ไม่มีใครเป็นเจ้าของดวงอาทิตย์

by ปอ เปรมสำราญ

ไม่เคยมีใครเป็นเจ้าของ ‘ความรัก’ และเราไม่ควรเป็นเจ้าของกันและกัน

ในทุกความสัมพันธ์ เราทำได้เพียง เรียนรู้กันและกัน แบ่งปัน จดจำ ทำความเข้าใจ ยอมรับ และปล่อยผ่าน สิ่งเหล่านี้เหมือนวัฏจักรของสิ่งมีชีวิตภายใต้อาทิตย์ดวงเดียวกัน รอคอยห้วงกาลเวลาการเติบโตเบ่งบานและร่วงหล่น

รวมเรื่องสั้น I've never met a SUNSET I didn't like. “ไม่มีใครเป็นเจ้าของดวงอาทิตย์” เล่าถึงจักรวาลความสัมพันธ์ของเพื่อนรัก คนรัก และคนที่ไม่ได้รัก เป็นชิ้นส่วนความทรงจำที่ปะติดปะต่อขึ้นจากการหมกมุ่นในการโคจรรอบตัวเอง การคาดหวังความเป็นหนึ่งเดียว ความขัดแย้งภายในใจ การเรียนรู้และยอมรับ ปอ เปรมสำราญพาเราไปค้นพบรูปแบบความสัมพันธ์ต่างๆ ผ่านบทสนทนากลมกล่อมเฉพาะตัว ในเรื่องเล่าที่มีจังหวะและท่วงทำนองหลากหลาย คู่ขนานไปกับพัฒนาการทางความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพื่อพบว่าเราต่างยืนหยัดในตัวเอง เป็นเราอยู่อย่างนี้

‘บางทีความรักของเรามันคงหมดลงหรือเปลี่ยนรูปไปจนไม่เหลือสถานะ ‘ความรัก’ อีกแล้ว มันจบลงและเขาได้พบความรักครั้งใหม่ ก็เพียงเท่านั้น ช่วงเวลาที่ได้เห็นเขาเติบโตมันงดงาม จนฉันไม่รู้สึกโกรธหรือเกลียด แต่ฉันอิจฉาหญิงสาวคนนั้นนะ อิจฉาความไร้เดียงสา ความเยาว์วัย พลังพลุ่งพล่านแบบที่ฉันเคยเป็น แต่เรียกคืนไม่ได้ ฉันได้ความเจ้าเล่ห์ วุฒิภาวะและความเงียบนิ่งอย่างมั่นคงมาเป็นการแลกเปลี่ยน’

(บางส่วนจากหนังสือ)

Genres: Fiction

160 pages, Paperback

Published May 1, 2017

Reviews

[Tiabtawan Limjittrakorn]

สิ่งหนึ่งที่ไม่ชอบสำหรับนักเขียนรุ่นใหม่ๆ คือเขียนหนังสือเหมือนตั้งสเตตัสบ่นในเฟสบุค ถึงเรื่องจะเป็นความสัมพันธ์ของคนในมิติต่างๆ แต่แทบทุกเรื่องก็รู้สึกเหมือนว่าตัวละครสาวแต่ละตัวน่าจะคือนักเขียนเอง เอาเป็นว่าได้ 2 ดาวเพราะปกสวยมากละกัน

[top.]

ยูโทเปีย / มาเกซ / ร่ม / เรื่องของเรา / ทั้งคืน

หลายเรื่องมีกลิ่นของ abstract bar, แต่เชื่อเถอะเมื่อเวลาผ่านไป ถ้าปอเลิกเขียนหนังสือ หรือจะมีผลงานที่ดัง/ไม่ดังหรือเสมอตัวออกมาอีกมากมาย เวลาเรานึกถึงเธอ เล่มนี้คงไม่ใช่งานชิ้นแรกที่จะปรากฏในห้วงคำนึง

ก็-คงรอดูเธอในบทบาทอื่นๆ ต่อไป

[Runz Sama]

'I've never met a sunset I didn't like : ไม่มีใครเป็นเจ้าของดวงอาทิตย์'

|
เพิ่งได้หยิบเรื่องนี้มาอ่าน หลังจากที่ได้เล่มนี้มาตั้งแต่ปลายพฤษภา งานของ ปอ เปรมสำราญ นักเขียนสาวที่กำลังมาแรงอยู่ตอนนี้ กับเล่มนี้ ก็ยังคงความเป็นเรื่อง(โคตร)สั้นอยู่ แต่มีเรื่องราวกว่า Abstract bar ที่มีแต่บทสนทนา..
เล่มนี้ก็ดีนะ ตัดพ้อแบบกึ่งสัจธรรม..55555 อ่านแล้วก็แบบ เอ่อ ก็ต้องชินและปลงไปเอง..55555 นี่ก็ว่าตัวเองไม่น่าจะจูนกับงานแนวๆงี้ได้เท่าไร แต่ก็อินได้อยู่ ในความที่มันเป็นชุดเหตุการณ์ที่ประสบได้จริง 5555555
ปล.เล่มนี้มันแพงเพราะภาพแท้ๆ😂

[Ek Guevara]

ไม่มีใครเป็นเจ้าของดวงอาทิตย์ งานเล่มที่ 2 ของ Por's ปอ เปรมสำราญ ยังคงเป็นรวมเรื่องสั้นและเรื่องสั้นมาก ๆ ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เน้นไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร พล็อตเรื่องและตัวละครในเล่มนี้อ่านแล้วรู้สึกสัมผัสได้มากขึ้นกว่าเล่ม "ความจริงเพียวเพียว" ที่บางเรื่องอ่านแล้วทำให้เคลิ้มฝันไปไกล สำหรับเล่มนี้เรื่องที่อ่านแล้วชอบมากที่สุดคือเรื่อง "ว่ายน้ำ" เป็นเรื่องสั้นที่รวบรัดหมดจดและทรงพลังมาก

[Chontiwat Udomsiripat]

ชอบ dialogue นี้สุด

"ที่แห่งนั้น ที่จริงมันเกิดจากความทรงจำของทุกคน ร่วมกันสร้างอย่างละนิดอย่างละหน่อย
ทุกวันนี้ที่ผมกับเพื่อนนัดเจอกัน มาเมากัน อย่างน้อยก็เดือนละครั้ง จะว่าไปมันก็เหมือนการพยายามย้อนกลับไปสู่ที่แห่งนั้น ที่ที่จริง ๆ มันก็ไม่ได้มีอยู่แล้ว
วันเดือนปีที่เปลี่ยนผ่านจะทำให้มันจาง
เราถึงต้องมาเจอกัน มาคุยกัน และพูดมันออกมา ย้ำเตือนว่ามันเคยมีอยู่ การทำแบบนั้นเลยทำให้มันยังมีอยู่ผ่านพวกเรา
ตราบที่เราจำได้ มันจัยีงอยู่ และในเวลาเดียวกัน มันคือการต่ออายุมิตรภาพของเรา
ผมคิดแบบนั้นนะ"

[Rajita P.]

รวมเรื่องสั้นที่คล้ายไดอารี่ สะท้อนความว่างเปล่าและความเป็นปัจเจกของยุคสมัยเสียจนน่าใจหาย

[wrmstmooon]

ชอบทุกเรื่อง มากน้อยไปตามแต่ละตอนว่าตรงกับชีวิตคนอ่านแค่ไหน ชอบจังหวะการเล่าเรื่อง เหมือนหยิบเอาส่วนหนึ่งในชีวิตของหลายๆ คนมาเล่า ชอบภาพประกอบด้วย สวยทุกภาพ

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์]

ผมว่างานชิ้นนี้ของปอจืดเกินไป จืดกว่า Abstract Bar ค่อนข้างมาก เพราะเต็มไปด้วยบทสนทนาธรรมดาๆ

สำหรับผม บทสนทนาของตัวละครอ่านแล้วเพลินดี แต่ปัญหาของงานเขียนลักษณะนี้คือเราไม่มีทางเห็นหน้าตัวละคร และเมื่อไม่เห็นหน้า เมื่อวางหนังสือลง เราก็แทบจำอะไรเกี่ยวกับหนังสือนั่นไม่ได้เลย

[Bewl2P]

เรื่องสั้น/บทสนทนาที่ยังคงโครตสั้นเกี่ยวกับความรัก ความสัมพันธ์ความหลุ่มหลง หลายเรื่องดูเข้าถึงได้ง่ายกว่า abstrac bar มันดูเป็นความสัมพันธ์ที่เกินขึ้นได้ในสังคมมากกว่าอีกเล่ม แต่เราชอบอีกเล่มมากกว่าอยู่ดี เล่มนี้ดูเฉื่อยๆ ไม่หวือหวา ออกจะผิดหวัง แต่ปกสวยนะ

[chocoaim]

เราอ่านเล่มนี้เป็นเล่มแรกของนักเขียนคนนี้ ตอนแรกนึกว่าปอเป็นชื่อผู้ชาย เรารีเลทกับเรื่องสั้นของเค้าได้ง่ายมาก และมันทำงานกับเราดีมากๆ บางตัวละครเหมือนเราในอดีตที่เคยฝังกลบความเศร้าไว้แล้วมันก็แผ่หราออกมาอย่างง่ายดายเลย จะติดตามผลงานอื่นๆต่อไปค่ะ

[Anin S]

รู้สึกประดิดประดอยไปหน่อย ลีลาน่าเบื่อไปนิด แต่คิดว่าเนื้อหาน่าจะถูกจริตถูกใจคนยุคใหม่ดี

[PKG TRY TO READ]

ปกสวย บทสนทนายังน่าติดตาม

[Book Beforebed_]

ภาษาสวย บทสนทนาและตัวละครเข้าถึงง่าย แต่อ่านจบแล้วจำอะไรไม่ได้เลย 😓

[Aun Aunn]

เล่มนี้เป็นเล่มที่สองที่อ่านของปอ ต่อจาก Abstract Bar ส่วนตัวชอบAbstract Bar มากกว่า ส่วนเล่มนี้ก็มีแค่บางเรื่องที่ชอบเท่านั้น แต่ไม่ชอบสะส่วนใหญ่ 🥱

[Suwitcha Chandhorn]

ไม่เคยอ่านงานของปอ เปรมสำราญมาก่อน แต่ได้ยินคำชมจากลูกค้าที่มาคาเฟ่ เมื่อมีโอกาสเลยหยิบเล่มนี้มาจากร้าน Bookmoby แม้หลายคนจะบอกว่าเล่มนี้ไม่ดีเท่า Abstract Bar แต่เนื่องจากเรายังไม่ได้อ่านเล่มนั้น เราจึงให้ความเห็นอะไรไม่ได้ งานชิ้นนี้เหมือนงานซ้อมมือ ต่อไดอะล็อกของตัวละคร แฝงความเว้าแหว่งขาดวิ่นในทุกเรื่อง และเป็นเรื่องราวของหนุ่มสาว เราผู้เลยวัยนั้นและอ่านเรื่องทำนองนี้มามากพอสมควรแล้วจึงไม่ได้ชื่นชอบมากนัก แต่ชื่นชมและคิดว่ามีกลุ่มผู้อ่านบางส่วนที่จะชอบมันมากๆ แน่นอน

อ้อ หนังสือออกแบบเหมาะมือ ภาพประกอบสวย เป็นอีกสิ่งที่ดีสำหรับหนังสือเล่มนี้ (เล่มที่อ่านเป็นปกสีแดง พิมพ์ครั้งที่ 2)