Επιστήμη και Διαλογισμός

by Martin Heidegger

Το συγκεκριμένο κείμενο «Επιστήμη και Διαλογισμός» παρουσιάζει τα στοιχεία εκείνα που χαρακτηρίζουν τον μετά-τη-στροφή Χάιντεγγερ: Την έντονη χρήση της ετυμολογίας, την αναφορά στην ιστορία της μεταφυσικής από την αρχαιότητα ως τη νεωτερικότητα και το «παρόν» έστω της περίτεχνης (δόλιας για άλλους) αξιοποίησης της πολυσημίας των όρων στα πλαίσια μιας Ερμηνευτικής (Hermeneutik) του Είναι και της αλήθειας. Η σχέση Επιστήμης/ Διαλογισμού που αποτελεί το στοχαστικό «αντικείμενο» του κειμένου δεν ερευνάται ιστοριογραφικά και περιγραφικά αλλά αποκλειστικά με τη βοήθεια αυτής της απο-δομητικής ερμηνευτικής της αλήθειας που είναι ταυτόχρονα μια οργανωμένη επίθεση του Χάιντεγγερ στα «αυτονόητα» και τα «αστόχαστα» της νεωτερικής ιστορικής και πολιτιστικής μας συνθήκης («αυτονόητα» εργαλειακότητας, επιστημονισμού κλπ.). Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στη συνάντησή μας με το χαϊντεγγεριανό κείμενο αφορούν περισσότερο την παράξενη «δομή» του, τον τρόπο που οργανώνεται η επιχειρηματολογία του και λιγότερο τον δυσνόητο χαρακτήρα της «ανάλυσης».

40 pages, Paperback

Published April 1, 2005

About the author

Martin Heidegger (1889-1976) was a German philosopher whose work is perhaps most readily associated with phenomenology and existentialism, although his thinking should be identified as part of such philosophical movements only with extreme care and qualification. His ideas have exerted a seminal influence on the development of contemporary European philosophy. They have also had an impact far beyond philosophy, for example in architectural theory (see e.g., Sharr 2007), literary criticism (see e.g., Ziarek 1989), theology (see e.g., Caputo 1993), psychotherapy (see e.g., Binswanger 1943/1964, Guignon 1993) and cognitive science (see e.g., Dreyfus 1992, 2008; Wheeler 2005; Kiverstein and Wheeler forthcoming).

Reviews

[Anna Kondyli · Rating 5 out of 5]

Μια προσπάθεια αποσαφήνισης του όρου «επιστήμη» , η σχέση της με το πραγματικό, το θεωρητικό και το αντικειμενικό/υποκειμενικό στοιχείο. Το πιο ενδιαφέρον κατ’εμε είναι η προσπάθεια απόδειξης σημασιολογικων-μορφολογικών και ετυμολογικων σχέσεων μεταξύ της αρχαίας ελληνικής και της γερμανικής γλώσσας ως προς τους φιλοσοφικούς όρους.

[Panos Chronis · Rating 4 out of 5]

Ένα κείμενο που ξεδιπλώνεται σαν τον προφορικό λόγο μιας ομιλίας, αναλυτικό (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου "ανά-λυσις", όχι προς το συμφέρον του "ανατέμνω" δηλαδή της μείωσης των πραγμάτων σε μικρότερες ή ξεχωριστές μονάδες όπως στις φυσικές επιστήμες, αλλά για το σκοπό μιας πιο ελεύθερης προοπτικής («λύω») προς την πρωτότυπη έννοια των πραγμάτων, την απελευθέρωση.
Η γλώσσα κι η γραφή του Heidegger συχνά μοιάζουν δύσκολα στην κατανόησή τους, είναι όμως εξαιρετικά επεξηγηματικά, συναφή και συνεπή σε αυτό που θέλουν να μεταδώσουν. Αν αναζητήσει κανείς σε αυτά απλές γραμμικές εξηγήσεις, τότε ίσως η ανάγνωση των κειμένων του Heidegger, να καταστεί αδύνατη.