacağım.
January 12, 2016
"Bir insan ne kadar kötü dövülürse dövülsün, içeriden ya da dışarıdan, bedeni ya da ruhu ne kadar incinmiş olursa olsun, yaşamı yeniden sevebilir. Yeter ki kafasını hep aynı duvarlara vurmaktan vazgeçsin."
July 24, 2013
Sefkat, bazen nasil da ona en cok gereksinim duyanlari paramparca ediyor.
January 20, 2019
"Hayat sigaradan çekilen ilk nefes gibi bir şey."
February 7, 2018
My favorite one by Aslı Erdoğan. I read it many years ago but still I remember the sadness I felt when the book finished. I think Aslı Erdoğan is one of the best writers of her time.
June 24, 2018
My review here: https://annabooklover.com/2018/06/24/...
February 13, 2023
“Karanlıkları, gölgeleri, eskiyi, yasadışını seçerim ben. Düşü gerçeğe, geçmişi bugüne, acıyı umuda yeğ tuttuğum için herhalde.”
Mucizevi Mandarin’in ilk öyküsünden alıntıladığım bu cümle, eserin tamamına yayılan ruhu, yazarın eserdeki bakış açısını güzel özetliyor. Dark bir öykü toplamı bu. Kırmızı Pelerinli Kent’in mistik ve gizemli sarmalından, Kabuk Adam’daki umutsuz aşktan ziyade, acıyla, ölümle içiçe, oldukça karamsar hikayeler var.
Kitapta acılar hep “terminal”, hiçbiri iyileşmiyor. Yara açılıyor ve büyüdükçe urlaşıyor. Yazar, acı çekicini kafamıza o kadar çok indiriyor ki, bir süre sonra okuduğumuzdan bağımsız, kulaklarda sadece tiz bir ses çınlıyor.
İçimiz kıyılmakta olsa da bazı benzetmeler, deyişler çok güzel ve orjinal. Aslı Erdoğan’ı edebiyatımızda 90lardaki önemli yerine oturtanın da kaleminin bu çok kuvvetli olduğu pasajlar ve kişilik çözümlemeleri olduğunu düşünüyorum.
Mucizevi Mandarin’in ilk öyküsünden alıntıladığım bu cümle, eserin tamamına yayılan ruhu, yazarın eserdeki bakış açısını güzel özetliyor. Dark bir öykü toplamı bu. Kırmızı Pelerinli Kent’in mistik ve gizemli sarmalından, Kabuk Adam’daki umutsuz aşktan ziyade, acıyla, ölümle içiçe, oldukça karamsar hikayeler var.
Kitapta acılar hep “terminal”, hiçbiri iyileşmiyor. Yara açılıyor ve büyüdükçe urlaşıyor. Yazar, acı çekicini kafamıza o kadar çok indiriyor ki, bir süre sonra okuduğumuzdan bağımsız, kulaklarda sadece tiz bir ses çınlıyor.
İçimiz kıyılmakta olsa da bazı benzetmeler, deyişler çok güzel ve orjinal. Aslı Erdoğan’ı edebiyatımızda 90lardaki önemli yerine oturtanın da kaleminin bu çok kuvvetli olduğu pasajlar ve kişilik çözümlemeleri olduğunu düşünüyorum.
February 20, 2019
"Yeryüzündeki her insan, çirkin ördekler arasına düşmüş bir kuğudur."
May 3, 2024
„Das blaugefärbte Kind von damals ist heute eine rauchfarbene Frau und ziemlich undurchsichtig“
„Meine Hölle war weder mein Land noch war sie hier. Ich habe sie in mir selbst getragen, genauso wie meine Träume von einem Paradies“
„Das war ihre Art, glaube ich, mit ihrer Einsamkeit, die mindestens genauso sehr schmerzte wie meine, klarzukommen.“
„Meine Hölle war weder mein Land noch war sie hier. Ich habe sie in mir selbst getragen, genauso wie meine Träume von einem Paradies“
„Das war ihre Art, glaube ich, mit ihrer Einsamkeit, die mindestens genauso sehr schmerzte wie meine, klarzukommen.“
April 22, 2022
Üstümden nasıl bir karanlığın geçtiğini anlatmam mümkün değil. Sanki gökyüzünden üstüme kurum yağdı, ben de onları elimle silkelerken bütün üstüme sıvadım. Yazarın anlatımı, kurgusu, edebi yeteneği üzerine söylenecek bir şey yok, belli ki bunca birikim, bunca emek ve çaba aldığı ulusal ve uluslararası ödülleri, övgüleri hak ediyor. Ama bu karanlık, öyle bir varoluş krizi, azgelişmiş bir toplumun bireydeki yansımaları ya da depresif bir ruhun serzenişleriyle açıklanacak bir şey değil. Bu başlı başına bir varoluş biçimi, hatta bir tercih, bile isteye inşa edilmiş bir durum gibi.
Oğuz Atay’la kıyaslayanlar olmuş, tam olarak öyle olduğunu düşünmüyorum. Ayrı tarihsel bağlamlara, ayrı toplumsal dinamiklere maruz kalmış iki yazar. Üslup açısından da birbirlerinden radikal bir biçimde farklılar, Oğuz Atay toplumsal olana ince bir alayla yaklaşır, ama o ince alay okuru içeriğin tüm karamsarlığına ya da olumsuzluğuna rağmen cezbeder, metnin içine alır. Ama Aslı Erdoğan bir üçüncü göz gibi toplumla mesafesini koruyarak son derece kesif bir karanlık evren kurar, bu karanlık o kadar keskin ki içindeki insani ilişkileri, heyecan ve coşku uyandıracak enstantaneleri bile yutar, siyahın bütün renkleri yutması gibi.
Oğuz Atay’la kıyaslayanlar olmuş, tam olarak öyle olduğunu düşünmüyorum. Ayrı tarihsel bağlamlara, ayrı toplumsal dinamiklere maruz kalmış iki yazar. Üslup açısından da birbirlerinden radikal bir biçimde farklılar, Oğuz Atay toplumsal olana ince bir alayla yaklaşır, ama o ince alay okuru içeriğin tüm karamsarlığına ya da olumsuzluğuna rağmen cezbeder, metnin içine alır. Ama Aslı Erdoğan bir üçüncü göz gibi toplumla mesafesini koruyarak son derece kesif bir karanlık evren kurar, bu karanlık o kadar keskin ki içindeki insani ilişkileri, heyecan ve coşku uyandıracak enstantaneleri bile yutar, siyahın bütün renkleri yutması gibi.
December 24, 2015
"Kırmızı Pelerinli Kent"te hevesim kursağımda kalmış, çok merak ettiğim, nedense çok iyi yazdığını hissettiğim bir yazarın beni hiç ama hiç tatmin etmemesinden dolayı hayal kırıklığına uğramıştım. İyi ki pes edip başka kitabını okumamazlık etmemişim.
"Mucizevi Mandarin"deki öyküler, hele ki kitabın ilk bölümünü oluşturan, tek gözüyle şehri dolaşan hayalet" kadının öyküsü beni çok etkiledi. Okuduğum şey olumsuz dahi olsa ondan ders almam, heveslenmem, hayata nedense biraz daha tutunmak istemem o öyküyü gerçekten sevdiğime işarettir. Bu kitaptaki öyküler bana tam olarak böyle hissettirdi.
"Mucizevi Mandarin"deki öyküler, hele ki kitabın ilk bölümünü oluşturan, tek gözüyle şehri dolaşan hayalet" kadının öyküsü beni çok etkiledi. Okuduğum şey olumsuz dahi olsa ondan ders almam, heveslenmem, hayata nedense biraz daha tutunmak istemem o öyküyü gerçekten sevdiğime işarettir. Bu kitaptaki öyküler bana tam olarak böyle hissettirdi.
July 1, 2018
ilk sayfalarından akıcılığı ve dokunaklı hafifliğiyle elimden bırakmama istegi dogursa da sonlara dogru derin anlamlar kasma adına gelisigüzel hikayeler ve cümleler gozlemledim. Yazarın hayatından etkiler tasıyan ilk kısımlar (Cenevre'de geçen birbirine bağlı öyküler) hafif ve tatlı tatta olsa da son öyküler her seyden bagımsız günlük yazar gibi yazılmıs, yine de okunabilir ama ara ara rahatsız edici bir sekilde kafa karıstıran baglantılara sahipti. Yazarı genel olaraj sevdim, bunda hayat oykusunun onemli bir etkisi var, diger kitaplarini da okuyacagim
August 7, 2017
Aslı Erdoğan'ın üslubunu sevip sevmediğimden bile emin değilim aslında... O karamsar, buhran dolu, depresif öykülerin (kurguların) içindeki umut kırıntıları, aşk kokusu, gizli bir meydan okuma hali sanırım beni cezbeden... Okurken kimi zaman bunalsam da tekrar tekrar okumaktan kendimi alamıyorum...
Mucizevi Mandarin'e gelince, ilk ve son öykü tam yukarıda yazdığım şekilde, aradakiler ise biraz sayıklamalar, biraz iç dökme gibi...
Mucizevi Mandarin'e gelince, ilk ve son öykü tam yukarıda yazdığım şekilde, aradakiler ise biraz sayıklamalar, biraz iç dökme gibi...
September 5, 2016
Farklı,, sıradışı tarzı ile Aslı Erdoğan 'ın kalemini çok beğendim.
: "Kaçmanın ağır cezasıdır sürgün, geçmişini bir kez terk eden, ona bir daha geri dönemez"
"Benim cehennemim ne topraklarımda, ne de buradaymış. Onu kendi içimde taşıyormuşum, tıpkı cennet düşlerim gibi."
: "Kaçmanın ağır cezasıdır sürgün, geçmişini bir kez terk eden, ona bir daha geri dönemez"
"Benim cehennemim ne topraklarımda, ne de buradaymış. Onu kendi içimde taşıyormuşum, tıpkı cennet düşlerim gibi."
August 20, 2018
Çok gerçekçi, çok etkileyici... hikayelere fena halde kapılıyorsunuz...
March 22, 2022
"Η πιο τσουχτερή βία είναι η βία της σιωπής.
.
.
Εσύ πιστεύεις ότι ο πόνος έχει όρια;"
.
.
Εσύ πιστεύεις ότι ο πόνος έχει όρια;"
Displaying 1 - 30 of 109 reviews