ร่างของปรารถนา

by อุทิศ เหมะมูล

นวนิยายเรื่องใหม่ของอุทิศ เหมะมูล ว่าด้วยเรื่องความแตกต่างทางการเมืองและตัวตนของปัจเจกในการแสวงหาและเข้าถึงคุณค่าทางศิลปะ อันเป็นแกนสำคัญที่ดำเนินขนานควบคู่กันไป ตัวละครเอกเป็นศิลปิน ที่ตลอดช่วงชีวิตพบผ่านปรากฏการณ์รัฐประหารมาแล้ว 3 ครั้ง (2535, 2549 และ 2557)

ในเรื่องเล่า อุทิศเสนอภาพซ้อนทับระหว่างเรือนร่างกับประเทศ ร้อยเกี่ยวด้วยรักและใคร่ เพื่อประกอบรูปร่างผสานกันให้เห็นชั้นเชิงของการเคลื่อนไหวร่างกาย ความเป็นชาติ และความทรงจำทางประวัติศาสตร์

ในนวนิยาย ความรักและใคร่แปรเปรียบเป็นภาพเหตุการณ์รุนแรงทางการเมือง และในโลกของนวนิยายเรื่องนี้คือการนำเสนอปัญหาและปัจจัยหลายสิ่งหลายอย่างที่ทบซ้อนเป็นเชิงชั้นในสังคมไทยยุคปัจจุบัน

232 pages, Hardcover

Published June 1, 2017

About the author

อุทิศ เหมะมูล เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2518 ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี เรียนชั้นประถมที่โรงเรียนแสงวิทยา ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนแก่งคอย มีใจรักชอบการวาดรูป แต่ด้วยบิดาวาดหวังให้เป็นวิศวกร จึงแอบไปสมัครสอบเรียนศิลปะที่แผนกศิลปกรรม สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา และสอบเข้าคณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (วังท่าพระ) กรุงเทพฯ ยังความปลาบปลื้มให้บิดาเป็นอย่างมาก

ปี 2542 ได้ร่วมงานกับฟิล์มไวรัส ดวงกมลฟิล์มเฮาส์ จัดฉายหนังตามสถานศึกษาต่างๆ และได้มีหนังสั้นเป็นของตัวเองชื่อ พิภพบรรฑูรย์ อีกทั้งจับพลัดจับพลูได้เป็นผู้กำกับศิลป์ ภาพยนตร์ไทยเรื่อง ดอกไม้ในทางปืน กำกับภาพยนตร์โดยมานพ อุดมเดช

ปี 2543 เริ่มเขียนบทความทางภายนตร์ให้กับนิตยสาร Movie Time ระหว่างนั้นเขียนเรื่องสั้นไปด้วย เรื่องสั้นเรื่องแรกที่ได้รับการตีพิมพ์ชื่อ เลือน: จุดจบของนามอันเป็นอื่น ที่สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ต่อมาใน ปี 2547 พิมพ์นวนิยายเรื่องแรก ระบำเมถุน ปี 2548 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ปริมาตรรำพึง (ผ่านเข้ารอบ 20 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์

ปี 2549 ตีพิมพ์นวนิยาย กระจกเงา / เงากระจก (ผ่านเข้ารอบ 15 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์) ปี 2551 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ไม่ย้อนคืน และบทวิจารณ์ภาพยนตร์ OUTSIDER IN CINEMA

ปี 2552 นวนิยาย “ลับแล, แก่งคอย” ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2552

Reviews

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 5 out of 5]

หนังสือนิยายที่ดีที่สุดที่อ่านปีนี้เลยครับ

โลดแล่นด้วยลวดลาย สีสัน มันส์หยดแบบน้ำกระจาย แทรกการเมืองเป็นระยะพอที่จะหันไปทบทวนตัวเองว่าครั้งหนึ่งคนชนชั้นกลางอย่างผมก็เคยคิดอยากไปเป่านกหวีดขับไล่ปีศาจเหมือนกัน

แนะนำอย่างยิ่ง สำหรับผู้ที่ไม่ได้อยากสวมหน้ากากศีลธรรม และยินดีอ่านเรื่องหีหีควยควยครับ

[Wiwat · Rating 4 out of 5]

เปิดเผยเนื้อหาส่วนสำคัญของหนังสือ


1.คิดว่าตัวเองน่าจะมีความสัมพันธ์ต่อหนังสือที่ประหลาดหน่อยๆ คือก่อนหน้านี้ไม่นานมีเพื่อนต่างชาติคนหนึ่งพูดถึงงานขงเราว่าเป็นงานที่พูดถึง sexuality ซึ่งไม่ใช่แค่sex เป็นการเอา sexualityมาพ่วงเข้ากับ politics ซึ่งตอนที่ได้ยินก็รู้สึกว่าใช่มาก เหมือนโดนแฉกลางสี่แยกชิบุย่า แล้วเราก็มาเจอสิ่งนั้นในหนังสือเล่มนี้ เลยกลายเป็นว่า เข้าใจคนเขียน(ไปเอง) ในฐานะที่ใช้วิธีการคล้ายคลึงกันในการใช้เรื่องเพศ หรือประเด็นทางเพศ ในการอธิบายการเมือง ในทางหนึ่ง คิดว่าตัวเองเกี่ยวพันกับหนังสือทั้งในระดับ คนที่เขียนโดยอาศัยเครื่องมือคล้ายๆกัน และในทางหนึ่ง คือเพศสภาพลื่นไหลของตัวละครที่สามารถidentify กับตัวเองได้ด้วย เราจึงรู้สึกยากที่จะเขียนถึงมันเพราะเรามีความอินในสองระดับ และในอีกทางหนึ่งก็ทำให้เรามองเห็นส่วนที่ตัวเองถอยห่าง ไม่ค่อยชอบ แต่คิดว่าไม่มีอะไรจะดีต่อคนเขียนไปกว่าการเขียนถึงมันอย่างตรงไปตรงมาจากความเข้าใจอันจำกัด ล้นเกิน หรือขาดไร้ ของตัวเอง

2. เราอาจเล่าคร่าวๆว่ามันคือการเติบโตและแก่ชราของคนไร้ชื่อซึ่งต่อมาถูกเรียกในชื่อ เข้าสิง ซึ่งเป็นชื่อใหม่ซึ่งถูกกำหนดในช่วงเวลาของการเปลี่ยนผ่าน เปลี่ยนจากเด็กบ้านนอกเป็นนักเรียนมหาลัย ตัดชาดชีวิตแบบหนึ่งกับแบบหนึ่ง ในตลอดทางยนั้น มีฝั่งหนึ่งเป้นรักต่างเพศ กับสาวรุ่นพี่ที่กลายเป็นแอคทิวิสท์ กับเพื่อนสนิท และสาวไฮโซ อีกฝั่งหนึ่งเป้นรักร่วมเพศกับ อาจารย์ศิลปะ กับเด็กหนุ่มชั้นล่าง และ เด็กหนุ่มแรกรุ่นร่วมคอนโด ทั้งหมดกินเวลาจากช่วงไม่นานก่อนพฤษภาทมิฬปีสามห้า ลากยาวข้ามจนถึงหลังรัฐประหารครั้งล่าสุด

3.ส่วนที่ชอบสุดๆคือการที่มันเป้นหนังสือโป๊ โป๊ในความหมายว่าโป๊จริงๆมันบรรยายการร่วมรักอย่างละเอียดลออ และหลายครั้งอาจบอกว่าเป็นหนังสือแบบ หนีบขาอ่าน (จึงถูกต้องแล้วที่จะต้องฉีกสันเพื่ออ่าน ) จนอดนึกไม่ได้ว่าถ้าอ่านตอนแรกรุ่นมันคงกลายเป้นหนังสือเปิดประสปการณ์ทางเพศให้ตัวเอง (ซึ่งมันต้องน่ายินดีมากๆ) เซกส์ในงานทำหน้าที่ในการเป็นทั้งการอธิบายการควบคุม การครอบครอง การแลกเปลี่ยน การยอมจำนน ที่แต่ละคนมีต่อกัน กามารมณ์เป็นสนามในอาการอธิบายชนชั้นและความมีอำนาจ จากการเป็นแบบวาดภาพ ไปสู่การเป้นคนที่ถูกถ่าย และคนที่เอาและถูกเอา การจัดตำแหน่งแห่งที่ของเพศสัมพันธ์ไม่ได้เป้นเพียงการบรรยายเพื่อเร้าอารมณ์ แต่มันอธิบายตำแหน่งแห่งที่ทางสังคมของแต่ละตัวละครอำนาจที่มีมากกว่าน้อยกว่าของแต่ละตัวละคร คำว่า ร่าง จึงไม่ได้หมายถึงแต่เรือนร่าง body อย่างเดียว แต่หมายถึงการร่าง การsketch การร่างรูปร่างของปรารถนา ภาพร่างที่ไม่สมบูรณ์ภาพยนตร์ที่มีแค่ฟุตเตจ โดยไม่มีการตัดต่อและการหลุดออกจากขั้วของภาพร่าง ทำให้เรือนร่างที่ยังไม่ได้ขัดสีถูกเปิดเผย แต่มันไม่ได้ส่งหายนะกลับมายังเจ้าของภาพร่าง หรือเจ้าของเรือนร่างการหลุดออกไปและการตีกลับมาของมัน ส่งผลไปตามตำแหน่งแห่งที่ทางสังคมต่างหาก

ในขณะที่รักต่างเพศเป็น ร่างของ อนุรักษ์นิยม ทั้ง รุ่นพี่ สาวไฮโซ หรือ เพื่อนสาว 'รักเจ้า' (ชื่อในมหาลัย อีกครั้งที่ชื่อเรียกแทนตัวถูกกำหนดโดยผู้มีอำนาจเหนือ แรกทีเดียวมาในรูปโซตัส ต่อมาก็สิ่งอื่นๆ) ทุกคนล้วนผ่านมาและมีปลายทางในฐานะของ อนุรักษษ์นิยม ในฐานะ เอ็นจีโอฐานะหญิงสาวที่มีครอบครัวปกติสุข และในฐานะของสาวชนชั้นสูง และโดยตั้งใจ ทุกคนมีตำแหน่งแห่งที่ทางการเมืองในการะประท้วงรัฐบาลเลือกตั้งทั้งสิ้น ที่สำคัญในการกำหนดความสัมพันธ์ดูเหมือนทุกคนมีอำนาจเหนือ มาจากชนชั้นที่สูงกว่า มีอำนาจเหนือในระดับที่ทำให้ เข้าสิงต้องเลือก/บังคับ ให้สมสู่กับตนเอง รักต่างเพศมีอำนาจควบคุม คนไร้เพศ คนนอก

4. ในทางตรงกันข้าม เข้าสิงเป็นผู้ควบคุมความสัมพันธ์รักร่วมเพศในฐานะ queer as a represent of democracy ถ้าอาจารย์ เป็นเช่นเดียวกับสาวรุ่นพี่ในฐานะคนเปิดประสปการณ์ทางศิลปะ /ทางการเมืองให้กับเข้าสิง เข้าสิงเป็นแบบให้อาจารย์ และเป็นคนพ่ายรักให้กับรุ่นพี่ เราอาจจะกล่าวได้ว่าอาจารย์ก็เป็นเช่นเดียวกับสาวรุ่นพี่ แต่นับประหวัดของเด็กหนุ่มสำเร็จความใคร่ในน้ำตก กับการอำผีตัวเองของเข้าสิง แสดงให้เห็นว่าอำนาจในการควบคุมนั้นแตกต่างกัน ทั้งหมดเข้มข้นขึ้นเมื่อเทียบ น้ำกับฟ้า ที่ทุกอย่างต่างกัน น้ำเป็นเด็กชนชั้นล่างที่เป็นแบบของเข้าสิง ผ่านทางการร่วมรักกับเขา และเป็นตัวเอกในหนังไม่มีวันเสร็จของเขา น้ำถูกควบคุม ถูกทอดทิ้ง ถูกกระทำทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ เป็นเหยื่อชนชั้นล่างที่แท้จริง(ในขณะที่ทั้งน้ำและฟ้าคล้ายกันมากทั้งการสพยาและการเสพเข้าสิง แต่จุดจบที่ต่างกันของคนทั้งคู่ กลับไม่ได้มาจากความเหมือน แต่มาจากความต่างทางชนชั้นที่เป็น preset มาก่อน

5.แต่คู่ที่เราควรเปรียบจริงๆกลับเป็น รักเจ้า กับสาวรุ่นพี่ ที่เป็นภาพแทนของการเข้าสิง เข้าสิงทั้งคู่เป็นรักที่ไม่สมหวังกับเข้าสิง ทั้งคู่กลายเป้ฯสิ่งที่ตัวเองพึงใจแต่ทิ้งเข้าสิงใหไม่เสร็จระหว่างทาง เป้นไมไ่ด้ทั้งชนชั้นล่างและชนชั้นกลางเป็นคนไร้ชนชั้นอยู่ตรงกลาง ขณะที่คู่ของ วารี กับอาจารย์นั้นก็เป็นคู่ที่น่าพูดถึงในแง่ที่เข้าสิงกลายเป็นอาจารย์ และส่องสะท้อนว่าใครกันแน่นที่ถูกควบคุม เจ้าของร่างที่เป็นแบบ หรือเจ้าของแบบร่าง เข้าสิงอาจจะพยายามจัดท่าทางเล่นเอาเถิดเจ้าล่อกับปราถนาของวารี แต่วารีต่างหากที่ควบคุมเขาเช่นเดียวกับที่เขาควบคุมอาจารย์ไว้

ในอีกทาง วารี กับ น้ำซึ่งมีชื่อพ้องกันอย่างจงใจก็ส่องสะท้อน คนชั้นล่าง คนชายขอบ คนนอกสองรุ่นที่ต่างกัน คนที่ตกเป็นเหยื่อจากเครื่องมือสมัยใหม่อย่างอินเตอร์เนท และคนที่เข้าใจวิธีการจะเล่นกับอินเตอร์เนท กล้องวิดีโอของเข้าสิง จึงเป้นเพียงกล้องสำหรับวีดีโอคอลกับวารีไปในท้ายที่สุด

6. มันจึงเป็นเรื่องของเข้าสิง ชื่อที่เหมาะเจาะเพราะเขาคือ��วามกลวงเปล่าประจำยุคสมัยที่ถูกเข้าสิง ทั้งจากเหล่าเสรีนิยมที่ที่จริงเป็นขวาอนุรักษ์นิยม และคนชั้นล่างไร้ปากเสียง เขาเป็นเพียง 'เรือนร่าง'ว่างเปล่าที่ถูกเข้าสิงจากคนอื่น เขาเป็นวัลลาบีชนชั้นกลางที่กลับไม่ได้ไปไมาถึง และเป็นวัลลาบีชนชั้นล่างที่สร้างแต่เรื่องยุ่งและนี่คือเรื่องราวที่ว่าด้วย ความพินาศฉิบหายและการสร้างความพินาศฉิบหายของคนที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรเลย

6. วารีอาจจะเป็นน้ำได้พอๆกับตัวเขาเอง (doppleganger เป็นงานถนัดของอุทิศ) เราอาจจะพูดอีกคู่หนึ่งคือวารีกับเข้าสิงเองก็ได้ วารีคือโอกาสแก้มือซ้ำที่เขาเคยทำพลาดไป วารีไม่ใช่เด็กยากจนขี้ยาแบบน้ำ เขามีทั้งส่วนของการเป็นสาวรุ่นพี่ (เข้าสิงจึงเข้าสิงให้เขาทำสิ่งที่ตัวเองเคยทำ) เป็นฟ้า และเป็นน้ำ ถ้าวารีเป็น alter ego ของเข้าสิง วารีก็ผ่านกระบวนการเดียวกันกับเข้าสิง ด้วยต้นทุนที่ต่างกันมาตั้งแต่ต้น เป็นเหมือนทางเลือกที่ต่างออกไปถ้าขึ้นหรือขึ้นรถไฟไม่ทัน

7. ตัวละครที่สำคัญที่สุดและน่าสนใจที่สุดจึงเป็น ผีที่อำเข้าสิงในคนหนึ่ง ผีที่ทำให้เข้าสิงบรรลุจุดสุดยอดทางเพศ เปิดโลกทั้งบนและล่าง ไปแล้วไม่กลับ ผีที่ครอบครองเข้าสิง และเปลี่ยนร่างเข้าวสิงให้กลายเป็นร่างของปรารถนา

8.ชอบการใช้ฟอนท์สองแบบในฐานะของฟอนท์หลักและฟอนท์ของการควบคุมจนตัวอักษรบิดงอจากแรงปรารถนาทางเพศ (ตัวอักษรออกแบบให้มีนัยบประหวัดทางเพศ) และถูกนำมาใช้ในส่วนของการควบคุมการแสดงอำนาจ ผู้มีอำนาจเหนือจึงควบคุมความปราถนา และเป็นเจ้าของความปรารถนา

9. อย่างไรก็ตาม เราไม่ชอบบทที่สองและสามของเล่ม มันทำให้เราดีดตัวออกมาอย่างรุนแรง เพราะในสองบทนั้นเข้าสิง เทศนาผู้อ่าน ทั้งเรื่องความคืดจ่อการเมืองเรื่องส่วนตัว และต่อทรรศนะทางศิลปะ เราคิดว่าสองบทนี้มีแผลใหญ่พอควรเมื่อมันลงมือเป็นเหมือนหนังสือเล่มอื่นๆที่มีทรรศนะของผู้เขียนอัดแทรกลงไปในตัวละคร เราคิดว่ามันคงเป้นความตั้งใจ แต่เราไม่ชอบผลลัพทธ์ของมัน แม้ว่ามันจะอธิบายพัฒนาการของเข้าสิงได้ เช่นเดัยวกนกับการบรรยายสถาณการณ์ทางการเมือง ซึ่งมันแยกชั้นกันอยู่เพราะมันเป็นเหตุการณ์เล็กๆที่ต้องอาศัยคนติดตามการเมืองจึงจะเข้าใจ แต่การใส่เข้ามาอย่างตั้งใจมันทำให้แข็งและประดักประเดิดจนแยกชั้นออกมาเหมือนก๊อปปี้เพสท์ แทนที่จะไหลไปกับเรื่อง

10. นี่ไม่ใช่งานที่เราชอบที่สุดของอุทิศ (เราชอบearly อุทิศ ซึ่งมีกลิ่มากมายจนเรียกว่าเป็นภาคสามของ รพบำเมถุน และ กระจกเงาเงากระจก มากกว่า งานยุค ลับแล หรือลักษณ์อาลัย )แต่เป็นงานที่รื่นรมย์ ร้ายกาจ ชื้นแฉะ ชุมฉ่ำ โด่เด่ ดึ๋งดั๋ง และมันยังท้าทายการตีความแบบอื่นๆไปอีกนาน

[Suphap Duangsan · Rating 4 out of 5]

'คุณฝากแผลเป็นอันใหม่ลงมา ไม่ใช่การสวมทับและทดแทน แต่คือการเพิ่มเข้าไปของความทรงจำอันใหม่ในตำแหน่งเดิม'

______________________

ร่างของปรารถนา
อุทิศ เหมะมูล เขียน

สำนักพิมพ์จุติ

______________________

เรียงร้อยอีโรติก ศิลปะและการเมืองออกมาเป็นตัวอักษรได้อย่างงดงาม

ผมชอบการท้าท้ายศีลธรรมของคนอ่านในฉากอัศจรรย์ที่หลายคนมองว่าอุจาดนะครับ ลองเปิดใจให้กว้างอ่านดู

คนที่จะเข้าถึงนิยายเล่มนี้ได้ควรเป็นผู้ที่สนใจในศิลปะถ้าจะเจาะจงเลยคือคนที่เรียนจบด้านศิลปะมาโดยตรง

ยกเว้นคุณมีความสนใจในเรื่องศิลปะ อีโรติก ดนตรี ภาพยนตร์ หนังสือ และการเมืองเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

'ร่างของปรารถนา' รอท้าทายต่อมวัดศีลธรรมในใจคุณอยู่

ใครไม่ชอบก็คงเกลียดกันไปเลย

แต่ผมชอบครับ...

[TEERAWUT MAHAWAN · Rating 4 out of 5]

เป็นMetafictionค่อนข้างแน่ เป็นการเล่าเรื่องประสบการณ์ศิลปินกับแบบ ที่ซ้อนทับบาทวิถีวิกฤติการณ์ทางเมืองครั้งสำคัญๆของไทย

แต่ธีมหลักที่ใช้ ถ้าให้เราเดา คือมันมีหลายคำถามเกิดขึ้น เกี่ยวกับเพศรส มีความเป็นวายอยู่ในวรรณกรรม แบบชายกับชาย ชายกับหญิง มีการแสวงหา มีการลองผิดลองถูก เนื้อหาก็สลับซับเงื่อนเอาการอยู่ ต้องขอสารภาพบางทีเราก็อ่านข้ามๆไปนะที่เกี่ยวกับชายๆเนี่ย มันหืนไป ฮ่าๆ ไม่ใช่ว่ารังเกียจนะ แต่เราไม่อินด้วยอะ

เห็นถึงอิทธิพลของพิราบแดง ของสุวัฒน์ วรดิลกในเล่มนี้ เห็นถึงความพยายามไปให้ถึงอาจารย์จุนอิชิโร่ ��านิซากิ แต่ในภาคชายๆอะนะ

ในความเป็นชายก็มีความเป็นหญิงอยู่แหละ คือเส้นแบ่งตรงนี้มันสมัยใหม่ และล้าสมัยไปพอสมควรแล้ว ทีนี้มีผู้รู้ท่านนึงกล่าวไว้ว่า สังคมที่วิปริตจริงๆก็คือ สังคมที่คิดว่าโลกนี้มีเพียงสองเพศเท่านั้น... น่าคิดต่อ

ในเล่มนี้ภาษาของอุทิศ ก็เจ้าสำนวนตามเคย เป็นอวตารของมูราคามิ ของไทยก็มิปาน

คำถามที่น่าคิดต่อคือเราได้อะไรจากเล่มนี้ มันคือพัฒนาการทางการเขียนของอุทิศเว้ย ไม่ใช่เพราะมันถูกไปทำเป็นละครเวทีหรอก แต่พล็อตเรื่องของเค้าหลากหลายขึ้น เป็นสากลมากขึ้น ตั้งคำถามต่อบริบทสังคม ร่างกาย และจิตใจ บอกเล่าถึงประสบการณ์ทางศิลปะของผู้เขียนไม่มากก็น้อย

[Nakwan sriaru · Rating 3 out of 5]

เป็นแฟนงานของอุทิศ เลยคาดหวังไว้มาก แต่เพราะอย่างนั้นเลยค่อนข้างผิดหวังกับเรื่องนี้

พลังของเรื่องเล่ายังคงมีอยู่ล้นเหลือ ตัวละครที่เป็นนักเรียนศิลปะก็น่าสนใจ อุทิศยังคงเก่งกาจในการแหวกเข้าไปในสุนทรียศาสตร์สุกใสจนพบเนื้อในที่เป็นเลือด เป็นเนื้อ มีกลิ่นตามธรรมชาติ น่าขยะแขยงเป็นปรกติ เป็นศิลปะที่มีชีวิตของมันอย่างที่เป็นจริงๆ

ท่าทีแบบนั้นยังคงเป็นกระดูกที่แข็งแกร่งของนิยายเรื่องนี้ แต่ส่วนที่เราคิดว่ามีปัญหากลับเป็นความพยายามอธิบายปรากฏการณ์ทางสังคมด้วยการเทียบเคียงกับปัจเจก โดยใช้เรื่องเพศเป็นเครื่องมือสำคัญ


ทั้งๆ ที่เรามีทัศนะเอียงมาทางเดียวกับผู้เขียน แต่กลับรู้สึกว่ามีเหตุการณ์และเรื่องราวเชิงสังคมหลายเรื่องที่คนเขียนละไว้ ทันทีที่คุณตั้งใจบันทึกเหตุการณ์เป็นจดหมายเหตุ การเลือกที่จะไม่เลือกอะไรล้วนมีน้ำหนัก และเมื่อจะเล่นใหญ่ อธิบายภาพใหญ่ การตัดทอนจึงเหมือนรอยตำหนิ ถึงหลายเรื่องสุ่มเสี่ยงทำให้ 'ทั้งเรื่อง' สูญเสียเอกภาพ แต่เราก็ต้องแลก?

แต่เหนือไปจากตัวบท เครื่องประดับต่างๆ ทั้งงานแสดง painting ของเข้าสิง typeface ที่ออกแบบมาโดยเฉพาะและนำมาใช้ในเนื้อความ รวมไปถึงละครเวที ล้วนน่าตื่นเต้นในการขยับขยายพรมแดนของเรื่องเล่า

เฉพาะตัวอักษรที่ออกแบบขึ้นมาใหม่ (ยังไม่ต้องพูดถึงว่าได้ผลแค่ไหน) ก็นับว่าทะเยอทะยานอย่างน่าชื่นชม

สิ่งที่ได้เป็นการรับรู้ในระดับสำนึก เอาเข้าจริงในการใช้งาน เราคงมองไม่เห็นฟอร์มที่มาจากรูปร่างของอวัยวะเพศและอื่นๆ แต่สิ่งที่เรารับรู้ได้ในขณะกวาดสายตาอ่านก็คือ มันเป็นตัวอักษรที่ถูกแรงกดทับ บิดเบี้ยวพิกลพิการ ผลพลอยได้คือเราอ่านได้ช้าลง เพราะความไม่คุ้นชิน กลายเป็นว่าไม่ได้มีแค่อักขระเหล่านั้นที่ถูกกระทำ แต่เรา, ผู้อ่าน ก็ถูกกระทำบังคับขืนใจไปพร้อมๆ กัน

เหมือนฉากชายรักชาย ที่ให้ภาพประหนึ่งคนอ่านโดนสอดใส่เสียเอง นี่ก็นับว่าเป็นสิ่งที่คนเขียน 'ทำ' คนอ่านอย่างได้ผล

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเราต้องการอะไรจากนิยายเรื่องหนึ่ง หรือเราต้องการอะไรจากนิยายเรื่องนี้

ที่แน่ๆ คือละครเวทีแสดงเมื่อไหร่คงไม่พลาด

[Afew* · Rating 4 out of 5]

ความรัก ตัญหา การเมือง และศิลปะ

เรื่องราวความรักความสัมพันธ์ของ ‘เข้าสิง’ ตลอดระยะเวลาที่เกิ��การรัฐประหารถึงสามครั้ง ตัดสลับระหว่างความสัมพันธ์ในปัจจุบันกับความสัมพันธ์ที่ผ่านๆ มา ขนาดไปกับเหตุการณ์บ้านเมืองตั้งแต่สมัยรัฐประหารรสช.จนถึงรัฐประหารครั้งล่าสุด

สำหรับเราเราได้ความรู้เรื่องสังคมและการเมืองเยอะมาก (คือตอนเรียนก็ไม่ค่อยตั้งใจไง) และชอบฉากเปิดมากๆๆๆๆๆ ชอบเวลาที่บรรยายความลุ่มหลงและเรือนร่างของตัวละคร มันเซ็กซี่แล้วก็สละสลวยมาก เหมือนภาพวาดละเมียดละไมสวยๆ ภาพหนึ่งเลย

แล้วก็เรื่องเซ็กส์เล่มนี้หนักมาก โจ่งแจ้งชัดเจน มีถึงขนาดมีบทสนทนาทั้งบทยาวๆ พูดถึงเรื่องหนังเอวีกับโพซิชั่นแปลกๆ และในเรื่องมีทั้ง threesome ทั้ง self-suck (บางตอนคือเยอะจนเราเอียนเหมือนกันนะ55555) แต่ถ้าโอเคและพอไหวกับตรงนั้นก็แนะนำให้อ่านเลย มันดีมากๆๆๆๆๆๆ ภาษาสวย ละเมียดละไม ตามดูว่าความรัก ตัญหา และการเมืองให้อะไรและทำร้ายอะไรคนๆ หนึ่งได้บ้าง

[Klin กลินท์ · Rating 5 out of 5]

“ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร ฟังดูใหญ่เกินตัวไปมาก” เขาจำได้ว่าตอนนั้นอาจารย์พูดแล้วยกไวน์ขึ้นจิบ “เอางี้ ฉันถามคำเดียว ก่อนนี้เธอรู้สึกอะไรไหม ว่าจะเป็นทหารปกครองหรือนักการเมือง เธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงจริง ๆ ไหม ในวัยเช่นเธอนี้น่ะ ทหารห้ามเธอไม่ให้เรียน หรือว่าวาดรูปรึเปล่าล่ะ ห้ามเธอไม่ให้กินข้าว หรือว่ารักใครสักคนหรือเปล่าล่ะ” หยุดลงชั่วครู่ "มีความเปลี่ยนแปลงน้อยมากที่เกิดขึ้นกับคนวัยเช่นเธอ สิ่งที่เธอสนใจ สิ่งที่สำคัญและจำเป็นในช่วงวัยเช่นเธอ ที่จริงคือหน้าที่ของเธอคืออะไร หน้าที่ในชีวิตช่วงนี้ของเธอคืออะไร เธอตอบได้ไหม", น.213

โดน “เข้าสิง” ฉีก เล้าโลมอย่างหฤหรรษ์ เต็มร่าง แข็ง ตื่นตัว เกร็ง ระเบิด ปลดปล่อย
ข้าพเจ้าเริ่มจากการฉีก “ร่างของปรารถนา” งานของอุทิศ เหมะมูล
เปิด เผยให้เห็น สัมผัสกันชัด ๆ โจ่งแจ้ง ประจันหน้ากันจัง ๆ ตรงไปตรงมากับเรื่องธรรมชาติสามัญที่สุดประการหนึ่งของมนุษย์ ซึ่งหากจะอ่านอย่างเช่นดังสันดานดิบข้างในที่มีอยู่ในทุกผู้ทุกนาม ไม่ว่าจะร่างนั้นจะอยู่กรอบของเพศภาวะแบบใดก็ตาม งานชิ้นนี้ต่างเต็มอิ่มไปด้วยรสของความเสียวซ่าน ไม่มีเซ็นเซอร์ วาบหวาม กับลีลารักอันสุดแสนสวยงาม โลดโผน หลากหลายอารมณ์ หัวใจเต้นแรง วูบวาบ ดวงตาร้อนระอุอ้าว ละเอียดลออในทุกอณูหยาดหยด น้ำกระสานซ่านเซ็น ตอบสนองในทุก ๆ ผัสสะของรูป รส กลิ่น เสียงเช่นดียวกับตัวอักษรในฟอนต์ที่ขะยึกขะยือ เซ็กซี่ ไม่คงที่ ขึ้น ๆ ลง ๆ ในภวังค์ของตนเอง

แต่ลึกลงและไปไกลยิ่งกว่านั้นคือการย้อนกลับไปทบทวนยังประวัติศาสตร์ของเหตุการณ์ทางการเมืองที่สำคัญ การเมือง นักการเมือง รัฐประหาร ความรุนแรงทางการเมือง สังคม การศึกษา วงการศิลปะ ที่ทบซ้อนซับซ้อนกันอยู่...อย่างมีศิลปะ งดงามผ่านในร่างแห่งความปรารถนา จิตใจของตนเองที่เชื่อมโยงไว้ เป็นภาพคีย์แบบช๊อตคัท ช๊อต ๆ ตราตรึง ตั้งคำถาม ค้นหาคำตอบโดยเฉพาะข้างในภายในจิตใจของตนเองในวิถีของการดำรงชีวิต ซึ่งการเมือง สังคม ชาติ... เฉกเช่นเดียวกันกับองคพยพน้อยใหญ่ทั้งหลายที่จะเคลื่อนไหว วาดลีลาของร่างนั้นที่แล้วแต่ว่าร่างของผู้ปรารถนานั้นปรารถนาที่จะไปสู่จุดสุดยอดนั้นเช่นไร การเมือง การปกครองและผู้อำนาจในทุกระดับของสังคมก็ฉันนั้น

จากระดับสังคมลงมาสู่ในระดับของปัจเจคนั้นในการแสวงหา ค้นหา ความสัมพันธ์ของความรักในหลากระดับ ผสมปนเปไปกับความใคร่ การกระทำ การถูกกระทำ ปกครอง ถูกปกครอง ซึ่งร่างของใครบางคนอาจอยู่ในบนเส้นทางนี้เช่นกัน ความสัมพันธ์ตั้งแต่ผิวเผิน ถลำลึก ประทับแน่นในความทรงจำไปจนถึงลืมเลือน ร่างของใครก็ตามแต่ปรารถนาของร่างผู้นั้น หลากรสอารมณ์ อ่อนหวาน เจ็บปวด ร้อนแรง หมองหม่นเศร้า...ของเนื้อแท้มนุษย์

ชื่นชอบเป็นพิเศษกับการได้ฉีกสันปก และพบกับภาพวาดอันสวยงาม

อ่านหมายเลข ๓๖/๒๕๖๐ ลองหาอ่านดูครับ #ร่างของปรารถนา #อุทิศเหมะมูล #อ่าน #หนังสือ #Read #Book #อ่านไปเรื่อยๆ #อ่านไปฟังไป #IntoTheBook #อ่านแล้วอ่านเล่า #BooksBAR #AtTheReader #กลินท์แลนด์ #KlinLand #กลินท์และหนังสือ #KlinAndBooks #อ่านในใจ #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary

[Tiabtawan Limjittrakorn · Rating 4 out of 5]

ซับซ้อนสไตล์อุทิศ ผูกติดกับบริบทสังคมในหลายช่วง แต่บางส่วนของนิยายก็ทำให้อึดอัดเพราะความ "พยายาม" มากเกินพอดีของคนเขียน และชอบไอเดียการใช้ฟอนต์พิเศษในหนังสือมาก

[Jessada_K · Rating 4 out of 5]

ซับซ้อน เอียน และขมขื่น แต่ชอบช่วงท้ายๆการบรรยายการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองกับเหตุการณ์ทางการเมือง

[Sahachad Bank · Rating 3 out of 5]

ใช้เวลาอ่านเล่มนี้ค่อนข้างนาน เป็นหนังสือที่อินดี้เล่มนึงเลย เล่าเรื่องของตัวละคร ขนานไปกับการมีsex และเหตุการณ์ทางการเมืองตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน