ความจงรักภักดี และเรื่องสั้นอื่นๆ

by Ryūnosuke Akutagawa, วาด รวี (Translator), ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล (Editor)

รวมเรื่องสั้นเล่มใหม่ จากผลงานของผู้เขียนเรื่องสั้น 'ราโชมอน' และ 'ในป่าละเมาะ' อันโด่งดังในสายธารวรรณกรรม
.
รับประกันความขม!!! โดยเฉพาะนักอ่านสายดาร์คต้องห้ามพลาด
.
ครบรส! ขมขื่น ทุกข์ระทม ตลกร้าย สุขที่ไม่สุด และหมอบแต่ไม่คลาน
.
“...ผมอยู่ในโลกอันเยือกเย็นที่เต็มไปด้วยความพะว้าพะวังที่รันทดท้อ..."
.
นักเขียนคนนี้เปรยไว้ก่อนเขาเดินทางจากโลกไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
.
หากคุณได้ลองอ่านเรื่องสั้นของนักประพันธ์ชาวญี่ปุ่นคนนี้สักเรื่อง (หรือเพียงครึ่งเรื่อง) คุณย่อมรับรู้ถึงความเจ็บปวดบางอย่างที่นักเขียนได้เผชิญ
.
ริวโนะสุเกะ อะคุตะงะวะ (Ryūnosuke Akutagawa) ได้ฝากผลงานรวมเรื่องสั้นราโชมอน อันเป็นอนุสรณ์ของความเก่งกาจในการเขียนของเขา
.
ครั้งนี้ รวมรวบเรื่องสั้นใหม่ที่ไม่ได้รวมไว้ในเล่มราโชมอน
แต่ยังคงรักษาบรรยากาศอึมครึมเช่นเดิม!!!
.
ความจงรักภักดี และเรื่องสั้นอื่นๆ ( Loyalty and Other Stories) ประกอบไปด้วย 8 เรื่องสั้น
.
1. บันทึกเตือนความจำ ของ โอะงะตะ เรียวซะอิ (Dr.Ogata Ryosai: Memorandum)
2. มังกร (Dragon: The Old Potter’s Tale)
3. เคะซะ และ โมะริโต (Kesa and Morito)
4. เรื่องของหัวที่หลุดออกมา (The Story of a Head That Fell Off)
5. ความจงรักภักดี (Loyalty)
6. โอะงิน (O-Gin)
7. ขาม้า (Horse Legs)
8. ต้นหอม (Green Onions)

Genres: Short Stories, Literature

180 pages, Paperback

Published March 1, 2017

About the author

Akutagawa Ryūnosuke (芥川 龍之介) was one of the first prewar Japanese writers to achieve a wide foreign readership, partly because of his technical virtuosity, partly because his work seemed to represent imaginative fiction as opposed to the mundane accounts of the I-novelists of the time, partly because of his brilliant joining of traditional material to a modern sensibility, and partly because of film director Kurosawa Akira's masterful adaptation of two of his short stories for the screen.

Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.

At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.

The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).

Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of

Reviews

[top. · Rating 5 out of 5]

สำนักพิมพ์สมมุติบอกเล่มนี้จัดอยู่ในซีรีย์วรรณกรรมในวงเล็บของนักเขียนชื่อดังที่คุณจะอ่านก็ได้ไม่อ่านก็ได้ เป็นเรื่องรองๆ ไม่โดดเด่น แต่กระผมแนะนำให้อ่านเถอะครับ ไม่ด้อยกว่าเรื่องสั้นเล่มใดเลย ยิ่งหากชื่นชอบการปรับแปรงเรื่องเล่าเก่าแก่มานำเสนอใหม่แล้วยิ่งพลาดไม่ได้ ส่วนตัวว่าเด็ดทุกเรื่อง ทั้งมังกร ขาแมว ความจงรักภักดี และอีกห้าเรื่องที่เหลือ อาคุตะกาว่าคือนักเล่าเรื่องสั้นที่ทั้งชาญฉลาด อ่านสนุก และยังมีเนื้อนัยให้คิดต่อได้อีกมาก สมกับเป็นนักเขียน big name ลำดับต้นๆ ของญี่ปุ่นจริงๆ

[Woraphol Thawornwaranon · Rating 4 out of 5]

คิดจะพักคิดถึงอะคุตะกะวะ

[Pawarut Jongsirirag · Rating 5 out of 5]

คิดถึงเรื่องสั้น คิดถึงริวโนะสึเกะ อะคุตางาวา

รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ยังคงสไตล์การนำนิทานเรื่องเล่า มาดัดเเปลงผสมผสานกับการนำเสนอด้านมืดของมนุษย์เช่นเดิม

.บันทึกเตือนความจำของ โองะตะ เรียวซะอิ -ความมือถือสากปากถือศีล
.มังกร - ความลวงหรือความจริง อะไรคือสิ่งที่กำหนด
.เคะซะ เเละ โมริโต - ความรักเเละความเกลียดชังคือสิ่งที่เป็นด้านคนละด้านของเหรียญเดียวกัน
.เรื่องของหัวที่หลุดออกมา - ความเปราะบางของมนุษย์
.ความจงรักภักดี - ความยึดมั่นถือมั่นที่นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ไม่อาจเเก้ไข
.โอะงิน - ความไร้ศรัทธาคือความศรัทธา
.ขาม้า - ความเเปลกเเยกเกิดจากตัวเราเองหรือสังคมเป็นผู้สร้าง
.ต้นหอม - ความฝันหรือความจริงมีเพียงเส้นบางๆที่ขวางกั้น

ความไม่เวิ่นเว้อของเรื่องเล่าเเละประเด็นที่ตรงไปตรงมาเหมือนหมัดฮุค ผสานด้วยการนำเสนอความเปราะบางเเละกิเลสตัณหาของคนเรา เป็นเสน่ห์ของอะคุตางาว่า ที่ทำให้เขายืนหนึ่งในวงการเรื่องสั้นที่ยังหาคนทัดเทียมได้ยาก

ชื่อนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวังครับ

[Jessada_K · Rating 4 out of 5]

ในเล่มนี้ชอบเรื่อง มังกร มากที่สุด(เมื่อเริ่มรู้สึกว่าการหลอกลวงคนอื่นจะนำมาซึ่งความรู้สึกผิดในใจตัวเอง จึงต้องหลอกลวงตัวเองให้เชื่อในเรื่องที่ตัวเองสร้างขึ้นมาอีกทีหนึ่ง) รองลงมาคงเป็น ต้นหอม(หญิงสาวที่วาดฝันแสนงามไปในศิลปะและความรัก และพร้อมที่จะไปจนสุดทางแม้อาจจะต้องยอมพลีกาย แต่เมื่อได้เห็นต้นหอมที่ลดราคา ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงก็กลับฉุกคิดขึ้นมาได้ถึงชีวิต ชีวิตที่ต้องใช้ต้องทำงาน เพื่อจ่ายบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ)
จริงๆ ก็ชอบทุกเรื่องในเล่มนี้เลย

[Donakrap Dokrappom · Rating 4 out of 5]

ความรู้สึกที่ได้อ่านงานของอาคุตากาวะเป็นความรู้สึกที่อธิบายยากจัง ไม่รู้สิ มีหนังสือหลายเล่มที่เราชอบมากๆ และอีกหลายเล่มที่ไม่อยากเปิดกลับไปอ่านอีก แต่ความรู้สึกเหล่านั้นมันก็แค่เกิดขึ้นแล้วจบลง…แต่การอ่านงานของอาคุตากาวะมันเหมือนได้เจอประสบการณ์ที่เราจะจดจำมันไปอีกนาน มันเป็นความรู้สึก “โชคดีจังที่ได้เจอกัน”

คิดดูนะ คนบนโลกนี้มีเป็นล้านคน แต่จะมีกี่คนที่ถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของตนออกมาเป็นตัวอักษรได้ในแบบที่เขาเข้าใจมันจริงๆ ...อาคุตากาวะ เป็นหนึ่งในนักเขียนเหล่านั้น

เรื่องสั้นแต่ละเรื่องเสียดสีและจิกกัดก็จริง แต่น้ำเสียงของมันกลับสงบและเรียบนิ่ง มันละเมียดจนเราจะไม่รู้สึกเลยว่าผู้เขียนรังเกียจโลกที่ตนกำลังก่นด่า

อาจเป็นเพราะเขามองเห็นเนื้อในของมันในแบบที่มันเป็น เราจะไม่เห็นการดูหมิ่นสิ่งที่ต่ำทราม เราจะไม่เห็นการยัดเยียดความคิดเรื่องการเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีกว่า ราวกับว่านักเขียนต้องการจะโอบอุ้มสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ทั้งหมดด้วยความซื่อสัตย์ต่อจิตสำนึก

เรื่องสั้นแต่ละเรื่องเหมือนบันทึกเศษเสี้ยวตัวตนของศิลปินที่ถูกแผ่แบออกมาให้เราได้เห็น จนเรารับรู้ได้เลยว่าสิ่งที่เขาเขียนออกมามันแลกมาด้วยอะไรบ้าง

หากเรื่องสั้นเหล่านั้นเป็นรูปวาด ภาพนั้นจะถูกจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์เพื่อเป็นสมบัติของคนรุ่นหลังในหมวดหมู่ภาพล้ำค่าที่ควรค่าแก่การรับชมสักครั้งในชีวิต

[Thanawat · Rating 4 out of 5]

ช่างเป็นรวมเรื่องสั้นที่เสียดสี เย้ยหยันความเป็นมนุษย์เสียจริงๆ

เรื่องสั้นทั้งหมดได้แก่
-Dr. Ogata Ryosai: memorundum
-Dragon: the old potter’s tale
-Kesa and Morito
-The story of head that fell off
-Loyalty
-O-Gin
-Horse legs
-Green onions

ทั้งหมดล้วนมีรูปแบบการเล่าเรื่องที่หลากหลาย ทั้งเอาเรื่องโบราณมาแต่งเติม เอาเรื่องศาสนามาสอดแทรก แถมยังมีผู้เขียนยังคุยกับผู้อ่านด้วยซะอีก
อ่านแล้วให้อารมณ์มืดทึบ อึดอัด ไอ้ที่น่าขำก็ขำไม่ออก
แม้ไม่ได้รู้สึกชอบทุกเรื่อง แต่ภาพรวมของทั้งเล่มถือว่าดีจริง

ความรู้สึกที่มีต่อเรื่องที่ชอบ
-อย่างเรื่อง Dragon, Loyalty เนี่ย มันให้ความรู้สึกขัดแย้งทั้งความรู้สึก และมโนสำนึกมากทีเดียว
-ส่วน O-Gin ก็เล่นกับศรัทธา และความเชื่อได้โหดมาก
-Horse legs นี่ ขุดความรู้สึกของคนที่จะรักกันมาฉีกทิ้งให้เห็นต่อหน้าต่อตา
-Green onion นี่บรรยายลำบาก แต่ก็ชอบในความเสียดสี

เข้าใจแล้วว่าทำไมงานของ Akutagawa เป็นวรรณกรรมญี่ปุ่นที่ขึ้นหิ้ง

[เมื่อฉันรีวิวหนังสือ · Rating 4 out of 5]

ชอบเรื่องต้นหอมมาก เรื่องอื่นก็อ่านได้เรื่อยๆ แต่บางเรื่องอ่านจนจบแล้วก็ยังไม่เข้าใจ ส่วนตัวชอบเล่มราโชมอนมากกว่า

[Cartoon Sutcharee · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นที่สนุก แต่อ่านแล้วรู้สึกจะเป็นบ้า ตอนที่เสียงของตัวละครเถียงกันเองอยู่ในหัว รู้สึกอยากจะกรี๊ดใส่หนังสือ

[Kitti · Rating 4 out of 5]

Top 3
1. ความจงรักภักดี
2. เคะซะ และ โมะริโต
3. เรื่องของหัวที่หลุดออกมา = ขาม้า

[Ronn · Rating 4 out of 5]

หนังสือรวมเรื่องสั้นของ ริวโนะสุเกะ อะคุตะงะวะ ประกอบไปด้วยเรื่องสั้น 8 เรื่องที่ล้อมรอบด้วยธีมตำนานนิทานพื้นบ้าน ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น และศาสนา อะคุตะกะวะสามารถดึงเสน่ห์ของเรื่องสั้นออกมาได้อย่างหมดจดทั้งความน่าค้นหา อารมณ์ที่ตกค้าง ข้อคิดที่แฝงอยู่ในตัวหนังสือ ทำให้ทุกเรื่องที่อ่านจบแม้จะไม่ได้ชื่นชอบบางเรื่องเป็นพิเศษแต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงมวลตะกอนความคิดและอารมณ์บางอย่าง

‘เรื่องของหัวที่หลุดออกมา’ เป็นเรื่องที่ชอบมาก ๆ เรื่องหนึ่ง มันถ่ายทอดความตายออกมาอย่างวุ่นวายในขณะเดียวกันก็เงียบสงบ สิ้นหวังและมีความหวัง ทั้งยังอัปลักษณ์และงดงาม เหอเสี่ยวเอ้อร์ยังเป็นภาพแทนของจิตใจอันสับปลับของมนุษย์ ที่พร้อมจะเปลี่ยนไปตามกระแสการไหลของสายธารแห่งกาลเวลา

ที่จะอดพูดถึงไม่ได้เลยคือเรื่องสั้นที่เกี่ยวกับยุคที่มีการกวาดล้างศาสนาคริสต์อย่างรุนแรง ‘โอะงิน’ ก็ชวนให้นึกถึงเรื่อง ‘ศรัทธาไม่เงียบ’ โดย เอนโด ชูซะคุ ซึ่งเป็นเรื่องที่พาผู้อ่านสำรวจเกี่ยวกับความเชื่อ ขณะเดียวกันโอะงินก็ตั้งคำถามเกี่ยวกับการยึดถือความเชื่อที่มองไม่เห็นและการยอมตายเพื่อมัน หรือยอมละทิ้งเพื่อที่จะมีชีวิตรอด

อีกเรื่องที่ดูจะโดดเด่นออกมาคือ ‘เคะซะกับโมะริโต’ ที่หยิบเอานิทานพื้นบ้านเกี่ยวกับซามูไรหนุ่ม(โมะริโต)กับชู้รัก(เคะซะ) ทั้งคู่วางแผนที่จะฆ่าสามีของเคะซะทิ้งเสีย อย่างไรก็ตามอะคุตะงะวะไม่ได้มุ่งเน้นที่การฆ่าสักเท่าไหร่ เรื่องนี้ถูกเล่าผ่านมุมมองของเคะสะและโมริโตะเอง ว่าทั้งสองเป็นชู้รักกันได้อย่างไรและคิดยังไงต่อกันและกัน ความเป็นกระแสสำนึกช่วยพัดพาผู้อ่านไหลไปตามความคิดตัวละคร ผู้อ่านจึงค่อย ๆ เข้าใจเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นจนถึงไคลแมกซ์อันเย็นเยียบ อีกทั้งผู้เขียนยังถอดประกอบความลุ่มหลงที่นำพาไปสู่ความเกลียดชัง

นอกเหนือจากเรื่องสั้นสามเรื่องที่กล่าวมา เรื่องอื่น ๆ ก็มีความแข็งแรงและสามารถทำหน้าที่ของมันเองได้ดีเยี่ยม ด้วยลวดลายการเขียนและฝีมือการเล่าเรื่องชั้นครู พร้อมกับพาผู้อ่านสำรวจจิตใจอันคดเคี้ยวสลับซับซ้อนได้อย่างมีชั้นเชิง ต้องขอบอกว่าหนังสือเล่มนี้จัดอยู่ในหมวดหนังสือที่ควรค่าแก่การอ่านอย่างยิ่ง

[Khaikung · Rating 5 out of 5]

ในวันฝนตกหนักหน่วง
หนังสือเล่มนี้พาเราจมลงสู่ก้นบึ้งความต่ำตมในชีวิตมนุษย์
.
เรารู้จักอะคุตางาวะจากราโชมอน และขัปปะ สารภาพอย่างจริงใจว่าจนถึงวันนี้ก็ยังไม่เคยอ่านราโชม่อนในรูปแบบของเรื่องสั้นมาก่อน (เล่มนั้นยังนอนนิ่งๆอยู่ในชั้นหนังสือเสมอมา)
.
สิ่งเดียวที่เรารู้เกี่ยวกับเขาคือการจากโลกนี้ไปในวัย 35 ปี ด้วยเหตุผลที่ว่า "ไม่แน่ใจในอนาคตข้างหน้า" แต่เราเชื่อว่าบุคคลผู้ชื่อของเขากลายเป็นหนึ่งในรางวัลสำหรับงานเขียนต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ และแค่นั้นก็เพียงพอแล้วให้เราหยิบผลงานของเขาในการอ่านในคราวนี้
.
เรื่องสั้นในเล่มนี้เหมือนการรวมเอาเรื่องราวหดหู่ทั้งหลายและวาระสุดท้ายของมนุษย์มารวมไว้ด้วยกัน ความโกหก ความโป้ปด ความเสียสติ และอีกหลายสิ่งอย่างที่มนุษย์จะพึงเป็นได้ในช่วงชีวิตหนึ่ง
.
ชอบจังหวะในการเล่าเรื่องมากๆ หลายๆเรื่องเขียนโดยเอาตัวผู้เล่าเป็นบุคคลที่ 3 มองลงไปยังละครชีวิตของตัวละครอื่นๆ ไม่ตัดสินว่าสิ่งที่ทำผิดบาปหรือไม่ เขาเป็นเพียงผู้รายงานพฤติกรรมนั้นตามที่รู้
.
เนื้อหาหนัก แต่ไม่เหนื่อย แปลกดี เหมือนเราพยายามดูความทุรนทุรายว่าสุดท้ายเรื่องราวมันจะไปจบที่ตรงไหน ไม่มีความซับซ้อนใดๆ เข้าใจง่ายดี และหลายๆครั้ง การตายของตัวละครหนึ่งเป็นเพียงชั่วขณะของการเคลื่อนไหวในเรื่อง ไม่เกิดผลกระทบยิ่งใหญ่ใดๆ เป็นการตายที่สูญสลายไปจากโลกใบนี้เฉยๆที่แท้
.
แต่หลายต่อหลายครั้งในความหดหู่ปนเวทนาต่อตัวละครทั้งหลาย ในความเป็นจริง เราเองในบางเวลาก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีบางสภาวะจมลงไปในความืดบอดนั้น เราทุกคนต่างมีความลับบางอย่างที่ไม่อยากบอกให้ใครรู้เสมอ
.
ในเขาวงกตอันซับซ้อนของความคิด
เราจะมีทางออกให้กับชีวิตได้อย่างไร
นั่นเป็นสิ่งที่เราควบคุมมันได้จริงๆหรือ

[K · Rating 5 out of 5]

รวมเรื่องสั้นของอะคุตะกะว่า ทุกคนอาจจะรู้จักเขาจากเรื่องสั้นอันโด่งดัง "ในป่าละเมาะ" หรือไม่ก็ "ราโชมอน" แต่อาคุตะกะว่าได้ชื่อว่าเป็นคนที่เขียนเรื่องสั้นไว้หลายสิบเรื่อง เขาเป็นคนที่มีศิลปะในการเล่าเรื่องชั้ยนอด สามารถถ่ายทอดออกมาได้น่าติดตาม หลากอารมณ์ และสามารถอ่านซ้ำไปซ้ำมาโดยไม่เบื่อ

เรื่องที่ชอบที่สุดคงจะเป็นเรื่อง "ความจงรักภักดี" ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการให้คุณค่าของความจงรักภักดีที่แตกต่างกันออกไปในแต่ละคน ทำให้เห็นเลยว่าการมอบคุณค่าที่แตกต่างกันนั้นนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ต่างกันอย่างไร สิ่งที่ได้จากเรื่องนี้สามารถนำมาใช้ได้ทุกยุคสมัยเลยด้วยซ้ำ

เรื่องที่ชอบรองลงมาน่าจะเป็น "เรื่องของหัวที่หลุดออกมา" เรื่องนี้ค่อนข้างหดหู่ แต่ก็น่าตื่นตาตื่นใจ ทิ้งปัญหาไว้ให้ขบคิดอีกหย่อมนึง "มนุษย์นั้นไว้ใจไม่ได้แม้แต่ตัวเราเอง สักวันหัวของเราอาจจะหลุดออกมาก็ได้"

เรื่องสุดท้ายที่ชอบไม่แพ้กันก็คือเรื่อง "ต้นหอม" เรื่องของหญิงสาวที่วาดฝันอยู่ในโลกแห่งอารมณ์และความรัก แต่ลืมไปว่าโลกแห่งความเป็นจริงบังคับให้เธอต้องใส่ใจกับต้นหอมราคาถูกมากกว่าผู้ชายที่เธอควงมา นอกจากนี้การเล่าเรื่องยังทำได้เฉียบแหลมและเต็มไปด้วยอารมณ์ขันอีกด้วย

ปล. วาด รวี แปลออกมาได้ดีมาก อ่านไม่สะดุดเลย

[LiN · Rating 4 out of 5]

เรื่องเล่า นิทาน และตลกร้าย

ชอบเรื่องเดียวกับชื่อเรื่องที่สุด

รูปร่างของ [ความจงรักภักดี] กับทรยศคล้าย ๆ กัน อาจบางทีเป็นสิ่งเดียวกัน แตกต่างแค่ชื่อเรียก ภักดีต่อนายอาจจะเป็นการทรยศต่อบ้าน และการภักดีต่อบ้านก็อาจเป็นการทำร้ายนาย โศกนาฏกรรมร้ายเหลือคือคำตอบของทางเลือก

ชอบบรรยากาศเรียบ ๆ เรื่อย ๆ ของการเล่าเรื่องผสมปนไปกับนิทาน ตำนานพื้นบ้าน ชวนให้สงสัยว่าตกลงนี่คือความจริงหรือเปล่า ไม่จริงสินะ มีมังกรด้วยนี่ มีคนขาม้า คนหัวขาด และอะไรอีกเยอะแยะ แต่ทั้งที่มีความเหนือจริง สารที่สื่อออกมากลับกดลึกความรู้สึก ไม่ว่าจะเป็นการถูกกดขี่ บีบบังคับ เพียงมีความเชื่อแตกต่างกันใน [บันทึกเตือนความทรงจำของโองะตะ เรียวซะอิ] กับ [โอะงิน] ซึ่งก็เป็นอีกเรื่องที่เราชอบมาก

[DoDo · Rating 5 out of 5]

รวมเรื่องสั้นที่มองภาพรวมหลังจากอ่านแล้วดีทุกเรื่อง แต่ละเรื่องบรรยากาศต่างกันออกไป
โดยรวมคือการเล่นกับความมืดในจิตใจมนุษย์ เป็นงานเขียนที่มีบรรยากาศการเขียนเป็นเอกลักษณ์มาก

ส่วนตัวชอบเรื่องความจงรักภักดีมากที่สุด

[Tangmo Ncy · Rating 4 out of 5]

ภาษาสวยงาม จากความเข้าใจแบบตื้นเขินของเราคือ ผู้เขียนเสียดสีเรื่องราวในสังคมสมัยนั้นไว้ ซึ้งส่วนใหญ่มักเป็นเรื่องศาสนา เลือกเรื่องสั้นที่ชอบที่สุดยากจริงๆ

[Natchanun Chavanut · Rating 5 out of 5]

ตรงไปตรงมา ชอบมาก โดยเฉพาะ เรื่อง 'เรื่องของหัวที่หลุดออกมา' กับ 'ต้นหอม'

[Por · Rating 5 out of 5]

(ขออนุญาตบ่นการถอดเสียงชื่อคนในหนังสือเล่มนี้ก่อนรีวิวได้มั้ย อ่านแล้วเหนื่อยมาก ทำให้จำชื่อตัวละครยากอีก เขาใจว่าคงถอดเสียงตามราชบัณฑิต แต่การใช้สระอะเยอะๆเนี่ยอ่านแล้วเหนื่อยจริงๆนะ แปลกๆด้วย ลองออกเสียงตามละยิ่งประหลาด แง)


หนังสือของ อ. อาคุตากาวะ ดึงเราให้จดจ่อไปกับเนื้อเรื่องได้เสมอ วางไม่ลง รู้ตัวอีกทีก็อ่านจบแล้ว ยังคงกลิ่นอายงานของอ.ไว้เข้มข้นเหมือนเดิม คือผสมผสานเรื่องเล่าตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่นกับวิธีการเล่าเรื่องที่ดูเป็นสมัยใหม่ เล่มนี้ต่างจากเล่มราโชมอนนิดหนึ่งคือจะมีเรื่องสั้นที่เกี่ยวกับศาสนาคริสต์มาเกี่ยวข้องด้วย ซึ่งเรามองว่ามันสะท้อนสังคมในสมัยก่อนได้ดีเลย กับความเป็นคนนอก การถูกมองว่าแปลกเพียงเพราะไม่ได้ยึดถือหรือศรัทธาในสิ่งเดียวกัน เราชอบหลายเรื่องมาก เอาง่ายๆคือเกือบทุกเรื่อง ชอบมากสุดน่าจะเป็นเรื่องของหัวที่หลุดออกมา ที่พูดถึงธรรมชาติของมนุษย์และปิดท้ายได้อย่างตลกร้าย เรื่องของเคสะและโมริโตะ อันนี้เราชอบที่อ.เขียนถึงความดำมืดและความซับซ้อนเกี่ยวกับความรู้สึกของคนได้สุดมาก ชวนตั้งคำถามว่าความรักของตัวเอกแท้จริงมีอยู่จริงหรือไม่ การเรียกสิ่งนั้นว่า 'ความรู้สึกที่ปรุงแต่งขึ้นมา' มันกระแทกใจมาก แล้วก็เรื่องต้นหอมก็ชอบที่บรรยายภาพแห่งความฝันอันสวยงาม ณ ยามรัก แล้วสลับฉับมาเป็นความจริงอันโหดร้ายที่ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนมีชีวิตอยู่ โหดมาก 555555

งานของ อ.พาเราไปสัมผัส ไปพินิจดูความแหว่งวิ่นในจิตใจของมนุษย์ ความซับซ้อน ความบิดเบี้ยวและบ้าคลั่ง อ่านแล้วก็รู้สึกทึ่งได้ตลอดเวลา หรือบางเรื่องก็นั่งขบคิดตาม แล้วก็ปลง เอ้อ มนุษย์มันก็เป็นอย่างนี้แหละเนอะ เหมือนเขาชอบแตะเรื่องพวกความบิดเบี้ยวในใจคน ซึ่งหลังจากอ่านประวัติที่แนบมาก็คือพอจะเก้ทเลยว่าทำไมเขาถึงเข้าใจความรู้สึกเหล่านั้นได้ดีขนาดนั้น แล้วเขาก็ยังมีวิธีที่จะสื่อออกมาให้เรารู้สึกตื่นเต้นประหลาดใจอีกด้วย ไม่สงสัยเลยว่าทำไมอ.ถึงได้รับฉายาว่าราชาแห่งเรื่องสั้นญี่ปุ่น เสียดายมากๆที่อ.ต้องจากไปทั้งๆที่อายุยังน้อย ไม่งั้นคงได้อ่านงานดีๆอีกมาก แต่ก็อดสงสารไม่ได้ เพราะอ.เองก็ต้องต่อสู้กับความทรมานในจิตใจมาไม่น้อย เรารู้สึกว่าการที่เขาจะสร้างงานขึ้นมาสักชิ้น เขาเหมือนต้องรีดเร้นเอาเสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดที่เขาได้รับในชีวิตจริงมาเขียนลงในงานต่างๆพวกนั้น ไม่รู้ว่าการเขียนงานเนี่ยสำหรับอ.แล้ว เป็นความทุกข์ทรมาน หรือเป็นการปลดปล่อยตัวเองจากความรู้สึกเหล่านั้นกันแน่นะ

[อยากอ่าน · Rating 5 out of 5]

ตอนแรกตัดความชอบออกครึ่งดาว เพราะตอนอ่านไม่ค่อยชอบบรรยากาศและรู้สึกจับอะไรไม่ได้มาก แต่พอนึกถึงแล้วมาเขียนเรียบเรียงความคิดเรื่องราวมันสุดยอดมากห้าดาวประกายแสงไปเลย~


เรื่องสั้นเชื่อมโยงความต่างหลากหลายแง่มุม
🌄บันทึกเตือนความจำของ โอะงะตะ เรียวซะอิ
- ต่างกันเพียงกระผีกริ้น แต่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้ากันได้

🌋มังกร
-เท็จในหมู่มากที่หลอมละลายความจริง

🏞เคะซะ และโมริโต
- สรรพสิ่งล้วนสามารถเป็นกระจกเงาสะท้อนตัวตน
- การบีบรัดและชักใยความคิดที่ผิดจากมโนธรรมอย่างไร้ปรานีของมโนธรรมที่สืบทอดฝังลึก

🪨เรื่องของหัวที่หลุดออกมา
- การเปลี่ยนแปลงไม่สามารถตัดสินความจริงแท้ของชั่วขณะหนึ่ง
- ความนึกคิด อารมณ์ความรู้สึก และการกระทำใดๆนั้นเหมือนกระแสลมที่แปรสภาพไร้การหยุดนิ่ง

🗻ความจงรักภักดี
- เป็นไปได้หรือที่ความอเนจอนาถจะกองสุมอยู่ที่ผู้แตกต่างเท่านั้น
- แม้นเป็นผู้ที่ใครกล่าวหาว่าวิปลาศ ก็ยังไม่อาจสู้การถูกนิยามความปกติที่ตนแต่งตั้งชอนไช

🎆โอะงิน
- ไยเหล่าคนสร้างกรอบจึงนึกรังเกียจความเป็นสุขของผู้นอกกรอบ และไยจึงครื้นเครงกับความพินาศของพวกเขา

🧱ขาม้า
- แตกต่างไร้พิษสงหรือจะสู้พิษสงในหมวดหมู่

🌈ต้นหอม
- แม้แต่การพยายามเข้าสู่โลกแห่งความเพ้อฝันก็ปริแตกเมื่อเผชิญกับการเฆี่ยนตีของโลกแห่งความจริง



ประโยคที่ชอบ
💙ข้ารับรู้ได้ถึงความอัปลักษณ์ของตัวข้าที่สะท้อนผ่านหัวใจของเขา

💜"นั่นก็เพราะมนุษย์นั้นไว้ใจไม่ได้ แต่ในความหมายซึ่งต่างจากที่คุณพูด"
"พวกเราไม่ควรไว้ใจตัวเอง"

💚ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการอธิบายว่าเป็นเพราะเสียสตินั้นเป็นเรื่องง่ายกว่า เพราะมันเป็นวิถีของโลกนี้ที่จะปฏิเสธเรื่องยากและยอมรับเรื่องง่าย

💛"..แม้แต่ชีวิตที่อ้างว้างก็ยังเห็นโลกที่งดงามได้เมื่อมองผ่านม่านน้ำตา.."

[Klin กลินท์ · Rating 4 out of 5]

“...โชคดีที่โลกนี้ไม่ค่อยวิพากษ์วิจารณ์วิธีการตายสักเท่าไร วิธีการใช้ชีวิตต่างหากที่ก่อให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์...” น.134, ขาม้า

มืดดำ เทา หม่น อึดอัดอับ คับแค้น เงียบ กดทับ ขมปร่า เยือกเย็น อ้างว้าง....(เต็มไปด้วยเสน่ห์) แต่นั้นยิ่งทำให้ข้าพเจ้าได้ครุ่นคิด ใคร่ครวญ ทบทวน ลึกลงไปในด้านมืดอันมากมายของจิตใจมนุษย์ วิญญาณ ที่ผูกติดให้เราต้องจงรักภักดีต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ความเชื่อ ความศรัทธา อะไรบางอย่างซึ่งสุดแล้วแต่ภายในหัวอกหัวใจของมนุษย์ผู้นั้น อะไรคือความจริง อะไรคือความลวง...แม้แต่ตัวเราเองยากแท้จะไว้ใจ (หรือไม่จำเป็น? หรือไม่?)

“เบื้องลึกในหัวใจมนุษย์
มิต่างจากความมืดไร้แสง
เพียงถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งราคะ
ก็จำต้องสูญสลาย นั่นแลชีวิต” น.65, เคะซะ และ โมะริโต

LOYALTY and other stories
ความจงรักภักดีและเรื่องสั้นอื่น ๆ ของ Ryunosuke Akutagawa
(ริวโนะสุเกะ อุคุตะงะวะ) แปลโดย วาด รวี

อ่านหมายเลข ๓๔/๒๕๖๐ ลองหาอ่านดูครับ :) #LOYALTYandOtherStories #Loyalty #ความจงรักภักดีและเรื่องสั้นอื่นๆ #ความจงรักภักดี #RyunosukeAkutagawa #ริวโนะสุเกะอุคุตะงะวะ #วาดรวี #อ่าน #หนังสือ #Read #Book #อ่านไปเรื่อยๆ #อ่านญี่ปุ่น #ReadingJapan #IntoTheBook #อ่านแล้วอ่านเล่า #BooksBAR #AtTheReader #กลินท์แลนด์ #KlinLand #กลินท์และหนังสือ #KlinAndBooks #อ่านในใจ #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary

[TamTawan · Rating 4 out of 5]

4.2/5
เป็นเรื่องสั่นของ อะคุตะงะวะ ที่ผมได้อ่าน มันได้หลากหลายรสชาติมากเลย หนังสือเล่มนี้เป็นหนึ่งในซีรีย์วงเล็บของสำนักพิมพ์สมมติ จุดเด่นของมันเลยก็คือ วรรณกรรมที่ไม่จำเป็นต้องอ่านก็ได้ แต่ถ้าอ่านแล้วคุณได้อะไรไปก็ยินดีด้วย

การเขียนของอะคุตะงะวะคล้ายกับนิทานแต่มีสเน่ห์ที่น่าหลงไหลกว่าและดาร์กกว่ามาก น้ำเสียงการเล่าที่พยายามจะชึ้ให้เราคิดอีกทางแต่ก็ไม่ลืมที่จะเปิดช่องว่างให้เราคิดไปด้วย ต้องบอกว่าเรื่องสั้นของเขาน่าติดตามมาก อ่านง่ายไม่เข้าใจยากมากมาย แล้วจุดมุ่งหมายที่เขาต้องการจริงคือให้เราคิด ให้เราได้ไตรตรองเรื่องราวของเขาอย่างละเอียดว่าสิ่งที่เขานำเสนอนั้นมีอะไรซ่อนไว้รึเปล่า ตัวผมอาจจะมีปัญหานิดหน่อยกับชื่อของตัวละครที่จำยากเหลือเกินหรือบางครั้งสระ ะ เยอะเกินไปจนงงงวยเหมือนชื่อคนเขียน

เรื่องสั้นที่ผมชอบคงจะเป็น จงรักภักดี เรื่องราวของขุนนางสติไม่ดีกับบริวาร มังกร เรื่องราวของคำโกหก และก็ โอะงิ เรื่องนี้ผมชอบที่สุดเลย น้ำเสียงการเล่าในเล่มนี้นั้นยอดเยี่ยมและประเด็นที่ต้องการจะสื่อนั้นดำมืดและงดงาม

ผมแนะนำสำหรับคนที่อยากจะลองหาอ่านงานญี่ปุ่นเก่าแบบเรื่องราวหรือตำนาน ผมแนะนำเลยครับเล่มนี้ถือว่าทำออกมาได้ยอดเยี่ยมเลยครับ

[Proud · Rating 4 out of 5]

I think it's very clear when reading this how Akutagawa got his title of "Father of the Japanese Short Story" because honestly? Yeah.

I really liked the selection of short stories here. They're absurd, grotesque, and unique in the way it reflects on certain concepts and ideology. Very open ended yet thematically rich and interesting.

I'll read more of Akutagawa.

+ คนแปลแปลสวยมาก แต่เสียดายที่แปลซ้อนมาจากอังกฤษ อย่างไรก็ตาม การเลือกใช้คำและความไกล้เคียงทางวัฒนธรรมของไทย-ญี่ปุ่น อาจทำให้งานแปลนี้อ่านได้อรรถรสมากกว่าถ้าเลือกอ่านเป็นภาษาอังกฤษตั้งแต่แรก

[Alohaa J. · Rating 4 out of 5]

“ โลกนี้ไม่ค่อยวิพากษ์วิจารณ์วิธีการตายสักเท่าไร วิธีการใช้ชีวิตต่างหากที่ก่อให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ ”

[Rajita P. · Rating 5 out of 5]

ชอบเรื่องความจงรักภักดี และต้นหอม เป็นพิเศษ