Η ζωή οφείλει να γίνει θεατρικό έργο. Και το έργο της δικής σου ζωής δεν μπορείς να το αφήσεις σε άλλους. Πρέπει να το σκηνοθετήσεις ο ίδιος.
Αυτή η ευφάνταστη, πικρή και ειρωνική σκηνοθεσία είναι το έργο ζωής που απασχολεί τον φιλόδοξο συγγραφέα Ρόμπερτ Τζ. Μέλμαν ανάμεσα στα δύο ορόσημα της σταδιοδρομίας του: το πολλά υποσχόμενο πρώτο βιβλίο του "268ος στον κόσμο" και το διεθνές μπεστ σελερ "Η πολωνοεβραϊκή κουζίνα σε 69 συνταγές: Μαγειρική μετά το Άουσβιτς".
Αποδέκτης αυτής της απρόβλεπτης αυτοβιογραφίας, ο γιός του συγγραφέα Χάρπο θα μάθει ότι συχνά ο πόνος έχει να κάνει με φαντάσματα: τις χαμένες γυναίκες, τη διαλυμένη οικογένεια, την πεταμένη περιουσία ή τα παράλυτα μέλη του πατέρα του· κι ότι η φήμη μοιάζει με φουσκωτό που χάνει αέρα, μόνο που αυτό το καταλαβαίνει κανείς μεσοπέλαγα.
"Η μαύρη κωμωδία είναι ο αγαπημένος τρόπος του Άρνον Γκρούνμπεργκ, λογοτεχνικού αστέρα ήδη από τα είκοσι εννιά του χρόνια... Η ζοφερότητα αμβλύνεται από το χιούμορ του παραλόγου, τις τερατώδεις καταστάσεις και τις κοφτές ατάκες που θυμίζουν Σωλ Μπέλοου, ή μάλλον Γούντυ Άλεν". (THE ECONOMIST)
"Το μυθιστόρημα της τρελής ζωής ενός γεννημένου παίκτη, έτοιμου να χάσει τα πάντα -τα λεφτά, τις ερωμένες, τη ζωή του...- εκτός από τον ξεχωριστό εκείνο τρόπο ζωής που διασκεδάζει την πλήξη της ύπαρξης". (LIRE)
Arnon Yasha Yves (Arnon) Grunberg is a Dutch writer. Some of his books were written using the heteronym Marek van der Jagt.
In 1989 Grunberg made his acting debut in Maria's Cunt (de Kut van Maria); a short film by Dutch enfant terrible filmmaker Cyrus Frisch.
Grunberg made his literary debut in 1994 with the novel Blauwe maandagen (Blue Mondays), which won the Dutch prize for the best debut novel that year. In 2000, under the heteronym Marek van der Jagt, he won the best debut prize again for his novel De geschiedenis van mijn kaalheid (The History of My Baldness).
Grunberg publishes novels about once a year but also writes columns and essays in a wide variety of Dutch and international newspapers and magazines. He does not restrict himself only to the written media, but also reads a story for the radio every week and for some time he was host of a cultural television program. He also writes a blog for the literary Internet magazine Words Without Borders and his own site ArnonGrunberg.com.
His novel Tirza won the Dutch Golden Owl Prize for Literature and the Libris Prize.[1] His books have been translated into many languages, including English, German, Japanese and Georgian.
From 2006 Grunberg wrote various journalistic reports, for example about working undercover in a Bavarian hotel and his visit to Guantánamo Bay. Also he visited the Dutch troops in Afghanistan and the US Army in Iraq. In 2009 these reports were collected in the book Chambermaids and Soldiers.
"Phantom Pain", a novel from 2000, Grunberg is no longer a novice, he has three books under his belt, including the Blue Mondays award for the best debut, a cheat campaign is ahead with the writing of another novel under a pseudonym, which independent experts also recognize as the best debut, and then a scandal will break out. Small and local, but still. During which the writer will convincingly prove that he is entitled to an award: "You did not evaluate a person, but his work!" Thyrza is ahead, but for now...
Grunberg is not for nothing recognized by the totality of his deeds as the best, his physiological prose, saturated with a lot of not the most appetizing details, gives rise to a lively response, if not in the mind and heart, then at the emotional level. And it's not even scary that this feeling is disharmonious, uncomfortable. No one promised to always stroke only the wool.
Grunberg, apparently, is really good and writes funny, but the charm and humor of his prose were lost in translation, leaving behind a phantom pain.
Духовно богатые душевнобольные Писательство — это разновидность каннибализма. Вначале заглатываешь свою жизнь с потрохами, а затем изрыгаешь ее наружу. Мне всегда казалось, что писательство - это немного другое. Сильно другое. Это поить кровью сердца того симбионта, который выбрал тебя носителем и служить ему со всем возможным усердием. А он за то поможет тебе создать нечто из ничто (если вы понимаете, о чем я). Ну это потому, что я не носитель писательского таланта. Ему, Арнону Грюнбергу, признанному лучшим писателем Нидерландов, виднее.
Не то, чтобы голландская литература такой уж маяк для мирового литературного процесса, но некоторое значение имеет, как любая другая национальная (албанская, намибийская). Сейчас для нас большее, потому что роман Грюнберга "Тирза" в коротком списке премии Ясная поляна, а это книга такого свойства, что кроме неприязни к героям на всем протяжении чтения мало что испытываешь, вдобавок в ней немыслимое количество вещей, которые в литинтернетах называют красивым словом "бесячие", но при этом книга неожиданно и крепко цепляет, заставляет думать о себе, делиться впечатлениями. Захотелось узнать об авторе больше.
"Фантомная боль" , роман 2000 года, Грюнберг уже не новичок, за плечами три книжке, в том числе отмеченные премией за лучший дебют "Синие понедельники", впереди читерская акция с написанием еще одного романа под псевдонимом, который независимые эксперты также признают лучшим дебютом, а потом разразится скандал. Небольшой и локальный, но все же. В ходе которого писатель убедительно докажет, что имеет право на награду: "Вы же не человека оценивали, а его труд!" Впереди Тирза, а пока...
История не самого адекватного человека, оглушенного ранним литературным успехом - его роман становится бестселлером, со всеми прилагающимися бонусами: деньги, уважение, кредит доверия (включающий и финансовые кредиты). Герой воспринимает происходящее как должное, живет не по средствам. Будучи женатым отцом маленького сына, путается со случайными женщинами, имеет любовницу и еще одну, производя впечатление полного мудака (простите мой французский).
Подобный образ жизни предсказуемо приводит его на край долговой ямы, для поправки бюджета Роберт Мельман решает написать кулинарную книгу (люди любят про еду), да не простую, а с холокост-подтекстом, "Польско-еврейская кухня. Кулинарное искусство после Аушвица". И новые потоки золотого дождя обрушиваются на него. Не то, чтобы это принесло в итоге много счастья ему и близким, все-таки психическая неадекватность и безответственность не те качества, которые способствуют.
Но Грюнберг не даром признан по совокупности деяний лучшим, его физиологичная, насыщенная множеством не самых аппетитных подробностей, проза рождает живой отклик если не в уме и сердце, то на эмоциональном уровне. И не страшно даже, что чувство это дисгармонично, дискомфортно. Никто не обещал гладить всегда только по шерсти. Я не люблю психов ни в жизни, ни в литературе, отношусь к ним с опаской, потому книга не моя.
Есть один нюанс, о котором не могу не сказать, парень из Нидерландов, которого я читаю на Гудридс, высоко оценил эту книгу и хорошо о ней отозвался. Грюнберг, видимо, вправду хорош и пишет смешно, но обаяние и юмор его прозы потерялись в переводе, оставив по себе фантомную боль.
Αν σας αρέσει το μαύρο χιούμορ, αν λατρεύετε τον Woody Allen που μπορεί και αποδομεί τον εαυτό του αυτοσαρκαζόμενος, αν απολαμβάνετε τις περιγραφές των σεξουαλικών και συγγραφικών νευρώσεων του Philip Roth, αν αντιλαμβάνεστε τη ζωή ως ένα χοντροκομμένο αστείο που χρειάζεται την κατάλληλη λεκτική διατύπωση για να λειτουργήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να προκαλέσει άφθονο γέλιο, τότε αυτό το βιβλίο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σας. Σας εύχομαι απολαυστική ανάγνωση. Υ.Γ. Αν δεν ανήκετε στις παραπάνω κατηγορίες, μην τυχόν και το ανοίξετε! Εγώ σας προειδοποίησα πάντως...
Arnon Grunberg heeft een rijke fantasie. Zijn hoofdpersonage, de romanschrijver Robert G. Mehlman, gaat met zijn eigen fantasie op de loop, zwalkend tussen zijn vrouw en enkele maitresses in scenes die zich vooral in New York afspelen. Wat in officiële recensies tragikomische verwikkelingen heten te zijn, heeft mij echter nauwelijks tot enkele glimlachen weten te brengen. Wel is zo ongeveer elke scene zwanger van tragiek. De verlichting die vervolgens een opbeurende opmerking zou moeten bewerkstelligen, blijft voor mijn gevoel vaak uit. Daardoor komt dan wel de eenzaamheid van de mislukkeling des te schrijnender naar voren. Want hoewel men uit het verloop op het laatst iets anders zou kunnen opmaken, gaat het daar om een boek dat Mehlman eigenlijk niet had willen schrijven. Het boek zit verbazend vol met oneliners. Het is vlot geschreven. Voor mij ‘raakt het nog net aan de drie sterren’. JM
This really was not my kind of book, I did not enjoy it so much. It was a little scattered in terms of the prose, so following it was really hard when it jumped back and forth in time. The protagonist was very eccentric and a little crazy, he was not a likeable person. The actual point to the novel, I'm not really sure. Admittedly odd points I found humorous, but overall I found the novel disturbing and not very enjoyable. The only real reason I picked this up, was for class, so hopefully the next book I read will be much more enjoyable!
Bolo to veľmi zaujímavé čítanie a dosť som sa aj bavil. Hrdina je cynický, neužitočný, otvorene otravný a odporný a sem-tam treskne parádny bonmot, ktorý by som si určite zapísal, ak by som si zvykol vypisovať citáty. Je to nevšedná knižka - aj vďaka negatívnej hlavnej postave. Holanďania píšu originálne knižky! To už viem dávno.
De Nederlands joodse schrijver Arnon Grunberg (geb. 1971 te Amsterdam) was amper drieëntwintig toen hij debuteerde met zijn roman Blauwe maandagen. Het boek sloeg enorm aan bij publiek en critici. Ook zijn opvolger Figuranten ( 1997) kende een groot succes en werd zelfs genomineerd voor de Gouden Uil 1998. Hij was zowat de jongste schrijver uit de geschiedenis die het Nederlandse boekenweekgeschenk mocht schrijven en met met zijn polemiserende essays en columns voor diverse kranten en tijdschriften heeft hij zich zowat tot het 'enfant terrible' van de Nederlandse literatuur gemaakt. Met Liefde is Business (een een vreemdsoortige novelle in dichtvorm) uit 1999 riep hij heel wat gemengde gevoelens op en dat zelfde geldt heel waarschijnlijk ook voor zijn nieuwste roman Fantoompijn. Arnon Grunberg woont al enkele jaren in New- York maar vliegt over naar Nederland wanneer dat nodig is. Dat leven in New-York heeft zijn schrijven duidelijk beïnvloed maar zijn grimmige humor blijft op en top Europees net zoals dat bij zoveel Europeanen het geval is die over de grote plas wonen. In Fantoompijn is de schrijverRobert G. Mehlman het hoofdpersonage. De man waant zich een groot schrijver omdat hij ooit een matig succes had maar de aandacht blijft niet duren, zijn boeken worden verramsjt en het grote publiek weet niet eens meer dat Robert G. Mehlman bestaat. De uitgevers weten dat wel en dringen aan op boeken waarvoor ze al een voorschot hebben verleend. De banken herinneren zich zijn naam nog beter want de schulden beginnen zich op te stapelen.Toch loopt de man rond met het idee dat hij op een dag zijn opus magnum gaat schrijven. Want hij wil in alles zijn vader overtreffen. Zijn vader was een middelmatig competitietennisser die op nummer 268 van de wereldranglijst stond en voor het leven geschorst werd toen hij zijn tegenstander een beet in de fraai gevormde kuiten gaf. Zijn moeder die Auschwitz nauwelijks overleefd heeft maakte van zijn vader een mytische held die hij in het geheel niet was. Robert G. Mehlman emigreerde van Nederland naar de Verenigde Staten. Het was geen verplichte emigratie maar toch voelt hij zich altijd en overal ontheemd. Hij voelt zich ook nooit ongelukkig op het ogenblik dat hij ongelukkig zou moeten zijn. Dat gevoel komt pas later als een fantoompijn opdagen als hij iets of iemand kwijt is. Hij is ook altijd naar zichzelf op zoek en ontmoet tijdens deze zoektocht mensen die een deel van leven gaan uitmaken zoals zijn vrouw en enkele minnaressen. Zijn vrouw die hij de sprookjesprinses noemt is een psychiater die mensen met suïcide neigingen moet begeleiden. Hun relatie is ook als een soort therapie begonnen en geëindigd in een huwelijk dat misschien wel gelukkig had kunnen zijn als Robert G. Mehlman er van meet af aan niet van overtuigd geweest was dat geluk niet bestaat. Deze fanatieke houding schrikt vrouwen niet af maar blijkt ze wel aan te trekken. Seks buiten het huwelijk is voor Mehlman net uit als voor heel wat personages uit de romans van Nobelprijswinnaar Isaac Bashevis Singer een noodzaak. Toch dreigt telkens het gevaar dat hij voor de vrouwen met wie hij enkel buitenhuwelijkse seks wil hebben iets wat je liefde kan noemen gaat voelen.Maar dat kan niet want die liefde is enkel voor de wettige echtgenote bestemd waar hij minder seks mee heeft dan met zijn minnaressen. Tijdens een langdurige afwezigheid van zijn vrouw, ze moest voor een psychiaterscongres naar Europa, leert hij een vrouw kennen in wier gezelschap hij eindelijk dé langverwachte bestseller gaat schrijven. Maar het is niet het grote literaire werk waar hij van droomde maar wel een kookboek dat hij uit geldnood en onder druk van zijn uitgever in een mum van tijd ineen flanst en dat de welsprekende titel De Pools-joodse keuken in 69 recepten. Koken na Auschwitz draagt. Dit boek veroorzaakt een wereldhype, maakt van hem een miljonair maar drijft hem tevens ook tot waanzin. De vrouw van Robert G.Mehlman wou nog net voor hij haar ging verlaten een kind van hem. Hij willigt deze wens in en verwekt een zoon bij haar die de naam Harpo Saul meekreeg. Het is deze zoon, die volgens zijn moeder veel op vader lijkt, die de story van Robert G Mehlman vertelt. Fantoompijn is een tragikomedie die echter bij vele lezers zal overkomen als een slapstick. Somige scènes zijn zo absurd dat je niettegenstaande de tragische achtergronden de slappe lach krijgt. Het is een boek dat Woody Allen met succes zou kunnen verfilmen al wals het maar om de manier waarop Arnon Grunberg de joodse identiteit op de korrel neemt. Ook in dit boek maken we andermaal kennis met de voorliefde van de auteur voor seks zonder emoties waar toch ongewild liefde komt bij kijken. Persoonlijk vind ik Fantoompijn een geslaagd boek dat het vooral van zijn grimmige humor moet hebben. Alhoewel het hoofdpersonage Robert G. Mehlman schitterend geportretteerd wordt vind ik Figuranten toch nog altijd een tikkeltje sterker en origineler. Dat maakt wel dat ik na de lezing van dit boek een beetje aan fantoompijn leed want hij had Elvira (een vrouwelijk personage uit Figuranten) ijskoud uit het boek geämputeerd!
Dit is het tweede boek van Grunberg dat ik heb gelezen, het eerste was 'Tirza'. Net zoals 'Tirza' gaat het over een man met twijfelachtige morele waardes. Altijd interessant om over te lezen 😌
Erg prettige schrijfstijl, ik kwam er makkelijk doorheen, in één dag uit. Het verhaal springt steeds sneller door de tijd naarmate het boek vordert, soms een beetje lastig te volgen maar een goede manier om de parallellen tussen relaties te laten zien. Er zijn wel een aantal open eindes (Waarom belde Evelyn zo vaak? Wat zat er in het pakket van Rebecca? Vanwaar de titel?), wat ik wel jammer vind, maar genoeg om over na te denken iig
Randomly drawn to the cover in the library; here's another one about writers and ego. About a dozen brief moments of awesome insight dotted through an otherwise dull book, short on plot and description, long on endless call-backs to mindless cruft ... I kept reading hoping something might gel ... nope.
net iets te donker boek om te lezen tijdens de mooiste dagen van de zomer. desondanks intens genoten. laatste 100 pagina’s liepen als een trein (die ik trouwens ook las in een trein). humor en absurdistische passages namen tegen het eind toe.
Dit is echt het summum van een Grunbergiaanse tekst, hij druipt werkelijk van de pagina af. Maar voor zo’n korte roman zij het hem vergeven, want de beste man is gewoon waanzinnig grappig. Het opent met ‘Ik heb een aanleg voor het koningshuis’, het heet Fantoompijn: 1+1= een dollemansrit aan familiaire eigenaardigheden en daar lik ik mijn vingers bij af.
De algemene vibe en zin om verder te lezen was zo rond de 3 sterren. Toch zaten er regelmatig 5-sterren-zinnen tussen waarvan ik intens genoot of waarom ik moest lachen. Humor heeft ‘ie zeker.
3,5/5 sterren geweldig taalgebruik weer, zoals te verwachten is van Grunberg. Ik ben sowieso vrij gefascineerd door de werelden die Grunberg in elkaar zet; een hel gebouwd door menselijk gedrag, het ene karakter nog erger dan de andere, en het oneindige lijden wat daar uit voort stroomt. Een vaste wereld waar hij naar terug gaat voor al zijn boeken. Dit verhaal verloopt nogal zweverig, het gaat zo ongeveer nergens heen en er is ook geen urgentie, ondanks dit is het boek wel voortdurend interessant. En je krijgt een ruime dagelijkse dosis aan vreemdgaan en existentiële crisissen. De laatste 40 pagina's waren spontaan geniaal. Maar de 210 pagina's daarvoor vielen uiteindelijk een beetje in herhaling (misschien was dat Grunbergs plan ook). Uiteindelijk een vrij gemakkelijk te lezen en geniaal boek. 4/5 sterren.
Mij is niet duidelijk waarom dit boek zo heet. Fantoompijn is toch pijn die je voelt in een lichaamsdeel dat niet langer deel uitmaakt van je lichaam? 57. Ze is dus zonder onderbroekje en op hoge hakken naar het ziekenhuis vertrokken om een practicum bij te wonen. Wat een merkwaardige psychotherapeut zal dat worden, dacht ik nog. 107. Ik beleefde de mooiste avonturen, terwijl ik in werkelijkheid op een hotelkamer aan het neuken was. 140. 'Dat uw boeken goed verkopen,' schreef een meneer, 'doet mij twijfelen aan de intelligentie van de mensheid.' 215. Twee
»Sommige mensen lijden omdat ze niet hoeven te leven. Ze hebben alles. Hun natje, hun droogje, een dak boven het hoofd. Maar ze hoeven niet te leven, want ze hebben alles. Als ze een boek waren geweest, zou een recensent vast schrijven: 'Aardig, maar de noodzak ontbreekt'.«
I really enjoyed reading this book. It is humorous and full of expressions to remember!