Jump to ratings and reviews

La mujer rota, La edad de la discreción y Monólogo

«Les gens heureux n'ont pas d'histoire. C'est dans le désarroi, la tristesse, quand on se sent brisé ou dépossédé de soi-même qu'on éprouve le besoin de se raconter. J'ai voulu faire entendre ici la voix de trois femmes qui se débattent avec des mots dans des situations sans issue. L'une bute contre une inéluctable fatalité, celle de l'âge. La seconde conjure par un monologue paraphrénique la solitude où l'a jetée son égoïsme éperdu. La femme rompue est la victime stupéfaite de la vie qu'elle s'est choisie : une dépendance conjugale qui la laisse dépouillée de tout et de son être même quand l'amour lui est refusé. On chercherait en vain des moralités dans ces récits ; proposer des leçons, non ; mon intention était tout autre. On ne vit qu'une vie mais par la sympathie on peut parfois sortir de sa peau. J'ai souhaité communiquer à mes lecteurs certaines expériences auxquelles j'ai ainsi participé. Je me sens solidaire des femmes qui ont assumé leur vie et qui luttent pour la réussir ; mais cela ne m'empêche pas – au contraire – de m'intéresser à celles qui l'ont plus ou moins manquée et, de manière générale, à cette part d'échec qu'il y a dans toute existence.»Simone de Beauvoir.

286 pages, Paperback

Published January 1, 1968

Loading...
Loading...

About the author

Simone de Beauvoir

257 books12.3k followers
Simone de Beauvoir was a French existentialist philosopher, novelist, essayist, memoirist, and feminist whose writings profoundly shaped twentieth-century philosophy, literature, and modern feminist thought. Born in Paris into a bourgeois Catholic family, she displayed exceptional intellectual ability from an early age. After studying philosophy at the Sorbonne, she passed the prestigious agrégation examination in 1929, becoming one of its youngest successful candidates. During her studies she met Jean-Paul Sartre, with whom she formed a lifelong intellectual and personal partnership that became central to the development of French existentialism. Although Beauvoir often rejected the title of philosopher during her lifetime, her work established her as one of the discipline's most influential modern thinkers. She explored themes of freedom, responsibility, ethics, oppression, and human existence through both philosophical and literary writing. Her groundbreaking book The Second Sex (1949) transformed feminist theory by arguing that femininity is shaped primarily by social and historical conditions rather than biology, introducing the celebrated idea that "one is not born, but rather becomes, woman." The work challenged traditional assumptions about gender and became one of the foundational texts of contemporary feminism. Beauvoir also authored influential philosophical studies, including The Ethics of Ambiguity, alongside acclaimed novels such as She Came to Stay, The Blood of Others, The Mandarins, which received the Prix Goncourt in 1954, and The Woman Destroyed. Her four-volume autobiography, beginning with Memoirs of a Dutiful Daughter, remains an important account of twentieth-century intellectual and cultural life. Throughout her career she served as co-founder and editor of the influential journal Les Temps Modernes, contributing essays on politics, literature, philosophy, and contemporary social issues. Beyond her writing, Beauvoir was deeply engaged in public life. She campaigned for women's rights, reproductive freedom, and social equality, signing the Manifesto of the 343 that called for the legalization of abortion in France. She also opposed colonialism, criticized social injustice, and supported progressive political causes throughout her life. Her travels inspired widely read travel books and essays examining cultures in the United States and China. Beauvoir's legacy extends far beyond feminism, influencing existential philosophy, literary criticism, political theory, ethics, sociology, and gender studies. Despite continuing debate over aspects of her personal life and controversial relationships, her intellectual contributions remain central to modern scholarship. Her books have been translated into numerous languages and continue to be studied worldwide for their philosophical depth and literary achievement. Honored with distinctions including the Prix Goncourt, the Jerusalem Prize, and the Austrian State Prize for European Literature, Simone de Beauvoir is widely regarded as one of the defining intellectual figures of the twentieth century, whose writings permanently transformed discussions of gender, freedom, morality, and the human condition while continuing to inspire scholars, writers, and activists across generations.

Ratings & Reviews

What do you think?

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
157 (35%)
4 stars
201 (45%)
3 stars
69 (15%)
2 stars
18 (4%)
1 star
1 (<1%)
Displaying 1 - 30 of 58 reviews
Profile Image for Cami L. González.
1,546 reviews760 followers
January 23, 2022
Simone de Beauvoir es de esas autoras que quería leer, pero la verdad era que me asustaba. En definitiva, El segundo sexo me asusta demasiado como para leerlo ahora, así que decidí probar con sus novelas cortas/relatos y me pareció que sería una buena forma de partir. De los primeros dos solo daré un comentario corto, de La mujer rota hablaré más largo.

La edad de la discreción es una historia sobre envejecer, sobre llegar a esa edad en la que te paras a mirar hacia atrás, en la que ya no quieres pelear, pero tampoco vas a quedarte tranquila con todo lo que sucede. Me gustó que la protagonista no fuera una mujer fácil de empatizar, era autoritaria y terca, muy llevada de sus ideas, aunque nada de eso la hacía menos válida como persona. En este relato tiene un quiebre con su hijo y decide alejarlo de su vida, todos la consideran irracional y nadie toma en serio el peso de su decisión o de lo que siente. Insisto, a mí también me pareció irracional, porque lo veo desde afuera, sin embargo, la forma en que está narrado y el cómo se transparentan sus sentimientos y pensamientos hizo muy bonito todo el proceso de lectura.

"Me preguntaba cómo se logra vivir todavía cuando no se espera nada más de sí"


Monólogo es tal cual su nombre lo dice, un monólogo, una corriente de la consciencia en la que la protagonista está lidiando con su vida desmoronada. Su hija está muerta, su esposo ya no la quiere y está sola. Acá lo más destacable es la prosa, la falta de puntuación y el caos que genera, porque representa muy bien el caos mental en el que ella se encuentra, su ansiedad, sus pensamientos recurrentes y el terrible dolor que siente.

"Está muerta. Para siempre. No lo soporto. Socorro me siento mal me siento demasiado mal que me saquen de aquí no quiero que vuelva a empezar la caída a pique no ayúdenme no puedo más no me dejen sola..."


La mujer rota es el más largo de los tres, es más cercano a una novela corta que a un relato. Este nos presenta las entradas de un diario de una mujer de cuarenta y cuatro años que siente que su vida está realizada, sus dos hijas dejaron al casa, cada una con el estilo de vida que más le acomodaba, lleva más de veinte años de un matrimonio feliz y lleno de amor. Entonces, descubre que su esposo la engaña. Ahí viene todo el descenso emocional para ella.

Es un libro terriblemente frustrante porque todos creen que Monique debe reaccionar de tal o tal forma. De hecho, se pasa todo el relato intentando saber qué sentir o cómo debería actuar, porque todos dan sus opiniones o le mienten continuamente, al punto de que para el final le resulta imposible confiar en nadie.

"Me están serrando el corazón con un serrucho de dientes muy agudos"


Lo peor es la continua romantización del esposo, porque Monique lo ve como alguien tan maravilloso y como su todo, que cuando se queda sin él ella se viene abajo. Hay una parte crítica en la que dice que no puede ir sola al teatro, antes podía porque sabía que, en el fondo, no estaba sola. Ahora sí lo está, ahora si va al teatro sola es porque realmente no tiene con quién ir. La manera en que Maurice la trata de forma condescendiente, le dice que la quiere, pero al mismo tiempo mantiene una relación aparte es increíblemente incómoda y frustrante. El cómo pide que le tenga consideración y se vuelve su propia víctima, a pesar de mantener dos relaciones al mismo tiempo es terrible. Leí este relato enojada, para luego solo terminar desolada.

Es terrible la situación, pero más terrible la cotidianidad con la que los personajes la tratan. Porque al final ni siquiera es la víctima, se vuelve la enemiga, la persona a la que nadie quiere tener cerca, porque deja de ser divertida, deja de ser ella misma. Pero se entiende que es porque se casó joven y se construyó a sí misma como madre y esposa, construyó su identidad en torno a su esposo y al matrimonio que creyó tener.

"Curiosa cosa, un diario: lo que se calla es más importante que lo que se anota"


Una parte reveladora es cuando descubre que esto se venía preparando desde hacía 8 años y le saca en cara que no le dijera, que no la dejara prepararse para esto, para enfrentar una vida en soledad. Maurice le responde que no quería hacerle daño, que ella había dicho que se mataría (muy sacado de contexto) y cosas así. La forma en que Maurice termina siendo el pobre hombre herido que solo quiere estar con la mujer que ama, incluso desde los ojos de Monique es horrible. Porque sin tener la culpa comienza a encontrarse cientos de defectos, cambia por completo la imagen que tenía de sí misma. La peor parte es ir notando como se pierde a sí misma, cómo se destruye frente a sus propios ojos y pasa de ser una mujer segura de su mente, de sus gustos, para detestarse por completo.

Al perder a su esposo, no solo lo perdió a él, se perdió a sí misma y cualquier concepto de identidad que tuviera. Se desmoronó cualquier tipo de amor propio y nadie a su alrededor pudo sostenerla, hasta que fue demasiado tarde y se hundió en un pozo de dolor. Porque nadie fue capaz de empatizar con su dolor, todos lo trataban como algo incómodo, pero no tan terrible, todos tenían opiniones de lo que debía o no debía hacer, pero nadie estuvo realmente ahí para ella.

"¿Por qué ya no me quiere? Habría que saber por qué me ha querido. Una no se plantea la cuestión. Incluso si no se es ni orgullosa ni narcisista, es tan extraordinario ser una misma, justamente una misma, esto es tan único que parece natural que sea único también para alguien más. Me quería, es todo. Y para siempre, ya que siempre seré yo"


La mujer rota es un relato terrible sobre una infidelidad desde la mentalidad de la esposa que es engañada, en cómo su autopercepción se desmorona, mientras el mundo sigue adelante. Una forma terrible de reflejar la historia de esas mujeres que se construyeron a sí mismas en torno a sus parejas, por lo que al perderlas se pierden a sí mismas.
Profile Image for Txell.
378 reviews21 followers
October 29, 2021
This time around my favorite of the short stories was the first one, probably bc I’m going through an age crisis myself😌

Also, for an even more painful experience listen to “Tolerate it” by Taylor Swift after you’ve read The woman destroyed and think about its MC. You’re welcome @Annari <33

And no, in the end I could not bring myself to reread the monologue.
Profile Image for Raquel Casas.
303 reviews229 followers
April 14, 2020
Me ha sorprendido la composición de este libro. El «Monólogo», ahí en medio, es como una pausa entre dos relatos profundos. Y cuando digo pausa debería decirlo así: «pausa», entrecomillada, porque quizás es de los tres el relato más superficial pero su estructura lingüística es la más rompedora. Un monólogo, una verborrea furiosa de una mujer sin salida, que una noche de fin de año roza la locura y la autodestrucción.
🥀
Flanqueando ese monólogo, dos relatos que tienen en común una reivindicación: la mujer debe tener un proyecto vital propio. Nada de vivir la vida a través de las criaturas como sucede en «La edad de la discreción», donde el hijo traiciona a la madre cambiando de ideales; y ni mucho menos hacerlo a través de la pareja como la Monique del último relato.
🥀
Porque si esto pasa, si una mujer sucumbe a las exigencias sociales, y en lugar de actuar de buena fe se cosifica y renuncia a su libertad, acabará como las protagonistas de estos relatos: rota.

#SimoneDeBeauvoir #LaMujerRota #NarrativaFrancesa #AutorasDeReferencia #feminismosalvador
Profile Image for Pamela Mancilla.
Author 2 books50 followers
October 25, 2019
Hace años leí La edad de la discreción y me acuerdo de haber sentido pena y pensar que esperaba que no me pasase algo así, volver a leer este libro me recordó todo lo que estaba haciendo en ese tiempo y esa misma pena. No había leído La Mujer rota pero sabía de que trataba por eso no pensé que me iba a transmitir angustia pero si lo hizo porque Simone de Beauvoir escribía muy del corazón, desde un lugar en el que solo te pone la experiencia y es difícil que eso no llegue.
Profile Image for Andrea López.
73 reviews3 followers
January 7, 2025
Qué constante conmoción, qué perpleja emoción, pasión, devoción, devastación!!!!😭

“Nos besamos fuertemente, largamente, y nos parecía que ni el frío ni la fatiga, que nada en el mundo podía alcanzarnos.”
Profile Image for aleee.
69 reviews
April 8, 2025
Son tres relatos que narran las historias de tres mujeres. Realmente me ha fascinado cómo en los tres textos, Beauvoir consigue expresar la experiencia de mujeres cuyas vidas han dedicado al cuidado de la casa, los niños y de su marido; debido al periodo en el que se escribió el libro. Sin embargo, la autora narra cómo éstas de deshacen en su rutina o cómo su vida cambia y eso acaba con ellas. Me gustaría profundidar más mi reseña en cada relato.

El primer relato, La Edad de la Discreción, narra la historia de una mujer mayor. Su vida pierde el sentido debido a la edad, a la falta de iniciativa y emoción con la que vive su marido, con el que está entrando en una rutina que los aleja cada vez más. Es un relato sencillo pero lleno de emoción. Me gusta que dé voz a mujeres mayores y abuelas ya que son las grandes olvidadas en la literatura.

El Monólogo está escrito con un léxico y una sintaxis extremadamente caótica, es una barbarie de vocablos que muestran los pensamientos de una mujer que abunda en la soledad y entra en cólera. No tiene apenas comas y eso hace una inmersión en lo más bizarro del pensamiento. Me ha gustado aunque me ha parecido muy agresivo de leer.

Por último, Mujer Rota me ha destrozado. Cuenta la historia de una mujer que se entera de que su marido lleva un tiempo siendo infiel. Es tan doloroso ver cómo la emoción que ahoga a la protagonista es ignorado por las personas que le rodean. Juega con la incomprensión y con la autopercepción. Roza el existencialismo ya que la protagonista se siente perdida, siente que toda su vida se está acabando y ya no sabe quién es.
Al principio, me enfadó mucho ya que toda la historia giraba en torno a un hombre, yo esperaba otra cosa de este libro. Sin embargo, el mensaje que el texto quiere transmitir es cómo la sociedad quiere para las mujeres el único objetivo de la servidumbre y la vida conyugal, mientras que los hombres tienen su vida y abandonan a su esposa sin miramientos. Me ha destrozado sentir que esto es una historia común y leer cómo la protagonista siempre se hace a ella misma la culpable de su desgracia. Recomiendo mucho leer este relato.
Profile Image for Irina Ciurlică-Crețu.
34 reviews7 followers
June 13, 2023
Superbă, superbă, și iar superbă. Simone de Beauvoir expune cu un simț critic și fin procesul de degradare emoțională ale celor trei protagoniste, expunând totodată fricile mele și ale oricărei femei cu o luciditate exuberantă.

Monologul nu mi-a plăcut enorm, dar între primele două nuvele nu aș putea alege. “Vârsta Discreției” este impregnată de amărăciunea bătrâneții, și de distanța și schimbarea adusă de acestea, în timp ce Monique din “Femeia Sfâșiată” se scufundă în mlaștina proprie în momentul în care află că soțul(a joke of a man, may I add), de care este dependentă o înșeală.

Pe de o parte, nu am putut să nu remarc stilul incredibil de a scrie a lui Simone. Probabil perfect sau tinde spre acest lucru: pe cât de natural și ușor de urmărit, pe atât de bogat, expresiv, nuanțat și pe alocuri poetic, fără a fi prețios sau a da înspre ridicol vreodată. Este prima carte la care am stat pe fiecare pagină cu creionul să subliniez atâtea pasaje splendide.

Pe de altă parte, înțeleg de ce scriitoarea este atât de stimată de curentul feminist. Acesta este și genul adevărat de feminism, neinvaziv sau dus la extrem, cum este uneori în ziua de azi. Autoarea conduce blând cititorul la concluzia importanței individualității femeii și necesitatea unei tării de caracter.
10/10 :)
This entire review has been hidden because of spoilers.
Profile Image for Rubén.
55 reviews
July 29, 2023
Es un libro para algunos. El primer relato sobre la vejez me interpelaba muy poco, se me hizo muy poco ameno y me quitó la energía de seguir con los otros dos relatos. La edición no ayuda con tantos signos de puntuación y frases que parecen mal construidas en su segundo relato. Aquí dos ejemplos del inicio de este segundo relato que dejé al inicio: "Se relamen Albert y la señora Nanard Etiennette sus mocosos mi madre", o esto todo seguido sin una coma: "Una se vuelve apta para la jaula confiesa todo lo verdadero y lo falso que con eso no cuenten tengo una una fuerte naturaleza no podrán conmigo" :O

Igualmente el primer relato está interesante para lo que cogí este libro, que era para meterme en pieles diferentes a la mía. Me pareció muy bonito introducirme en un amor tan madurado por los años.
Profile Image for Irene Ramírez.
Author 1 book116 followers
April 3, 2024
Esta lectura ha sido un grito en mi interior. Tres relatos que podrían resumirse en lo que vemos en su contraportada:

“A pesar del tiempo que ha transcurrido desde que Beauvoir escribiera estas obras, refleja muy bien la situación actual de la mujer en nuestra sociedad, que ha variado poco en muchos aspectos”

Tres historias de tres mujeres diferentes, con voces propias, pensamientos, emociones y vivencias dispares pero que podrían ir de la mano.
La primera obra que leo de la autora, que me ha enganchado de principio a fin y que, sin duda, me ha hecho sentirme comprendida y acompañada.
Profile Image for Mar García.
737 reviews11 followers
August 24, 2017
Tres relatos con un denominador común, los sentimientos que se desatan en una mujer ante momentos complicados en su vida. Me ha sorprendido que siendo una mujer feminista la que ha escrito el libro, nos describa a tres mujeres que no se muestran fuertes en situaciones adversas si no todo lo contrario. Es un libro que despierta sentimientos y nos da qué pensar. El relato que más me ha conmovido (y más me ha costado leer) ha sido "Monólogo".
Profile Image for Laura.
58 reviews2 followers
April 14, 2024
que chulo, cuantos pensamientos y que miedo me da crecer y no reconocerme en mi misma xd

(no se como se supone que califican las cosas así que todo lo que no se sienta como una pérdida de tiempo será un 5)
Profile Image for Elia .
209 reviews5 followers
August 27, 2026
Menudos relatos tan desgarradores, especialmente 'La mujer rota' me ha parecido muy desolador. En ellos se tratan temas como la vejez, la soledad o la infidelidad a través de la visión de tres mujeres.

La edición no ha ayudado a la lectura, la cual se me ha hecho un poco enrevesada y pesada, no creo que me haya pillado en el momento adecuado.
Profile Image for Sofía.
35 reviews
November 24, 2025
Me tomó meses leer el primer relato de este libro. No me enganchaba. Por momentos empatizaba con el personaje principal, en otros me fastidiaba. Fue una lectura muy cortada, que finalmente retomé ayer y no pude soltar. Quizás sea porque justo ahora la vejez, el paso del tiempo y mi preocupación constante por encontrar sentido me persiguen más que antes, no lo sé, pero me emocioné con lo que me contaba y con el final.
Me quedé con ganas de avanzar a los otros dos relatos. Allí voy.

7/12:
Lo terminé completamente movilizada. Me ha atravesado de una manera tal que me cuesta poner en palabras. Siento que serán demasiado personales.
Muy a mi pesar debo reconocer que me he encontrado en muchas de las largas reflexiones de las protagonistas de las tres historias, pero particularmente en la última. Cuantos pensamientos rumiantes e hirientes, cuanto dolor. Es abrumador reconocer que también alguna vez una ha basado la imagen que ha construido de si, en el juicio de un hombre.
Porque no importa a qué te dediques, cuánto te cultives, qué tanto te esfuerces, es devastador pensar que, aún hoy, muchas mujeres medimos nuestro valor en función de cuánto aprecia nuestras cualidades el hombre amado. El hombre amado? Es eso el amor? Al menos eso me dejó preguntandome este libro.
Profile Image for Marina R. de Régil .
15 reviews2 followers
December 30, 2024
La mujer rota me ha gustado bastante. Muestra un diálogo constante a través del diario de la protagonista en el que se pregunta y cuestiona su valía como madre, esposa y en general, como mujer... He de decir, que es impresionante como muchas de estos temas no cambian con el paso del tiempo. Es también impactante como Simone expone y describe el malestar por una infidelidad, el inicio de una ¿relación abierta? (no lo creo, dado que solo el hombre tiene ese privilegio), y cómo se enfrenta al debate de las relaciones monogamas, el poliamor, y de la relación de "poder" de las propia relación de los protagonistas, cómo ella se cuestiona toda su valía a través de los ojos de él... En fin, podría releerlo en unos años y sacarle más matices.

En cuanto a La edad de la discreción, más breve, menos intenso y rompedor a mi parecer. Y del Monólogo, qué decir, un texto sin comas que te mete de lleno en la cabeza de una mujer y sus pensamientos.
Author 1 book26 followers
August 7, 2022
Tres buenos relatos, aunque La mujer rota sea el mejor de todos. Todos ellos hablan de la feminidad y su condición, muestran incluso los males que se hacen las propias mujeres cuando la sociedad las lleva a un tipo de vida como el que vivían y viven. La Edad de la discresión, aun hablando de la condición femenina, hace una profunda autocritica a la explotación que nos hacemos y la necesidad de parar y envejecer.
11 reviews5 followers
May 18, 2025
He empezado por el último relato, devastador, me ha atormentado leerlo, me ha generado ansiedad y angustia que me ha dejado el cuerpo con una sensación super desagradable. Después leí el primer relato, menos angustioso pero aún así, me ha resultado desagradable. Siempre dudando de todo, buscando una segunda intención, que desasosiego. No sé si leeré el monólogo.
Profile Image for Lucía García.
380 reviews2 followers
March 6, 2024
wow
Este libro es para las chicas que leyeron "La campana de cristal", para las traumadas, para las que s se obsesionan con paso del tiempo, para las que se identifican con illicit affairs, para las que están enfadadas y solo quieren gritar.
Profile Image for Viki Fernandez .
70 reviews1 follower
Read
February 14, 2023
necesito leer libros que vayan de cosas diferentes. tengo q dejar de leer a mujeres tristes y locas x hombres.
Profile Image for gabricolaje.
38 reviews1 follower
July 20, 2024
el primero es el k más me ha gustado, superbien escrito daba gusto,,, el segundo un poco loco pero guay y el último wow bien intenso
7 reviews
September 3, 2026
Probabil cea mai buna carte citita anul asta pana acum. 3 femeie diferite, dar asemanatoare prin suferinta, prin problemele si obstacolele de care se lovesc zilnic.
Femeia sfasiata mi-a placut atat de mult, chiar daca m-a infuriat constant extrem de tare. Nu inteleg cum cineva ar putea empatiza cu Monique. Mi se pare ca iti poate trezi doar furie si suparare ca accepta toata situatia asta, ca nu face nimic si spera la nesfarsit ca un barbat care a inselat-o in ultimii 10 ani se poate intoarce la ea si totul sa fie ca inainte. De asemenea, te pune pe ganduri cat de gresit este sa iti bazezi toata existenta, viata, viitorul, doar pe persoana iubita, pe siguranta ca va fi mereu acolo langa tine si relatia voastra e indestructibila, fara sa cladesti ceva al tau, sa ai propriile pasiuni, activitati, placeri. M-a enervat Maurice care mai ca astepta binecuvantarea sotiei pentru relatia extraconjugala pe care o avea, voia ca ea sa fie intelegatoare, sa nu faca scene si se supara si o acuza ca e egoista cand nu ii indeplinea asteptarile. M-a intrigat si faptul ca inselatul barbatilor dupa x ani de casnicie este un lucru de la sine inteles, femeia e absurda ca se asteapta sa nu se intample asta. Pentru ei e prea greu si prea mult sa se multumeasca cu relatia pe care au ales-o in tinerete. In final, Monique ajunge sa "treaca peste" si "sa accepte" situatia fara a fi impacata de fapt cu ceea ce s-a intamplat si fiind oarecum constransa tot de deciziile sotului ei. Nuvela m-a revoltat, scarbit, enervat in asemenea masura in care doar o adevarata capodobera ar fi putut-o face. Nu inteleg totusi de ce cititoarele de pe vremea lui Beauvoir au simpatizat cu Monique in mod necritic (ceea ce a dezamagit-o pe Beauvoir). Singurul lucru care mi-a starnit simpatie si pentru care mi-a parut rau de Monique este vinovatia pe care o simte fata de fiicele ei si faptul ca se acuza ca a gresit si ambele au o existanta ratata din cauza ei.
Monolog este extrem de dureros, dar superb in acelasi timp, un flux continuu de ganduri al unei femei parasite, singure, a carei fiica a murit si al carui fiu ii este luat de langa ea.
Varsta discretiei a fost pentru mine poate cea mai putin dureroasa dintre cele 3 nuvele, dar m-a pus pe ganduri legat de ce inseamna sa imbatranesti, cum evolueaza relatia de cuplu, relatia cu copiii, ce asteptari/pretentii ar trebui sa ai sau nu de la proprii copii. Fiecare pagina deschide o noua tema de meditatie.
This entire review has been hidden because of spoilers.
52 reviews1 follower
July 3, 2026
« Il a déboîté, l’auto a filé, et j’ai senti mon cœur se décrocher. Il filait très vite, il a disparu. Pour toujours. Il ne reviendra jamais. Ça ne sera pas lui qui reviendra. »

« Pendant deux semaines je n’ai rien écrit sur ce cahier parce que je me suis relue. Et j’ai vu que les mots ne disent rien. Les rages, les cauchemars, l’horreur, ça échappe aux mots. Je mets des choses sur le papier quand je reprends des forces, dans le désespoir ou l’espoir. Mais la déconfiture, l’abrutissement, la décomposition, ce n’est pas marqué sur ces pages. Et puis elles mentent tant, elles se trompent tant. »
Profile Image for Eliza.
41 reviews
August 24, 2025
I am a big fan of these three short stories being combined as one piece - I think they all support each other and interweave really well. But what the bleeding hell, how did La Femme Rompue actually drag on for that long...? Maurice is the biggest gaslighter of all time and the narrator recurrently realises it and ignores it in an infuriating cycle of 'revelation' - captures the hopelessness of her position in the relationship well but is a frustrating read.
Profile Image for Aleluya Aleluya.
18 reviews
August 15, 2026
Me parecen fascinantes los relatos cuyos personajes son como son, de una forma muy auténtica y personal y manteniéndose fieles a su esencia durante la historia. Por eso me parece aún más sorprendente lo bien que se hila entre las 3 historias experiencias comunes para 3 protagonistas bien distintas. Por decir algo malo, es inevitable no quedarte con la miel en los labios deseando que cada parte fuese un relato extenso.
Profile Image for Ayshane :).
61 reviews
August 17, 2026
Si le pongo 4 estrellas es porque Monólogo no me ha gustado tanto, la forma de redactar sin pausas apenas no es de mi agrado, aunque la trama me ha enganchado bastante y es ciertamente corto.
La mujer rota de hecho se ha convertido en uno de mis relatos cortos favoritos, lo que me ha dolido y lo identificada que me he sentido.
La edad de la discreción ha sido una lectura fantástica también, se va a quedar en mi mente mucho tiempo.
Que vivan las mujeres… me ha hecho amar el feminismo más aún
Profile Image for Ara Venegas.
26 reviews
August 1, 2026
La mujer rota es un libro que habla de tres mujeres enfrentándose a momentos en los que sienten que su vida se les está desmoronando. Simone de Beauvoir explora la soledad, la dependencia emocional, el matrimonio, la maternidad y esa sensación de perderte a ti misma por vivir demasiado tiempo para los demás. Es incómodo en algunos momentos, pero justo por eso se siente tan humano y vigente.
1 review
September 13, 2026
Qué queda de una mujer que ya no tiene a quién cuidar y a quién hacer feliz si eso fue lo único que la sociedad le dijo que había nacido para ser, si las mujeres “nacemos para parir, criar y cuidar” qué somos entonces cuando esa labor está cumplida
Displaying 1 - 30 of 58 reviews