In Vals alarm toont Menno Oosterhoff wat er omgaat in mensen met een dwangstoornis. Hij put daarbij niet alleen uit zijn kennis als psychiater, maar ook uit zijn eigen ervaringen als dwangpatiënt.
De dwangstoornis is vooral bekend als smetvrees of controledwang, maar er zijn veel meer, vaak intrigerende verschijningsvormen. Ongewenste voorstellingen van agressieve of seksuele aard, permanente angst een ongeluk te veroorzaken, allergie voor onvolledigheid of eindeloos herhalen van zetten.
Vals alarm verweeft Oosterhoffs eigen verhaal - hij heeft al veertig jaar een dwangstoornis - met de verhalen uit zijn praktijk. Het resultaat is een levendig, informatief en soms geestig portret van de dwangstoornis in al haar facetten.
Menno Oosterhoff is (kinder- en jeugd)psychiater bij een grote GGZinstelling. Hij is initiatiefnemer van het OCD-netwerk, www.dwang.eu en schrijft columns in Medisch Contact over dwang, maar ook over andere thema's uit de gezondheidszorg. In 2015 kreeg hij een eervolle vermelding bij de Psyche Mediaprijs voor zijn bevlogenheid om begrip te vragen voor psychische problemen. Hij is getrouwd en heeft drie kinderen.
Dit boek is oprecht interessant leesvoer. Dit zeg ik als psycholoog omdat ik dit een lastige diagnose vind om te behandelen. Daarom vind ik het ook zo waardevol dat het is geschreven door een psychiater die er zelf aan lijdt! En het leest als een trein, het is geen saai droog feitenboek. Sterker nog, ik heb het al aangeraden aan mijn eigen patiënten :)
Ik vond dit een ontzettend verhelderend en omvangrijk boek over dwang. Het maakt duidelijk hoeveel verschijningsvormen er zijn en dat het voor iedereen anders is. Daarbij maken de ervaringen van de schrijver zelf mooi inzichtelijk hoe het voelt. Het hoofdstuk geschreven door zijn vrouw vond ik een ijzersterke toevoeging. Het biedt een eerlijk beeld van hoe het is om met hem te leven, wat echt niet makkelijk zal zijn, en er spreekt tegelijk ontzettend veel liefde en waardering voor de persoon uit. Kortom, dwang kent vele gezichten en ik denk dat het vooral belangrijk is de persoon te blijven zien die ermee worstelt. Ik denk dat dit boek daarbij kan helpen.
Mooi kijkje in het hoofd van een dwangpatient die ook nog eens psychiater is. Hierdoor echt een mooie verbinding tussen theorie en praktijk. Het hoofdstuk geschreven door zijn vrouw is echt een mooie toevoeging!
Heel erg tevreden van dit boek. Hoewel veel zaken voor een dwanger gekend zullen zijn is het boek zo geschreven dat het toch regelmatig nieuwe inzichten aanreikt. Alle facetten van de aandoening komen aan bod alsook inzicht in de partnerrelatie. Een aanrader, zelfs voor mensen die al een traject er op zitten hebben!
Ik vond het een interessant boek en het is heel fijn dat er stukjes ervaringen van andere mensen doorheen zitten om het begrijpelijk te maken. Wel vond ik het soms heel langdradig wat ik ergens ook lullig vind om te zeggen omdat het te wijden is aan de dwang van de schrijver. Daarnaast heb ik toch weer ervaren dat informatieve boeken niet echt iets voor mij zijn.
De auteur deelt inzichten over dwangstoornis die van grote waarde kunnen zijn voor wie ermee te maken krijgt in zijn of haar leven, en hij doet dit kundig vanuit ervaring als behandelaar, maar maakt het ook invoelbaar vanuit zijn eigen ervaringen als iemand die zelf dwangstoornis heeft beleefd. Dat is best uniek. En daarnaast kan hij ook nog eens goed schrijven.
Lee Bear schreef eerder een goed boek over dwang (Het Duiveltje van de Geest, ook aan te raden), maar het boek van Menno Oosterhoff is zo mogelijk nog effectiever in het aanreiken van lessen over omgaan met dwangmatige onrust.
Het boek balanceert mooi tussen het tonen van oprecht begrip, compassie en erkenning van de soms zware uitdagingen van de vele vormen van dwangproblematiek, ondersteund door voorbeelden, en daar tegenover het schenken van hoop en aanmoediging.
Het boek is natuurlijk niet perfect of allesomvattend (dat zou de auteur waarschijnlijk ook beamen).
Maar Vals Alarm bevat wijsheden die waardevol kunnen zijn voor mensen met dwangklachten, mensen die mensen kennen met dwangklachten (ook de vrouw van de auteur komt aan het woord), en mensen die mensen behandelen met dwangklachten, maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in de mooie inzichten die Menno Oosterhoff dankzij dwang verworven heeft.
Zelfs existentiële thema’s komen aan bod. Want voor mij was Vals Alarm in de kern een tekst die gaat over leren loslaten, en het kweken van vertrouwen. En in die zin is het volgens mij voor iedereen het lezen waard.
‘’Waarom staat er een tuinschepje op de kaft?’’, vroeg een vriend me toen hij mij dit boek zag lezen. ‘’Omdat sommige mensen er dagen last van kunnen hebben als ze hun tuinschepje kwijt zijn,’’ antwoordde ik.
Ik vond het intrigerend om te lezen wat voor (dwang)gedachten mensen kunnen hebben. ‘Heb ik dat plakbandje wel in de vuilnisbak gegooid’, ‘Zou ik toch echt niet iemand hebben aangereden?’, ‘Als ik de wc niet op een bepaalde manier doorspoel, gebeurt er iets heel ergs’.
Menno Oosterhoff geeft talloze voorbeelden. Ze worden uitgebreid en op begripvolle en respectvolle manier beschreven. Daarmee is Vals alarm niet alleen een heel waardevol, maar ook ontzettend liefdevol boek.
[Gelezen met grote waardering en liefde voor een anonieme vriend. Wat leef je dapper.]
Bijzonder dat Menno je zo dichtbij laat komen. Daarnaast helpen de vele voorbeelden en metaforen zeker bij het inzicht. Het hoofdstuk dat door Dineke werd geschreven was een fijne toevoeging: het hebben of degene zijn die er naast staat zijn toch twee heel verschillende dingen. Aanrader!
Een feest der herkenning. Een inkijkje in het hoofd van een lotgenoot. Veel uitleg, vrij van stereotypen en toch onderhoudend en bij vlagen geestig om te lezen.
Dr. Oosterhoff biedt als hulpverlener én als patiënt zoveel informatie rond dwang. Zijn ervaringen en de ervaringen van patiënten tonen mensen met dwang dat ze zich niet hoeven te schamen. Dat ze niet de enige zijn.
Een intermezzo in het boek toont de reis van een persoon met dwang goed aan: Odysseus moet met zijn bemanning langs de eilandjes varen waar de Sirenen zich bevonden. Sirenen zingen zo onweerstaanbaar mooi dat iedereen die hun gezang hoort er naartoe getrokken wordt, waardoor vele schepen tegen de rotsen knalden. Odysseus vroeg zijn bemanning daarom om wax in hun oren te stoppen zodat ze de Sirenen niet konden horen. Zelf bond hij zich vast aan de mast van het schip en gaf zijn bemanning het bevel om niet op zijn mogelijke smeekbedes in te gaan. Hij kon de Sirenen wel horen en schreeuwde dat zijn bemanning hem moest loslaten. De bemanning hoorde hem niet en de boot passeerde de Sirenen zonder toe te geven aan hun roep, waarna de Sze hun macht verloren en rotsen werden.
Dit verhaal toont aan hoe dwang werkt en hoe patiënten er met dank aan hun behandeling leren kiezen om niet toe te geven aan dwang.
Een helder boek, dat goed inzicht geeft in de belevingswereld van iemand met angst- en/of dwangstoornis, en een goede steun is voor hen die OCD hebben, of vermoeden het te hebben.
Ik heb zelf een angststoornis, en ik heb geloof ik nog nooit zoveel passages aangestreept als in dit boek. Boeken over psychologische- en psychiatrische aandoeningen hebben soms de neiging om over patienten te praten alsof ze van een andere planeet komen - dat gebeurt in dit boek zeker niet.
Als ik één nadeel zie, is dat het boek regelmatig in herhaling valt - maar ik begrijp ook wel weer waarom: ervaring leert dat mensen met OCD moeite hebben te accepteren dat hun angsten en impulsen niet uniek zijn, en niet wijzen op verborgen wensen. Dus is het niet slecht om bepaalde informatie te blijven herhalen.
Mocht je zelf mogelijk worstelen met beangstigende gedachten en/of dwang, lees rustig dit boek, en overweeg daarna wellicht om professionele hulp te zoeken. Het is niet nodig om in stilte te lijden, er kan echt iets aan gedaan worden.
Een goed en inzichtgevend boek over dwangstoornissen. Sommige delen wel taai, vooral omdat mijn nieuwsgierigheid hem vooral zat in een ervaringsverhaal van iemand met een ernstige psychische stoornis die hoogfunctionerend (succesvol psychiater, schrijver, partner, kinderen, etc.) is. Klinkt oneerbiedig, maar de andere gevallen ken ik wel. Die hoofdstukken vond ik het interessantst, alsmede wanneer zijn vrouw aan het woord kwam.
Oosterhoffs vlotte stijl is pakkend, bijvoorbeeld, over zijn vakantie: “Meteen komt de gedachte in me op: ik moet dit vaker doen, ik wil het Wad leren kennen, in alle seizoenen en bij alle weertypes, ik wil er boeken over lezen, boeken over schrijven. ‘We gaan dit vaker doen,’ zeg ik tegen mijn vrouw. Ik vertel haar al mijn plannen. ‘Ik wil veel vaker naar het Wad.’ ‘We zíjn op het Wad,’ zegt ze droogjes.”
"Vals Alarm" is een interessant boek, waarmee Menno Oosterhoff zich kwetsbaar opstelt. Naast materiedeskundige is de auteur namelijk ook ervaringsdeskundige. Het boek is breed opgezet en bevat veel voorbeelden uit de praktijk. Waar eerst de ervaringsdeskundige vooral aan het woord is in het boek, verplaatst die hoofdrol zich gaandeweg naar de materiedeskundige. De manier waarop dwang kan worden overwonnen, wordt door Oosterhoff goed beschreven. De mogelijke oorzaken van een dwangstoornis hadden wat mij betreft nog wat diepdaander belicht mogen worden.
Mooi boek. In alle eerlijkheid een aantal hoofdstukken overgeslagen omdat die teveel op detailniveau inzoomden. Indrukwekkend hoe Oosterhoff schakelt tussen zijn persoonlijke ervaringen en medische kennis, en die met elkaar verbindt. Het meta-perspectief op het schrijfproces van het boek zelf en hoe de lezer dát dan weer zou interpreteren geeft nog een extra illustratie van de beklemmendheid en gelaagdheid van een dergelijke dwangstoornis.
Een “must read” voor psychologen en voor cliënten eigenlijk ook. De rode draad blijkt, zoals in elke therapie, het aangaan van het ongemak dat het leven per definitie met zich meebrengt. Mooie, leerzame voorbeelden en ook heel menselijk gemaakt: dwang is uit de hand gelopen gedrag met betrekking tot vrij menselijke drijfveren.
Chaotisch en raakt soms de draad kwijt. Maar past bij Menno als schrijver met dwang. Veel interessante en leerzame informatie. Had wel veel compacter gekunt.