Στον αργαλειό της μοίρας

by Ζωή Οικονόμου

Στη Σμύρνη, τη μεγάλη ερωμένη και πλανεύτρα, στις αρχές του 20ου αιώνα, ήταν γραφτό να συναντηθούν η Ζώγια και ο Μάνος. Εκείνη μοναχοκόρη αρχοντοπούλα. Εκείνος νέος επιστήμονας. Η πρώτη συνάντηση καθοριστική. Ο έρωτας τους αναπόφευκτος. Όμως η μοίρα επεμβαίνει και ανατρέπει τα όνειρά τους.

Αγαπημένα πρόσωπα που φεύγουν από τη ζωή. Υποσχέσεις που πρέπει να τηρηθούν. Αναπάντητα ερωτήματα. Κρυμμένα μυστικά.

Μια ιστορία γεμάτη ανατροπές που σε καθηλώνει. Μια κατάληξη που ως την τελευταία σελίδα φαντάζει απρόβλεπτη.

Αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής σου. Μη φοβηθείς να έρθεις αντιμέτωπος με τη μοίρα. Ρίσκαρε, πάλεψε, κυνήγησε τα όνειρά σου. Στο τέλος… εσύ θα νικήσεις.

494 pages, Paperback

Published June 1, 2014

Reviews

[Ειρήνη Χρήστου · Rating 4 out of 5]

3.5/5
Τελειώνοντας το «Στον αργαλειό της μοίρας», νιώθω ότι πραγματικά έζησα για λίγο μέσα στη Σμύρνη. Οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι δρόμοι...όλα ήταν τόσο ζωντανά που ένιωθα πως περπατάω κι εγώ ανάμεσα στους ανθρώπους της. Ακόμη και η σύντομη στάση στη Θεσσαλονίκη είχε τη δική της γλύκα, αλλά η Σμύρνη με μάγεψε.
Ομολογώ πως έλεγα στον εαυτό μου «εντάξει, άλλη μια σελίδα και πας για ύπνο.», αλλά η μια σελίδα κατέληγε να γίνεται ένα ολόκληρο κεφάλαιο και τελικά ξενύχτησα για να το τελειώσω. Το διασκέδασα, όμως.
Και η Βγενιώ...τι ωραίος χαρακτήρας. Οι ατάκες της με έκαναν να γελάω δυνατά. Τη συμπάθησα από την πρώτη στιγμή. Η πιο ανθρώπινη, ζεστή παρουσία της ιστορίας.
Παρόλα αυτά, κάποια πράγματα του βιβλίου δε με κέρδισαν. Ο έρωτας των δυο πρωταγωνιστών, της Ζώγιας και του Μάνου, μου φάνηκε υπερβολικά γρήγορος και κάπως απίθανος. Ίσως φταίει που εγώ δεν πιστεύω στον έρωτα με την πρώτη ματιά, αλλά όταν γνωρίζεις κάποιον μονάχα λίγες ημέρες και τον εμπιστεύεσαι αμέσως...ε, δυσκολεύομαι να το πάρω στα σοβαρά. Και ναι, παρόλο που της φέρθηκε όμορφα και με έκανε να χαμογελάσω... he's a guyyyy!
Γενικά προτιμώ το slow burn στα ρομαντικά βιβλία και αυτό δεν ήταν καθόλου slow.
Επίσης, υπήρχαν σημεία στην αφήγηση που άλλαζαν απότομα, χωρίς να έχει δοθεί αρκετός χρόνος στη μετάβαση με αποτέλεσμα να γυρίζω πίσω μερικές σειρές για να καταλάβω τι συνέβη.
Το ταξίδι στη Δαμασκό είχε πολύ ενδιαφέρον και μου άρεσαν αρκετά οι περιγραφές της συγγραφέως. Με άγγιξε πολύ η ιστορία του Ανδρέα, ενώ του Παντελή... καθόλου. Η πράξη του δεν δικαιολογείται και δε θα προσπαθήσω καν να μπω στη θέση του και να δω τα πράγματα από τη δική του πλευρά.
Και εδώ τα χαλάμε...στο τέλος. Τι εννοείς ότι έτσι ολοκληρώνεται το βιβλίο;;; Πραγματικά ήθελα κάτι περισσότερο. Μου φάνηκε βιαστικό, σαν να έκλεισε η ιστορία πριν προλάβει να πάρει μια βαθιά ανάσα. Νιώθω ότι αφήνει αναπάντητα ερωτήματα και μολονότι η Ζώγια και ο Μάνος βρίσκουν τρόπο να γυρίσουν ο ένας στη ζωή του άλλου, οι σκηνές τους στο βιβλίο δεν επαρκούν. Πέρασαν τόσο χρόνο χωριστά...δε γίνεται να μην έχουν περισσότερες στιγμές μαζί μετά απ' όσα αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν.
Η συνολική εμπειρία ήταν θετική. Πέρασα όμορφα, συγκινήθηκα, ταξίδεψα και μόνο γι΄αυτό αξίζει το 3.5. Μπορεί να μη το βρήκα τέλειο, αλλά σίγουρα μου έμεινε.
Θέλω να κλείσω με το ερώτημα που θέτει το βιβλίο ξανά και ξανά: είναι τελικά όλα θέμα μοίρας; Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει; Ή μήπως η μοίρα δεν είναι κάτι προκαθορισμένο και τελικά τη φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι με τις επιλογές μας;
Δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση και ίσως αυτό να είναι και το πιο όμορφο κομμάτι: ότι με άφησε να το σκεφτώ.

[Νεκταρία · Rating 5 out of 5]

Όταν αντίκρισα το εξώφυλλο του βιβλίου στον αργαλειό της μοίρας δε θα σας κρύψω πως το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου ήταν η Ωραία κοιμωμένη και περίεργη διάβασα την περίληψη. Μιλούσε για έναν έρωτα μεγάλο δεν χρειαζόμουν κάτι περισσότερο για να ξεκινήσω το επόμενο ονειρικό μου ταξίδι. Θα άρχιζε από την Σμύρνη παρέα με τη Ζώγια και τον Μάνο.
Η καρδιά μου αιχμαλωτίστηκε σε έξι σειρές …………
«Το να θέλεις να σε αγαπάνε
είναι ωραίο, αλλά ίσως λίγο….
Το να μπορείς να αγαπάς τους άλλους
είναι ωραιότερο και πιο πολύ.
Το να εμπνέεις, όμως την αγάπη στους γύρω σου
είναι ευλογία»
………………..Και με τα λόγια τούτα ξεκίνησε το ταξίδι με πρώτη στάση «το μικρό παλάτι της Ανατολής» τη Σμύρνη, λίγο πριν την μεγάλη καταστροφή. Η Ζώγια, μια καλοαναθρεμμένη αρχοντοπούλα, μοναχοκόρη ονειρεύεται να διαδεχθεί τον πατέρα της στην οικογενειακή τους επιχείρηση. Τα προξενιά που της φέρνουν πολλά αλλά εκείνη αντιστέκεται το ανεξάρτητο πνεύμα της είναι δύσκολο να δαμαστεί ώσπου μια τυχαία συνάντηση με τον νεαρό επιστήμονα Μάνο αλλάζει για πάντα την δυναμική Ζώγια.
Ένα βλέμμα ήταν αρκετό, για να ανάψει η σπίθα στην καρδιά τους και να δοθεί μια αιώνια υπόσχεση παντοτινής αγάπης. Όση φροντίδα και τρυφερότητα πήρε η Ζώγια στα παιδικά της χρόνια τόσο θαρρείς την ζήλεψαν οι Μοίρες και το βαλαν σκοπό να υψώσουν τείχη δοκιμασιών στο νεαρό ζευγάρι. Όσο τους χτυπούσαν οι μοίρες, άλλα τόσο ήταν αποφασισμένοι οι δύο ερωτευμένοι νέοι να πολεμήσουν, μαχόμενοι για την υπόσχεση τους. Παρά τις αντιξοότητες, η αγάπη στο τέλος πάντα κερδίζει. Κοντά στη Ζώγια, το μοναδικό στήριγμα της η Βγενιώ, βράχος ακλόνητος για την μικρή «Ηλιαχτίδα » της.
Ένα τρίτο πρόσωπο θα μπει ανάμεσα τους διεκδικώντας κι αυτός ένα κομμάτι από την καρδιά της Ζώγιας. Κι εκείνη θα παλέψει με τα θεριά και τις επιλογές της μοίρας. Ποιος θα μείνει κοντά της, ποιος θα φτάσει πρώτος για να την διεκδικήσεις και να ζεστάνει την παγωμένης της καρδιά της;
Ένα βιβλίο που όταν θα το κλείσετε θα παραμείνει για μέρες στη σκέψη σας. Ένα βιβλίο με πολλές ανατροπές, αγωνία, γεμάτο συναισθήματα. Ένα βιβλίο που θα σας συναρπάσει και θα σας καθηλώσει ως την τελευταία του σελίδα!!!

[Violeta · Rating 3 out of 5]

Ένα ερωτικό μυθιστόρημα που φεύγει πολύ εύκολα. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί τρομερές παρομοιώσεις για περιγράψει από το τοπίο μέχρι τις ερωτικές σκηνές.