Αγάπη μου, Σ’ ένα βιβλιοπωλείο τις προάλλες ανάμεσα σε μυριάδες στοίβες βιβλίων ατάκτως ερριμμένων σε αλουμινένια ράφια κι ανάμεσα σε μπάμπουσκες, γυαλιστερές καρτ ποστάλ και στυλό Πάρκερ σε γυάλινες βιτρίνες
βρήκα ένα βιβλίο που έλεγε πως ο Σταντάλ έμαθε να γράφει λιτά διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τις διαταγές του Ναπολέοντα στη μάχη
και πως ο Καρτέσιος πέθανε από εξάντληση γιατί ξυπνούσε καθημερινά στις πέντε τα χαράματα να κάνει μάθημα φιλοσοφίας στην πριγκίπισσα της Σουηδίας
και πως τα πτώματα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έζεχναν, γεμάτα ψείρες, εκζέματα και πύον –κι ας μην ανήκαν σε στρατιώτες.
Αγάπη μου, Ένας άνδρας με προσπέρασε εχθές στο δρόμο, ήταν πάνω από ογδόντα. Φορούσε ένα χοντρό πουλόβερ πολυκαιρισμένο, με ρόμβους σε φιστικί, καφέ και γκρι κι ένα νάιλον μπουφάν, με νάιλον επένδυση κι ένα από αυτά τα παντελόνια που μένουν ατσαλάκωτα και μπεζ. Μόλις είχα μπει
στο πάρκο των Κοσμοναυτών, με το σφυροδρέπανο στην είσοδο να φωτίζεται μια μπλε, μια πράσινο, μια κόκκινο –σαν ντισκομπάλα. Πίσω απ’ την πλάτη του χάλκινοι εργάτες κι εργάτριες σήκωναν στάχυα δέκα μέτρα ύψος και πιτσιρίκια έκαναν ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες και ροζ κράνη.
Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε φιλοσοφία και πολιτική θεωρία στο London School of Economics και στο King's College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο East Anglia. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στη "Νέα Εστία", την "Ποιητική", το "The Books' Journal", το "Poetry International" και το "Poetry Review". Γράφει στα αγγλικά και τα ελληνικά και μεταφράζει από τα αγγλικά και τα νορβηγικά. Από κοινού με τους Κατερίνα Σχινά, Βαγγέλη Χατζηβασιλείου και Σπύρο Γιανναρά, συμμετείχε, τον Νοέμβριο του 2014, στους συντελεστές του β' κύκλου της εκπομπής "Βιβλία στο Κουτί" από τη ΝΕΡΙΤ.
Εαν τα Αστικά Ερείπια διαθέτουν μια ορμή και εναν ανατρεπτικό διαλογο, η Επιστροφή των νεκρών ακολουθει μια ωριμότητα -διολου επιτηδευμένη- που είναι φυσικό επακόλουθο των αποτελεσματων του Ευρωπαικού και παγκόσμιου γιγνεσθαι. Στους εσωτερικούς μονολογους με τους "νεκρους" (είτε ζωντες είτε τεθνεώτες) η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, βάζει το χέρι και αγγίζει τις πληγές του χθες και του σήμερα, καθώς και των προσωπικων απωλειών από την εποχή των αστικών ερειπίων έως την εποχή της επιστροφής των νεκρών.
Η "Επιστροφή των νεκρών" είναι η λυρική εποπτεία της πρόσφατης ανθρώπινης ιστορίας, αλλά και του παρόντος και του μέλλοντος μέσα από ονειρικές εικόνες και ψύχραιμη αφηγηματική φόρμα. Τι ζητούνε, όμως, οι νεκροί που επιστρέφουν; “αν μάθανε οι ζωντανοί/ να ζουν μετά τον πόλεμο», λέει η ποιήτρια και αυτή είναι η υπαρξιακή και πολιτική ουσία του βιβλίου της. Γιατι η ποιήτρια γνωρίζει καλά πως ρόλος της δεν είναι να πείσει, αλλά να παρακινήσει. Ποιήματα για την οικονομική κρίση, για το σκανδιναβικό μοντέλο σωφρονισμού, την απάτη της οργανωμένης θρησκείας και της εξουσίας της, τα εγκλήματα της αμερικάνικης πολεμικής μηχανής, αλλά και το ξερίζωμα των Σύρων προσφύγων από το ματοκύλισμα της χώρας τους εναλλάσσονται με εξαίσια ποίηματα αστικού τοπίου και έρωτα. Μέσα σε αυτά και το εξαιρετικό "Γράμμα από τη Μόσχα"
"στο πάρκο των Κοσμοναυτών, με το σφυροδρέπανο στην είσοδο να φωτίζεται μια μπλε, μια πράσινο, μια κόκκινο -σαν ντισκομπάλα. Πίσω απ’ την πλάτη του χάλκινοι εργάτες κι εργάτριες σήκωναν στάχυα δέκα μέτρα ύψος και πιτσιρίκια έκαναν ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες και ροζ κράνη.
όπου παραθέτει με έντονα Pop στοιχεία (νάιλον μπουφάν με επένδυση, σφυροδρέπανα με νέον φώτα, ροζ ποδηλατικά κράνη), αλλά και με εικόνες της παραγωγικής διαδικασίας, της εργασίας στην πρώην ΕΣΣΔ (τους δεκατρείς χιλιάδες εθελοντές της Κομσομόλ/ και τους τόνους χώματος που κουβάλησαν σε κα-/ ρότσια με τα χέρια σκάβοντας το) στο ονειρικό ποιητικό της σύμπαν την πρώτη προσπάθεια σοσιαλιστικής οικοδόμησης κατά τον προηγούμενο αιώνα με κριτικό μάτι.
Η συλλογή αυτή κέρδισε το 2018 το Κρατικό βραβείο ποίησης δίκαια.