寂寞的頻率

by Otsuichi, 乙一, 秦剛 (Translator)

在歡聲中感受寂靜的美妙，
在喧囂中聆聽寞然的旋律……

寂寞可以預定？
「你們兩個以後會結婚哦！」自稱會預言的同學脫口而出這句話，讓男孩和女孩瞬間臉紅心跳。可是，預言真的準嗎？男孩其實很懷疑，因為自從那一刻開始，他和女孩反而漸行漸遠，直到許多年後的那一天……

寂寞充滿了意外！
為了籌足開發新產品的資金，年輕人決定鋌而走險當小偷，沒想到當他好不容易在旅館外牆鑽好一個小洞，伸手進去準備偷錢時，竟然抓到了另一隻手！……

寂寞是懸疑的。
大學電影社成員在一卷不知被誰藏起來的影片中，發現了一個少女的詭異背影，她看起來好像不屬於電影中的世界。更令人發麻的是，每看一次影片，少女的臉就會轉過來一些，似乎有話要說……

寂寞，一言難盡……
車禍之後，他的存在只剩下右手──他聽不見、看不到，無法開口，也無法擁抱心愛的妻女，他甚至連哭泣都做不到，就只剩下右手皮膚還有知覺，以及軀殼內無比清醒的意識。這樣，還能叫做「活著」嗎？……

Genres: Japanese Literature, Mystery, Fiction

224 pages, Paperback

First published December 1, 2002

About the author

Otsuichi (乙一, Otsuichi?), also known as Eiichi Nakata and Asako Yamashiro, is the pen-name of Hirotaka Adachi (安達 寛高), born 1978.

He is a Japanese writer, mostly of horror short stories. He made his debut with Summer, Fireworks, and My Corpse while still in high school.

Major works include the novel Goth, which was made into a manga, and the short story collection Zoo, which was made into a movie.

Tokyopop has released his short story collection Calling You, and will release Goth in November. His short story F-Sensei's Pocket appears in the English language edition of Faust.


Associated Names:
* Otsuichi
* 乙一 (Japanese Profile)
* โอตสึ อิจิ (Thai Profile)

Reviews

[Phu · Rating 3 out of 5]

Là một tập truyện gồm bốn truyện ngắn về nỗi cô đơn: 1.Dự đoán tương lai) Nhân vật chính và cô bạn thân làm quen được với một cậu bạn vừa mới chuyển tới. Đặc biệt là cậu bạn mới này cho rằng cậu ấy có thể nhìn thấy trước tương lai.
2.Giữ lấy tay kẻ trộm) Một kẻ trộm đột nhập vào một ngôi nhà, nhưng xui xẻo là, hắn và một cô gái trẻ đã giữ chặt tay nhau, rồi hắn bị mắc kẹt lại.
3.Cô gái trong phim) Cậu sinh viên năm hai tìm thấy những cuốn phim của các tiền bối để lại. Tuy nhiên, có một bộ phim có một cô gái kỳ lạ - được cho là đã chết và không phải là sinh viên của trường.
4.Mất đi thế giới) Một người đàn ông rơi vào hôn mê, chẳng cảm nhận được bất cứ điều gì (ngoài sự ân cần chăm sóc của cô vợ.)

• Mình thích nhất Truyện đầu tiên, mình hoàn toàn đồng cảm với nhân vật chính. Tại sao ta không cố gắng sống thật tốt cho Hiện tại? Mà cứ phải tránh né tương lai? Để rồi hối hận trong sự cô đơn.
• Sự đồng cảm vô tình giữa hai con người trong nỗi cô đơn trong Truyện thứ hai.
• Hay yếu tố mystery có phần khá u ám ở Truyện thứ ba. Sự tàn bạo bắt đầu một cách vô tình. Cũng như sự thương xót mà chẳng hề quen biết.
• Và ở Truyện cuối cùng, một nỗi cô đơn một mình trong một thế giới tách biệt, ân hận và tuyệt vọng.

Nhìn chung mỗi truyện đều nhanh và trôi chảy (hầu như mấy quyển mình đã đọc của Otsuichi đều dễ đọc). Tuy nhiên, những diễn biến của mỗi truyện vẫn đơn giản, nhẹ nhàng thôi. Nhưng mình vẫn khá thích nó, đặc biệt cách Otsuichi khiến mình đồng cảm với nhân vật. Theo như phần "Lời bạt", Otsuichi viết Bốn truyện này theo từng mốc thời gian khác nhau trong đời ông ấy, cũng như nỗi cô đơn của chính Otsuichi.

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 4 out of 5]

คลื่นถี่ความเหงา - รวมเรื่องสั้น 4 เรื่องที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์เหงาอ้างว้างกับความว่างเปล่าในจิตใจโดยโอตสึอิจิ โดยเรื่องสั้นในคลื่นถี่ความเหงานี้ประกอบไปด้วย

1. สัญญาณจากอนาคต เรื่องนี้ชอบพอสมควร มันเล่นประเด็นคำทำนายได้ดี ชวนสงสัยว่าสรุปเพื่อนตัวเอกนั้นทำนายอนาคตได้จริงหรือไม่ ขณะเดียวกัน ระหว่างที่จะไปถึงอนาคต การทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก็เป็นสัญญาณที่ดีเช่นกัน
2. หัวขโมยกับอุบัติเหตุมือประสาน เรื่องนี้พล็อตเจ๋งดี ชอบบทพูดระหว่างเรื่อง จบแบบรู้เขารู้เรา
3. เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม เรื่องนี้มาแนวสยองขวัญเลย อุโมงค์กับญี่ปุ่นนี่เป็นอะไรที่น่ากลัวเสมอ และเรื่องนี้ยังทำการผสานเรื่องผีกับปัญหาความรุนแรงได้อย่างเหมาะสม บางครั้งผีก็ไม่ได้น่ากลัว พวกเขาน่าสงสารเสียด้วยซ้ำ
4. เรื่องเล่าที่สาบสูญ เรื่องนี้เศร้ามาก ๆ เป็นเรื่องที่เล่าในมุมมองของผู้ป่วยอัมพาตนอนติดเตียง มีเพียงมือขวาเท่านั้นที่รับรู้ความรู้สึก ที่เหลือคือไร้ความรู้สึกหมด หูหนวก ตาบอด ร่างกายไม่สามารถขยับได้ แล้วญาติผู้ป่วยจะเข้าใจอะไร ไม่มีใครเข้าใจความทุกข์ทรมาณเท่าคนอ่าน และคนอ่านนี่แหละที่เป็นเพื่อนของเขาในตอนสุดท้าย

โดยสรุป ทั้ง 4 เรื่องสั้นนี้มีความดีงามต่างกัน ทั้งพล็อตที่เจ๋ง กระชับ ตรึงใจคนอ่าน ดังนั้นขออนุญาตชวนอ่านครับ

[ANKO · Rating 4 out of 5]

ชองเรื่องสุดท้าย “เรื่องเล่าที่สาบสูญ” มากที่สุดเลย
อ่านแล้วเข้าใจความรู้สึก มันเหงาจริง ๆ

[nananatte · Rating 3 out of 5]

ส่วนตัวคิดว่าฝีมือการเขียนของโอตสึอิจิเล่มนี้ยังไม่ค่อยนิ่ง ยังไปไม่สุุดสักทาง เหมือนเป็นการค้นหาตัวเองว่าเค้าอยากเป็นนักเขียนแนวไหน

ความรู้สึกของทุกเรื่องสั้นในเล่มนี้ มีความเหงา มีความหวาน แต่ยังห่างไกล 'นัดหมายในความมืด'​ กับ 'โมโมเสะ'​ คือเราเห็นศักยภาพการมองโลกแบบขี้เล่นของเค้า เรามองเห็นว่าเค้าเป็นนักเล่าเรื่องที่มีแววนะ แต่การผสมทุกอย่างออกมาเป็นเรื่องราว... ยังทำได้ไม่กลมกล่อมค่ะ

-สัญญาณจากอนาคต-
อ่านจบแล้วจำอะไรไม่ได้เลย ขยี้ไม่สุดในทุกทิศทาง กลิ่นอายคล้ายรวมเรื่องสั้นใน'​แมรี่ซู'​ แต่ใน 'แมรี่ซู'​ สนุกกว่าเยอะเลย

-หัวขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือ-
ชอบพล็อตเรื่องนี้ แต่ถอนหายใจให้กับความขยี้ไม่สุด แต่กระนั้นก็ยังมีรสหวานตรึงใจ

เรื่องราวของชายหนุ่มนักออกแบบนาฬิกา กับการตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะกระทำการอุกอาจในค่ำคืนนี้ ถึงขยี้ไม่สุด ก็ยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องราวน่ารักที่ชวนเขินอยู่ดี :-)​

-เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม-
สมาชิกหญิงคนใหม่ชมรมภาพยนตร์ไปค้นพบแผ่นหนัง 8มม. ลึกลับที่รุ่นพี่ชมรมหลายปีก่อนถ่ายไว้ ภาพที่ถ่ายตอนพวกรุ่นพี่เดินเข้าไปในอุโมงค์ อยู่ดีๆ ก็มีร่างผู้หญิงคนหนึ่งโผล่ขึ้นมา

ปูเรื่องมาขนหัวลุกมาก...
แต่มันควรจบได้ดีกว่านี้นะ

ส่วนตัวชอบวิธีการเล่าเรื่องนี้ ให้เด็กสาวคนหนึ่งพูดกับเราตั้งแต่ต้นจนจบเล่ม เหมือนเราเป็นวิญญาณยืนอยู่ข้างหลังคู่สนทนาของเธอ และเราจะคอยสงสัยตลอดว่าคนๆ นี้ฟังสิ่งที่เธอพูดมา ด้วยสีหน้าแววตาท่าทางแบบไหนกันนะ?

-ทิวทัศน์ที่สาบสูญ-
มันคือ 'ชุดประดาน้ำกับผีเสื้อ'​ เลยนี่นา... แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่เราชอบมากที่สุดของเล่มอยู่ดี เหมือนเป็นการเติมเต็มให้กับต้นฉบับของ 'ชุดประดาน้ำฯ'​ ว่าหากเรื่องนี้ถูกเล่าโดยโอตสึอิจิจะเป็นยังไง ท่ามกลางความมืดนั้น มันช่างเหงาเสียจริง เราชอบที่ภรรยามาพรมนิ้วเหมือนเล่นเปียโนบนแขนที่ขยับไม่ได้ของสามี... ชวนให้นึกถึง Have a song on your lip นิยายของโอตสึอิจิ(ที่ไม่มีใครหยิบมาแปลไทยสักที แต่ movie หาดูซับไทยได้)​ เป็นความเหงาที่นิ่ง ดิ่ง ลึก และสวยงาม

เล่มคลื่นถี่ความเหงาหายากมาก
เกิดมาก็ไม่เคยมีโอกาสเห็นเล่มจริงๆ เลยไม่ว่าจะบนแผงหนังสือหรือในตลาดมือสอง
ขอบคุณคุณดินสอสีไม้ ใจดีมากเลย ส่งมาให้อ่าน ขอบคุณมากๆ ค่ะ

[Mook · Rating 4 out of 5]

'ทิวทัศน์ที่สาบสูญ' ทำให้เราน้ำตาคลอเลยค่ะ จุก ๆ อก แบบว่า เฮ้ออออ ทำไมถึงเป็นเรื่องเศร้าที่เคล้าความอบอุ่นได้ขนาดนี้ล่ะเนี่ย อีกเรื่องที่ชอบคือ 'หัวขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือ' เรียกได้ว่าเป็นเรื่องราวของความบังเอิญที่เข้ามาเล่นตลกในชีวิตเลยค่ะ 👍🏻👍🏻👍🏻

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นสี่เรื่องของโอตสึ อิจิ ยังคงกลิ่นอายเหงา โดดเดี่ยว หลอน เศร้า อบอุ่นตามสไตล์แบบอ่านแล้วรู้เลยฝีมือคุณเค้าแน่ ๆ อาจจะเพราะเขียนเป็นเรื่องแรก ๆ เลยยังไม่เข้มข้นซักเท่าไหร่แต่ก็สนุกดี

เรื่องที่ชอบสุดคือ ‘เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม‘ แม้อยากจะให้หลอนกว่านี้อีกซักหน่อย แต่เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องสั้นสยองขวัญแทน

[Mirai · Rating 4 out of 5]

เอ้อออออ พออ่าน 'เสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา' จบไปแล้ว ก็อดจะหยิบเล่ม 'คลื่นถี่ความเหงา' มาอ่านต่อไม่ได้ เพราะเล่มนี้คนเค้าร่ำลือว่าเป็นรวมเรื่องสั้นในตำนานของโอตสึ อิ��ิ เช่นกัน

เล่ม 'คลื่นถี่ความเหงา' เป็นรวมเรื่องสั้น 4 เรื่อง โทนเหงาเศร้าซึม มีดราม่าแฟนตาซีลี้ลับและโรมานซ์นิดหน่อยเช่นเคยค่ะ

* เรื่องแรก 'สัญญาณจากอนาคต' : เพราะคำทำนายรักๆ ใคร่ๆ ของเพื่อนสมัยประถม ทำให้เด็กชายและเด็กหญิงที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นเกิดความตะขิดตะขวงใจ สุดท้ายก็ห่างเหินและแยกย้ายกันไปเติบโต แต่ถึงอย่างนั้น เด็กชายที่บัดนี้เป็นชายหนุ่มก็ไม่เคยหยุดคิดถึงเพื่อนผู้หญิงคนนั้นเลยสักครั้ง

ออกจะธรรมดาไปหน่อยสำหรับเรา พล็อตเรื่องแบบคำทำนายทายทักเรื่องรักสองเราเมื่อครั้งยังเด็ก พอโตขึ้นมาก็ลุ้นว่าจะลงเอยกันมั้ย เป็นพล็อตที่ทำให้เรานึกถึงวิชาจิตวิทยาที่เคยลงเรียนสมัยมหา'ลัย ความแฟนตาซีโรมานซ์อะไรใดๆ หายวับ กลายเป็นไม่อินเท่าไหร่กับเรื่องนี้ 😂

* เรื่องที่สอง 'ขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือ' : ขโมยนายหนึ่งนึกอยากจะจิ๊กเงินญาติผู้ร่ำรวย เลยออกอุบายเจาะผนังห้องในโรงแรมที่ญาติผู้นั้นพักอาศัย แต่แทนที่คุณขโมยจะคว้าได้เงิน ดันไปคว้าเอามือสาวแปลกหน้าในห้องนั้นได้แทน

ตอนอ่านเรื่องนี้แรกๆ ก้ำกึ่งอยู่ระหว่างแนวคอเมดี้หรือแนวสยองขวัญ เพราะชั้นไม่ไว้ใจมือที่คุณขโมยคว้ามาได้เลยว่าเป็นมือสาวปริศนาที่ไหน หรือคุณพี่โดนผีหลอกกันแน่ ถือเป็นเรื่องที่ระทึกและมีความลุ้นแปลกๆ อยู่ 😂

* เรื่องที่สาม 'เด็กสาวบนแผ่นฟิมล์' : ม้วนฟิมล์ปริศนาที่บันทึกภาพเด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ต่อมาถูกพบเป็นศพ พอเปิดดูม้วนฟิลม์ทีไร เด็กคนนี้ก็จะค่อยๆ หน้าหันมาทีละนิด ชวนให้ค้นหาความจริงบางอย่างที่รอการถูกเปิดเผย

วู้วววว ชอบเรื่องนี้ที่สุดค่ะ! แนวสยองขวัญขนานแท้ อ่านไปขนลุกขนพองไป เหมือนไปนั่งดูม้วนฟิมล์ผีนี้ไปสืบคดีไปด้วยเลย

* เรื่องที่สี่ 'เรื่องเล่าที่สาบสูญ' : ชายหนุ่มประสบอุบัติเหตุร้านแรงจนกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง ทำได้แค่นอนแน่นิ่ง ขยับได้แต่เพียงกระดิกปลายนิ้ว มีแต่ภรรยาผู้ชื่นชอบเปียโนเท่านั้นที่คอยสื่อสารกับเขาผ่านการพรมนิ้วบรรเลงเพลงบนแขนขวาของเขา

เป็นเรื่องที่เศร้ามากๆ เลยนะ ในมุมมองของผู้ป่วยติดเตียงที่เป็นอัมพาต ขยับอะไรก็ไม่ได้ สื่อสารอะไรก็ไม่ได้ ทำได้แค่กระดิกนิ้วนิดหน่อย ต้องทนอยู่กับความมืดมิด จมอยู่กับห้วงความคิด กักเก็บอารมณ์ทุกอย่าง ไม่สามารถแสดงออกได้ แล้วญาติผู้ป่วยจะเข้าใจอะไรได้ยังไง เราอ่านเรื่องนี้แล้วจิตตกพอสมควรเลยค่ะ

โดยภาพรวม สำหรับเรา เล่มนี้ก็พออ่านได้ค่ะ มีความประทับใจอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับเล่ม 'เสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา' แล้วยังรู้สึกว่าเล่มนี้เป็นรองอยู่นิดหน่อย แต่ก็ยังสนุกและคุ้มค่าที่จะอ่านอยู่ดี ☺️

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวสุข เศร้า ปนระทึก สี่เรื่อง เจ็ดรส จากหนังสือสองเล่มของโอตสึ อิจิ

สัญญาณจากอนาคต
เมื่อมีคนทำนายทายทักว่าทั้งสองจะแต่งงานกันเมื่อโตขึ้น ทำให้เขากับชิมิสึต้องทำตัวเหินห่างกัน เนื่องจากไม่รู้จะมีปฏิกริยาอย่างไรกับคำพูดนี้ดี แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ได้วนกลับมาพบกับเธออีกครั้ง

ขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือ
ชายหนุ่มผู้หวังขโมยทรัพย์สินมีค่าของป้าโดยการเจาะผนังเรียวกังที่ป้าพักอยู่ แต่เขากลับไม่สมหวัง เพราะขณะที่กำลังควานหากระเป๋าอยู่นั้น เขากลับได้สัมผัสเข้ากับมือของหญิงสาวปริศนาในความมืด

เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม
เธอพบกับแผ่นฟิล์มประหลาดที่ถูกชุกซ่อนไว้ ภายในบันทึกภาพเด็กหญิงในชุดนักเรียนที่จะค่อยๆ หันหน้ามาในแต่ละครั้งที่ฉายภาพซ้ำ ทำให้เธอเกิดความอยากรู้จนต้องตามสืบที่มาของเด็กคนนี้ให้ได้

เรื่องเล่าที่สาบสูญ
ชายผู้ประสบอุบัติเหตุจนนอนเป็นผักอยู่ในโรงพยาบาล สัมผัสจากภรรยาที่แขนคือทางเดียวที่เขาจะรับรู้ข่าวสารจากภายนอกได้ และเธอได้แสดงความรู้สึกต่างๆ ผ่านปลายนิ้วเป็นบทเพลงอันไร้เสียง

เสียงโทรศัพท์ข้ามเวลา
เรื่องของเด็กสาวผู้โดดเดี่ยว ที่จินตนาการถึงโทรศัพท์ในฝัน จนวันหนึ่งเธอได้รับสายจากเสียงในหัวเป็นชายผู้อยู่ในมิติเวลาที่ห่างออกไป พวกเขาได้พูดคุยกันจนกลายเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง

บาดแผลวัยเยาว์
เด็กชายผู้มีพลังวิเศษกับนักเรียนอารมณ์ร้อนที่ไม่สามารถควบคุมความรุนแรงของตัวเอง ทั้งสองอยู่ในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ ทำให้ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทจนสามารถแบ่งปันความเจ็บปวดให้กันได้

บทเพลงบุปผา
หญิงสาวบังเอิญไปพบดอกไม้ฮัมเพลงได้ เธอจึงย้ายมันใส่กระถางมาไว้ข้างเตียงผู้ป่วย จนวันหนึ่งที่หญิงสาวได้ออกจากโรงพยาบาล เธอจึงทำทุกวิถีทางเพื่อพาดอกไม้กลับไปพบกับต้นกำเนิดของมัน

เรื่องทั้งหมดไม่มีความเกี่ยวข้องกัน สามารถอ่านแยก สลับเล่มสลับตอนได้

เราอ่านคลื่นถี่ความเหงาก่อน ซึ่งเคยตีพิมพ์โดยบลิสเมื่อหลายปีที่แล้ว ถึงแม้จะได้อ่านซ้ำ เรื่องราวก็ยังทำให้ประทับใจอยู่ ส่วนเสียงโทรศัพท์ข้ามเวลามีบางตอนที่คุ้นๆ แต่ไม่แน่ใจว่าเคยอ่านที่ไหน

สองเล่มนี้วางแผงในญี่ปุ่นมาเกือบยี่สิบปีแล้ว แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน เนื้อเรื่องก็ยังมีความสดใหม่อยู่ ไม่ได้รู้สึกว่าเชยแต่อย่างใด

ชอบทั้งเจ็ดเรื่องเลย ดีใจที่ซื้อหนังสือทั้งสองเล่มนี้มา และได้อ่านต่อเนื่องกัน

Goodreads ให้ 4.1/4 เราให้ 5

[bubblemustard · Rating 3 out of 5]

จากสี่เรื่องสั้นในเล่มเราชอบเรื่องขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือมากที่สุด พล็อตน่ารัก กุ๊กกิ๊ก นึกภาพตามแล้วอมยิ้มเลย ไม่คิดว่าจะมีอะไรงี้อยู่ในเล่มนี้ด้วย

ส่วนที่เหลืออ่านแล้วเฉยๆ จบแล้วจบเลย รู้สึกไม่สุด ไม่มีอะไรติดค้างไว้ในใจ นี่อ่านเรื่องแรกจบแล้วยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเรื่องมันยังไงนะ สามดาวที่ให้นี่เพราะเรื่องประสานมือล้วนๆ เลย

ปล.ปกหนังสือสวยอะ ชอบปกอาร์ตเวิร์คสวยๆ ที่สื่อเรื่องราวชัดๆ แบบนี้

[J · Rating 4 out of 5]

3.8

[Benz Latthanan · Rating 4 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นที่มีภาพรวมที่ดีเลย มีเรื่องพีคๆ และเนือยๆ บ้าง สลับกันไป ถือว่าเกินคาดมาก

▶️สัญญาญจากอนาคต 4/5
ใช้ได้ ทำเรื่องที่ธรรมดาให้ดูน่าติดตามได้ดี แต่นี่เป็นผลงานที่เก่าพอสมควรของนักเขียนท่านนี้ และเราเคยอ่านงานเขียนใหม่ๆ ที่ทำได้แบบดีมาก ๆมาแลัว เลยรู้สึกไม่ค่อยว้าวเท่าไหร่
"อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอนและน่าหวาดหวั่น อดีตก็มหลายเรื่องให้เสียใจและควรนึกถึง ชีวิตคนเรายากลำบากไม่น้อย"
เรื่องนี้เศร้ามาก แม้จะอ่านงานเขียนของโอตสึอิจิเยอะมาก แต่อ่านเรื่องนี้ก็รู้สึกเศร้ามากอยู่ดี แบบเริ่มเรื่องมาเหมือนจะจบสวย แต่จบแบบเศร้าแทน เป็นเรื่องที่มีสเน่และดีมาก ข้อคิดคือ อยากจะทำอะไรควรจะรีบทำให้เร็ว อย่ามัวรีรอ อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน


▶️หัวขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือ 3.5/5
ปูเรื่องมาคิดว่าจะน่าเบื่อ แต่พอเข้าสู่ช่วงกลางเรื่อง เป็นอะไรที่ลุ้นมาก บทสนทนาของตัวละครสองคนทำได้น่าติดตาม และยังมีการสรุปสิ่งที่ปูมาตอนต้นและจบได้อย่างลงตัว ตอนท้ายทิ้งท้ายได้น่าจดจำดี เป็นอีกหนึ่งเรื่องสั้นที่มีภาพรวมดีมาก

▶️เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม 4/5
ทั้งเรื่องจะเล่าโดยการพูดของตัวละครผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งถือว่าเป็นอะไรที่น่าสนใจดี
ช่วงเริ่มแรกถึงกลางเรื่อง ยอมรับว่าน่าเบื่อมาก แต่ช่วงท้ายที่คลี่คลายปมทั้งหมดในเรื่องนี่สุดจริง มีการสับขาหลอกคนอ่าน หักมุมจนเดาไม่ถูกเลย และนำสิ่งที่โปรยๆ ไว้ตอนต้นเรื่อง มาบรรจบเป็นตอนจบที่ล้ำลึกมากๆ

▶️ทิวทัศน์ที่สาบสูญ 4/5
ชอบเรื่องนี้สุดในทั้งสี่เรื่อง การใช้ภาษาดีมาก สมกับเป็นโอตสึอิจิ เรื่องนี้เศร้าสุดๆ เลย เทียบกับเรื่องแรกที่ตอนจบเศร้า แต่เรื่องนี้เศร้ากว่าตั้งแต่ต้นจนจบ สงสารตัวเอกมากๆ ถึงจะไม่ได้มีการหักมุมเยอะเหมือนเรื่องที่ผ่านมา แต่ทดแทนมาด้วยภาษาและถ้อยคำในมุมของตัวเอกที่ทำให้อินมากๆ

[Jessada Karnjana · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้น 4 เรื่อง 4 อารมณ์โลดแล่นในความเปลี่ยวเหงาของผู้คนกับเหตุการณ์แปลกประหลาด เรื่องสัญญาณจากอนาคต คำทำนายจากเพื่อนคนหนึ่งสมัยประถมว่า เด็กทั้งสองจะได้แต่งงานกันถ้าไม่ตายไปเสียก่อน ทำให้เด็กทั้งสองพยายามหลบหน้ากัน ต่างกลัวจะเปิดเผยให้อีกฝ่ายเห็นว่า คำทำนายนั้นมีอิทธิพลกับฉันเพียงใด แต่ชะตากลับเล่นตลก, เรื่องหัวขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือ ชอบเรื่องนี้ที่สุด เป็นเรื่องราวที่เกิดภายใต้เหตุการณ์ที่แปลกประหลาดไม่คาดคิด ชายหนุ่มเจาะผนังโรงแรมเพื่อล้วงมือเข้าไปขโมยกระเป๋าสตางค์ แต่กลับคว้าเอาข้อมือของหญิงสาวคนหนึ่งออกมา บทสนทนาของทั้งคู่ในฉากแบบนี้มีเสน่ห์, เรื่องเด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม ค่อนไปทางหลอน แต่โอตสึอิจิไม่เลือกเดินแนวทางหลอน ไม่โหมความสยองขวัญด้วยความคั่งแค้น หากเป็นความคิดถึง อบอุ่น ที่ชวนห่อเหี่ยวใจ, เรื่องทิวทัศน์ที่สาบสูญ อุบัติเหตุทำให้ชายคนหนึ่งเหลือความรับรู้แค่เพียงบนท่อนแขนข้างขวา ภรรยามาพรมนิ้วบนแขนข้างนั้นราวกับดีดเปียโนทุกวัน อารมณ์ที่สะท้อนผ่านจังหวะเลื่อนไปเมื่อคืนวันเคลื่อนไป จนสุดท้ายเขาตัดสินใจทิ้งตัวเองให้จมจ่อมในความมืดมิด เพื่อปลดปล่อยคนรอบตัว เศร้า

[Reader Guy · Rating 4 out of 5]

หลังจากอ่านจบก็หดหู่ข้ามวันเลยทีเดียว ถึงจะเผื่อใจเพราะได้ยินชื่อเสียงของนักเขียนในด้านนี้แต่ก็ยังหดหู่อยู่ดี ด้วยเนื้อหาที่ทำให้ตัวละครอยู่ในจุดตกต่ำของสังคมไม่ด้านใดก็ด้านหนึ่ง ความไม่สมหวังของตัวละคร และความโดดเดี่ยว, เนื้อหามีหลายหลายสไตล์แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกหม่นๆตลอดเวลา

-ตอนแรกเกี่ยวกับชายหญิงสองคนที่ไปเจอเด็กใหม่ที่สามารถเห็นอนาคตได้ และคำทำนายของเด็กใหม่ก็เป็นสิ่งที่อยู่ในหัวฝ่ายชายเสมอมา *ชอบตอนนี้สุดเพราะตอนจบมันอิ่มใจดี

-ตอนสองเกี่ยวกับการที่ตัวเอกเริ่มไปขโมยของป้าตัวเองแล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่เป็นอย่างที่คิดขึ้น รู้สึกเนื้อเรื่องแปลกใหม่ดี ไม่ค่อยเจอการดำเนินเรื่องที่แปลกแบบนี้ แต่โดยรวมก็ประทับใจแบบงงๆ

-ตอนสามมาแปลกกว่าสองเรื่องแรกเพราะเกี่ยวกับวิญญาณ อ่านแล้วรู้สึกน่ากลัวใช้ได้(ส่วนตัวเป็นคนกลัวพวกเรื่องเกี่ยวกับวิญญาณอยู่แล้ว)

-ตอนสุดท้ายไม่รู้จะพูดอะไรแต่หดหู่สุด

[อ่านเรื่อยๆ มาเรียงๆ · Rating 4 out of 5]

เรื่องสั้นที่เราชอบมากที่สุดคือเรื่องสุดท้าย ทิวทัศน์ที่สาบสูญ เมื่ออ่านจบถึงกลับร้องไห้ให้กับการตัดสินใจเลือกและคำพูดปิดท้ายที่ว่า "#ผมปล่อยใจให้ดำดิ่งสู่ความมืด เพื่อฝันถึงภาพทิวทัศน์ซึ่งไม่มีโอกาศได้เห็นอีกชั่วนิรันดร์" เราคงไม่บอกเล่าอะไรมาก เพราะอยาก #ชวนให้อ่าน เอง เพื่อให้เห็นถึงคำพรรณนาที่โอตสึทำได้ดีมาก สามีที่ไม่มีโอกาสได้แก้ไขหรือแม้กระทั่งกล่าวคำขอโทษ และพ่อที่ไม่มีโอกาสได้เฝ้าดูการเติบโตของลูก ท้ายที่สุดจึงตัดสินใจดำดิ่งอยู่ในโลกแห่งความมืดมิดมากกว่าที่จะรั้นให้ภรรยาและลูกต้องมีชีวิตผูกติดกับตัวเอง ชอบมากค่ะ #แนะนำอ่าน ค่ะ

[ปลาเน่า]

สัญญาณจากอนาคต
- กูชอบเกือบที่สุดละ คนมันเหงามันก็จะเหงาวะ เพ้อเจ้อไม่ต่างจากกูเลย

หัวขโมยกับอุบัติเหตุประสานมือ
-ตลก

เด็กสาวบนแผ่นฟิล์ม
-ขนลุกฉิบหาย ชื่นชมที่เขียนแบบที่ให้เราไม่รู้ว่าตัวละครตอบอะไร เท่สุดๆ

เรื่องเล่าที่สาบสูญ
-อันนี้ร้องไห้ พูดถึงเปียโนกูรีบเปิด je te veux ฟังเลย (เศร้ากว่าเดิม) มันเหงามาก แต่คือความเหงาที่ไม่ต้องขึ้นอยู่กับความรักโรแมนติก หรือมิตรสหาย คือความเหงาจากการมีความรู้สึกนึกคิด อันนี้ที่สุดละ หาอ่าน หาซื้อกันจ้าา

[kharii · Rating 4 out of 5]

3.5 ชอบเรื่องสุดท้ายมากที่สุด มันทำให้นึกถึงเรื่องแรกในหนังสือเรื่อง 'หลอน' ของเอโดงาวะ รัมโป เป็นความรู้สึกที่หนักอึ้งแต่ถึงกับร้องไห้ เรื่องอื่นในเล่มก็ดีแต่มันเป็นเรื่องสั้นเลยรู้สึกเสียดายที่จบเร็วไปหน่อย น่าจะมีต่อกว่านี้ให้สมบูรณ์ขึ้นอีก

[ppanicha · Rating 5 out of 5]

เป็นความดารก์ที่อบอุ่นครับ

[Janice · Rating 3 out of 5]

Boring

[妃 · Rating 3 out of 5]

這本被歸類為白乙一的作品，寂寞感卻讓心中彌漫著灰灰的烏雲，雖然敘事手法依舊高明，但只有膠卷中的少女這則吸引了我，會覺得是害羞的作品我似乎也能理解了。

按照乙一的期望:「我沒有看哦!」

[Art Mlang · Rating 4 out of 5]

สนุกหลายเรื่องครับ 4/5

[Yola · Rating 4 out of 5]

还真的是每个人都很寂寞的一本书呢。

[Jennie W · Rating 3 out of 5]

翻译的质量不太行， 特别是“未来预报”读到后面已���读不懂了。 记得当初读的第一本乙一的作品“zoo”的震撼， 已经很久没有感觉到了。 这本也没有什么特别印象深刻的故事。真的要选的话应该是最后一篇“失去的世界”看到最后有难过一下。

[199kilogram🥟 · Rating 4 out of 5]

ว้าวว้าวว้าว
กี่เล่มกี่เล่มก็ชอบ

[wanpetch · Rating 5 out of 5]

Writer + translator เริดๆ

[Wasin Waeosri · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสไตล์เหงาๆ ของโอตสึ อิจิ มีปนๆ กันทั้งเรื่องเศร้าเพราะเสียใจ เศร้าเพราะซาบซึ้ง เศร้าเพราะอบอุ่น (เอ๊ะ ยังไง) อ่านเพลินมาก

[Lily Liu · Rating 4 out of 5]

是很可愛的四個短篇小故事 一本讀起來比較輕鬆的書 個人比較喜歡前兩章 錯過的命運或是因為誤會而改變的命運都很有意思 後面兩章就比較沈重了

[Litostreek · Rating 4 out of 5]

能感受得到情感的文字。
看《胶卷中的少女》时真的有点毛骨悚然的感觉，有种给自己早已愚钝的五感做针灸的感觉。
自恋地从短短的后记中感受到，作者和我有点像呢，只是他仍然保持纯粹吧。

[Denize Chung · Rating 3 out of 5]

寂しさの周波数　3.5stars

很多作家用最主要的故事命名一本書，內裏其他小故事往往被放到邊上去。可是這一本作者用寂しさ來為四個迴異有趣、耐人沉味的故事冠上一個主題。

人為什麼會怠到寂寞呢？是沒有人陪伴的定位寂寞？沒有人明白你想法的內心孤寞？還是身處於無法告解自己情感的思想寂寥？看這本書之前，我看了一本黑乙一。（作者有兩種寫作手法，黑暗懸疑的稱為黑乙一）白乙一對世事的透澈程度好像不下於黑乙一，營造氣氛與詭異也沒有比黑乙一低手。然而他所傳達的信息和黑乙一果真有天壤之別，我個人偏向黑乙一還多一點，可以看白乙一又好像得到多一點的慰藉。可能最好的方法還是黑白間讀，感受一個完整的乙一。

四個短篇小說當中，我最喜歡的是膠片中的少女，這篇章最有黑乙一的影子，但結尾卻完全呈現白乙一的風格。誰是那個少女，誰殺了她，她的死跟主角有什麼關系？幾十月就把來龍去脈推進到讀者的腦海，我邊翻看劇情發展，還邊回看生怕自己錯過了可以推論出結果的細節。

你寂寞嗎？你想擺脫寂寞嗎？我最近也不小心流入一個寂寞的漩渦當中，看了乙一對寂寞的理解，我才知道陷到寂寞裏去了。那是一種無人理解你關心的寂寞，還狠狠捅你一刀，認為你的關心只是自私。

問題是我想擺脫寂寞嗎？把我扯到漩渦當中的人對我而言很重要，我生來沒有選擇她的權理，但關心和如何關心是我選擇的，可能這種寂寞也是我自己一手造成的。這去多年我好像一直就在漩渦裏頭反抗洪流，為信念掙扎於當中。可以最近我決定逃離了，回到有人理解的世界，而這本書好像佐證了我的決定。

[SEkung · Rating 5 out of 5]

ความบังเอิญอาจเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่งที่มนุษย์อย่างเราๆ จับต้องได้ แน่นอนว่าเหล่าบุคคลในเรื่องนี้ก็เช่นกัน อ่านแล้วได้อารมณ์ "เหงา" แบบที่ไม่ต้องให้ตัวละครมานั่งเล่าว่าเหงาอย่างนั้น เหงาอย่างนี้ให้เปลืองหน้ากระดาษเล่น และความเหงาที่คนอ่านเพิ่งได้รับมาหมาดๆ นั้น ก็พลันเจือจางไป (ชั่วคราว) เมื่อปาฏิหาริย์เริ่มเล่นตลกกับตัวละครทั้งหลายในเรื่อง และสุดท้ายความเหงาก็มาเยือนอีกระรอก เมื่อปาฏิหาริย์ไม่ใช่สิ่งจีรังยั่งยืน

อ่านไปก็ปลื้มไปครับ ชอบเล่มนี้เหลือประมาณ

[Adeline · Rating 4 out of 5]

Just another unpopular(in goodreads) book that should have a thousand reads.