What do you think?
Rate this book
Ρένα
«Εγώ που λες, αγόρι μου, είμαι παλιά πουτάνα.
Για να καταλάβεις, έχω πάει μέχρι με τον Καρυωτάκη».
Εκατό πατημένα η Ρένα, κι ένα πρωί φτιάχνει καφέ και κάθεται να αφηγηθεί τη ζωή της σ' έναν νεαρό επισκέπτη, που έτυχε να δει τη φωτογραφία της σε μιαν εφημερίδα.
Γεννημένη στις αρχές του 20ού αιώνα σ' ένα μπουρδέλο στα Χαυτεία, πόρνη κι η ίδια απ' τα δώδεκα, η Ρένα έχει μοναδικό οδηγό της την αγάπη: την αγάπη για τον Μάρκο, που την μπάζει στο Κόμμα, για τη Ρούλα, που της φανερώνει την άλλη όψη του έρωτα, για τον Βασίλη, που μαζεύει τα συντρίμμια της ζωής της και της δίνει μια ανάσα ελπίδας πριν το βαθύ σκοτάδι.
Κι από αγκαλιά σε αγκαλιά, από πάθος σε πάθος, η Ρένα γίνεται άθελά της κομμάτι της ιστορίας – μια σαστισμένη κουκκίδα μες στο πλήθος, απ' την απεργία των καπνεργατών στη Σαλονίκη και την αιματηρή της κατάληξη μέχρι τα Δεκεμβριανά, την εξορία στα ξερονήσια, την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Κι η Ρένα ανάβει κι άλλο τσιγάρο, γεμίζει πάλι το ποτήρι, κλοτσάει το κουβάρι της ιστορίας της – κι η μνήμη ζωντανεύει, γίνεται παρέα.
Μια καρδιά σαν κλείστρο μηχανής, που ο κάθε χτύπος της φωτογραφίζει αυτό που πρέπει να θυμάσαι.
Για να καταλάβεις, έχω πάει μέχρι με τον Καρυωτάκη».
Εκατό πατημένα η Ρένα, κι ένα πρωί φτιάχνει καφέ και κάθεται να αφηγηθεί τη ζωή της σ' έναν νεαρό επισκέπτη, που έτυχε να δει τη φωτογραφία της σε μιαν εφημερίδα.
Γεννημένη στις αρχές του 20ού αιώνα σ' ένα μπουρδέλο στα Χαυτεία, πόρνη κι η ίδια απ' τα δώδεκα, η Ρένα έχει μοναδικό οδηγό της την αγάπη: την αγάπη για τον Μάρκο, που την μπάζει στο Κόμμα, για τη Ρούλα, που της φανερώνει την άλλη όψη του έρωτα, για τον Βασίλη, που μαζεύει τα συντρίμμια της ζωής της και της δίνει μια ανάσα ελπίδας πριν το βαθύ σκοτάδι.
Κι από αγκαλιά σε αγκαλιά, από πάθος σε πάθος, η Ρένα γίνεται άθελά της κομμάτι της ιστορίας – μια σαστισμένη κουκκίδα μες στο πλήθος, απ' την απεργία των καπνεργατών στη Σαλονίκη και την αιματηρή της κατάληξη μέχρι τα Δεκεμβριανά, την εξορία στα ξερονήσια, την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Κι η Ρένα ανάβει κι άλλο τσιγάρο, γεμίζει πάλι το ποτήρι, κλοτσάει το κουβάρι της ιστορίας της – κι η μνήμη ζωντανεύει, γίνεται παρέα.
Μια καρδιά σαν κλείστρο μηχανής, που ο κάθε χτύπος της φωτογραφίζει αυτό που πρέπει να θυμάσαι.
224 pages, Paperback
First published January 1, 2017
24 people are currently reading
552 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 107 reviews
October 30, 2017
Σοβαρά τώρα Αύγουστε? Σου τελείωσε το απόθεμα της μανούλας και δεν εχεις πλέον έμπνευση? Τι σου κάνει όμως το πούστικο το brandname. Κάνεις επιτυχία με ένα βιβλιαράκι το οποίο το χρησιμοποιείς ακόμα και σήμερα ως δολωματάκι, γράφεις και μερικά χαριτωμένα στάτους στο φεισμπουκ και νατα τα υπόλοιπα βιβλία που μοσχοπουλιούνται σαν φρέσκο ψωμάκι ενώ το λιγότερο που μπορούν να χαρακτηριστούν είναι τρισάθλια. Πως το κάνεις? Εγω και εγώ κάτι ψυχολογικά και ολίγη από κατάθλιψη που αμα τα γράψω θα κλάψουν από τα Χανιά μέχρι την Ορεστιάδα. Πραγματικά έχω γονατίσει πως χώρεσες σε ένα βιβλίο μια πουτάνα, το Χατζηδάκη και το gay parade. Συγνωμη κιόλας για τις κακές λεξούλες που σας γράφω αλλά αφού διάβασα τουλάχιστον 138 φορές τη λέξη μ…ί, ψ…ή και τα λοιπά η δική μου γλώσσα μου φαίνεται και λαιτ μη σας πω.
Δεν τα γράφω από κακία γιατι θέλω να την πω στο συγγραφέα ο οποίος πραγματικά δεν έχει περάσει μια εύκολη ζωή και μπράβο του που το παλεύει και προσπαθεί να στέκεται στα πόδια του αλλα πραγματικά αν σεβεται λιγο τον ευατό του και το όποιο ταλέντο ας σταματήσει να μεταμφιέζει τους ήρωες του για να πει εκείνος όσα θέλει. Οκ είχες ψυχολογικά το δεχόμαστε, οκ μπήκες στο ψυχιατρείο το δεχόμαστε, ησουν αλκοολικός το δεχόμαστε, εισαι ομοφυλόφιλος και πας με δόξα και τιμή στο gay parade καλά κάνεις πόσες φορές όμως θα μας το πεις μέσα από τα βιβλία σου για να ξέρουμε. Βγάλε επιτέλους ρε αγόρι μου από πάνω σου τον Πέτρο Χατζόπουλο και βγάλε τον Αύγουστο Κορτώ που υπάρχει καπου εκεί μέσα. Φάε ένα κουβά νουτέλα και ξαναέλα στα σύγκαλα σου και αν μετά την Κατερίνα δε μπορείς να γράψεις κάτι άλλο κόφτο το άθλημα πόση ξεπέτα και αρπαχτή να αντέξει ο δόλιος αναγνώστης?
ΥΓ και ξαναρωτάω μικρέ Θεούλη πως χώρεσες στο ιδιο βιβλίο τη Σμύρνη το Χατζηδάκη, τους αδερφούς Καραμαζώφ και το gay parade?
Δεν τα γράφω από κακία γιατι θέλω να την πω στο συγγραφέα ο οποίος πραγματικά δεν έχει περάσει μια εύκολη ζωή και μπράβο του που το παλεύει και προσπαθεί να στέκεται στα πόδια του αλλα πραγματικά αν σεβεται λιγο τον ευατό του και το όποιο ταλέντο ας σταματήσει να μεταμφιέζει τους ήρωες του για να πει εκείνος όσα θέλει. Οκ είχες ψυχολογικά το δεχόμαστε, οκ μπήκες στο ψυχιατρείο το δεχόμαστε, ησουν αλκοολικός το δεχόμαστε, εισαι ομοφυλόφιλος και πας με δόξα και τιμή στο gay parade καλά κάνεις πόσες φορές όμως θα μας το πεις μέσα από τα βιβλία σου για να ξέρουμε. Βγάλε επιτέλους ρε αγόρι μου από πάνω σου τον Πέτρο Χατζόπουλο και βγάλε τον Αύγουστο Κορτώ που υπάρχει καπου εκεί μέσα. Φάε ένα κουβά νουτέλα και ξαναέλα στα σύγκαλα σου και αν μετά την Κατερίνα δε μπορείς να γράψεις κάτι άλλο κόφτο το άθλημα πόση ξεπέτα και αρπαχτή να αντέξει ο δόλιος αναγνώστης?
ΥΓ και ξαναρωτάω μικρέ Θεούλη πως χώρεσες στο ιδιο βιβλίο τη Σμύρνη το Χατζηδάκη, τους αδερφούς Καραμαζώφ και το gay parade?
May 21, 2017
Αύγουστε, τηλεφώνησε η Λένα Μαντά, θέλει το βιβλίο της πίσω.
Γραμμένο με μια μανιέρα α λα Τρίτο Στεφάνι (και αυτό δεν ξέρω αν είναι απαραιτήτως καλό) με μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο-ποταμό (που η ιδιωτική ζωή συναντάει την Ιστορία) σε έναν αόρατο συνομιλητή, η Ρένα είναι ένα συνονθύλευμα προηγούμενων ιστοριών και εμμονών του Κορτώ (το σεξ, τα φαγιά, το ψυχιατρείο, οι μεγαλοαστοί, τα βιβλία, οι μουσικές, η ομοφυλοφιλία). Ναι, το ξέρω : λένε κάθε μεγάλος δημιουργός γράφει και ξαναγράφει το ίδιο βιβλίο, την ίδια ταινία κλπ. Αλλά αυτή η Ρένα ρε παιδί μου ήταν ένα μείγμα της μητέρας του, της γιαγιάς του, ακόμα και του ίδιου του εαυτού (τόσο αυτογύμνωμα δικό του και της οικογένειας του στα βιβλία του ήταν εύκολο να βρεις τις αναφορές) σε συνδυασμό με την εικόνα-κλισέ της ¨πόρνης με την χρυσή καρδιά" που υπάρχει μόνο στα μυθιστορήματα και τις ταινίες παρά υπαρκτό πρόσωπο. Συγγνώμη, δεν πείθομαι λεπτό (κι ας ακουστεί ρατσιστικό και ελιτίστικο) ότι ο κομμουνιστής μεγαλοαστός αγαπητικός διαβάζει σε μια 60αρα αγράμματη πόρνη Τζέυν Έυρ και Αδερφούς Καραμαζόφ στο κρεββάτι. Δεν υπάρχει αυτό το πρόσωπο, συγγνώμη Αύγουστε : και περιποιητική μαμά, και πόρνη, και μαγείρισσα, και φιλάνθρωπος, και αγωνίστρια. Εχμ... όχι. Ή τουλάχιστον όχι, όπως θες να το παρουσιάσεις.
Πρέπει να χαλαρώσεις Αύγουστε : 2 βιβλία το χρόνο σταθερά (μόλις τον Οκτώβρη βγήκε το Μικρό Χρονικό Τρέλας, την προηγούμενη Άνοιξη η Νεοελληνική Μυθολογία, τώρα αυτό...) χώρια οι μεταφράσεις, χώρια το facebook. Φοβάμαι πως το peak ήταν η Κατερίνα : από τότε άγγιξε το mainstream και απέκτησε fanboys και fangirls που μιλάει μαζί τους στο facebook και βάζουν 5αρια την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του βιβλίου.
Η Ρένα τσαλαβουτούσε στην Ιστορία (οι απεργίες του 1936, η Κατοχή, η εξορία, τα Δεκεμβριανά, η χούντα...) εμφανώς χωρίς όμως καμιά μελέτη. Αρκεί πχ η εμβληματική φωτογραφία της μητέρας του Τάσου Τούση στη Θεσσαλονίκη του 1936 για να χτίσει μια υπό-ιστορία, ενώ περνάει την ιστορία της νεότερης Ελλάδας (Αγγελόπουλος στο γρήγορο) σαν τον Φόρεστ Γκαμπ για να καταλήξει...στο άρμα του Gay Pride ;
Και πως γίνεται να καλύψεις σχεδόν έναν αιώνα από την δεκαετία του 20 στα μπουρδέλα στο Pride του σήμερα στο Σύνταγμα ; Απλά πιάνεις τον μίτο από μια 12χρονη Ρένα στα μπουρδέλα. Ελπίζω σε αυτό να έκανε την έρευνα του ο συγγραφέας, αλλά ακόμη και σε εποχές με μικρότερο προσδόκιμο ζωής, και νεαρότερες μητέρες, μια 12 χρονη πόρνη σε δηλωμένο πορνείο στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1920 (που την βγάζει στο κλαρί η ίδια η πόρνη μάνα της) μου φάνηκε λίγο...κάπως.
Συμπαθώ πολύ τον Κορτώ, αλλά μετά από απανωτά 2αστερα, νομίζω κάπου ήρθαν τα όρια της ανοχής : ακόμη μια ξεπέτα Αύγουστε να περιμένουμε γύρω στον Οκτώβρη; Γιατί ξεπέτα ήταν όπως ξεπετούσε τους πελάτες η Ρένα. Φυσικά είχε και καλά σημεία (κάπου στα 2,5 αστεράκια ακτιουαλλυ) όπως πχ το λεσβιακό κομμάτι της Ιστορίας (εμένα αυτό μου άρεσε, τι θες τώρα), και ενώ ας πούμε το φινάλε θα μπορούσες να το πεις και συγκινητικό (?) μου φάνηκε βεβιασμένο με δήθεν πανανθρώπινα μηνύματα περί οικουμενικής αγάπης.
Και το ξαναπιάνω όπως άρχισα :
Αύγουστε, τηλεφώνησε η Λένα Μαντά, θέλει το βιβλίο της πίσω.
Με το χέρι στην καρδιά, fanboys του Κορτώ : αν βγάζαμε από την πλοκή κάποια εμφανώς Κορτικά σημεία (ο εγκλεισμός στο ψυχιατρείο, το φινάλε στο Gay Pride), και σας το πλασάραμε με εξώφυλλο Λένα Μαντά, θα το τρώγατε το παραμύθι ;
Γραμμένο με μια μανιέρα α λα Τρίτο Στεφάνι (και αυτό δεν ξέρω αν είναι απαραιτήτως καλό) με μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο-ποταμό (που η ιδιωτική ζωή συναντάει την Ιστορία) σε έναν αόρατο συνομιλητή, η Ρένα είναι ένα συνονθύλευμα προηγούμενων ιστοριών και εμμονών του Κορτώ (το σεξ, τα φαγιά, το ψυχιατρείο, οι μεγαλοαστοί, τα βιβλία, οι μουσικές, η ομοφυλοφιλία). Ναι, το ξέρω : λένε κάθε μεγάλος δημιουργός γράφει και ξαναγράφει το ίδιο βιβλίο, την ίδια ταινία κλπ. Αλλά αυτή η Ρένα ρε παιδί μου ήταν ένα μείγμα της μητέρας του, της γιαγιάς του, ακόμα και του ίδιου του εαυτού (τόσο αυτογύμνωμα δικό του και της οικογένειας του στα βιβλία του ήταν εύκολο να βρεις τις αναφορές) σε συνδυασμό με την εικόνα-κλισέ της ¨πόρνης με την χρυσή καρδιά" που υπάρχει μόνο στα μυθιστορήματα και τις ταινίες παρά υπαρκτό πρόσωπο. Συγγνώμη, δεν πείθομαι λεπτό (κι ας ακουστεί ρατσιστικό και ελιτίστικο) ότι ο κομμουνιστής μεγαλοαστός αγαπητικός διαβάζει σε μια 60αρα αγράμματη πόρνη Τζέυν Έυρ και Αδερφούς Καραμαζόφ στο κρεββάτι. Δεν υπάρχει αυτό το πρόσωπο, συγγνώμη Αύγουστε : και περιποιητική μαμά, και πόρνη, και μαγείρισσα, και φιλάνθρωπος, και αγωνίστρια. Εχμ... όχι. Ή τουλάχιστον όχι, όπως θες να το παρουσιάσεις.
Πρέπει να χαλαρώσεις Αύγουστε : 2 βιβλία το χρόνο σταθερά (μόλις τον Οκτώβρη βγήκε το Μικρό Χρονικό Τρέλας, την προηγούμενη Άνοιξη η Νεοελληνική Μυθολογία, τώρα αυτό...) χώρια οι μεταφράσεις, χώρια το facebook. Φοβάμαι πως το peak ήταν η Κατερίνα : από τότε άγγιξε το mainstream και απέκτησε fanboys και fangirls που μιλάει μαζί τους στο facebook και βάζουν 5αρια την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του βιβλίου.
Η Ρένα τσαλαβουτούσε στην Ιστορία (οι απεργίες του 1936, η Κατοχή, η εξορία, τα Δεκεμβριανά, η χούντα...) εμφανώς χωρίς όμως καμιά μελέτη. Αρκεί πχ η εμβληματική φωτογραφία της μητέρας του Τάσου Τούση στη Θεσσαλονίκη του 1936 για να χτίσει μια υπό-ιστορία, ενώ περνάει την ιστορία της νεότερης Ελλάδας (Αγγελόπουλος στο γρήγορο) σαν τον Φόρεστ Γκαμπ για να καταλήξει...στο άρμα του Gay Pride ;
Και πως γίνεται να καλύψεις σχεδόν έναν αιώνα από την δεκαετία του 20 στα μπουρδέλα στο Pride του σήμερα στο Σύνταγμα ; Απλά πιάνεις τον μίτο από μια 12χρονη Ρένα στα μπουρδέλα. Ελπίζω σε αυτό να έκανε την έρευνα του ο συγγραφέας, αλλά ακόμη και σε εποχές με μικρότερο προσδόκιμο ζωής, και νεαρότερες μητέρες, μια 12 χρονη πόρνη σε δηλωμένο πορνείο στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1920 (που την βγάζει στο κλαρί η ίδια η πόρνη μάνα της) μου φάνηκε λίγο...κάπως.
Συμπαθώ πολύ τον Κορτώ, αλλά μετά από απανωτά 2αστερα, νομίζω κάπου ήρθαν τα όρια της ανοχής : ακόμη μια ξεπέτα Αύγουστε να περιμένουμε γύρω στον Οκτώβρη; Γιατί ξεπέτα ήταν όπως ξεπετούσε τους πελάτες η Ρένα. Φυσικά είχε και καλά σημεία (κάπου στα 2,5 αστεράκια ακτιουαλλυ) όπως πχ το λεσβιακό κομμάτι της Ιστορίας (εμένα αυτό μου άρεσε, τι θες τώρα), και ενώ ας πούμε το φινάλε θα μπορούσες να το πεις και συγκινητικό (?) μου φάνηκε βεβιασμένο με δήθεν πανανθρώπινα μηνύματα περί οικουμενικής αγάπης.
Και το ξαναπιάνω όπως άρχισα :
Αύγουστε, τηλεφώνησε η Λένα Μαντά, θέλει το βιβλίο της πίσω.
Με το χέρι στην καρδιά, fanboys του Κορτώ : αν βγάζαμε από την πλοκή κάποια εμφανώς Κορτικά σημεία (ο εγκλεισμός στο ψυχιατρείο, το φινάλε στο Gay Pride), και σας το πλασάραμε με εξώφυλλο Λένα Μαντά, θα το τρώγατε το παραμύθι ;
July 10, 2017
Βιβλίο του Κορτώ δεν είχα ξαναδιαβάσει, είχα διαβάσει μόνο κάπου το μισό από το "ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά", που ok, χαζομαρούλα ήταν, τώρα είπα να διαβάσω και κάτι πιο σοβαρό, μια και το κέρδισα σε διαγωνισμό. Δεν ξέρω αν θα ξαναδιαβάσω κάτι δικό του, σίγουρα η αναγνωστική εμπειρία της Ρένας δεν με προδιαθέτει για κάτι τέτοιο.
Απ' όλα είχε η Ρένα. Σεξ, πόλεμο, ιστορία, εξορίες, τρελοκομείο, το gay pride (!), τα πάντα ένα κουβάρι χωρίς αρχή και τέλος. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κατάφερε ο συγγραφέας να γράψει για τόσο σοβαρά θέματα με τόσο ελαφρύ τρόπο (όχι με την καλή έννοια). Να ήταν η έλλειψη έρευνας για την εποχή; Να ήταν η προσωπικότητα που επέλεξε να δώσει στην κεντρική του ηρωίδα, της αμόρφωτης πόρνης που δεν σκαμπάζει από τίποτα από όσα όλα ζει, που βρίσκεται συνέχεια μέσα στην καρδιά των γεγονότων (Δεκεμβριανά, Γυάρος, Πολυτεχνείο, κλπ. - πώς στο διάολο γίνεται να βρίσκεσαι ΠΑΝΤΟΥ από σπόντα;) αλλά χωρίς ιδεώδη, χωρίς ταυτότητα, χωρίς να ξέρει πού παν' τα τέσσερα; Να ήταν το θέμα αταίριαστο με τη λογοτεχνική του πένα; Ίσως ήταν λίγο από όλα, γιατί το βιβλίο αυτό ήταν σαν να διαβάζω τα στάτους του Κορτώ στο facebook (που για σοσιαλμιντικά στάτα μπορεί να είναι μια χαρά, αλλά για λογοτεχνία not so much). Η Ρένα πάντως δεν υπάρχει, δεν είναι μόνο φανταστική ηρωίδα, είναι μία εξωπραγματική, λίγο αφελής κατασκευή, που δεν υπάρχει στον πραγματικό κόσμο. Αλλά κι αν υπήρχε, αναρωτιέμαι τι ενδιαφέρον θα είχε να διαβάσουμε τη ζωή της. Στη Ρένα ακούω τη φωνή του συγγραφέα - ξέρω ότι μιλάει ο ίδιος ο Κορτώ μέσα από το στόμα της, αναγνωρίζω τις κουβέντες του μέσα από τις εξιστορήσεις της. Δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό, προσωπικά με ενόχλησε, με κούρασε. Και τελικά τι ήθελε να μας πει με τη Ρένα; Δεν πολυκατάλαβα.
Και δεν είναι καν καλογραμμένο το βιβλίο, φαίνεται βιαστικό και πρόχειρο. Πολλά κλισέ, πολλά "μαθήματα", φλυαρία σε άσχετα σημεία (και μιλάμε για σκάρτες 200 σελίδες), εκεί που έπρεπε να εμβαθύνει σε χαρακτήρες και γεγονότα πέρασε και δεν ακούμπησε, γιατί έπρεπε να χωρέσουν όλα και τελικά τίποτα δεν ήταν ολοκληρωμένο, με αποτέλεσμα να είναι από εκείνα τα βιβλία που μετά από 1-2 χρόνια δε θα θυμάμαι ούτε το χρώμα του εξώφυλλου. Τσούλησε γρήγορα και εύκολα πάντως, αυτό του το δίνω, τουλάχιστον δεν με ταλαιπώρησε.
Απ' όλα είχε η Ρένα. Σεξ, πόλεμο, ιστορία, εξορίες, τρελοκομείο, το gay pride (!), τα πάντα ένα κουβάρι χωρίς αρχή και τέλος. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κατάφερε ο συγγραφέας να γράψει για τόσο σοβαρά θέματα με τόσο ελαφρύ τρόπο (όχι με την καλή έννοια). Να ήταν η έλλειψη έρευνας για την εποχή; Να ήταν η προσωπικότητα που επέλεξε να δώσει στην κεντρική του ηρωίδα, της αμόρφωτης πόρνης που δεν σκαμπάζει από τίποτα από όσα όλα ζει, που βρίσκεται συνέχεια μέσα στην καρδιά των γεγονότων (Δεκεμβριανά, Γυάρος, Πολυτεχνείο, κλπ. - πώς στο διάολο γίνεται να βρίσκεσαι ΠΑΝΤΟΥ από σπόντα;) αλλά χωρίς ιδεώδη, χωρίς ταυτότητα, χωρίς να ξέρει πού παν' τα τέσσερα; Να ήταν το θέμα αταίριαστο με τη λογοτεχνική του πένα; Ίσως ήταν λίγο από όλα, γιατί το βιβλίο αυτό ήταν σαν να διαβάζω τα στάτους του Κορτώ στο facebook (που για σοσιαλμιντικά στάτα μπορεί να είναι μια χαρά, αλλά για λογοτεχνία not so much). Η Ρένα πάντως δεν υπάρχει, δεν είναι μόνο φανταστική ηρωίδα, είναι μία εξωπραγματική, λίγο αφελής κατασκευή, που δεν υπάρχει στον πραγματικό κόσμο. Αλλά κι αν υπήρχε, αναρωτιέμαι τι ενδιαφέρον θα είχε να διαβάσουμε τη ζωή της. Στη Ρένα ακούω τη φωνή του συγγραφέα - ξέρω ότι μιλάει ο ίδιος ο Κορτώ μέσα από το στόμα της, αναγνωρίζω τις κουβέντες του μέσα από τις εξιστορήσεις της. Δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό, προσωπικά με ενόχλησε, με κούρασε. Και τελικά τι ήθελε να μας πει με τη Ρένα; Δεν πολυκατάλαβα.
Και δεν είναι καν καλογραμμένο το βιβλίο, φαίνεται βιαστικό και πρόχειρο. Πολλά κλισέ, πολλά "μαθήματα", φλυαρία σε άσχετα σημεία (και μιλάμε για σκάρτες 200 σελίδες), εκεί που έπρεπε να εμβαθύνει σε χαρακτήρες και γεγονότα πέρασε και δεν ακούμπησε, γιατί έπρεπε να χωρέσουν όλα και τελικά τίποτα δεν ήταν ολοκληρωμένο, με αποτέλεσμα να είναι από εκείνα τα βιβλία που μετά από 1-2 χρόνια δε θα θυμάμαι ούτε το χρώμα του εξώφυλλου. Τσούλησε γρήγορα και εύκολα πάντως, αυτό του το δίνω, τουλάχιστον δεν με ταλαιπώρησε.
July 19, 2017
Έχω μείνει άφωνη!Τι ήταν αυτό που διάβασα;Ένα συνονθύλευμα γεμάτο βιαστικές αναφορές σε όλη τη νεότερη ιστορία της χώρας οπου η Ρένα βρίσκεται πάντα στην καρδιά των γεγονότων απο σπόντα.Είναι αριστερή γιατί έτυχε να είναι ο μεγάλος της έρωτας αριστερός,κι αν αυτός τύχαινε να είναι εθνικόφρων θα ήταν κι αυτή η Ρένα η κομουνιστοφάγος,όπως λέει η ίδια.Δυστυχώς όλα τα θέματα που αγγίζει (και είναι πολλά!) απο τα Δεκεμβριανά και την εξορία μέχρι το τρελοκομείο και τους άστεγους ,τα περνάει πολύ επιφανειακά.Ακομα και ο μεγαλος της έρωτας με το Μάρκο περνάει αδιάφορος,δεν με συγκίνησε,δεν είχε κάτι να μου πει,μου φάνηκε ψεύτικος.Η Ρένα μπορεί να μιλάει χαριτωμένα τα...πουτανίστικα και μερικές ατάκες της να με έκαναν να γελάω αλλά δεν έχει τίποτα άλλο πέρα απο αυτό.Δεν έχει κανένα βάθος ,δεν με έπεισε σαν χαρακτήρας και δεν βρήκα και κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη ζωή της έτσι όπως παρουσιάστηκε.Και όσο προχωρούσαν οι σελίδες,τόσο βυθιζόταν στην υπερβολή.Η "Ρούλα" ,o μπαρμπα-Πάμπλο,ο Χατζιδάκις,ο ��εότερος της πλούσιος αναρχικός κούκλος γκόμενος που της διαβάζει Αδερφούς Καραμαζώφ και Μικρές κυρίες...όλα αρχίζουν να αγγίζουν τα ορια του γελοίου.Στο τέλος αναφέρεται στον αόρατο σε μας συνομιλητή της και του λέει οτι πρέπει να τελειώνει την ιστορία της γιατι τον βλέπει που κοιτάει κάθε τόσο το τηλέφωνο.Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ:σαν να μου διηγούνται μια ιστορία κι εγώ να κοιτάω συνέχεια το ρολόι μου απο τη βαρεμάρα.Αν ήταν μεγαλύτερο είμαι σίγουρη οτι δεν θα το είχα τελειώσει.Κρίμα.
July 29, 2017
Πριν δυο χρόνια περίπου τέτοια εποχή, μου ζητήθηκε να γράφω για κάποιο λογοτεχνικό μπλογκ την άποψή μου για διάφορα βιβλία (ω ναι, το όνειρο κάθε βιβλιοφάγου και χρήστη των σοσιαλμυδιών). Ένιγουέιζ, φυσικά και δέχτηκα. Φυσικά δωρεάν. Η αμοιβή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι το βιβλίο. Το κρατάς. Κάποιοι τα ζητάνε πίσω λένε, αυτό προσωπικά δεν το έχω επιβεβαιώσει, δεν το έψαξα. Κούκου.
Το πράγμα πήγε πολύ καλά στην αρχή. Όμως στην πορεία προέκυψαν θέματα και δει σοβαρά. Όπως το ότι δεν είναι όλα τα βιβλία καλά (δεν τα διαλέγεις, τουλάχιστον όχι στην αρχή. Εγώ άρχισα να διαλέγω ένα χρόνο σχεδόν μετά. Προαγωγή, όχι μαλακίες.)
Τι να γράψεις για ένα κακό βιβλίο; (Και γιατί να γράψεις;)
Ύστερα, υπήρχαν και πολλά βιβλία που δεν ήταν ούτε καλά, ούτε κακά. Ήταν απλώς mainstream, άλλα περισσότερο άλλα λιγότερο πετυχημένα, όμως σίγουρα όχι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να γεμίσεις το χώρο σου στο μπλογκ (600 λέξεις για να είναι μια αξιοπρεπής παρουσία).
Άρχισα να δυσκολεύομαι.
Έπεσα σε κάποια υπέροχα βιβλία για τα οποία έγραψα με την καρδιά μου και ξεπέρασα κατά πολύ τις 600 λέξεις. Έπεσα σε γελοία βιβλία που ήθελα απλώς να πετάξω από το παράθυρο, όμως έπρεπε να γράψω κάτι γι αυτά, σε έναν χώρο που δεν ήταν δικός μου, θέλοντας να είμαι ευπρεπής, αλλά να διατηρήσω και την αξιοπιστία μου ως τουλάχιστον κάποιος που γράφει αυτά που πιστεύει. Μπορεί να μη συμφωνούν όλοι μαζί μου (δε θα ήταν καν νορμάλ κάτι τέτοιο), όμως θεωρώ ότι πιστεύουν πως αυτά που γράφω τα πιστεύω πραγματικά. Έπεσα σε άλλα βιβλία που δεν είχα να πω τίποτα περισσότερο από 2-3 αράδες, όμως έπρεπε να φλυαρήσω για να γεμίσω το χώρο που μου αναλογούσε.
Για να μη σας κουράζω, η μαγεία του να σου δίνουν βιβλία να διαβάζεις χωρίς να τα πληρώνεις και να γράφεις γι αυτά, περνάει γρήγορα. (Ειλικρινά, δεν είναι τόσο γαμάτο όσο ακούγεται. Το άκουγα κι από άλλους κι έλεγα ουάου. Όπως παλιότερα ονειρευόμουν ότι η δουλειά μου θα είναι να παίζω παιχνίδια στο πισί και να πληρώνομαι, ύστερα μεγάλωσα και το γκείμινγκ έγινε ανάγνωση). Ειδικά όταν καταλαβαίνεις ότι κατά κάποιον τρόπο είσαι δέσμιος αυτού που κάνεις, γιατί πραγματικά κανείς δε νοιάζεται για το τι πιστεύεις. Αρκεί να γράψεις κάτι καλό ώστε να προωθηθεί το προϊόν. Όταν το κατάλαβα, δεν ήθελα να το κάνω πια.
Χωρίς να αφορίζω το σπορ, μπορεί και να υπάρχουν βιβλιομπλόγκερς (που ζουν από το μπλογκ τους ή εκεί στοχεύουν, έτσι; Έχει διαφορά ΜΕΓΑΛΗ) που υποστηρίζουν την αλήθεια και τη λένε. Μεταξύ μας, πολύ αμφιβάλλω ότι υπάρχουν, δεν έχω γνωρίσει κανέναν μέχρι στιγμής. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, έτσι κι αλλιώς.
Το σημερινό βιβλίο είναι ένα από τα παραπάνω. Όχι τόσο κακό για να αξίζει να ασχοληθείς και να το κράξεις - αν και διάβασα αρνητική κριτική πολύ πετυχημένη, όχι μόνο γιατί ήταν απολαυστική και με πολύ χιούμορ, αλλά κυρίως επειδή ήταν ακριβής: Τα όσα επισημάνθηκαν τα εντόπισα. Δεν ήταν όμως ούτε τόσο αδιάφορο ώστε να μην προκαλεί κανένα σχόλιο.
Αυτό που δε μου άρεσε ήταν από την αρχή η αίσθηση ότι μου μιλάει ο συγγραφέας κι όχι ο κεντρικός χαρακτήρας που είναι η Ρένα. Κάτι σα μεταγλωττισμένο καρτούν. Βλέπω ένα στόμα να ανοιγοκλείνει, ξέρω πως αυτός που μιλάει δεν είναι αυτός που βλέπω. Δεν πήρε ζωή η Ρένα.
Στην πορεία αυτό που δε μου άρεσε ήταν ο τρόπος που μου μιλούσε (ο συγγραφέας πια). Είχα συνεχώς την εντύπωση ότι προσπαθούσε να δικαιολογήσει τη ζωή του και τις αποφάσεις του και τον τρόπο σκέψης του, κάτι που εγώ δεν του το ζήτησα ποτέ γιατί πολύ απλά δε με ενδιαφέρει, με την έννοια του: Ξέρεις, εγώ είμαι παλιά πουτάνα. Ναι, οκέι, κι εγώ είμαι κριός, χάρηκα.
Δηλαδή σίριουσλι; Δε χρειάζεται να με πείσεις για κάτι. Το δίκιο σου χάνεις αν πρέπει να απολογηθείς. Γιατί αυτό εισέπραξα. Όχι μια αφήγηση μιας (που θα μπορούσε να είναι υπέροχη) ιστορίας, αλλά ένας απολογισμός-απολογία.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, προσωπικά είχα σκοπό να το προσπεράσω. Δε μου άρεσε, τέλος. Δε θα είχε κανένα νόημα να γράψω ένα κατεβατό για να αναλύσω όλα τα γιατί (που τα συνόψισα σε λιγότερες από δέκα σειρές κιόλας).
Βασικά κανείς δεν πρέπει να μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι δικαστήριο εδώ -όπου εδώ τα διαδικτυακά τραπεζάκια του καφέ για να περνάμε την ώρα μας και να τα λέμε- και κανείς δεν πρέπει να επιχειρηματολογεί για κάτι τόσο προσωπικό. Υπάρχουν πολλά έργα που χρήζουν αναλύσεως και επιχειρηματολογίας, αλλά αυτά δεν είναι της κατηγορίας mainstream και σίγουρα αυτό δε θα γινόταν από μας τους κοινούς θνητούς αναγνώστες, θα απαιτούσε γνώσεις και ειδικότητες πολύ συγκεκριμένες και πολύ αμφιβάλλω αν θα παρουσιάζονταν στα καφενεία του διαδικτύου (και αν θα ενδιέφεραν οποιονδήποτε μη-ειδικό).
Ο μοναδικός λόγος που αποφάσισα να το κάνω ήταν τα όσα συνέβησαν μετά τις πρώτες αρνητικές κριτικές. Ήταν η συμπεριφορά του συγγραφέα που ουσιαστικά επιτέθηκε στους αναγνώστες για την άποψή τους, κάνοντας το θέμα προσωπικό. Η ανάγνωση είναι προσωπική υπόθεση και το πώς αντιλαμβάνεται κανείς το κάθε βιβλίο εξαρτάται από πολλά, μεταξύ άλλων και από τη γενικότερη διάθεση, εποχή, προσδοκίες, ηλικία - στα πολύ γρήγορα - και δεν έχει σχέση με το «παίρνω το θέμα προσωπικά».
Όμως το βιβλίο είναι κι ένα προϊόν που πουλιέται και κάποιος το αγοράζει και το βιβλίο είναι ένα προϊόν παγίδα: Το πληρώνεις προκαταβολικά, χωρίς να ξέρεις από την αρχή αν θα σου αρέσει.
Δεν είναι ρούχο να μπεις στο δοκιμαστήριο, δεν είναι ζαρζαβατικό. Είναι μια φωτογραφία για εξώφυλλο (τις πιο πολλές φορές πολύ φθηνή δουλειά τα ελληνικά εξώφυλλα μάλιστα), μια μικρή περίληψη και όλη η ουσία είναι κρυμμένη εκεί που δεν μπορείς να τη δεις: Στις σελίδες του ανάμεσα στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. Κι είναι η υπόσχεση που σου έχει δώσει ο ίδιος ο συγγραφέας μέσα από τα προηγούμενά του βιβλία και είναι και οι προσδοκίες που έχει δημιουργήσει ο καθένας μας για τον κάθε συγγραφέα και μπορεί να διαφέρουν πολύ από τον έναν στον άλλο.
(Παρένθεση εδώ: Όταν παραέρχεσαι κοντά στους αναγνώστες σου (κυρίως από τα σόσιαλ μύδια), δημιουργείς ένα προηγούμενο που δεν ξέρω τελικά ποιον ωφελεί, το συγγραφέα ή τον αναγνώστη. Σίγουρα όμως ανεβάζει πολύ τον πήχη και δημιουργεί ακόμα περισσότερες προσδοκίες γιατί κατά κάποιον παράξενο τρόπο η σχέση γίνεται προσωπική. Κλείνει η παρένθεση.)
Οπότε λίγο σεβασμός στον καταναλωτή-αναγνώστη δε βλάπτει. Δεν είναι σοβαρό να κάνεις το θέμα προσωπικό (κι εδώ αυτό έρχεται μάλλον σε αντίθεση με την παραπάνω παρένθεση, αλλά αυτό το παράλογο της ζωής είναι που έχει την ομορφιά και την πλάκα) , όσο κι αν σε ενοχλεί να κρίνουν αρνητικά τη δουλειά σου. Εκτίθεσαι και είναι κι αυτό μέρος της δουλειάς που κάνεις… Αλλιώς κάνε κάτι άλλο. Και ναι, υπάρχουν πάντα ηλίθιοι όπως υπάρχουν πάντα οι μύθοι, όμως εκτίθεσαι και το περιμένεις και κάπως πρέπει να βρεις τρόπο να το προσπερνάς γιατί δεν είναι οι ηλίθιοι η ουσία σου. Κι επειδή με το συγκεκριμένο βιβλίο έτυχε να διαβάσω όλες τις αρνητικές κριτικές, έχω ακόμα έναν λόγο να θεωρώ πολύ φάουλ τα παρατράγουδα. Κανείς δεν πέρασε σε προσωπικό επίπεδο εκφράζοντας το οτιδήποτε προς το πρόσωπο του συγγραφέα. Όλοι, πολύ φυσιολογικά μοιράστηκαν τις εντυπώσεις τους.
Το ότι οι αρνητικές εντυπώσεις είναι περισσότερες από τις θετικές, αυτό απλά μας λέει ότι ήταν ένα μάλλον κακό/ατυχές/αδιάφορο βιβλίο... Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, κάποιοι έχασαν τα λεφτά τους, άλλοι το χρόνο τους, πέρασε πάει, όλοι μας έχουμε διαβάσει άλλα δέκα βιβλία μετά από αυτό.
Από τη στιγμή λοιπόν που αισθάνθηκα ότι έπρεπε να απολογηθώ για το ότι δε μου άρεσε, έχασε και όσα καλά στοιχεία είχε και σίγουρα μέρος της εμπιστοσύνης μου προς το μέλλον με το συγγραφέα. Έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία του που δε μου άρεσαν. Έχω διαβάσει και έστω ένα που το λάτρεψα. Αυτό δε με εμπόδισε να διαβάσω ξανά. Αυτή τη φορά θα το σκεφτώ για το επόμενό του όμως, γιατί δε θέλω να ξαναμπώ σε διαδικασία απολογίας (αν δε μου αρέσει) για μια προσωπική άποψη φορ φακς σέικ, έστω και θεωρητικά.
(Ξανά παρένθεση εδώ: Λατρεύω τον Στίβεν Κινγκ αλλά μαντέψτε. Δε μου αρέσουν όλα τα βιβλία του. Δεν έπαψα ποτέ να τον διαβάζω ασταμάτητα και να αγοράζω βιβλία του, ακόμα κι αυτά που δε μου άρεσαν. Είναι γιατί με έχει κερδίσει για πάντα και γουστάρω να έχω τη συλλογή του στα ράφια μου, τόσο απλό. Τον πάω με χίλια, πώς το λένε; Μπορώ να συγχωρήσω και βιβλία του που δεν τα ευχαριστήθηκα. Και δεν είμαστε φιλαράκια για να τον πάω. Με τη δουλειά του με κέρδισε και τίποτα περισσότερο. Κλείνει η παρένθεση.)
Οπότε νοτ φαν ατ ολ. Σημασία έχει να περνάμε ευχάριστα την ώρα μας με κάτι που πληρώσαμε για να έχουμε κι έχουμε κάθε δικαίωμα άποψης - κι αυτό το λέω ακόμα και για τους αναγνώστες μεταξύ τους, έλεος με τους καυγάδες σας - κι αν το βιβλίο που διαβάζουμε έχει να μας προσφέρει και κάτι, να σκεφτούμε, να αλλάξουμε, αν μας κάνει καλό, τότε ακόμα καλύτερα χίλιες φορές, ο συγγραφέας έκανε κάτι πολύ σημαντικό! Αν απλώς περάσαμε όμορφα ένα βράδυ, κι αυτό είναι υπέροχο.
Τα υπόλοιπα όμως; Μπλιεχ. Απαράδεκτα.
Κανονικά 2 θα έβαζα για το βιβλίο γιατί όντως, it was ok. Αλλά έβγαλα το τσατσόμετρο και το ριξα στο ένα.
Το πράγμα πήγε πολύ καλά στην αρχή. Όμως στην πορεία προέκυψαν θέματα και δει σοβαρά. Όπως το ότι δεν είναι όλα τα βιβλία καλά (δεν τα διαλέγεις, τουλάχιστον όχι στην αρχή. Εγώ άρχισα να διαλέγω ένα χρόνο σχεδόν μετά. Προαγωγή, όχι μαλακίες.)
Τι να γράψεις για ένα κακό βιβλίο; (Και γιατί να γράψεις;)
Ύστερα, υπήρχαν και πολλά βιβλία που δεν ήταν ούτε καλά, ούτε κακά. Ήταν απλώς mainstream, άλλα περισσότερο άλλα λιγότερο πετυχημένα, όμως σίγουρα όχι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να γεμίσεις το χώρο σου στο μπλογκ (600 λέξεις για να είναι μια αξιοπρεπής παρουσία).
Άρχισα να δυσκολεύομαι.
Έπεσα σε κάποια υπέροχα βιβλία για τα οποία έγραψα με την καρδιά μου και ξεπέρασα κατά πολύ τις 600 λέξεις. Έπεσα σε γελοία βιβλία που ήθελα απλώς να πετάξω από το παράθυρο, όμως έπρεπε να γράψω κάτι γι αυτά, σε έναν χώρο που δεν ήταν δικός μου, θέλοντας να είμαι ευπρεπής, αλλά να διατηρήσω και την αξιοπιστία μου ως τουλάχιστον κάποιος που γράφει αυτά που πιστεύει. Μπορεί να μη συμφωνούν όλοι μαζί μου (δε θα ήταν καν νορμάλ κάτι τέτοιο), όμως θεωρώ ότι πιστεύουν πως αυτά που γράφω τα πιστεύω πραγματικά. Έπεσα σε άλλα βιβλία που δεν είχα να πω τίποτα περισσότερο από 2-3 αράδες, όμως έπρεπε να φλυαρήσω για να γεμίσω το χώρο που μου αναλογούσε.
Για να μη σας κουράζω, η μαγεία του να σου δίνουν βιβλία να διαβάζεις χωρίς να τα πληρώνεις και να γράφεις γι αυτά, περνάει γρήγορα. (Ειλικρινά, δεν είναι τόσο γαμάτο όσο ακούγεται. Το άκουγα κι από άλλους κι έλεγα ουάου. Όπως παλιότερα ονειρευόμουν ότι η δουλειά μου θα είναι να παίζω παιχνίδια στο πισί και να πληρώνομαι, ύστερα μεγάλωσα και το γκείμινγκ έγινε ανάγνωση). Ειδικά όταν καταλαβαίνεις ότι κατά κάποιον τρόπο είσαι δέσμιος αυτού που κάνεις, γιατί πραγματικά κανείς δε νοιάζεται για το τι πιστεύεις. Αρκεί να γράψεις κάτι καλό ώστε να προωθηθεί το προϊόν. Όταν το κατάλαβα, δεν ήθελα να το κάνω πια.
Χωρίς να αφορίζω το σπορ, μπορεί και να υπάρχουν βιβλιομπλόγκερς (που ζουν από το μπλογκ τους ή εκεί στοχεύουν, έτσι; Έχει διαφορά ΜΕΓΑΛΗ) που υποστηρίζουν την αλήθεια και τη λένε. Μεταξύ μας, πολύ αμφιβάλλω ότι υπάρχουν, δεν έχω γνωρίσει κανέναν μέχρι στιγμής. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, έτσι κι αλλιώς.
Το σημερινό βιβλίο είναι ένα από τα παραπάνω. Όχι τόσο κακό για να αξίζει να ασχοληθείς και να το κράξεις - αν και διάβασα αρνητική κριτική πολύ πετυχημένη, όχι μόνο γιατί ήταν απολαυστική και με πολύ χιούμορ, αλλά κυρίως επειδή ήταν ακριβής: Τα όσα επισημάνθηκαν τα εντόπισα. Δεν ήταν όμως ούτε τόσο αδιάφορο ώστε να μην προκαλεί κανένα σχόλιο.
Αυτό που δε μου άρεσε ήταν από την αρχή η αίσθηση ότι μου μιλάει ο συγγραφέας κι όχι ο κεντρικός χαρακτήρας που είναι η Ρένα. Κάτι σα μεταγλωττισμένο καρτούν. Βλέπω ένα στόμα να ανοιγοκλείνει, ξέρω πως αυτός που μιλάει δεν είναι αυτός που βλέπω. Δεν πήρε ζωή η Ρένα.
Στην πορεία αυτό που δε μου άρεσε ήταν ο τρόπος που μου μιλούσε (ο συγγραφέας πια). Είχα συνεχώς την εντύπωση ότι προσπαθούσε να δικαιολογήσει τη ζωή του και τις αποφάσεις του και τον τρόπο σκέψης του, κάτι που εγώ δεν του το ζήτησα ποτέ γιατί πολύ απλά δε με ενδιαφέρει, με την έννοια του: Ξέρεις, εγώ είμαι παλιά πουτάνα. Ναι, οκέι, κι εγώ είμαι κριός, χάρηκα.
Δηλαδή σίριουσλι; Δε χρειάζεται να με πείσεις για κάτι. Το δίκιο σου χάνεις αν πρέπει να απολογηθείς. Γιατί αυτό εισέπραξα. Όχι μια αφήγηση μιας (που θα μπορούσε να είναι υπέροχη) ιστορίας, αλλά ένας απολογισμός-απολογία.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, προσωπικά είχα σκοπό να το προσπεράσω. Δε μου άρεσε, τέλος. Δε θα είχε κανένα νόημα να γράψω ένα κατεβατό για να αναλύσω όλα τα γιατί (που τα συνόψισα σε λιγότερες από δέκα σειρές κιόλας).
Βασικά κανείς δεν πρέπει να μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι δικαστήριο εδώ -όπου εδώ τα διαδικτυακά τραπεζάκια του καφέ για να περνάμε την ώρα μας και να τα λέμε- και κανείς δεν πρέπει να επιχειρηματολογεί για κάτι τόσο προσωπικό. Υπάρχουν πολλά έργα που χρήζουν αναλύσεως και επιχειρηματολογίας, αλλά αυτά δεν είναι της κατηγορίας mainstream και σίγουρα αυτό δε θα γινόταν από μας τους κοινούς θνητούς αναγνώστες, θα απαιτούσε γνώσεις και ειδικότητες πολύ συγκεκριμένες και πολύ αμφιβάλλω αν θα παρουσιάζονταν στα καφενεία του διαδικτύου (και αν θα ενδιέφεραν οποιονδήποτε μη-ειδικό).
Ο μοναδικός λόγος που αποφάσισα να το κάνω ήταν τα όσα συνέβησαν μετά τις πρώτες αρνητικές κριτικές. Ήταν η συμπεριφορά του συγγραφέα που ουσιαστικά επιτέθηκε στους αναγνώστες για την άποψή τους, κάνοντας το θέμα προσωπικό. Η ανάγνωση είναι προσωπική υπόθεση και το πώς αντιλαμβάνεται κανείς το κάθε βιβλίο εξαρτάται από πολλά, μεταξύ άλλων και από τη γενικότερη διάθεση, εποχή, προσδοκίες, ηλικία - στα πολύ γρήγορα - και δεν έχει σχέση με το «παίρνω το θέμα προσωπικά».
Όμως το βιβλίο είναι κι ένα προϊόν που πουλιέται και κάποιος το αγοράζει και το βιβλίο είναι ένα προϊόν παγίδα: Το πληρώνεις προκαταβολικά, χωρίς να ξέρεις από την αρχή αν θα σου αρέσει.
Δεν είναι ρούχο να μπεις στο δοκιμαστήριο, δεν είναι ζαρζαβατικό. Είναι μια φωτογραφία για εξώφυλλο (τις πιο πολλές φορές πολύ φθηνή δουλειά τα ελληνικά εξώφυλλα μάλιστα), μια μικρή περίληψη και όλη η ουσία είναι κρυμμένη εκεί που δεν μπορείς να τη δεις: Στις σελίδες του ανάμεσα στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. Κι είναι η υπόσχεση που σου έχει δώσει ο ίδιος ο συγγραφέας μέσα από τα προηγούμενά του βιβλία και είναι και οι προσδοκίες που έχει δημιουργήσει ο καθένας μας για τον κάθε συγγραφέα και μπορεί να διαφέρουν πολύ από τον έναν στον άλλο.
(Παρένθεση εδώ: Όταν παραέρχεσαι κοντά στους αναγνώστες σου (κυρίως από τα σόσιαλ μύδια), δημιουργείς ένα προηγούμενο που δεν ξέρω τελικά ποιον ωφελεί, το συγγραφέα ή τον αναγνώστη. Σίγουρα όμως ανεβάζει πολύ τον πήχη και δημιουργεί ακόμα περισσότερες προσδοκίες γιατί κατά κάποιον παράξενο τρόπο η σχέση γίνεται προσωπική. Κλείνει η παρένθεση.)
Οπότε λίγο σεβασμός στον καταναλωτή-αναγνώστη δε βλάπτει. Δεν είναι σοβαρό να κάνεις το θέμα προσωπικό (κι εδώ αυτό έρχεται μάλλον σε αντίθεση με την παραπάνω παρένθεση, αλλά αυτό το παράλογο της ζωής είναι που έχει την ομορφιά και την πλάκα) , όσο κι αν σε ενοχλεί να κρίνουν αρνητικά τη δουλειά σου. Εκτίθεσαι και είναι κι αυτό μέρος της δουλειάς που κάνεις… Αλλιώς κάνε κάτι άλλο. Και ναι, υπάρχουν πάντα ηλίθιοι όπως υπάρχουν πάντα οι μύθοι, όμως εκτίθεσαι και το περιμένεις και κάπως πρέπει να βρεις τρόπο να το προσπερνάς γιατί δεν είναι οι ηλίθιοι η ουσία σου. Κι επειδή με το συγκεκριμένο βιβλίο έτυχε να διαβάσω όλες τις αρνητικές κριτικές, έχω ακόμα έναν λόγο να θεωρώ πολύ φάουλ τα παρατράγουδα. Κανείς δεν πέρασε σε προσωπικό επίπεδο εκφράζοντας το οτιδήποτε προς το πρόσωπο του συγγραφέα. Όλοι, πολύ φυσιολογικά μοιράστηκαν τις εντυπώσεις τους.
Το ότι οι αρνητικές εντυπώσεις είναι περισσότερες από τις θετικές, αυτό απλά μας λέει ότι ήταν ένα μάλλον κακό/ατυχές/αδιάφορο βιβλίο... Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, κάποιοι έχασαν τα λεφτά τους, άλλοι το χρόνο τους, πέρασε πάει, όλοι μας έχουμε διαβάσει άλλα δέκα βιβλία μετά από αυτό.
Από τη στιγμή λοιπόν που αισθάνθηκα ότι έπρεπε να απολογηθώ για το ότι δε μου άρεσε, έχασε και όσα καλά στοιχεία είχε και σίγουρα μέρος της εμπιστοσύνης μου προς το μέλλον με το συγγραφέα. Έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία του που δε μου άρεσαν. Έχω διαβάσει και έστω ένα που το λάτρεψα. Αυτό δε με εμπόδισε να διαβάσω ξανά. Αυτή τη φορά θα το σκεφτώ για το επόμενό του όμως, γιατί δε θέλω να ξαναμπώ σε διαδικασία απολογίας (αν δε μου αρέσει) για μια προσωπική άποψη φορ φακς σέικ, έστω και θεωρητικά.
(Ξανά παρένθεση εδώ: Λατρεύω τον Στίβεν Κινγκ αλλά μαντέψτε. Δε μου αρέσουν όλα τα βιβλία του. Δεν έπαψα ποτέ να τον διαβάζω ασταμάτητα και να αγοράζω βιβλία του, ακόμα κι αυτά που δε μου άρεσαν. Είναι γιατί με έχει κερδίσει για πάντα και γουστάρω να έχω τη συλλογή του στα ράφια μου, τόσο απλό. Τον πάω με χίλια, πώς το λένε; Μπορώ να συγχωρήσω και βιβλία του που δεν τα ευχαριστήθηκα. Και δεν είμαστε φιλαράκια για να τον πάω. Με τη δουλειά του με κέρδισε και τίποτα περισσότερο. Κλείνει η παρένθεση.)
Οπότε νοτ φαν ατ ολ. Σημασία έχει να περνάμε ευχάριστα την ώρα μας με κάτι που πληρώσαμε για να έχουμε κι έχουμε κάθε δικαίωμα άποψης - κι αυτό το λέω ακόμα και για τους αναγνώστες μεταξύ τους, έλεος με τους καυγάδες σας - κι αν το βιβλίο που διαβάζουμε έχει να μας προσφέρει και κάτι, να σκεφτούμε, να αλλάξουμε, αν μας κάνει καλό, τότε ακόμα καλύτερα χίλιες φορές, ο συγγραφέας έκανε κάτι πολύ σημαντικό! Αν απλώς περάσαμε όμορφα ένα βράδυ, κι αυτό είναι υπέροχο.
Τα υπόλοιπα όμως; Μπλιεχ. Απαράδεκτα.
Κανονικά 2 θα έβαζα για το βιβλίο γιατί όντως, it was ok. Αλλά έβγαλα το τσατσόμετρο και το ριξα στο ένα.
August 4, 2017
Μόνο λογοτεχνία δεν το λες αυτό το πράγμα! Τα ψυχολογικά του καθενός τα κάνανε σημαία. Γέμισαν τα βιβλιοπωλεία σκουπίδια και με το στανιό να γεμίσουν και το μυαλό μας. Βέβαια όλα είναι υποκειμενικά λένε και κάποιοι θα το βρήκαν εξαιρετικό, όμως πιστεύω ότι υπάρχουν και αντικειμενικές αλήθειες για το ποιά είναι η πραγματική λογοτεχνία και αυτές οι σελίδες ουδεμία σχέση έχουν με τον ορισμό της! Κράχτε με όσο θέλετε.
September 25, 2017
Χωρίς λόγο ύπαρξης, εντελώς επιδερμικό.
January 5, 2021
Λοιπόν, έχω διαβάσει αρκετά βιβλία του Κορτώ- μου αρέσει πολύ ως συγγραφέας-και αυτό είναι κάπου στη μέση, αν σκεφτείς ότι τα βάζω στη σειρά με το περισσότερο και το λιγότερο αγαπημένο μου βιβλίο. Τα τρία αστεράκια μου φαίνονται λίγα και τα τέσσερα πολλά, και η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα με τη βαθμολογία, για αυτό θα πούμε ότι του έβαλα 3.5/5. Ναι, αυτό μου φαίνεται αρκετά δίκαιο. Όταν το ξεκίνησα νόμιζα πως δεν θα μου αρέσει καθόλου, κάτι με ξένιζε. Ίσως το λεξιλόγιο της Ρένας, της πρωταγωνίστριας του βιβλίου, ίσως νόμιζα πως δεν θα με άγγιζε η ιστορία, αλλά λίγο πριν τη μέση και μετά, ξεκίνησα πραγματικά να το απολαμβάνω και τη Ρένα τη συμπάθησα πολύ. Θα ήθελα να κάναμε παρέα, πώς να στο πω...
Τι μου άρεσε
Μου αρέσει πάντα η αμεσότητα της γραφής του Κορτώ. Έχει έναν ''ημερολογιακό'' τρόπο να αφηγείται και πάντα καταφέρνει να με μπάσει και εμένα μέσα στην ιστορία.
Ήταν γρήγορη η ροή της υπόθεσης. Δεν έκανε καθόλου κοιλιά.
Μου αρέσει πάντα όταν υπάρχουν κεφάλαια της Ιστορίας να πλαισιώνουν τον χαρακτήρα. Δεν είναι απλά μια ιστορία σε μια πόλη μιας χώρας, κάπου στο χάρτη.
Τι δεν μου άρεσε
Δεν υπάρχει πραγματικά κάτι συγκεκριμένο, απλά δεν είναι από τα ''πιο αγαπημένα'' μου του Κορτώ. Έχοντας ειδικά διαβάσει το Επειδή είναι η καρδιά μου, την Κατερίνα και το Μικρό χρονικό τρέλας, δεν μπορώ να πω ότι με συντάραξε τόσο. Ήταν όμως μια όμορφη γλυκόπικρη ιστορία, με το γέλιο της και τις τραγικές της στιγμές.
Επίσης σε αυτό το βιβλίο αποτυπώνεται ένας από τους μεγαλύτερούς μου φόβους. Να γεράσεις και να την έχουν κάνει όλοι. Να έχεις μείνει τελευταία.
Άουτς
Τι μου άρεσε
Μου αρέσει πάντα η αμεσότητα της γραφής του Κορτώ. Έχει έναν ''ημερολογιακό'' τρόπο να αφηγείται και πάντα καταφέρνει να με μπάσει και εμένα μέσα στην ιστορία.
Ήταν γρήγορη η ροή της υπόθεσης. Δεν έκανε καθόλου κοιλιά.
Μου αρέσει πάντα όταν υπάρχουν κεφάλαια της Ιστορίας να πλαισιώνουν τον χαρακτήρα. Δεν είναι απλά μια ιστορία σε μια πόλη μιας χώρας, κάπου στο χάρτη.
Τι δεν μου άρεσε
Δεν υπάρχει πραγματικά κάτι συγκεκριμένο, απλά δεν είναι από τα ''πιο αγαπημένα'' μου του Κορτώ. Έχοντας ειδικά διαβάσει το Επειδή είναι η καρδιά μου, την Κατερίνα και το Μικρό χρονικό τρέλας, δεν μπορώ να πω ότι με συντάραξε τόσο. Ήταν όμως μια όμορφη γλυκόπικρη ιστορία, με το γέλιο της και τις τραγικές της στιγμές.
Επίσης σε αυτό το βιβλίο αποτυπώνεται ένας από τους μεγαλύτερούς μου φόβους. Να γεράσεις και να την έχουν κάνει όλοι. Να έχεις μείνει τελευταία.
Άουτς
May 22, 2017
3,5 αστεράκια για την ακρίβεια!
June 28, 2017
Αδιάφορο. Το χαρακτηριζει ο ορος αρπαχτη. Η ηρωιδα μιλα ακριβως οπως ο Κορτω οταν γραφει status στο Facebook. Και όσα εζησε υπερβολικα και βαρετα... τίποτα το καινουριο, καμια εμβαθυνση. Κριμα.
August 23, 2017
Με μία λέξη, το βιβλίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως "αρπαχτή".
Αδιάφορο ιστορικά, εννοιολογικά, ουσιαστικά. Το ύφος είναι ανάλογο με αυτό που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας όταν γραφει στάτους στο Facebook. Και ενω πιστεύω πως ο Κορτώ είναι ένας πολύ καλός σύγχρονος γραφιάς, στα τελευταία 2 (τουλάχιστον) βιβλία του απλά ανακυκλώνει ενα ήδη γνωστό και κορεσμένο και κάπως κουραστικό μοτίβο προσωπικών του εμμονών (φαγητό, σεξ, ανθρώπινα δικαιώματα) συνεχίζοντας να πλατειάζει σε βαθμό εκνευριστικό. Στο συγκεκριμένο βιβλίο εντάσσει και ένα γρήγορο πέρασμα απο τη σύγχρονη ιστορία της Ελλαδας, άμεσα υποτίθεται συνεφασμένη με τη ζωή της ηρωίδας του. Όμως το αποτέλεσμα είναι απλοικό, προσποιητά απολιτίκ και αρκετά βεβιασμένο.
Εν τέλει, η "Ρενα" είναι μια γλυκιά, αφελής ιστοριούλα που διαβάζεται σε 2 (αντε 3) απογεύματα και ξεχνιέται μετά απο μια εβδομάδα.
Αδιάφορο ιστορικά, εννοιολογικά, ουσιαστικά. Το ύφος είναι ανάλογο με αυτό που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας όταν γραφει στάτους στο Facebook. Και ενω πιστεύω πως ο Κορτώ είναι ένας πολύ καλός σύγχρονος γραφιάς, στα τελευταία 2 (τουλάχιστον) βιβλία του απλά ανακυκλώνει ενα ήδη γνωστό και κορεσμένο και κάπως κουραστικό μοτίβο προσωπικών του εμμονών (φαγητό, σεξ, ανθρώπινα δικαιώματα) συνεχίζοντας να πλατειάζει σε βαθμό εκνευριστικό. Στο συγκεκριμένο βιβλίο εντάσσει και ένα γρήγορο πέρασμα απο τη σύγχρονη ιστορία της Ελλαδας, άμεσα υποτίθεται συνεφασμένη με τη ζωή της ηρωίδας του. Όμως το αποτέλεσμα είναι απλοικό, προσποιητά απολιτίκ και αρκετά βεβιασμένο.
Εν τέλει, η "Ρενα" είναι μια γλυκιά, αφελής ιστοριούλα που διαβάζεται σε 2 (αντε 3) απογεύματα και ξεχνιέται μετά απο μια εβδομάδα.
July 25, 2017
"Γιατί έτσι είναι η ομορφιά καμιά φορά, τόσο τρανή και φοβερή που σε τρομάζει, αλλα αν δεν ξεθαρρέψεις να την αρπάξεις, να τη ζήσεις, μια ζωή στην όχθη θα την βγάλεις να ζηλεύεις την χαρά των αλλωνών. "
Η πολυτάραχη ζωή της Ρένας κλείνει τόσο τρυφερά και συγκινητικά εκεί όπου μια προπολεμική πόρνη συναντιέται με ανθρώπους νέους που αναζητούν την ευτυχία και την αγάπη και δεν φοβούνται να διαδηλωσουν και εκείνη έστω και για λίγο αποτινάσσει τον φόβο και θυμάται τις αγάπες και τους έρωτες της που έκαναν τη ζωή της ευτυχισμένη. Τιμά την αγάπη, την πολύχρωμη, την άκακη, την φιλόξενη. Όπως φιλόξενη ειναι και η καρδιά κάθε ανθρώπου όταν γεννιέται και ήταν και η δική της σε όλη της την ζωή.
Η πολυτάραχη ζωή της Ρένας κλείνει τόσο τρυφερά και συγκινητικά εκεί όπου μια προπολεμική πόρνη συναντιέται με ανθρώπους νέους που αναζητούν την ευτυχία και την αγάπη και δεν φοβούνται να διαδηλωσουν και εκείνη έστω και για λίγο αποτινάσσει τον φόβο και θυμάται τις αγάπες και τους έρωτες της που έκαναν τη ζωή της ευτυχισμένη. Τιμά την αγάπη, την πολύχρωμη, την άκακη, την φιλόξενη. Όπως φιλόξενη ειναι και η καρδιά κάθε ανθρώπου όταν γεννιέται και ήταν και η δική της σε όλη της την ζωή.
September 2, 2017
Γιατί;Γιατί;Με βαριά καρδιά την έβαλα τη βαθμολογία (πολύ άσχημο θα ήταν να έβαζα μόνο ένα..)αλλά η νοοτροπία της πρωταγωνίστριας από την αρχή και με κορύφωση στο τέλος ήταν άκρως ανώριμη και ανόητη (και μου το τερμάτισε με την απολιτίκ προχώ υπερηφάνεια της!)Κρίμα γιατί είχα ενθουσιαστεί όταν πρωτάκουσα γι'αυτό το βιβλίο.
Υ.Γ.:Τσαχπινιά το πέρασμα διάσημων προσωπικοτήτων με αποκορύφωμα τη Ρούλα!!!
Υ.Γ.:Τσαχπινιά το πέρασμα διάσημων προσωπικοτήτων με αποκορύφωμα τη Ρούλα!!!
November 5, 2019
Προφανώς και δεν έχω κάτι προσωπικό με τον συγγραφέα, ίσα ίσα τον έχω γνωρίσει και έχουμε μιλήσει από κοντά (λόγω δουλειάς και μάλιστα όχι μόνο μια φορά) αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως το συγκεκριμένο βιβλίο δε με κέρδισε.
Μετά από άλλα τρία βιβλία του που διάβασα και πραγματικά μου άρεσαν είτε γιατί είχαν γέλιο είτε γιατί περιγράφανε μια τρομερή πάλη με την κατάθλιψη, περίμενα να δω κάτι άλλο, δε ξέρω τι ακριβώς. Η υπόθεση είναι πολλά υποσχόμενη αλλά μετά από ένα σημείο λίγο το έχασα. Τι να πω, μπορεί να φταίω εγώ και οι εργασίες του μεταπτυχιακού και να μη το κατάλαβα.
Μετά από άλλα τρία βιβλία του που διάβασα και πραγματικά μου άρεσαν είτε γιατί είχαν γέλιο είτε γιατί περιγράφανε μια τρομερή πάλη με την κατάθλιψη, περίμενα να δω κάτι άλλο, δε ξέρω τι ακριβώς. Η υπόθεση είναι πολλά υποσχόμενη αλλά μετά από ένα σημείο λίγο το έχασα. Τι να πω, μπορεί να φταίω εγώ και οι εργασίες του μεταπτυχιακού και να μη το κατάλαβα.
November 30, 2018
Μέτριο, το διάβασα σχετικά γρήγορα δεν με κούρασε στην γραφή αλλά δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα too much informations για όλα και από όλα !
January 29, 2018
Μια ηλικιωμένη γυναίκα αφηγείται τη ζωή της σε πρώτο πρόσωπο: κόρη πόρνης, πόρνη κι η ίδια από τα 14 της, γνώρισε τον έρωτα, τον κομμουνισμό, την εξορία αλλά και τις καλές στγιμές της σύγχρονης Ελλάδας. Γλώσσα προφορική, κοφτή, με ιδιωματική λαλιά αμόρφωτης αλλά πάμπλουτης συναισθηματικά και εμπειρικά γυναίκας, με ταξίδεψε από το χτες στο σήμερα, από την τυραγνισμένη Γιούρα στο ρετιρέ των Εξαρχείων κι από τις χαμοκέλες της Φυλής στα κρυφά μπαρμπουτάδικα. Ένα συγκινητικό, κατά τόπους χιουμοριστικό, άκρως ρεαλιστικό και βαθυστόχαστο κείμενο που μου έδειξε και πάλι πόσο καλά και μελετημένα μπορεί να σ��ήσει μια ιστορία ένας συγγραφέας.
Η πρωταγωνίστρια, ας την πούμε Ρένα, με την παρατηρητικότητά της, τη θυμοσοφία της και τα αποστάγματα ζωής που κατάφερε να συγκεντρώσει τόσα χρόνια, εκτός από τις τραγικές και κωμικές στιγμές που έζησε στα πορνεία, εκτός από τις προσωπικές της ιστορίες και τις δυσκολίες, υπήρξε μάρτυρας και ιστορικών στιγμών: από την απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη του 1936 στα Δεκεμβριανά του 1944 κι ως την εξορία της στη Γιούρα τη δεκαετία του 1950, μόνο και μόνο για να την κυνηγάει το στίγμα του κομμουνισμού μέχρι και στη Χούντα. Κι όλα αυτά όχι γιατί κατάλαβε τον ιδεαλισμό των όπου γης κολασμένων ή γιατί παρασύρθηκε, αμόρφωτη ούσα, από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα αλλά γιατί αγάπησε δυνατά και έντονα. Αν αποκήρυττε την ιδεολογία θα ήταν σα να πρόδιδε την πρώτη της αγάπη κι έτσι υπέμεινε στωικά τις κακουχίες στο ξερονήσι, που τόσο παραστατικά αποδίδονται στο κείμενο.
Τη Ρένα την αγάπησα βαθιά, γιατί ήταν μια γυναίκα που κατάφερε να μεγαλώσει σε έναν κόσμο σκληρό, να πονηρέψει διά της βίας σχεδόν, να ζήσει έντονα και με βαθιά αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία πράγματα και καταστάσεις που άλλους θα τους είχαν λυγίσει ή απογοητεύσει. Γραμμένο με γλυκόπικρο τόνο, με το γνωστό χιούμορ του συγγραφέα, που αποζητάς σαν τρελός, να έρχεται την κατάλληλη στιγμή όχι για να ευτελίσει τα γραφόμενα αλλά για να σε κάνει να γλυκαθείς πριν ξαναβουτήξεις στον λάκκο με τα σκ…. που περνούσε η ηρωίδα. Ακόμη και την έντονη σχέση που πέρασε με γνωστή ρεμπέτισσα που γνώρισε σε μπαρμπουτιέρα και μας ταξιδεύει ακόμη η φωνή της «με αεροπλάνα και βαπόρια» ήταν μια ωραία παρένθεση, που με έπεισε για την αλήθεια της και επιβεβαίωσε τις φήμες που ακόμη πλανιούνται γύρω απ’ το όνομά της.
Η ιστορία είναι ολοκληρωμένη, ισορροπημένη, εξυμνεί και τονίζει τη δύναμη του έρωτα που αντέχει, όσες κακουχίες ή μεθυσμένες ανάσες κι αν περάσουν από πάνω του και δίνει με ένα ευρηματικό φινάλε μια διαφορετική ολοκλήρωση στον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας, η οποία κατάφερε έτσι να ξεπεράσει τον φόβο της για τις λαοσυνάξεις και για τη σκιά του χαφιέ που την ακολουθούσε σε όλη της τη ζωή ως φακελωμένη. Δύο άντρες γνώρισε και χάρη σε αυτούς έζησε σχεδόν δύο διαφορετικές ζωές. Πέρασε μέσα από το χασίς και την πορνεία, τους εμφυλίους και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μόνο και μόνο για να καταφέρει στη δύση της ζωής, μόνη κι έρημη πια, να μεταστρέψει τη βαρεμάρα της έγκλειστης πτωχής ηλικιωμένης σε φιλανθρωπικό έργο, μαγειρεύοντας για τους αστέγους, οπότε επί τη ευκαιρία μου έδωσε κι ένα σκληρό μάθημα για το πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία αυτούς τους απόκληρους και ποιοι πραγματικά είναι.
Η «Ρένα» είναι ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, μεστό, ουσιαστικό, άμεσο, ρεαλιστικό και με πολλά κοινωνικά και ανθρωπιστικά μηνύματα που μου περάσανε είτε με δραματικότητα είτε μέσω του χιούμορ, μπλέκοντάς με σε μια πρωτόγνωρη αφήγηση, η οποία δεν ήθελα να τελειώσει.
Η πρωταγωνίστρια, ας την πούμε Ρένα, με την παρατηρητικότητά της, τη θυμοσοφία της και τα αποστάγματα ζωής που κατάφερε να συγκεντρώσει τόσα χρόνια, εκτός από τις τραγικές και κωμικές στιγμές που έζησε στα πορνεία, εκτός από τις προσωπικές της ιστορίες και τις δυσκολίες, υπήρξε μάρτυρας και ιστορικών στιγμών: από την απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη του 1936 στα Δεκεμβριανά του 1944 κι ως την εξορία της στη Γιούρα τη δεκαετία του 1950, μόνο και μόνο για να την κυνηγάει το στίγμα του κομμουνισμού μέχρι και στη Χούντα. Κι όλα αυτά όχι γιατί κατάλαβε τον ιδεαλισμό των όπου γης κολασμένων ή γιατί παρασύρθηκε, αμόρφωτη ούσα, από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα αλλά γιατί αγάπησε δυνατά και έντονα. Αν αποκήρυττε την ιδεολογία θα ήταν σα να πρόδιδε την πρώτη της αγάπη κι έτσι υπέμεινε στωικά τις κακουχίες στο ξερονήσι, που τόσο παραστατικά αποδίδονται στο κείμενο.
Τη Ρένα την αγάπησα βαθιά, γιατί ήταν μια γυναίκα που κατάφερε να μεγαλώσει σε έναν κόσμο σκληρό, να πονηρέψει διά της βίας σχεδόν, να ζήσει έντονα και με βαθιά αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία πράγματα και καταστάσεις που άλλους θα τους είχαν λυγίσει ή απογοητεύσει. Γραμμένο με γλυκόπικρο τόνο, με το γνωστό χιούμορ του συγγραφέα, που αποζητάς σαν τρελός, να έρχεται την κατάλληλη στιγμή όχι για να ευτελίσει τα γραφόμενα αλλά για να σε κάνει να γλυκαθείς πριν ξαναβουτήξεις στον λάκκο με τα σκ…. που περνούσε η ηρωίδα. Ακόμη και την έντονη σχέση που πέρασε με γνωστή ρεμπέτισσα που γνώρισε σε μπαρμπουτιέρα και μας ταξιδεύει ακόμη η φωνή της «με αεροπλάνα και βαπόρια» ήταν μια ωραία παρένθεση, που με έπεισε για την αλήθεια της και επιβεβαίωσε τις φήμες που ακόμη πλανιούνται γύρω απ’ το όνομά της.
Η ιστορία είναι ολοκληρωμένη, ισορροπημένη, εξυμνεί και τονίζει τη δύναμη του έρωτα που αντέχει, όσες κακουχίες ή μεθυσμένες ανάσες κι αν περάσουν από πάνω του και δίνει με ένα ευρηματικό φινάλε μια διαφορετική ολοκλήρωση στον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας, η οποία κατάφερε έτσι να ξεπεράσει τον φόβο της για τις λαοσυνάξεις και για τη σκιά του χαφιέ που την ακολουθούσε σε όλη της τη ζωή ως φακελωμένη. Δύο άντρες γνώρισε και χάρη σε αυτούς έζησε σχεδόν δύο διαφορετικές ζωές. Πέρασε μέσα από το χασίς και την πορνεία, τους εμφυλίους και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μόνο και μόνο για να καταφέρει στη δύση της ζωής, μόνη κι έρημη πια, να μεταστρέψει τη βαρεμάρα της έγκλειστης πτωχής ηλικιωμένης σε φιλανθρωπικό έργο, μαγειρεύοντας για τους αστέγους, οπότε επί τη ευκαιρία μου έδωσε κι ένα σκληρό μάθημα για το πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία αυτούς τους απόκληρους και ποιοι πραγματικά είναι.
Η «Ρένα» είναι ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, μεστό, ουσιαστικό, άμεσο, ρεαλιστικό και με πολλά κοινωνικά και ανθρωπιστικά μηνύματα που μου περάσανε είτε με δραματικότητα είτε μέσω του χιούμορ, μπλέκοντάς με σε μια πρωτόγνωρη αφήγηση, η οποία δεν ήθελα να τελειώσει.
July 10, 2017
2,5 αστεράκια.Η Ρένα είναι ο συγγραφέας μεταμφιεσμενος.Το λεξιλόγιο είναι το χαρακτηριστικό μιας εκατοντουτης γραιας η οποία άσκησε το επάγγελμα της πόρνης για πολλά χρόνια.
Η ηρωίδα λοιπόν είναι ένας ζωντανος μύθος.Εχει γνωρίσει όλα τα πολιτεύματα από τη δεκαετία του 20 και μετά,έχει περάσει εξορίες,μια θητεία εγκλείστη σε ψυχιατρείο και Αφού μείνει Ρέστη κερδίζει και το λαχείο και κάνει μια εμφάνιση στο άρμα του Pride όντας κάπου κοντά στα 95.Οκ το λιγοτερο υπερβολή.
Τον Αύγουστο τον αγαπώ και θα διάβαζα άλλο τόσο καθώς ο λόγος του ρέει Αλλά η αυτοαναφορικοτητα που είναι έκδηλη όσον αφορά το ψυχιατρείο όσο και την ομοφυλοφιλία πρέπει κάπου να περιοριστεί υπό την έννοια ότι όλοι γνωρίζουμε τον συγγραφέα.
Απο κει και πέρα Κανένα βιβλίο του πολυγραφότατου και συμπαθους κατά Τ Αλλά Πέτρου δε θα μου είναι Πότε αρκετό.Νομιζω όμως πως πρέπει να απεκδυθει την ιστορία του για να προχωρήσει και να προσφέρει περισσότερα στο κοινό.Η ιστορία της καυστικής,αυτοσαρκαζομενης Ρένας πήρε θέση στο ράφι μου και αναμένουμε τα υπόλοιπα.
Υ.Γ αγαπώ τα εξώφυλλα του Πάτακη 💗
Η ηρωίδα λοιπόν είναι ένας ζωντανος μύθος.Εχει γνωρίσει όλα τα πολιτεύματα από τη δεκαετία του 20 και μετά,έχει περάσει εξορίες,μια θητεία εγκλείστη σε ψυχιατρείο και Αφού μείνει Ρέστη κερδίζει και το λαχείο και κάνει μια εμφάνιση στο άρμα του Pride όντας κάπου κοντά στα 95.Οκ το λιγοτερο υπερβολή.
Τον Αύγουστο τον αγαπώ και θα διάβαζα άλλο τόσο καθώς ο λόγος του ρέει Αλλά η αυτοαναφορικοτητα που είναι έκδηλη όσον αφορά το ψυχιατρείο όσο και την ομοφυλοφιλία πρέπει κάπου να περιοριστεί υπό την έννοια ότι όλοι γνωρίζουμε τον συγγραφέα.
Απο κει και πέρα Κανένα βιβλίο του πολυγραφότατου και συμπαθους κατά Τ Αλλά Πέτρου δε θα μου είναι Πότε αρκετό.Νομιζω όμως πως πρέπει να απεκδυθει την ιστορία του για να προχωρήσει και να προσφέρει περισσότερα στο κοινό.Η ιστορία της καυστικής,αυτοσαρκαζομενης Ρένας πήρε θέση στο ράφι μου και αναμένουμε τα υπόλοιπα.
Υ.Γ αγαπώ τα εξώφυλλα του Πάτακη 💗
July 22, 2017
«Εγώ που λες, αγόρι μου, είμαι παλιά πουτάνα.
Για να καταλάβεις, έχω πάει μέχρι με τον Καρυωτάκη».
Εκατό πατημένα η Ρένα, κι ένα πρωί φτιάχνει καφέ και κάθεται να αφηγηθεί τη ζωή της σ' έναν νεαρό επισκέπτη, που έτυχε να δει τη φωτογραφία της σε μιαν εφημερίδα.
Και ήταν πολυτάραχη η ζωή της Ρένας και είδαν πολλά τα μάτια της κι αποτυπώθηκαν πολλά στο ...πετσί της.
Από ένα μπουρδέλο στα Χαυτεία στο οποίο θα γεννηθεί στις αρχές του 20ου αιώνα, και θα γίνει και η ίδια πόρνη στα 12 της,μέσα από την αφήγηση της ζωής της θα περάσουν μπροστά από τα μάτια μας σημαντικά ιστορικά γεγονότα του 20ου αιώνα αλλά και σημαντικά πρόσωπα.Από την απεργία των καπνεργατών στη Σαλονίκη και την αιματηρή της κατάληξη ,τα Δεκεμβριανά, την εξορία στα ξερονήσια, την εξέγερση του Πολυτεχνείου και από τον ζωγράφο Πάμπλο,την τραγουδίστρια Ρούλα και τον Χατζιδάκη μέχρι τη βοήθεια-συσσίτια στους άστεγους και τη Γιορτή της Περηφάνιας.
Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και η γλώσσα ωμή,καυστική,του πεζοδρομίου αλλά πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς??Πως θα μπορούσε να μιλάει μια αγράμματη πόρνη, με πληθυντικό ευγενείας???Αγράμματα πόρνη μεν η Ρένα,αθυρόστομη, αλλά με μεγάλη καρδιά και χείμαρρος....
Το απόλαυσα από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα και για να είμαι ειλικρινής θα ήθελα να δω με μεγαλύτερη περιγραφή τη ζωή της Ρένας,κοινώς θα ήθελα να ήταν μεγαλύτερο το βιβλίο!!!!!
Συνηθίζω να παραθέτω στις απόψεις μου αποσπάσματα που αγάπησα από το εκάστοτε βιβλίο.Αυτή την φορά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ένα δημοσίευμα του κ.Κορτώ στο προφίλ του στο f/b.Απόφαση που προέκυψε μετά τις απόψεις που διάβασα στο goodreads για το βιβλίο Ρένα.
"Πώς να διαλέξεις "βιβλίο για την παραλία":
1. Πας στο βιβλιοπωλείο.
2. Διαλέγεις ό,τι διάλο γουστάρεις, ό,τι σου κάνει κούκου απ' το οπισθόφυλλο και το ξεφύλλισμα, ή το βιβλίο κάποιου συγγραφέα που σ' αρέσει έτσι κι αλλιώς. Το βασικό είναι, στα διαλείμματα απ' τις βουτιές, να απολαύσεις την καφεδούμπα, την μπίρα, το μοχίτο ή την κακαβιά σου διαβάζοντας κάτι που σε ρουφάει και σ' ευχαριστεί.
3. Κι αν το βιβλίο που διάλεξες θεωρείται από κάποιους "γυναικεία λογοτεχνία", "ελαφρύ ανάγνωσμα", "πολύ βαρύ για παραλία" κτλ., ΕΥΤΥΧΩΣ δεν είναι αναγκασμένοι να το διαβάσουν μαζί σου.
(Τα ίδια ισχύουν και για επιλογή "βιβλίου για το βουνό/τον λόγγο/το παπόρι/την πεζοπορία/τη Λεγεώνα των Ξένων". Μην κάνουμε την τρίχα τριχιά - ό,τι και να διαβάζεις, εφόσον το απολαμβάνεις, το ίδιο ψυχωφελές είναι.)"
Και να συμπληρώσω πως διάλεξα το συγκεκριμένο βιβλίο γιατί είναι ενός συγγραφέα που μ'αρέσει έτσι κι αλλιώς,το ευχαριστήθηκα,το απόλαυσα,μου κράτησε υπέροχη συντροφιά στην παραλία(θα'ταν υπέροχη και στο βουνό/τον λόγγο ή οπουδήποτε αλλού!!!) και αν κάποιοι άλλοι το αντιμετώπισαν/αντιμετωπίσουν διαφορετικά μάλλον έχουμε διαφορετικά γούστα,οπτική και πάει λέγοντας...
Για να καταλάβεις, έχω πάει μέχρι με τον Καρυωτάκη».
Εκατό πατημένα η Ρένα, κι ένα πρωί φτιάχνει καφέ και κάθεται να αφηγηθεί τη ζωή της σ' έναν νεαρό επισκέπτη, που έτυχε να δει τη φωτογραφία της σε μιαν εφημερίδα.
Και ήταν πολυτάραχη η ζωή της Ρένας και είδαν πολλά τα μάτια της κι αποτυπώθηκαν πολλά στο ...πετσί της.
Από ένα μπουρδέλο στα Χαυτεία στο οποίο θα γεννηθεί στις αρχές του 20ου αιώνα, και θα γίνει και η ίδια πόρνη στα 12 της,μέσα από την αφήγηση της ζωής της θα περάσουν μπροστά από τα μάτια μας σημαντικά ιστορικά γεγονότα του 20ου αιώνα αλλά και σημαντικά πρόσωπα.Από την απεργία των καπνεργατών στη Σαλονίκη και την αιματηρή της κατάληξη ,τα Δεκεμβριανά, την εξορία στα ξερονήσια, την εξέγερση του Πολυτεχνείου και από τον ζωγράφο Πάμπλο,την τραγουδίστρια Ρούλα και τον Χατζιδάκη μέχρι τη βοήθεια-συσσίτια στους άστεγους και τη Γιορτή της Περηφάνιας.
Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και η γλώσσα ωμή,καυστική,του πεζοδρομίου αλλά πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς??Πως θα μπορούσε να μιλάει μια αγράμματη πόρνη, με πληθυντικό ευγενείας???Αγράμματα πόρνη μεν η Ρένα,αθυρόστομη, αλλά με μεγάλη καρδιά και χείμαρρος....
Το απόλαυσα από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα και για να είμαι ειλικρινής θα ήθελα να δω με μεγαλύτερη περιγραφή τη ζωή της Ρένας,κοινώς θα ήθελα να ήταν μεγαλύτερο το βιβλίο!!!!!
Συνηθίζω να παραθέτω στις απόψεις μου αποσπάσματα που αγάπησα από το εκάστοτε βιβλίο.Αυτή την φορά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ένα δημοσίευμα του κ.Κορτώ στο προφίλ του στο f/b.Απόφαση που προέκυψε μετά τις απόψεις που διάβασα στο goodreads για το βιβλίο Ρένα.
"Πώς να διαλέξεις "βιβλίο για την παραλία":
1. Πας στο βιβλιοπωλείο.
2. Διαλέγεις ό,τι διάλο γουστάρεις, ό,τι σου κάνει κούκου απ' το οπισθόφυλλο και το ξεφύλλισμα, ή το βιβλίο κάποιου συγγραφέα που σ' αρέσει έτσι κι αλλιώς. Το βασικό είναι, στα διαλείμματα απ' τις βουτιές, να απολαύσεις την καφεδούμπα, την μπίρα, το μοχίτο ή την κακαβιά σου διαβάζοντας κάτι που σε ρουφάει και σ' ευχαριστεί.
3. Κι αν το βιβλίο που διάλεξες θεωρείται από κάποιους "γυναικεία λογοτεχνία", "ελαφρύ ανάγνωσμα", "πολύ βαρύ για παραλία" κτλ., ΕΥΤΥΧΩΣ δεν είναι αναγκασμένοι να το διαβάσουν μαζί σου.
(Τα ίδια ισχύουν και για επιλογή "βιβλίου για το βουνό/τον λόγγο/το παπόρι/την πεζοπορία/τη Λεγεώνα των Ξένων". Μην κάνουμε την τρίχα τριχιά - ό,τι και να διαβάζεις, εφόσον το απολαμβάνεις, το ίδιο ψυχωφελές είναι.)"
Και να συμπληρώσω πως διάλεξα το συγκεκριμένο βιβλίο γιατί είναι ενός συγγραφέα που μ'αρέσει έτσι κι αλλιώς,το ευχαριστήθηκα,το απόλαυσα,μου κράτησε υπέροχη συντροφιά στην παραλία(θα'ταν υπέροχη και στο βουνό/τον λόγγο ή οπουδήποτε αλλού!!!) και αν κάποιοι άλλοι το αντιμετώπισαν/αντιμετωπίσουν διαφορετικά μάλλον έχουμε διαφορετικά γούστα,οπτική και πάει λέγοντας...
July 8, 2017
Ένα κακογραμμένο φτωχό ανάγνωσμα που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε μεσήλικες φαν τούρκικης σαπουνόπερας, εκπομπών μαγειρικής και της μενεγάκη. Άχρωμο, άοσμο, άγευστο, με αδύναμη αφηγηματική ροή και επίπεδο λόγου μαθητή γυμνασίου. Οι δήθεν πολιτικές αναφορές και σχόλια σε γεγονότα της εποχής, απλά βλακωδώς ανιστόρητες. Ο χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας περιβάλλεται από ένα κακό συνονθύλευμα κλισέ πράξεων και ενεργειών σε συνδυασμό με άτοπους νεοτερισμούς αταίριαστους με το ποιόν της εποχής και των κεντρικών χαρακτήρων αυτής. Ο συγγραφέας προφανώς και έχει βρει την μανιέρα της εμπορικής επιτυχίας και πατά σ’ αυτήν, πράγμα όχι κακό, καθώς το φτηνό παραλογοτεχνικό ανάγνωσμα βρίσκει πάντα αναγνώστες.
Μην ξοδέψετε τα λεφτά σας για να αγοράσετε το συγκεκριμένο βιβλίο.
Μην ξοδέψετε τα λεφτά σας για να αγοράσετε το συγκεκριμένο βιβλίο.
August 21, 2017
Δεν είναι ούτε ένα αριστούργημα αλλά ούτε και κάτι που δε διαβάζεται. Προσφέρει ένα-δυο ευχάριστα απογεύματα, μια αφελής, γλυκιά ιστορία με αρκετές αδυναμίες που ξεχνιέται εύκολα αλλά περνάς καλά όσο τη διαβάζεις.
July 26, 2017
Ακολουθει μεγαααλο κειμενο...
πριν διαβασω το εν λογω βιβλιο οι κρητικες που ειχα διαβασεις ηταν τον ακρων..αλλες το ανεβαζαν στο θεο και αλλες το εριχναν στα ταρταρα..παρολλα αυτα ηθελα πολυ να το διαβασω..εγω με την ιστορια ειμαι σαν το νερο με το λαδι..δεν υπαρχει περιπτωση να τα βρουμε ποτε...ποτε ομως...οποτε χειροτερο ανθρωπο απο γνωση ιστοριας απο μενα δε θα βρειτε...μεχρι τα μισα περιπου του βιβλιου εχω την αισθηση πως η ρενα ηταν πραγματικο προσωπο,αγαποντας εναν αριστερο αθελα της γινεται κοματι της ιστοριας της ελλαδας...μεχρι εκει τελεια!με εβαλε στη διαδικασια να ψαξω καποιες πληροφοριες για την απεργια τον καπνεργατων στη θεσσαλονικη για μια ιστορικη φωτογραφια μιας μανας που θρηνει τι χαμο του γιου της και γενικα βρεθηκα κερδισμενη απο οσο ειχα διαβασει...το ταμπεραμεντο αλλα και ο τροποσ που αφηγουνταν η ρενα μας της ιστορια μου αρεσε πολυ!Ε απο και περα το πηρε και το σηκωσε...ενταξει το χα καταλαβει πως ο συγγραφεας ηθελε απλα να αφηγηθει την ιστορια της νεοτερης ελλαδας και βρηκε τροπο να το κανει μεσα απο τα ματια μιας γριας πορνης αλλα απ�� ενα σημειο και μετα το εκανε λυσσα το θεμα...απεργιες θανατοι εξορια λεσβιακος ερωτας με μια ταγουδιστρια που αφησε εποχη,καριωτακης ,τζογος τελεμαρκετινγκ και κατεληξε με τη ρενα πανω στο αρμα του gay pride...o χριστος και η μανουλα του...το κατεστρεψε πραγματικα απο τα μισα και μετα μετα λυπης μου σας το λεω...αν το δω στο συνολο του στο κερδος ειμαι αλλα η αλμυρα που μου αφησε στο τελος μου χαλασε ολη την αναγνωση...
πριν διαβασω το εν λογω βιβλιο οι κρητικες που ειχα διαβασεις ηταν τον ακρων..αλλες το ανεβαζαν στο θεο και αλλες το εριχναν στα ταρταρα..παρολλα αυτα ηθελα πολυ να το διαβασω..εγω με την ιστορια ειμαι σαν το νερο με το λαδι..δεν υπαρχει περιπτωση να τα βρουμε ποτε...ποτε ομως...οποτε χειροτερο ανθρωπο απο γνωση ιστοριας απο μενα δε θα βρειτε...μεχρι τα μισα περιπου του βιβλιου εχω την αισθηση πως η ρενα ηταν πραγματικο προσωπο,αγαποντας εναν αριστερο αθελα της γινεται κοματι της ιστοριας της ελλαδας...μεχρι εκει τελεια!με εβαλε στη διαδικασια να ψαξω καποιες πληροφοριες για την απεργια τον καπνεργατων στη θεσσαλονικη για μια ιστορικη φωτογραφια μιας μανας που θρηνει τι χαμο του γιου της και γενικα βρεθηκα κερδισμενη απο οσο ειχα διαβασει...το ταμπεραμεντο αλλα και ο τροποσ που αφηγουνταν η ρενα μας της ιστορια μου αρεσε πολυ!Ε απο και περα το πηρε και το σηκωσε...ενταξει το χα καταλαβει πως ο συγγραφεας ηθελε απλα να αφηγηθει την ιστορια της νεοτερης ελλαδας και βρηκε τροπο να το κανει μεσα απο τα ματια μιας γριας πορνης αλλα απ�� ενα σημειο και μετα το εκανε λυσσα το θεμα...απεργιες θανατοι εξορια λεσβιακος ερωτας με μια ταγουδιστρια που αφησε εποχη,καριωτακης ,τζογος τελεμαρκετινγκ και κατεληξε με τη ρενα πανω στο αρμα του gay pride...o χριστος και η μανουλα του...το κατεστρεψε πραγματικα απο τα μισα και μετα μετα λυπης μου σας το λεω...αν το δω στο συνολο του στο κερδος ειμαι αλλα η αλμυρα που μου αφησε στο τελος μου χαλασε ολη την αναγνωση...
February 12, 2018
3,5/5. Ωραία η Ρένα, δεν την αγάπησα βέβαια όσο την Κατερίνα και τη Ρόζα αλλά σε παίρνει από το χέρι και σε παρασύρει και δεν την αφήνεις εύκολα. Μου άρεσε το αφηγηματικό της ύφος, το χιούμορ της, το εύρημα της «συνέντευξης» στο νεαρό, οι διάφοροι χαρακτήρες που ξεπηδούν από το βιβλίο. Δε μου άρεσαν τα σημεία που μιλάει ο συγγραφέας με το στόμα της και ειδικά στο τέλος που είναι για μένα πάντα πολύ σημαντικό σε ένα βιβλίο (έχω αγαπήσει βιβλία από την τελευταία φράση). Παρόλο που συμφωνώ μαζί του στα πάντα, νομίζω ότι το κάνει να φαίνεται ψεύτικο και σε βγάζει από τη μαγεία της αφήγησης της Ρένας της Σμυρνιάς.
Read
May 21, 2018«Εγώ που λες αγόρι μου είμαι παλιά πουτάνα. Ιστορική, του μουσείου.»
Η Ρένα είναι η γυναίκα που σε κερδίζει αμέσως. Γιατί παρόλο που ασκεί το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο η «φωνή» της σου μεταδίδει τέτοια γλύκα που δεν γίνεται να μην ακολουθήσεις τα βήματα της και να ξετυλίξεις την ιστορία της ζωής της μέσα από τις σελίδες του βιβλίου που έγραψε ο Αύγουστος Κορτώ.
Μιας ζωής που ξεκινάει από ένα μπουρδέλο στα Χαυτεία, τη γνωριμία της και την αγάπη της για τον Μάρκο που την μπάζει στο Κόμμα, την απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη και τα όσα τραγικά ακολούθησαν εκεί, τα Δεκεμβριανά, την εξορία της στα ξερονήσια, τη Ρούλα που της μαθαίνει έναν άλλο έρωτα, το Βασίλη που μαζεύει τα κομμάτια της, την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το βαθύ σκοτάδι που την τύλιξε για λίγο και την έλευση της νέας χιλιετίας….
Μια πολυτάραχη ζωή θα έλεγε κανείς. Η Ρένα όμως προχωράει στις δυσκολίες της ζωής με σύμμαχο της την αγάπη και τον έρωτα.
«Για μένα το παν… ήταν ο έρωτας. Έρωτα είχα με την πουτανιά, έρωτα με τον Μάρκο, και τώρα…. που ‘μαι τσουρόγρια εκατό χρονώ και βάλε, έχω έρωτα με το αύριο, να δω άλλο ένα χάραμα, να πιω άλλο ένα τσιγαράκι με τον καφέ μου και να κοιτάω από το μπαλκόνι. Κάθε λέξη μου π’ ακούς είν’ αυτός ο έρωτας ο κερατάς που ανασαίνει.»
Η Ρένα είναι η γυναίκα της πιάτσας που λένε, ο λόγος της μαγκιόρικος και μπεσαλίδικος, η ματιά της αναβλύζει αλήθεια και αγάπη. Και όμως, παρ’ όλη την αγραμματοσύνη της, από μέσα της πηγάζει η μεγαλύτερη σοφία. Οι εμπειρίες μιας ζωής σε μια Ελλάδα που «φλεγόταν» από τόσα δεινά την έκαναν άθελα της κομμάτι της ιστορίας και εκείνη τα εξιστορεί με τον δικό της μοναδικό τρόπο που κάνει το χειλάκι μας να σκάσει ένα μικρό χαμογελάκι.
Ο Αύγουστος Κορτώ με πρωτοπρόσωπη γραφή τοποθετεί τη Ρένα ανάμεσα μας. Τη νιώθουμε δίπλα μας, να μας μιλάει, να μας προσφέρει τσιγαράκι, να μας κερνάει καφέ, να μας κοιτάει στα μάτια και να γελάει με κάθε τι που μας σοκάρει. Και παρ’ όλη τη ζοχάδα της ζωής της η αγάπη τη γεμίζει ελπίδα για το αύριο. Η γλώσσα της ωμή, καυστική μα πάνω από όλα αληθινή.
Ανάψτε, λοιπόν, μαζί της ένα τσιγάρο, γεμίστε πάλι το ποτήρι σας και κλοτσήστε το κουβάρι της ιστορίας της….
Και όπως λέει και η ίδια: «Έχεις βάσανα; Βάλε στενά παπούτσια και θα τα ξεχάσεις.»
Η Ρένα είναι η γυναίκα που σε κερδίζει αμέσως. Γιατί παρόλο που ασκεί το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο η «φωνή» της σου μεταδίδει τέτοια γλύκα που δεν γίνεται να μην ακολουθήσεις τα βήματα της και να ξετυλίξεις την ιστορία της ζωής της μέσα από τις σελίδες του βιβλίου που έγραψε ο Αύγουστος Κορτώ.
Μιας ζωής που ξεκινάει από ένα μπουρδέλο στα Χαυτεία, τη γνωριμία της και την αγάπη της για τον Μάρκο που την μπάζει στο Κόμμα, την απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη και τα όσα τραγικά ακολούθησαν εκεί, τα Δεκεμβριανά, την εξορία της στα ξερονήσια, τη Ρούλα που της μαθαίνει έναν άλλο έρωτα, το Βασίλη που μαζεύει τα κομμάτια της, την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το βαθύ σκοτάδι που την τύλιξε για λίγο και την έλευση της νέας χιλιετίας….
Μια πολυτάραχη ζωή θα έλεγε κανείς. Η Ρένα όμως προχωράει στις δυσκολίες της ζωής με σύμμαχο της την αγάπη και τον έρωτα.
«Για μένα το παν… ήταν ο έρωτας. Έρωτα είχα με την πουτανιά, έρωτα με τον Μάρκο, και τώρα…. που ‘μαι τσουρόγρια εκατό χρονώ και βάλε, έχω έρωτα με το αύριο, να δω άλλο ένα χάραμα, να πιω άλλο ένα τσιγαράκι με τον καφέ μου και να κοιτάω από το μπαλκόνι. Κάθε λέξη μου π’ ακούς είν’ αυτός ο έρωτας ο κερατάς που ανασαίνει.»
Η Ρένα είναι η γυναίκα της πιάτσας που λένε, ο λόγος της μαγκιόρικος και μπεσαλίδικος, η ματιά της αναβλύζει αλήθεια και αγάπη. Και όμως, παρ’ όλη την αγραμματοσύνη της, από μέσα της πηγάζει η μεγαλύτερη σοφία. Οι εμπειρίες μιας ζωής σε μια Ελλάδα που «φλεγόταν» από τόσα δεινά την έκαναν άθελα της κομμάτι της ιστορίας και εκείνη τα εξιστορεί με τον δικό της μοναδικό τρόπο που κάνει το χειλάκι μας να σκάσει ένα μικρό χαμογελάκι.
Ο Αύγουστος Κορτώ με πρωτοπρόσωπη γραφή τοποθετεί τη Ρένα ανάμεσα μας. Τη νιώθουμε δίπλα μας, να μας μιλάει, να μας προσφέρει τσιγαράκι, να μας κερνάει καφέ, να μας κοιτάει στα μάτια και να γελάει με κάθε τι που μας σοκάρει. Και παρ’ όλη τη ζοχάδα της ζωής της η αγάπη τη γεμίζει ελπίδα για το αύριο. Η γλώσσα της ωμή, καυστική μα πάνω από όλα αληθινή.
Ανάψτε, λοιπόν, μαζί της ένα τσιγάρο, γεμίστε πάλι το ποτήρι σας και κλοτσήστε το κουβάρι της ιστορίας της….
Και όπως λέει και η ίδια: «Έχεις βάσανα; Βάλε στενά παπούτσια και θα τα ξεχάσεις.»
December 31, 2017
Μία ακόμη φόλα maid by Κορτώ. Όλοι οι λόγοι ήδη προαναφέρθηκαν από άλλους αναγνώστες.
Μία ακόμη άθλια αρπαχτή.
Never again!
1 αστεράκι και πολύ είναι.
Μία ακόμη άθλια αρπαχτή.
Never again!
1 αστεράκι και πολύ είναι.
July 24, 2020
Λίγο πριν τελειώσει το πρώτο κύμα διακοπών διάβασα Το Ρένα του Αύγουστο Κορτώ από της @ekdoseispataki .
Η Ρένα είναι ένα κορίτσι που γενήθηκε μέσα σε ένα πορνείο στις Αρχές του 20ου αιώνα εκεί χάνει τη μάνα της εκεί βρίσκει και τον Πρώτο τις έρωτα αλλά το πορνείο , πορνείο και ο σεβντάς , σεβντάς Με τον αγαπητικό της παντρεύεται και έζησαν κάποια χρόνια όχι και τόσο εύκολα αλλά με πολύ αγάπη και η αγάπη όλα τα μπορεί . Χάνεται και Παιδεύεται πολύ στην ζωή της, μια ζωή με γλυκά αλλά και πολύ πίκρα .
Η Ρενα εμένα με συγκίνησε μέσα από τα συμβάντα τις ζωής της , τις κακουχίες και προπαντός ένα σημείο του βιβλίου πραγματικά με θύμωσε για την τρομοκρατία του τότε προς ένα μέρος τις κοινωνίας . Με συγκλόνισε γιατί το έλεγε Είμαι πόρνη και δεν ντρεπόταν . Ο Βίος τις ανεπανάληπτος λίγοι θα Άντεχαν αυτά που έζησε . Το συγκεκριμένο βιβλίο το λάτρεψα θα το έχω νομίζω στην Δεκάδα τον καλύτερον βιβλίων μου .
Αν δεν το έχεις διαβάσει να το κανείς άμεσα είναι πραγματικά μάθημα ζωής και ανθρωπιάς γιατί ήταν Άνθρωπος με το Α κεφάλαιο .
Αυτή ήταν η Ρένα .
Η Ρένα είναι ένα κορίτσι που γενήθηκε μέσα σε ένα πορνείο στις Αρχές του 20ου αιώνα εκεί χάνει τη μάνα της εκεί βρίσκει και τον Πρώτο τις έρωτα αλλά το πορνείο , πορνείο και ο σεβντάς , σεβντάς Με τον αγαπητικό της παντρεύεται και έζησαν κάποια χρόνια όχι και τόσο εύκολα αλλά με πολύ αγάπη και η αγάπη όλα τα μπορεί . Χάνεται και Παιδεύεται πολύ στην ζωή της, μια ζωή με γλυκά αλλά και πολύ πίκρα .
Η Ρενα εμένα με συγκίνησε μέσα από τα συμβάντα τις ζωής της , τις κακουχίες και προπαντός ένα σημείο του βιβλίου πραγματικά με θύμωσε για την τρομοκρατία του τότε προς ένα μέρος τις κοινωνίας . Με συγκλόνισε γιατί το έλεγε Είμαι πόρνη και δεν ντρεπόταν . Ο Βίος τις ανεπανάληπτος λίγοι θα Άντεχαν αυτά που έζησε . Το συγκεκριμένο βιβλίο το λάτρεψα θα το έχω νομίζω στην Δεκάδα τον καλύτερον βιβλίων μου .
Αν δεν το έχεις διαβάσει να το κανείς άμεσα είναι πραγματικά μάθημα ζωής και ανθρωπιάς γιατί ήταν Άνθρωπος με το Α κεφάλαιο .
Αυτή ήταν η Ρένα .
July 20, 2017
Πολλα διαβασα πριν αρχισω αυτο το βιβλιο και ευτυχως δεν επιρεαστηκα!Μου αρεσε πολυ και το περιεχομενο και ο τροπος γραφης.Ειναι ο κλασσικος αγηφηματικος τροπος του Κορτω που τον χαρακτηριζει. Δεν με πειραξε καθολου που δεν μπηκε πολυ μεσα στα ιστορικα γεγονοτα και εκανε μονο αναφορες σε αυτα.Ηταν σαν χρονογραφημα του περασμενου αιωνα.Εξαλλου απο ιστορικες αναλυσεις εχουμε ΄΄πηξει ΄΄ σε ενα σωρο βιβλια τα τελευταια χρονια.
Θα μου πεις και γιατι κυρα μου αφου σου αρεσε τοσο δεν βαζεις 5 αστερακια και βαζεις 4?Γιατι ενω μου αρεσε πολυ δεν καταφερε να ξεπερασει μεσα μου το ΄΄βιβλιο της Κατερινας΄΄
Θα μου πεις και γιατι κυρα μου αφου σου αρεσε τοσο δεν βαζεις 5 αστερακια και βαζεις 4?Γιατι ενω μου αρεσε πολυ δεν καταφερε να ξεπερασει μεσα μου το ΄΄βιβλιο της Κατερινας΄΄
September 15, 2017
Ουφ και παλι ουφ.
Απο την αρχη ομως, να ξεμπερδεψουμε το κουβαρι.
Νομιζω ο Κορτω πανω κατω ειναι πλεον γνωστος σε ολους τους αναγνωστες στην Ελλαδα, καλως η κακως (και δε θα μπω στη διαδικασια να το κρινω αυτον και τους λογους που αρεσει η δεν αρεσει στον καθενα). Εγω, παλι, μαζι του ξεκινησα πολυ δυναμικα, το βιβλιο της Κατερινας αγγιξε μια ευαισθητη χορδη μου, πιο πριν ουτε ακουστα δεν τον ειχα.. Και μετα εγινε mainstream, μια λεξη που εχει φτασει να αποκτα αρνητικη χροια, αν και μεταξυ μας και εγω βλεπω Hollywood και ψοφαω και εαν αυτο με κανει mainstream, τι να γινει, so be it.
Και μετα ηταν καποια απο τα ευθυμογραφηματα του, που οκει, δεν τρελαθηκα κιολας, καποια ειχαν ενα fun, αλλα μεχρι εκει, δεν πεθανα και να γελαω την ωρα που το διαβαζα.
Και μετα ηταν το Μικρο Χρονικο Τρελας, το οποιο ναι μεν ηταν εξαιρετικο ως βιογραφια, ο Κορτω γενικα το εχει με την εξομολογηση και χειριζεται τις λεξεις με μαεστρια, αλλα το θεωρησα λιγο κουραστικο παρολη τη συγκινηση και την αληθεια του, γιατι πραγματικα θα ηθελα να δω μεχρι που μπορει να φτασει ως συγγραφεας σε κατι αλλο, σε ενα αλλο ειδος, περα απο τα τραυματα, τις εμμονες, και τον ερωτα του με τον συζυγο του.
Κι ετσι ειχα αποφασισει να μη διαβασω τη Ρενα, θεωρησα οτι ημουν υπερ-καλυμμενη με οσα ειχα διαβασει απο τον Κορτω μεχρι στιγμης, μεχρι που εφτασαν τα γενεθλια μου και μια φιλη, μου το εκανε δωρο και λεω ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΟΥ ΓΡΑΦΤΟ, θα το ξεπεταξω σε ενα διωρακι και θα το αλλαξω να παρω κατι αλλο(περα απο την πλακα ετσι εγινε!)Εχω διαβασει και κακες κριτικες στο ενδιαμεσο, οποτε ξεκιναω φουλ προκατειλημμενη να μη μου αρεσει και να γραψω κριτικη θαψιματος(συγνωμη κιολας αλλα δημοκρατια εχουμε και οταν εκθετεις την ζωη και την τεχνη σου πρεπει να εισαι προετοιμασμενος για ολα, οχι μονο να σου χαιδευουνε τα αυτια).
Ο λογος χειμαρρος και -παλι- εξομολογητικος, μια 12χρονη πουτανα, που εχει φτασει 80 και λεει σε εναν καποιον την ιστορια της. Να πω την αληθεια η ιστορια ειναι οντως απιστευτη αν την εξετασεις κυριολεκτικα, δηλαδη ειναι μαλλον αδυνατο μια γυναικα να ηταν πορνη, φιλανθρωπος, κομμουνιστρια, αντιστασιακη , να εχει κανει εξορια, να εχει παθει καρκινο, να ειναι και μπαισεξουαλ, να ειναι και ερωτευμενη με τη ζωη, να της εχουν τυχει τα χιλια μυρια κακα στη ζωη της και να ζει στα 80 της να διηγειται τη ζωη της σαν παραμυθακι. Και μααααααλλον υπαρχουν καποιες ιστορικες ανακριβειες στις λεπτομερειες, αλλα δεν με νοιαζει ��ιατι η Ρενα δεν γραφει πουθενα "ιστορικο μυθιστορημα", δεν σε κοροιδευει, οποτε εγω τουλαχιστον, δεν ενιωσα την αναγκη να ανοιξω την εγκυκλοπαιδεια να διασταυρωσω ημερομηνιες- αν και το πτυχιο μου Ιστορικος θα γραφει επανω.
Για μενα η Ρενα ηταν 20 ιστοριες διαφορετικων ανθρωπων , μαζεμενες σε μια για χαρη της αναγνωστικης πλανης. Και αυτη ειναι η μονη πλανη που μπορω να δεχτω, το "καλο" ψεμα αν θελεις, το οποιο εγω το ψαχνω γιατι με κανει να ελπιζω. Μιλησε στην ψυχη μου αυτο το παραμυθι, με τον ιδιο τροπο που μιλησε και η Ματιλντα, και αν ηταν αυτος ο σκοπος του συγγραφεα, τον πετυχε. Αν δεν ηταν, παλι πετυχε εμενα, γιατι ξεκινησα να διαβαζω ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΡΑΞΩ, και καταληγω να γραφω οτι μεχρι την τελευταια τελεια του βιβλιου εκλαιγα. Λεω τελικα να το κρατησω.
Να μην γραψω αλλο, αλλα να κλεισω με αυτο:
"ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ Ο ΚΕΡΑΤΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ".
Υ.Γ: Σταματηστε να κρινετε το τι διαβαζει ο καθενας, και κοιταξτε τι διαβαζετε εσεις, και κατα ποσο αντιμετωπιζετε με σεβασμο την "κακη" τεχνη.
Απο την αρχη ομως, να ξεμπερδεψουμε το κουβαρι.
Νομιζω ο Κορτω πανω κατω ειναι πλεον γνωστος σε ολους τους αναγνωστες στην Ελλαδα, καλως η κακως (και δε θα μπω στη διαδικασια να το κρινω αυτον και τους λογους που αρεσει η δεν αρεσει στον καθενα). Εγω, παλι, μαζι του ξεκινησα πολυ δυναμικα, το βιβλιο της Κατερινας αγγιξε μια ευαισθητη χορδη μου, πιο πριν ουτε ακουστα δεν τον ειχα.. Και μετα εγινε mainstream, μια λεξη που εχει φτασει να αποκτα αρνητικη χροια, αν και μεταξυ μας και εγω βλεπω Hollywood και ψοφαω και εαν αυτο με κανει mainstream, τι να γινει, so be it.
Και μετα ηταν καποια απο τα ευθυμογραφηματα του, που οκει, δεν τρελαθηκα κιολας, καποια ειχαν ενα fun, αλλα μεχρι εκει, δεν πεθανα και να γελαω την ωρα που το διαβαζα.
Και μετα ηταν το Μικρο Χρονικο Τρελας, το οποιο ναι μεν ηταν εξαιρετικο ως βιογραφια, ο Κορτω γενικα το εχει με την εξομολογηση και χειριζεται τις λεξεις με μαεστρια, αλλα το θεωρησα λιγο κουραστικο παρολη τη συγκινηση και την αληθεια του, γιατι πραγματικα θα ηθελα να δω μεχρι που μπορει να φτασει ως συγγραφεας σε κατι αλλο, σε ενα αλλο ειδος, περα απο τα τραυματα, τις εμμονες, και τον ερωτα του με τον συζυγο του.
Κι ετσι ειχα αποφασισει να μη διαβασω τη Ρενα, θεωρησα οτι ημουν υπερ-καλυμμενη με οσα ειχα διαβασει απο τον Κορτω μεχρι στιγμης, μεχρι που εφτασαν τα γενεθλια μου και μια φιλη, μου το εκανε δωρο και λεω ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΟΥ ΓΡΑΦΤΟ, θα το ξεπεταξω σε ενα διωρακι και θα το αλλαξω να παρω κατι αλλο(περα απο την πλακα ετσι εγινε!)Εχω διαβασει και κακες κριτικες στο ενδιαμεσο, οποτε ξεκιναω φουλ προκατειλημμενη να μη μου αρεσει και να γραψω κριτικη θαψιματος(συγνωμη κιολας αλλα δημοκρατια εχουμε και οταν εκθετεις την ζωη και την τεχνη σου πρεπει να εισαι προετοιμασμενος για ολα, οχι μονο να σου χαιδευουνε τα αυτια).
Ο λογος χειμαρρος και -παλι- εξομολογητικος, μια 12χρονη πουτανα, που εχει φτασει 80 και λεει σε εναν καποιον την ιστορια της. Να πω την αληθεια η ιστορια ειναι οντως απιστευτη αν την εξετασεις κυριολεκτικα, δηλαδη ειναι μαλλον αδυνατο μια γυναικα να ηταν πορνη, φιλανθρωπος, κομμουνιστρια, αντιστασιακη , να εχει κανει εξορια, να εχει παθει καρκινο, να ειναι και μπαισεξουαλ, να ειναι και ερωτευμενη με τη ζωη, να της εχουν τυχει τα χιλια μυρια κακα στη ζωη της και να ζει στα 80 της να διηγειται τη ζωη της σαν παραμυθακι. Και μααααααλλον υπαρχουν καποιες ιστορικες ανακριβειες στις λεπτομερειες, αλλα δεν με νοιαζει ��ιατι η Ρενα δεν γραφει πουθενα "ιστορικο μυθιστορημα", δεν σε κοροιδευει, οποτε εγω τουλαχιστον, δεν ενιωσα την αναγκη να ανοιξω την εγκυκλοπαιδεια να διασταυρωσω ημερομηνιες- αν και το πτυχιο μου Ιστορικος θα γραφει επανω.
Για μενα η Ρενα ηταν 20 ιστοριες διαφορετικων ανθρωπων , μαζεμενες σε μια για χαρη της αναγνωστικης πλανης. Και αυτη ειναι η μονη πλανη που μπορω να δεχτω, το "καλο" ψεμα αν θελεις, το οποιο εγω το ψαχνω γιατι με κανει να ελπιζω. Μιλησε στην ψυχη μου αυτο το παραμυθι, με τον ιδιο τροπο που μιλησε και η Ματιλντα, και αν ηταν αυτος ο σκοπος του συγγραφεα, τον πετυχε. Αν δεν ηταν, παλι πετυχε εμενα, γιατι ξεκινησα να διαβαζω ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΡΑΞΩ, και καταληγω να γραφω οτι μεχρι την τελευταια τελεια του βιβλιου εκλαιγα. Λεω τελικα να το κρατησω.
Να μην γραψω αλλο, αλλα να κλεισω με αυτο:
"ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ Ο ΚΕΡΑΤΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ".
Υ.Γ: Σταματηστε να κρινετε το τι διαβαζει ο καθενας, και κοιταξτε τι διαβαζετε εσεις, και κατα ποσο αντιμετωπιζετε με σεβασμο την "κακη" τεχνη.
May 28, 2017
Αυτο το βιβλιο ειναι η ζωή!
Ο συγγραφέας περίτεχνα διηγείται τη ζωή της Ρένας οπως αυτη την έζησε κατα τη διαρκεια του 20ου αιώνα, με στοιχεία μυθοπλασιας να αναμειγνύονται με αληθινά πρόσωπα και γεγονότα. Φτάνοντας στο τελος, αναρωτιέσαι πως μια αγράμματη γυναίκα εχει την ικανότητα να "διαβάζει" με τόση ευκολία εναν κοσμο που οι "μορφωμένοι" υπόλοιποι αδυνατούν.
Ο συγγραφέας περίτεχνα διηγείται τη ζωή της Ρένας οπως αυτη την έζησε κατα τη διαρκεια του 20ου αιώνα, με στοιχεία μυθοπλασιας να αναμειγνύονται με αληθινά πρόσωπα και γεγονότα. Φτάνοντας στο τελος, αναρωτιέσαι πως μια αγράμματη γυναίκα εχει την ικανότητα να "διαβάζει" με τόση ευκολία εναν κοσμο που οι "μορφωμένοι" υπόλοιποι αδυνατούν.
May 23, 2017
Διαφορετικό από τα μέχρι τώρα βιβλία του Αύγουστο Κορτώ, με πολλές πινελιές ιστορίας. Αρκετά ενδιαφέρον μέχρι το τέλος
June 9, 2018
https://georgette60.blogspot.com/2018...
Η γνωστή ρεαλιστική,χιουμοριστική,μέσα από ένα παιχνίδι λέξεων,γραφή του κ.Κορτώ που αποτυπώνει την ιστορία μίας ιερόδουλης της Ρένας σκαλίζοντας την μνήμη της,με αφηγηματικό τρόπο στο πρώτο πρόσωπο και με ωραίες εικόνες.Ιστορία που δεν έχει ,βέβαια, πρωτότυπα στοιχεία,αλλά οι λεπτομέρειες της ζωής της,η ταραγμένη πολιτική που επικρατούσε εκείνη την εποχή και με διάφορα ιστορικά γεγονότα σε μία παλιά Αθήνα (πρωτίστως) μας περνά τα ανάμεικτα συναισθήματα που αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος μέσα σε μία κοινωνία όπου συμβιώνουν οι αδυναμίες, ο έρωτας,ο φόβος, ο πόνος και πολλά άλλα.Παρ’όλο που βρήκα κοινά στοιχεία με άλλα του βιβλία και θέματα επαναλαμβανόμενα,θεωρώ ότι περνά πολλά κοινωνικά μηνύματα.
Η γνωστή ρεαλιστική,χιουμοριστική,μέσα από ένα παιχνίδι λέξεων,γραφή του κ.Κορτώ που αποτυπώνει την ιστορία μίας ιερόδουλης της Ρένας σκαλίζοντας την μνήμη της,με αφηγηματικό τρόπο στο πρώτο πρόσωπο και με ωραίες εικόνες.Ιστορία που δεν έχει ,βέβαια, πρωτότυπα στοιχεία,αλλά οι λεπτομέρειες της ζωής της,η ταραγμένη πολιτική που επικρατούσε εκείνη την εποχή και με διάφορα ιστορικά γεγονότα σε μία παλιά Αθήνα (πρωτίστως) μας περνά τα ανάμεικτα συναισθήματα που αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος μέσα σε μία κοινωνία όπου συμβιώνουν οι αδυναμίες, ο έρωτας,ο φόβος, ο πόνος και πολλά άλλα.Παρ’όλο που βρήκα κοινά στοιχεία με άλλα του βιβλία και θέματα επαναλαμβανόμενα,θεωρώ ότι περνά πολλά κοινωνικά μηνύματα.
Displaying 1 - 30 of 107 reviews