Βάλτοι μες στην ομίχλη, σπίτια τιμωρίας ορθωμένα στο χιόνι, δωμάτια κλειδωμένα, μυστικά, κοριτσάκια που γαληνεύουν τσακισμένους άντρες, νεαρά αγόρια που μοιάζουν στη νεκρή τους μητέρα και οικειοποιούνται την εμφάνισή της, γυναίκες άστεγες που υποκύπτουν ή εξουσιάζουν τους ευεργέτες τους, άντρες παράφορα ερωτευμένοι, διαφθορείς, δυναμικές γιαγιάδες, ήρωες που παλεύουν με το βαρύ τους αίμα, με το ένστικτο της ζωής και του θανάτου, με τον θηριώδη έρωτα για τον άλλον.
Στο βιβλίο της Μαρίας Κουγιουμτζή οι άνθρωποι ανταμώνουν ή χωρίζονται, με ανάλαφρα ή βίαια αγγίγματα. Αγγίγματα όλων των ειδών, ερωτικά, σεξουαλικά, κοινωνικά, πολιτικά, μυστήρια. Σχέσεις τρυφερές, άγριες, παθιασμένες, σε καιρό ειρήνης και σε καιρό πολέμου. Ανάγκες ανθρώπινες και ανάγκες απάνθρωπες. Ένα κοίταγμα που μέσα από την αγριάδα του απλώνει το χέρι και χαϊδεύει τους αδύναμους και τους γονατισμένους, αλλά και αυτούς που ίπτανται στον αέρα, τους ασυμβίβαστους, τους φτερωτούς με τα κρυμμένα φτερά.
Ένα βιβλίο με πολλές διαφορετικές ιστορίες άλλες συγκινητικές, άλλες τρομακτικές και κάποιες άλλες που σε κάνουν να σκεφτείς. Ένα βιβλίο γεμάτο αλήθειες. το καλύτερο απόσπασμα για εμένα είναι το εξής: Από τι είναι κατασκευασμενη η ελπίδα και δεν εγκαταλείπει την μάχη ενώ είναι χαμένη; και τα λόγια, τι δύναμη έχουν τα λόγια; τα ακούς να σου υπόσχονται και να σε πείθουν ενώ το ξέρεις ότι ψεύδονται. Το ξέρεις πως σε ξεγελούν, μα είναι το γλυκό το γέλασμα..