Alexander Valentinovich Vampilov (Russian: Александр Валентинович Вампилов) (19 August 1937, Cheremkhovo, near Irkutsk – 17 August 1972 at Lake Baikal) was a Russian playwright. His play Elder Son was first performed in 1969, and became a national success two years later. Many of his plays have been filmed or televised in Russia. His four full-length plays were translated into English and Duck Hunting was performed in London. Vampilov was the fourth child in the family of schoolteachers. Нis father, Valentin Nikitich, was of Buryat ancestry, and his mother, Anastasia Prokopievna was Russian, daughter of Russian Orthodox Church priest. His father was arrested for alleged nationalist activity.
The young Alexander taught himself guitar and mandolin, and his first comic short stories appeared in magazines in 1958, later collected as A Confluence of Circumstances under the name "A. Sanin". After studying literature and history at the Department of Philology at Irkutsk University, graduating in 1960, he turned to theatre. He was executive secretary of an Irkutsk newspaper from 1962 to 1964, and later formed an acquaintance with popular dramatist Aleksei Arbuzov.
The first production of Farewell in June in Moscow in 1966 was unsuccessful, but by the early 1970s he was becoming very well known, and his humanity and insight has been compared with that of Chekhov[1].
He married in the early 1970s, and drowned in 1972, while fishing on Lake Baikal. Last Summer in Tchulimsk was his final play.
Works
Farewell in June (Прощание в июне) (1966, rewritten 1970) The Elder Son (Старший сын) (1967) House, Overlooking the Field (Дом окнами в поле) Provincial Ancedotes (Провинциальные анекдоты) (1968, comprising the one-act plays An Incident with a Paginator (Случай с метранпажем) and Twenty Minutes with an Angel (Двадцать минут с ангелом)) Duck Hunting (Утиная охота) (1970) Last Summer in Chulimsk (Прошлым летом в Чулимске) (1972
آلکساندر وامپیلوف در دوره ای زیسته که برای من بسیار جالب است در شوروی زمانی که دیگر شور ایدئولوژیک انقلاب اکتبر فراموش گشته،ارزش های ایده آل گرایانه گذشته به کنار گذاشته شده اند،تنها انسان هایی سرگشته و نا امید از سیستم باقی مانده اند که حالا دوباره باید برای یافتن معنایی زندگی خود تلاش کنند،تلاشی که تقریبا محکوم به شکست است چرا که جامعه راهی پیش روی ایشان نمی گذارد،لاجرم با سرگشتگی و افسردگی همنشین می شوند.. والنتینا اما برای من بهترین نمایشنامه ها نیست هر چند اثری ست که به آسانی به صحنه نمایش می آید که این قابلیت در نمایشنامه ها برایم به غایت مهم است.
نمایشنامه ای کوتاه نوشته ومپیلف. صحنه اصلی نمایش یک چایخانه روسی و اطراف آن است. شاید بتوان گفت خط اصلی این نمایشنامه این است: "نمی توانی بی توجه بمانی، حق نداری نا امید شوی، فرصت نداری یَله شوی، و گرنه این خانه ویران خواهد شد.." اینکه نمایشنامه در چه فضای سیاسی اجتماعی نوشته شده در درک صحنه های آن اهمیت دارد و به همین خاطر فکر میکنم خواندن پیشگفتار فضای ذهنی شما را آماده تر میکند (پیشگفتار قدری اسپویل هم هست گر چه چندان جدی نیست). "شامانف: یک کسی توی شهر دلش رو خوش کرده که امروز برم دادگاه و شهادت بدم. کاشکینا: نمیخای بری؟ شامانوف: مسلمه که نه... تلاش بیخود مثل کوبیدن سر به دیوار میمونه، بذار دیگران به جای من سرشون رو بکوبونن. جوونترها، اونهایی که سرشون محکمتره."
سومین نمایشنامه ای است که از وامپیلوف خواندم. مهم ترین ویژگی آن نداشتن قهرمان بود. شاید همه شخصیت ها با درصد تقریبا یکسان، در پیشبرد داستان سهیم هستند.
Really beautiful characterisation—it surprised me that a male playwright was able to capture the feeling of being a woman in a patriarchal society so well, but the insight was truly remarkable.
Ни один из героев не вызывает сочувствия. Характер Валентины практически не просматривается - починка забора палисадника мало раскрывает персонаж. Кроме фирменной Вампиловской тоски и отображения серых будней "простых людей" запомнить практически нечего.