Ένα πράμα έπρεπε να κάνει ο αδερφός σου: Να τσιμεντάρει το Αιγαίο. Τότε θα ήταν μέγας. Όλο τσιμέντο! Αιγαιοπελαγίτικο μπετόν! Μπορούσε, δεν μπορούσε; Όλο τον κόσμο κατέκτησε, γοργόνα. Ας ήταν απλώς ένας μέγας μπετατζής. Τότε θα τον παραδεχόμουνα. Να τρέχουν προσφυγόπουλα απ’ το ένα νησί στ’ άλλο. Να παίζουνε ποδόσφαιρο ανάμεσα απ’ τα Ίμια. Να κάνουν σούζες με ποδήλατα πηγαίνοντας προς Νάξο, Πάρο. Να βάζαμε και τίποτα διόδια. Σίγουρα κάτι θα βγάζαμε. Αυτή, ρε, θα ήταν η πραγματική Εγνατία! Ναι ρε! Κι εγώ να ήμουν σταθμάρχης, ρε γοργόνα. Σε κάποιον αιγαιοπελαγίτικο σιδηροδρομικό σταθμό.
Μόλις τελείωσα το πρώτο βιβλίο του Παναγιώτη Γκούβερη με ένα όμορφο εξώφυλλο του Θάνου Γκιώνη ( Μην κλαις ρε γοργόνα) από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. με συγκίνησε πολύ ένα βιβλίο καλογραμμένο δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου πριν το τελειώσεις όλο . το βιβλίο επίκαιρο με τις σημερινές καταστάσεις και προβλήματα που τολμάει να αγγίξει, να αγγίξει τις πληγές μας .χίλια μπράβο Παναγιώτη και σε αλλά εύχομαι και γρήγορα. Καλοτάξιδο
This entire review has been hidden because of spoilers.