بزرگترین نکته راجع به متن در وهلهی اول ، صبر و حوصلهی نویسنده است. جزئیات با حوصله و دقتی که نشونه ی یه جور شور و وسواس ان روی هم چیده شدن. داستان یک دانشجوی خانم توی تهران لاجون و تکه پاره شدهی بعد از انقلاب. به جا و جذاب . الان که فعل «دانشجو بودن» یه افادهی مسخره و لوده است، خوندن این داستان ها و رفتن به اون تاریخ و حال واحوال ها قطعا کیف میده.( البته که داستان شخصیت محوره و بیشتر درگیر عواطف و خاطرات ناهید میشیم تا وقایع اجتماعی)
اتفاقات داستان، حول محور ناهید میگذره، ناهید و دوستانش در خوابگاه. انتخاب خوابگاه به عنوان فضای داستان باعث شده دست نویسنده در معرفی کردن کاراکترهای متنوع باز باشه. زری فرخنده مینا شیرین و ... هرکدوم نماینده خطهای از ایران و فرهنگ خاصی هستن که اگرچه کم و گذرا اما نقش خودشون برای شناساندن کمی از فرهنگ رو بازی میکنن. انتخاب دوره زمانی بعد از انقلاب (جایی کهبه قول سیمین ماه عسل انقلاب تموم شده) و دیدن ناآرومیها و اختلاف نظرهای بعد، انتخاب جالبیه (اگرچه نمیدونم اگر در دروه دیگری بود چه تفاوتی میکرد و کارکرد این دوره در داستان چی بود) روی هم رفته داستانی بود که به دلیل تعدد شخصیت، سرعت روند اتفاقات و ریتم تند و پرتپش، جذابیت خودش رو تا صفحات آخر برای من حفظ کرد.