Ο αρχιερέας ζήτησε έναν πυρσό κι ένας από τους δούλους τού τον προσέφερε· ο Οσαχάρ έβαλε φωτιά στο ανθρώπινο δέρμα προσευχόμενος πιο δυνατά στον άρχοντα του. Η ταγκή οσμή της ανθρώπινης σάρκας που καιγόταν τους έπνιξε. Οι πάπυροι λαμπάδιασαν αμέσως και το βαρύ πρόσωπο του Οσαχάρ φωτίστηκε από την λάμψη, χαμογελαστό μέσα στο ημίφως.
Ο Γιώργος Κωστόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, ένα καλοκαίρι στις αρχές της δεκαετίας του '80. Πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στη Νέα Σμύρνη, παίζοντας, ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας ό,τι έπεφτε στα χέρια του. Φανατικός αναγνώστης βιβλίων φαντασίας και τρόμου γενικότερα και λάτρης του Στίβεν Κινγκ ειδικότερα, αποφάσισε να καταγράψει κάποιους από τους εφιάλτες του με την μορφή μικρών ιστοριών και αργότερα να τις εξελίξει σε βιβλία, θέλοντας να μοιραστεί με αυτό τον τρόπο τα δυστοπικά τοπία των ονείρων του. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα μυθιστορήματα και τρεις νουβέλες, ενώ έχει συμμετάσχει σε αρκετές συλλογές. Στις διακρίσεις του περιλαμβάνεται η πρώτη θέση στην κατηγορία Διήγημα Τρόμου του διαγωνισμού Larry Niven 2013, καθώς και η τρίτη θέση στα βραβεία Everlies 2022 στην κατηγορία Καλύτερο Βιβλίο Τρόμου με το μυθιστόρημα "Το Βασίλειο Των Σκιών".
Από το καλοκαίρι του 2018 διατηρεί το blog https://darkrealmofshadows.blogspot.com/ όπου ανεβάζει διάφορα διηγήματα (σε άτακτα χρονικά διαστήματα), καθώς επίσης και ολοκληρωμένα έργα κάθε Αύγουστο, σε διαφορετικό format το καθένα. Υπό τον γενικό τίτλο 30 Nights έχουν παρουσιαστεί στο κοινό τα εξής: ☆ Νυχτερινή Φωνή (2018) ☆ After Life Foundation (2019) ☆ Το Τελευταίο Ταξίδι Του Κρισταμπέλα (2020) ☆ Ονειροναύτες (2021) ☆ Άδειος Κόσμος (2022) ☆ Κρυφές Μεταδόσεις-Ρέκβιεμ Για Έναν Κόσμο (2023) ☆ Ο Κήπος του Μεσονυκτίου (2024) ☆ Οι Σιωπηλές Πόλεις (2025)
Παράλληλα, από το 2016 δουλεύει πάνω στο 13τομο scifi έργο του που έχει τον γενικό τίτλο "Τα Χρονικά της Αστροκρατορίας".
Πολύ συμπαθητική ιστορία από τον Κωστόπουλο με την αιγυπτιακή θεματολογία να διανθίζεται με κοσμικό τρόμο. Δεν είναι ότι μιλάμε για κάτι πρωτοποριακό, αλλά η εξαιρετική γραφή και δυο τρεις δυνατές εικόνες κάνουν τη Μαύρη Πυραμίδα ένα από τα πολλά ποιοτικά γραπτά του συγγραφέα.
ΑΝΑΧΣΟΥΝΑΜΟΎΝ! (κάποιες σκέψεις για τη ‘’Μαύρη Πυραμίδα’’ του Γιώργου Κωστόπουλου)
Πάντα με έλκυε το μυστήριο της Αρχαίας Αιγύπτου. Από τον Ιντιάνα Τζόουνς και την Μούμια με τον Φρέιζερ, από την Μούμια του Στόκερ και της Ράις, μέχρι την σύγχρονη Μούμια με τον Τομ Κρουζ και τα παιχνίδια με την Λάρα Κρόφτ. Αργότερα, όταν ξεκίνησε στα 16 το κόλλημα με την βικτωριανή εποχή, που μέχρι σήμερα καλά κρατεί, βλέποντας ότι η Αιγυπτιομανία ήταν ότι πιο ιν, ένιωσα πραγματικά ότι εκείνη η εποχή τα είχε όλα τελικά!
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι σφηνάκι. Αν σας άρεσε ο ‘’Υπηρέτης των Οστών’’ της Αν Ράις, τότε αυτό εδώ, προσφέρει την ίδια εμπειρία, μα μόνο το ζουμί και δίχως τις σάλτσες.
Ένα βλάσφημο τελετουργικό, μία κηδεία και ένα ανατρεπτικό τέλος, σαν όλα αυτά που μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας. Είναι μικρό σε όγκο, πραγματικό σφηνάκι, και διαβάζεται μονορούφι.
Θα το πρότεινα, αφότου κάποιος έχει διαβάσει Εξιλέωση και Σμιθ, θα έλεγα να μην ξεκινήσει από εδώ κάποιος με την ανάγνωση του Κωστόπουλου. Από την άλλη όμως, αν αγαπάτε κι εσείς την Αίγυπτο, τότε αυτό είναι το βιβλίο για εσάς.
Γιώργο, σε συγχαίρω για την ατμόσφαιρα που δημιούργησες, για μία εποχή τόσο παλαιή μα καθόλου ξεχασμένη!