მეოცე საუკუნის ერთ-ერთი უდიდესი მწერალი ხულიო კორტასარი (1914-1984) პროზის გამორჩეულ ოსტატად ითვლება. მისმა მოთხრობებმა, სადაც ამბავი რეალურისა და ირეალურის ზღვარზეა, სათავე დაუდო სრულიად ახალ ფორმებს მსოფლიო ლიტერატურაში. მწერლის სიცოცხლეში კორტასარის მოთხრობების რვა სხვადასხვა კრებული გამოიცა. გარდაცვალებამდე მცირე ხნით ადრე მწერალმა თავისი 82 მოთხრობა ოთხ ტომად დააჯგუფა და თითოეულ წიგნს სახელი უწოდა: „რიტუალები“, „თამაშები“, „გასასვლელები“ და „იქ და ახლა“. მოთხრობების სრული კრებულის ამგვარ გამოცემას კორტასარი ვერ მოესწრო და ოთხტომეული ამ სახით მხოლოდ მწერლის 100 წლისთავის აღსანიშნავად გამოქვეყნდა. ქართველი მკითხველი კორტასარის მოთხრობების მხოლოდ მცირე ნაწილს იცნობს. წინამდებარე ოთხტომეულში წარმოდგენილია ხულიო კორტასარის ყველა მოთხრობა (მოთხრობების უმეტესობა სპეციალურად ამ გამოცემისათვის ითარგმნა) და, რაც მთავარია, ისინი ტომებად გადანაწილდა თავად მწერლის მიერ შერჩეული გეგმის მიხედვით.
სარჩევი: დედის წერილები მტირალი ლილიანა დაბრუნების ტანგო ეტაპის ბოლო ცირცე ჯიბეში ნაპოვნი ხელნაწერი სიესტა ორისთვის ბესტიარიუმი ნასადილევს სილვია სინათლის ცვლილება ავტობუსი ბობისათვის სამართლიანი სიამაყით სევეროს ფაზები მენადები აქსოლოტლი საუბარი მდინარის ფონზე გულაღმა გატარებული ღამე შეკრება წითელ წრესთან კარგი მომსახურება ციკლადების კერპი თამაშის დასასრული წერილი სენიორიტას პარიზში ცხელი ქარები კატების ორიენტაცია ჩვენ ისე გვიყვარს გლენდა წერილი ბოთლში
Julio Cortázar, born Julio Florencio Cortázar Descotte, was an Argentine author of novels and short stories. He influenced an entire generation of Latin American writers from Mexico to Argentina, and most of his best-known work was written in France, where he established himself in 1951.
"სადაც არ უნდა გაიხედო ყველგან იდუმალებით მოცული ხე იზრდება" გვ. 108 - მოთხრობა "ჯიბეში ნაპოვნი ხელნაწერი"
ერთი ადამიანის თხოვნით, კორტასარის სამყაროს გაცნობას შევუდექი, ჩემ ხელთ იყო ჰულიო კორტასარის პირველი ტომი, სულაკაურის ემბლემის ქვეშ. პირველ ტომში შესულია 28 მოთხრობა, პირველ რიგში მადლობა მთარგმნელებს.
კორტასარი, ანუ ადამიანი "დედამიწის მოქალაქე" ... დაიბადა ბელგიაში, ცხოვრობდა არგენტინაში და აშშ -ში. გარდაიცვალა საფრანგეთში, დასაფლავებულია, სარტრის, ბოდლერის და სხვ. დიდებულთა გვერდით.
რაც შეეხება "რიტუალებს" ... წიგნის კითხვისას დამავიწყდა ჩემი სახელი, ისეთი შეგრძნება მქონდა ხოსე დე კარვალეს ანა ხორხია პაკია სანტოს გავესი მერქვა ... იმის თქმა მსურს ამ მწერალს აქვს თვისება, გაგხადოს მისი სივრცის ნაწილად, დაგავიწყოს დრო, ადგილი. ბარიერი არ იგრძნობა მკითხველსა და ნაწერს შორის ... კორტასარი გვიყვება ისტორიებს საკუთარი ცხოვრების შესახებ, გარემოს აღწერისა და სიტუაციური კავშირების გარეშე, მოთხრობებში თითქოს "დედა აზრი" უკვე ნაგულისხმებია, თუმცა ვერ მოშორდები მის აბზაცებს, მოთხრობის ბოლო ნაწილამდე, სადაც იწყება ინტრიგის გამხელა. ეს ყველაზე კარგად "ბობისათვის" - სში დავინახე, გიჩნდება კითხვა, ნეტა როგორ დაამთავრებს ? ნეტა რა სჭირს ბობს ? და ბოლოს, "აი, ხომ ვიცოდი !" მაგრამ ეს "ხომ ვიცოდის" განცდა დანანებას კი არა, სიამოვნების განცდას იწვევს ... და იცით რატომ ? იმიტომ რომ "მაინც არ ვიცოდი რომ ესე დამთავრდებოდა"... დიახ, თითქოს ჩვენ ფსიქიკის ამბივალენტურობაზე მოქმედებს კორტასარი ... და ეს ჯადოქრობაა !
წერის მანერა უდაოდ დახვეწილია, ალბათ ასეც ვიტყოდი, ლათინური მწერლობის ბუმის ვარსკვლავია, სადღაცას გაბირელ გარსია მარკეზიც გამახსენდა, გასაკვირი არცაა, ძმები ჭილაძეები, მიჰო მოსულიშვილი თუ ჰორჰე ლუის ბორჰესი ... ეს ჯადოსნური რეალიზმის ტალღაა.
სად არის ჯადოსნურობა კორტასარში ? მე ვფიქრობ მისთვის ყველაზე დიდ როლს, რეალიზმისა და ჯადოსნური სამყაროს შორის არსებულ ზღვარში თამაშობს ფანჯარა ... "აქსოლოტლი", "კატების ორიენტაცია" თუ "ჯიბეში ნაპოვნი ხელნაწერი", ცხადი ხდება რომ სანამ კორტასარი არის კორტასარი, ის ფანჯრის იმ მხარე დგას საიდანაც ყველაფერი ხელშესახებია და "ზერეალურია" ... შემდეგ იწყება წარმოუდგენელი გარდასახვა, ამას თან ერთვის ავტორის საოცარი სურვილი ჩაწვდეს და თანაუგრძნოს იმ არსებას რასშიც ის გარდაისახება, თევზი, კატა თუ სხვა ... ცხადია ასეთი ადამიანი კარგი მკვლევარიც იქნებოდა, რადგან მას აინტერებს ის რაც შიგნით არის და არა მხოლოდ ზედაპირული მონაცემი.
ჩემთვის საინტერესო ისიცაა რომ ზოგიერთი აბზაცის წაკითვხა ხელმეორედ მომინდა, რადგან მივხვდი, ეს წიგნი სააზროვნოა ... ყველაფერი ხელის გულზე არ დევს, მის მოთხრობებში გამოკვეთილი არ არის თუ რა ან ვინ არის კარგი და რა ან ვინ არის ცუდი ? კორტასარის მიზანია სამყარო დაგვანახოს სხვის თვალით, ის ცალსახად არ უყურებს ცხოვრებას, ცხადია ის ამის გამო დიდი ჰუმანისტია.
ტემპი, ეს არის მისი წერის ამოსავალი წერტილი, დაბალ ტემპიანი ლათინური ტანგო, წინადადებები ერთმანეთს ეკვრის, ისე რომ მათ შორის სიცარიელეების განცდა არ რჩება.
ჩემი ფავორიტი მოთხრობებია : მტირალა ლილიანა, კატების ორიენტაცია, აქსოლოტლი, სინათლის ცვლილება
და ბოლოს, ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ მივხვდი სადაც არ უნდა გაიხედო ყველგან იდუმალებით მოცული ხე იზრდება !
რა უცნაურია, მეილით მომივიდა გუდრიდსიდან აუტომატური წერილი, შენ უკვე მორჩიო კორტასარს. რას წაიკითხავ შემდეგოს ? ... რათქმაუნდა კორტასარს, მეორე ტომს !
ასწორებს, როცა ერთი სამაყრო, გაცნობს მეორე სამყაროს, და ამით მესამე სამყარო იზრდება ... კორტასარი გაგზრდის !
მგონი შეცდომა დავუშვი ჯერ "კლასობანა" რომ წავიკითხე და მერე მოთხრობები. მოთხრობებით უნდა დამეწყო კორტასარის კითხვა. "კლასობანა" არ მომეწონა. დიდი მოლოდინით და ენთუზიაზმით დავიწყე და საშინლად გამიცრუა იმედი. მაგრამ "რიტუალები" გაცილებით უკეთესი იყო
Magistral. Lectura imprescindible. El dominio de Cortázar en el formato breve es apabullante: de registros, de técnica narrativa, de finura y sutileza... Cuentos que se abren en la imaginación hasta abarcar mucho más de lo que ocupan en número de páginas. Un 10.
Más que "Ritos", llamaría a esta primera parte "Juegos" (aunque, siendo Cortázar, pueden llegar a ser sinónimos).
Parto diciendo que estoy en desacuerdo con esa forzada dicotomía que ciertos lectores imponen a la obra de Julio: gran novelista, mal cuentero; mal novelista, gran cuentero... simplemente, es risible. Estos primeros veinte relatos de la compilación son Oliveiranos a más no poder: banalizan la muerte, persiguen la eterna búsqueda sobre la quietud, ironizan los intentos modernos de eternidad.
Pocas compilaciones de cuentos tienen un nivel de calidad sostenido a lo largo de su tabla de contenidos. Es normal, no todos los relatos pueden estar a la misma altura. No obstante, esta tiene un punto a favor: todos son recordables con facilidad.
Cierro destacando el impulso de vida en "La noche boca arriba", la caracterización de la depresión en "Carta a una señorita en París", la complicidad divergente de "Omnibus", la embriaguez de "Las ménades", el amar en "La salud de los enfermos", la pugna infancia-madurez de "Los venenos", y la denuncia al pauperismo de "Los buenos servicios".
La cultura la componen ritos. Los ritos son juegos sublimados. "Nuestro reino era así": combatir la angustia modernista jugando.
Maravilloso. Julio es, en mi opinión, mejor cuentista que novelista (Rayuela). Sus cuentos son todos inolvidables. Su estilo es único. Esta colección de relatos está editada en 4 tomos en Alianza. Los 4 son imprescindibles.
Sería un 2,5.Desigual. Siempre originales, algunos relatos solo parecen existir para demostrar cierta maestría en la estructura y complejidad del lenguaje pero las historias no me han llegado. Aún así, algunos relatos como el final son muy buenos.
ა�� პროზის ოსტატი <3 ყველა მოთხრობა ძალიან კარგი იყო მაგრამ განსაკუთრებით მომეწონა: ავტობუსი აქსოლოტლი გულაღმა გატარებული ღამე თამაშის დასასრული კატების ორიენტაცია ჩვენ ისე გვიყვარს გლენდა
Cortázar: hell of a story writer. This is the first of a three-volume set where he grouped all his stories together along loose themes. The theme of this volume is "Rites" so it's got all the stories like "The Night Face Up" and "Letter to a Young Girl in Paris" etc where really weird shit happens for either no reason or no reason that's going to be spelled out for you. Basically the "magical realismy" stuff, though that loathsome label was never very appropriate for Julio. My favorite one in this book was a story called "Las ménades" where everybody in this town is a little too crazy about their orchestra and its conductor and the whole thing is really creepy and in the end they smash all the instruments and trash the concert hall and then walk off like nothing happened.
Tales relatos no dejan indiferente a nadie, el realismo mágico de Cortázar es sin duda lo más mágico que alguien puede leer, es un genio literario que juega con las palabras, los verbos, las oraciones y crea un mundo paralelo que nos hace reflexionar sobre nuestra propia realidad. Inmiscuirse en los relatos de Cortázar en hacerlo en un mundo maravilloso del que sales siendo otra persona, sus narraciones están repletas de símbolos, cada historia es un mundo único. Si no eres un lector regular de Julio Cortázar y si no conoces el movimiento literario en el cual se inserta la lectura puede resultar díficil ya que esta está repleta de simbología. Una simbología que va desde la tradición clásica al mundo moderno. Lectura indispensable.