მარინეს ანგელოზები

by Tamta Melashvili

"მარინეს ანგელოზები" თამთა მელაშვილის მოთხრობების პირველი კრებულია, რომელიც 2006-2017 წლებში დაწერილ ტექსტებს აერთიანებს.
კრებულის გმირები სხვადასხვა ასაკისა და სტატუსის მქონე ქალები არიან, თუმცა ძირითადად მარგინალური ჯგუფებიდან, რომელთა ხმა საჯარო სივრცეში არ ისმის. კრებული ამ ხმების "შეგროვების" და მათი მკითხველამდე მიტანის მცდელობაა - მხატვრული ფორმის საშუალებით უსამართლობის, უთანასწორობისა და ჩაგვრის გასააზრებლად.
მოთხრობები "ერთი და ორი" (2006) და "მამაჩემი მტრედია" (2016) ლიტერატურული კონკურსის "წეროს" კრებულში გამოქვეყნდა.
"სხვა ფერი" (2010), "რაც ბაბუა წავიდა" (2012), "ის დღე" და "სასუფეველი გოგონებისთვის" (2013) სხვადასხვა დროს "15 საუკეთესო მოთხრობის" ანთოლოგიაში შევიდა.
"წერილი ლიას" და "მარინეს ანგელოზები" ავტორის უახლესი, 2017 წელს დაწერილი ტექსტებია.

72 pages, Paperback

First published January 1, 2017

About the author

Tamta Melashvili was born in Ambrolauri (in the northern part of central Georgia) in 1979. After completing her secondary education she moved to the capital, Tbilisi, where she started a course in international relations. However, she broke off her studies and spent a year living in Germany, where she started to write. In 2008 she completed a degree in gender studies at the Central European University in Budapest. She now lives in Georgia, where she works on gender issues. She has written about female migration, for example in Georgian Women in Germany - Empowerment through Migration? Empowering Aspects of Female Migration (Saarbrucken 2009). She published her first stories online; some have subsequently appeared in anthologies. Her debut work „Gatvla” (Counting out) was acclaimed by Georgian critics as the work of „a new, highly distinctive voice”. The novel was awarded the Saba Prize for the best literary debut in 2011. The German translation (Unionsverlag, Zurich 2012) was chosen for the „Hotlist” of the best ten books published by independent publishers in 2012 and in 2013 awarded with the prestigious „Deutscher Jugendliteraturpreis”.

Reviews

[Zura]

ვერ ვქენი, რევიუს გარეშე რომ დამეტოვებინა ეს წიგნი. ძალიან კარგი კრებულია, პატარა და ემოციური მოთხრობები, სულ მიკვირდა, როგორ ახერხებს ავტორი ასეთ პატარა ტექსტებში ჩაატიოს ამხელა ემოცია, ამხელა ისტორიები(გათვლაც ძალიან პატარაა) მაგრამ ფაქტია რომ გამოსდის.
ყველაზე მეტად მე რაც მომეწონა ისევ და ისევ მწერლის ენაა, ვერ ვხვდები, ვინ შეიძლება ვერ აალაპარაკოს ავტორმა, თან ისეთი ცოცხალი სამეტყველო ენაა, ზუსტად იქ ხარ, იმ ადამიანების ხმა გესმის, გეგონება, მოსმენილს იწერს თამთაო, თან ეს პერსონაჟებიც, ჩვენგან მივიწყებულები, სადღაც შორს მყოფები ძალიან მნიშვნელოვანია ამ ტექსტებში რომ არსებობენ, ილუზია მექმნება რომ არ დაიკარგებიან, ვიღაც მაინც გაიგებს მათ გასაჭირს.
ზოგი ტექსტი სრული სიგიჟეა("ერთი და ორი", "მარინეს ანგელოზები") ავტორი არამარტო ენით და ემოციებით თამაშობს, სტრუქტურულადაც ძალიან მრავალფეროვანია, არ არსებობს თამთასთან თხრობის ერთი მანერა, სულ სხვადასხვა ხერხებს მიმართავს, გადააწყობს, გადმოაწყობს, ამბის ბოლოს თავში აიტანს და მოკლედ, სულ სახეს იცვლის და არასოდესაა მოსაწყენი.
მინდა რომ ბევრმა ადამიანმა წაიკითხოს ეს პატარა კრებული.

[Tami Murvanidze]

"მარინეს ანგელოზები" უპაწაწინესი მოთხრობების კრებულია და ამ უპაწაწინეს მოთხრობებში მწარე რეალობა, დარდი, ტკივილი , "სიხარული", წარსული , უიმედო მომავალი , და უბედური აწმყო ერთადა თავმოყრილი. თვითონ თამთა თანამედროვე ქართულ ლიტერატურში ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ხმაა, სწორი და ზუსტი გზავნილებით. ცოტათი სასწაულია, ერთ გვერდში მთელ ცხოვრებას ატევენ მწერლები.
ps თუ გინდ ორი წინადადება ძლივს გადაება, მაინც მეყვარებოდა ეს გოგო, ფემინისტია და ზედმეტად სუბიექტური ვარ.
pps ათასჯერ მითქვამს, თამთას" გათვლა" სკოლის პროგრამაში შესატანი მოთხრობაა, შეიტანენ კიდეც.

[Temuka Zoidze]

ხომ სულ პატარა კრებულია სულ პატარა ფორმატით, შინგითაც ხომ კიდევ უფრო პატარა მოთხრობებია, მაგრამ მთელი წიგნი და მასში მოთხრობილი ამბებიც ისეთი ცოცხალია, რომ სათითაოდ გრძნობ ყოველ სიტყვას, წინადადებას, აბზაცსა და მოთხრობას.
თამთა მელაშვილი ისე კარგად ახერხებს ნებისმიერი გრძნობის, ფიქრის, პრობლემისა და გასაჭირის მკითხველამდე ყალბი პათოსის გარეშე მოტანას თავისი არაჩვეულებრივი ენით, რომ ეს მცირე ამბები ოდესმე მეხსიერებაში კი არ გაგიფერმკრთალდება ან ერთმანეთში აგერევა, პირიქით - სამუდამოდ შენთან დარჩება თავისი განუსაზღვრელი სიმძიმით.

[Davit]

თამთა მელაშვილი არის უნიკალური ხმა ქართულ ლიტერატურაში. ვინც ამას ვერ ხვდება, უბრალოდ შორსაა ლიტერატურისგან. ეს კრებული პატარა სასწაულია, სხვადასხვა წლებში დაწერილ პატარა მოთხრობებს მოუყარა თავი.

[Salo Lipartia]

საერთოდ ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება ამ ცქნაფა წიგნში და კიდევ უფრო ცქნაფა მოთხრობებში ამდენი რამე ჩაატიო. მოყვე თითქოსდა უბრალოდ, მაგრამ თითოეულმა სიტყვამ ამხელა ემოცია მოიტანოს, გაიროს კაპილარებში, არტერიებში, სისხლძარღვებში და ბოლოს პირადპირ გულს დაარტყას... თითქოს, როგორი ნაცნობი ისტორიებია, ნაცნობი პერსონაჟებით და პრობლემებით, მაგრამ ამავდროულად უცნობი ემოციებითა და გრძნობებით... ვფიქრობ, თამთა არის თანამედროვე ქართული ლიტერატურის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი წარმომადგენელი. დამსახურებული 5 ვარსკვლავი ჩემგან.

[Tato Changelia]

მინიმალისტური წერის სტილით მოთხრობილი სენსიტიური ამბები ადამიანებზე, რომლებიც არ არსებობენ, უფრო სწორად არსებობენ, მაგრამ მათი არსებობა არალეგიტიმურია.
მოთხრობა მუშა მამაზე ზედმეტად ამაღელვებელია, ზოგადად მსგავს თემაზე ძალიან რთულია წერო, ძნელია არ აცდე ტრივიალურობას, თუმცა აქ ყველაფერი სხვაგვარადაა, სრულიად გასაოცარი ენაა მოძებნილი;
მაგარი წიგნია!

[Lasha]

კითხულობ და გრძნობ, რომ ნელ-ნელა ავტორი შენი მეგობარი ხდება, დასასრულს უკვე გგონია, რომ ძალიან დიდი ხანია იცნობ. პერსონაჟების სამეტყველო ენა ძალიან უბრალო, მაგრამ ავთენტური და შეუფასებელია. თამთა თითოეული მათგანის ტყავში გაძვრენს. შენ ხდები მარინე; პატარა ბავშვი, ვისი მამაც მტრედია; ქალი, ვინც შვილს რეზერვში უშვებს... ეს წიგნი ნამდვილი საგანძურია.

[Ana Maisuradze]

2012 წლის მერე დაწერილი მოთხრობები განსაკუთრებიტ მომეწონა <3

[Ann]

ავტობუსში ვკითხულობდი თორემ ამატირებდა

[ნინა]

ამ წიგნის კითხვისას მხოლოდ იმიტომ არ ავტირდი, რომ საჯარო სივრცეში ვიყავი. ეს არის ისეთი ნამდვილი, ისეთი ყოველდღიური ცხოვრება რომ ძალიან ბევრი ადამიანი გაგახსენდებათ, თითქოს მათზე იყოს დაწერილი.

[M]

სხვისი დაწერილი რომ ყოფილიყო ეს წიგნი, ქალებზე რომ არ ყოფილიყო და ქართველი რომ არ ყოფილიყო ავტორი, ალბათ 3-ს დავუწერდი, მაგრამ რა ვქნა, თამთა მელაშვილიც მიყვარს, ფემინისტიც ვარ და ეს მოთხრობები კიდევ ძალიან საჭირო მოთხრობები მგონია.
გავსკდი ტირილით. ცოტნე ცხვედიანის მერე მგონი არაფერს დაუმძიმებია ჩემთვის გული ამდენად.
და ჰო, ვგიჟდები ამ გოგოს წერის სტილზე - ერთ წინადადებაში, ან სულაც ერთ სიტყვაში რომ ატევს მთელ ტრაგედიას. ძალიან მაგარია.

[Niniko Jakeli]

"მამაჩემი მტრედია" კრებულის საუკეთესო მოთხრობაა.

[ანამარია]

Still, ავტორთან ბმა ცალკე დამრჩა: “ერთი და ორი” საბოლოოდ რამდენჯერ მოვისმინე (თამთას წაკითხული აუდიო არსებობს 🥳) არ ვიცი, კონკრეტულად რამ მიმიზიდა, არც ეგ ვიცი: ვარაუდით - ენამ. ყველა სხვა მოთხრობის უკარგესობის მიუხედავად, “წერილი ლიას” ყველაზე გამორჩეულია ჩემთვის. სხვა უფრო დიდი ტკივილებიც იარსებებს, შეიძლება უკეთესად გადმოცემულიც, მაგრამ ლიას სევდა (და ადრესანტის სევდაც), ასე მგონია, ბოლომდე ვიგრძენი. დანარჩენ მოთხრობებს რაც შეეხება, რაც ბაბუა წავიდა” გამახსენდა პირველი, ალბათ, ისევ ემოციური კავშირის გამო. მმმმ, ყველაზე ნაკლებად “სხვა ფერი” მომეწონა :დ ძალიან forced და არარეალისტური მომეჩვენა. სხვა ყველაფერი შეუდარებელია, კრებული - უზომოდ recommended <3

[Salomé Chincharauli]

Review არ არის საჭირო, უბრალოდ must read -ია. ისევე, როგორც ამ ავტორის ორივე რომანი!

[Guram Matskhonashvili]

40 წუთში (მეტი არ დაგჭირდებათ) ამაზე სასარგებლო რა უნდა გააკეთოთ მე არ ვიცი

[Levius Shakulashvili]

რა ვქნა დე, მიყვარს მე ის ბიჭიო... ჩემი შვილი ხარ–მეთქი, დე, როგორიც არ უნდა იყო, ჩემი ხარ მეთქი...

[Agatha]

კარგი კრებულია. თამთა მელაშვილის ნაწერებში ყველაზე მეტად ის მომწონს, რომ მისი პერსონაჟები რეალურები არიან, ხელშესახები, ჩვენ გვერდით მცხოვრები ქალები, რომლებზეც, როგორც წესი, არ წერენ.

[Lana]

Highly recommended

[Sunny Salo]

გადასარევი, შეგრძნებებით აღმვსები მოკლე ისტორიებია <3

[Guga Maliadze]

ნაჰ, ბანალური ტექსტები. ორი მოთხრობის გამო ვუწერ ამ ორ ვარსკვლავს.

[Keti Soloshvili]

როგორც ყოველთვის, თამთა შეუდარებელია... ისტორიებში გადმოცემული აქტუალური საკითხები, რომლებიც მუდამ განუხილველი რჩება საზოგადოებაში.

[Tamar Jije]

უკარგესი მოთხრობებია, ასეთი ცოცხალი, თანამედროვე და ხელშესახები თავისი ენით, ფორმით, გრძნობა-ემოციით, სათქმელით, იშვიათია ქართულ ლიტერატურაში. <3

[Mariam Kutelia]

ძალიან კარგად ახერხებს თამთა უზომოდ ემოციური ამბების პათეტიკის გარეშე, უპატარავესი მოთხრობების საშუალებით, გადმოცემას.