Marcel Duchamp e il rifiuto del lavoro

by Maurizio Lazzarato, Duccio Scotini (Translator), Cosimo Lisi (Translator)

Nella storia dell'umanità nessuna generazione ha sacrificato più tempo al lavoro quanto quelle che hanno avuto la sfortuna di nascere sotto il capitale. Ogni invenzione tecnica, sociale e scientifica, anziché liberare del tempo, non fa che estendere l'impresa del capitale sulle nostre temporalità. L'arte è dentro la divisione sociale del lavoro come ogni altra attività. Da questo punto di vista essere artista è una professione o una specializzazione come un'altra, ed è proprio questa ingiunzione a occupare, con il corpo e con l'anima, una posizione, un ruolo, un'identità, l'oggetto del rifiuto categorico e permanente di Marcel Duchamp.

Genres: Art, Philosophy, Nonfiction

64 pages, Paperback

First published March 7, 2014

About the author

Maurizio Lazzarato is a sociologist and philosopher in Paris. He is the author of Governing by Debt and Signs and Machines: Capitalism and the Production of Subjectivity, both published by Semiotext(e).

Reviews

[debarupa]

It has its quasi naivete meanderings here and there, but grips your senses hard if you are already angry at ( and tired of ) the normativity of the daily capitalist pogrom stripping you off your personality at the expense of bogus mechanization.
Go get some good rest comrade ! the best time to move beyond the model of homo faber, beyond the vainglorious producer and the promethean promise of mastery over nature just dropped !

[Aslı Can]

Bu kitap aracılığıyla Lazzarato'dan ziyade Duchamp ile ile tanışmış oldum daha çok. Sevdim her ikisini de, tembellik üzerine her şeyi seviyorum sanırım.

[İdris Alp]

[3] Ne kafa açtı ya. Şaka şaka, benim yine ilgim alakam olmayan bir konuyu anlamaya çalıştığım için okurken çoğu şey fazlasıyla zorlama geldi. Maurizio Lazzarato’nun Duchamp üzerinden “işin reddi” ve “tembel eylem” kavramlarını; emek, üretkenlik, sanatçı kimliği ve kapitalist düzenle kurduğumuz ilişki üzerinden tartışması aslında ilginç ama ben bu tartışmaların çoğunda kendimi biraz dışarıdan izlerken buldum.

Duchamp’ın sadece çalışmayı değil, kendisine biçilen sanatçı rolünü ve insanları belirli kimliklere, mesleklere ve üretkenlik biçimlerine göre sınıflandırma alışkanlığını da reddetmesi yer yer gerçekten düşündürdü. Özellikle “çalışmama özgürlüğü mü, yoksa çalışarak özgürlüğe kavuşmak mı?” sorusu ve üretmenin, üretken olmanın neredeyse bir zorunluluk hâline gelmesi üzerine söyledikleri birkaç yerde beni dumura uğrattı.

Ama keşke bu kitaba sadece ismini görüp “aha ben bu” diyerek atlamasaydım. Duchamp’a, modern sanata ve kitabın yaslandığı felsefi tartışmalara biraz daha hâkim olsaydım eminim bambaşka bir okuma deneyimi olurdu.

[Avşar]

Son derece rahatlatıcı. Belki de bugün ile ilgili dünden daha fazla şey söylüyor. Zaten ne zaman Duchamp ile ilgili bir şey okusam içimi hem dev bir empati hem de -şimdiye baktığımda- dev bir antipati kaplıyor. Tek bir soru, SSK'sı dışarıdan mı yatıyormuş olabilir ama şayet yeterince kıvrak düşünebilirse insan, tembellik ederek de hayatta kalabilir.

"Hazır nesne bir tembel tekniğidir çünkü herhangi bir ustalık, özel uzmanlık, üretken faaliyet ve bedensel çalışma gerektirmez. Duchamp Çeşme [Fountain], Şişe Askılığı (Bottle Rack) ya da kar küreği gibi şeyleri 'tembelin hırdavat dükkanının rafından' kolayca topluyordu; zaten bunları oraya yerleştiren de seri üretim ve kitlesel tüketimdi."

[Türkay]

Duchamp’ın sanat yaklaşımını, sanata bakışını anlamak için çok yararlı bir kaynak...

[raquel]

“Quando descobri os ready-made, eu esperava desencorajar o carnaval do esteticismo. Mas os neodadaístas utilizavam o ready-made para descobrir nele um valor estético. Eu joguei na cabeça deles o porta-garrafas e o urinol para provocá-los e, surpreendentemente, eles admiram-nos como "beleza estética".”

“A arte contemporânea sem a recusa ao trabalho (artístico e assalariado) se torna uma presa fácil do capital, transformando-se em mais um dos recursos de estetização do consumo e de também da relação de poder. A repetição, a monetarização e a estetização, que em vão Duchamp procurou limitar, são assumidas por Andy Warhol e empregadas em suas obras, o qual, ao invés de recusar, promove uma adesão total aos valores e à lógica do mercado, do dinheiro e do consumo.”

podem falar o que quiser mas eu sigo achando duchamp um dos caras mais geniais do século XX

[Andrea Samorini]

___________________________________
FROM BOOK: Uccidi l'unicorno. Epoca del lavoro culturale interiore (Gabriele Sassone)

[gallizio]

Stripped bared

[ahnali]

It’s Duchamp day and this was pure fire

[Adnan İnan]

Türkçe çevirisini okudum. Listelerde yoktu. Sanırım biz de ekleyebiliyoruz ama üşendim :)