What do you think?
Rate this book
I soldati delle parole
È ancora possibile arginare la violenza tramite la parola, con le armi della trattativa, del ragionamento e della persuasione? I soldati delle parole è un libro importante per comprendere il terrorismo attuale, un saggio narrativo sulla violenza politica e il potere delle parole.
La penna sarà sempre più forte della spada? Spinto da urgenti domande, narratore lucido e inquieto di questo tempo di crisi, Frank Westerman si mette in viaggio per capire ciò che il linguaggio può ancora fare contro la violenza e per indagare i cambiamenti che, a partire dagli anni ’70, hanno interessato i vari fronti del terrorismo moderno, modificandone pratiche e principi e complicandone l’interazione con l’avversario più eccellente, lo Stato. Westerman incontra esperti di terrorismo a Parigi, beve tè alla menta con un poeta ex-dirottatore di treni, prende parte come ostaggio a un’esercitazione di sicurezza all’aeroporto di Schiphol e partecipa a un corso per negoziatori delle Forze Speciali della Polizia olandese. E mentre ricorda alcune tra le più intense esperienze della sua vita, come le azioni di un commando di terroristi moluccani a cui assistette da bambino e l’orrore degli attentati ceceni quando era corrispondente in Russia, riflette su temi cruciali del nostro presente, come la lotta al terrorismo, le possibili reazioni al terrore, il senso dell’empatia e della comprensione, l’opportunità di dialogare. I soldati delle parole è un saggio documentatissimo, appassionato e rigoroso nello stile inconfondibile di Frank Westerman che intreccia Storia, reportage, autobiografia e sapienza narrativa.
La penna sarà sempre più forte della spada? Spinto da urgenti domande, narratore lucido e inquieto di questo tempo di crisi, Frank Westerman si mette in viaggio per capire ciò che il linguaggio può ancora fare contro la violenza e per indagare i cambiamenti che, a partire dagli anni ’70, hanno interessato i vari fronti del terrorismo moderno, modificandone pratiche e principi e complicandone l’interazione con l’avversario più eccellente, lo Stato. Westerman incontra esperti di terrorismo a Parigi, beve tè alla menta con un poeta ex-dirottatore di treni, prende parte come ostaggio a un’esercitazione di sicurezza all’aeroporto di Schiphol e partecipa a un corso per negoziatori delle Forze Speciali della Polizia olandese. E mentre ricorda alcune tra le più intense esperienze della sua vita, come le azioni di un commando di terroristi moluccani a cui assistette da bambino e l’orrore degli attentati ceceni quando era corrispondente in Russia, riflette su temi cruciali del nostro presente, come la lotta al terrorismo, le possibili reazioni al terrore, il senso dell’empatia e della comprensione, l’opportunità di dialogare. I soldati delle parole è un saggio documentatissimo, appassionato e rigoroso nello stile inconfondibile di Frank Westerman che intreccia Storia, reportage, autobiografia e sapienza narrativa.
252 pages, Paperback
First published April 15, 2016
10 people are currently reading
247 people want to read
About the author
Frank Westerman
35 books102 followersFrank Westerman (Emmen, 1964) groeide op in Assen en studeerde Tropische Cultuurtechniek aan de Landbouwuniversiteit Wageningen. In 1987 woonde hij een jaar in de Andes van Peru, waar hij de irrigatiemethoden van Aymara-indianen onderzocht. Frank studeerde cum laude af en mag Ir. voor zijn naam zetten.
Zijn allereerste journalistieke reportages schreef Frank toen hij nog studeerde. Zo versloeg hij voor Het Parool de poging van Mario Vargas Llosa om president van Peru te worden en de Amerikaanse anti-drugscampagne om de teelt van coca uit te roeien in de Chapare-regio van Bolivia.
Voor het VPRO-programma Het Gebouw maakte Frank twee radio-documentaires van driekwartier. De eerste in april 1992 vanuit de 'dodenvallei' van Noordwest-Kameroen - meer hierover bij Stikvallei - en de tweede in de herfst van 1993 vanuit het volledig platgebombardeerde stadje Vukovar aan de Donau.
Omdat Frank zich uitsluitend wilde toeleggen op het schrijven ging hij na zijn flirt met de radio door met de geschreven journalistiek. Voor het tijdschrift Atlas schreef hij in 1993 het dertig-pagina's tellende verhaal 'Het goede meer': zijn debuut bij een literaire uitgeverij.
Zijn allereerste journalistieke reportages schreef Frank toen hij nog studeerde. Zo versloeg hij voor Het Parool de poging van Mario Vargas Llosa om president van Peru te worden en de Amerikaanse anti-drugscampagne om de teelt van coca uit te roeien in de Chapare-regio van Bolivia.
Voor het VPRO-programma Het Gebouw maakte Frank twee radio-documentaires van driekwartier. De eerste in april 1992 vanuit de 'dodenvallei' van Noordwest-Kameroen - meer hierover bij Stikvallei - en de tweede in de herfst van 1993 vanuit het volledig platgebombardeerde stadje Vukovar aan de Donau.
Omdat Frank zich uitsluitend wilde toeleggen op het schrijven ging hij na zijn flirt met de radio door met de geschreven journalistiek. Voor het tijdschrift Atlas schreef hij in 1993 het dertig-pagina's tellende verhaal 'Het goede meer': zijn debuut bij een literaire uitgeverij.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 39 reviews
July 13, 2018
Come ci si confronta con il terrorista che ha in suo potere degli ostaggi? Con l'approccio ideologicamente morbido dell'Olanda degli anni '70 o con lo stile ipertroficamente muscolare della Russia di Putin? Parlando o sparando? Capendo e convincendo o ignorando e terrorizzando?
Westerman è intenzionato al ragionamento molto più che alla risposta e traccia un quadro molto dettagliato delle crisi di ostaggi che ha seguito più da vicino. Nel farlo ci restituisce un intero mondo che noi lettori italiani quasi certamente ignoriamo (chi, veramente, ha sentito parlare di indipendenza delle Molucche?) ma anche uno sguardo più preciso su di una vicenda, quella cecena, che ci è probabilmente passata sotto gli occhi senza che ci dannassimo troppo l'anima per capire cosa stava succedendo. Parla con le vittime e con i poliziotti, con i rapitori e con i loro familiari. Lavoro profondo, interessante, a volte ruvido, di un giornalista vero che sa farsi narratore quando il momento lo richiede ma che non ci permette di ignorare il fatto che non è un film hollywoodiano quello a cui fa riferimento.
Westerman è intenzionato al ragionamento molto più che alla risposta e traccia un quadro molto dettagliato delle crisi di ostaggi che ha seguito più da vicino. Nel farlo ci restituisce un intero mondo che noi lettori italiani quasi certamente ignoriamo (chi, veramente, ha sentito parlare di indipendenza delle Molucche?) ma anche uno sguardo più preciso su di una vicenda, quella cecena, che ci è probabilmente passata sotto gli occhi senza che ci dannassimo troppo l'anima per capire cosa stava succedendo. Parla con le vittime e con i poliziotti, con i rapitori e con i loro familiari. Lavoro profondo, interessante, a volte ruvido, di un giornalista vero che sa farsi narratore quando il momento lo richiede ma che non ci permette di ignorare il fatto che non è un film hollywoodiano quello a cui fa riferimento.
April 24, 2016
In 'Een woord een woord' stelt Frank Westerman zich de vraag of het geschreven woord het nog altijd wint van het geweld. Of de pen nog altijd scherper is dan het zwaard. Het boek gaat voornamelijk over de Molukse acties midden jaren ’70, de befaamde Dutch Approach en de onzekerheid van die tijd. Kapingen en aanslagen waren schering en inslag. De angst die gezaaid werd onder de bevolking verschilt in principe weinig van hoe we nu leven. Alleen de uitwerking en de groeperingen zijn anders.
May 10, 2016
Twintig jaar geleden wist de Amerikaanse romancier Don DeLillo het al: schrijvers en terroristen voeren een gelijkaardige strijd. Zij plegen een aanslag op het menselijk bewustzijn met als doel het innerlijk leven van een cultuur te veranderen. En zij doen dat met de beste bedoelingen, voegt Frank Westerman er in zijn nieuwste boek aan toe. Zij willen de wereld verbeteren.
In Een woord een woord gaat Westerman op zijn bekende gracieus-journalistieke wijze op zoek naar een antwoord op de vraag of terroristen ook gevoelig zijn voor woorden, en dus niet alleen voor kruisraketten of drones. En of we onze onmacht niet proberen te verbergen achter al het wapengekletter.
Westerman kent iets van terroristen. Als twaalfjarige maakte hij in 1977 mee hoe in zijn achtertuin Molukkers een trein kaapten, later raakte hij bevriend met een beruchte RAF-activiste en als journalist trok hij naar Tsjetsjenië toen de onafhankelijkheidsstrijders daar een theater en een school gijzelden - en Poetin er met het grof geschut een eind aan maakte, met honderden slachtoffers als gevolg. Zo moet het dus niet, besluit Westerman. Met gijzelaars kun je onderhandelen en door te praten met mensen die terroristen als hun wingebied beschouwen, kun je hen terugwinnen. (
In Een woord een woord gaat Westerman op zijn bekende gracieus-journalistieke wijze op zoek naar een antwoord op de vraag of terroristen ook gevoelig zijn voor woorden, en dus niet alleen voor kruisraketten of drones. En of we onze onmacht niet proberen te verbergen achter al het wapengekletter.
Westerman kent iets van terroristen. Als twaalfjarige maakte hij in 1977 mee hoe in zijn achtertuin Molukkers een trein kaapten, later raakte hij bevriend met een beruchte RAF-activiste en als journalist trok hij naar Tsjetsjenië toen de onafhankelijkheidsstrijders daar een theater en een school gijzelden - en Poetin er met het grof geschut een eind aan maakte, met honderden slachtoffers als gevolg. Zo moet het dus niet, besluit Westerman. Met gijzelaars kun je onderhandelen en door te praten met mensen die terroristen als hun wingebied beschouwen, kun je hen terugwinnen. (
January 15, 2017
Westerman is op afstand mijn favoriete auteur. Vier sterren haalt hij altijd. Het thema terrorisme spreekt mij ook zeer aan, zeker als het eens niet vooral om moslimterreur gaat, maar om Molukkers in Nederland. Natuurlijk heb ik gehoord van (en me weleens enigszins verdiept in) de Molukse treinkapingen van eind jaren '70. Ik kreeg ooit Het Aanzien van 1977, mijn geboortejaar, waar op de coverfoto de kist van een van de kapers wordt getild door een groep Molukkers. Die foto maakte enorme indruk, ook omdat de publieke opinie behoorlijk verdeeld was over de actie zelf en de meedogenloze ingreep van het leger. Ik had helemaal gemist dat er een nieuwe Westerman was verschenen. Toen ik het boek voor Sinterklaas kreeg was ik dan ook erg nieuwsgierig: mijn favoriete schrijver en dan dit thema: dat wordt smullen.
Het geniale van Westerman vind ik normaal gesproken hoe hij verschillende gebeurtenissen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben met elkaar in verband brengt en nog versterkt met eigen ervaringen. Een woord een woord is helaas iets meer eendimensionaal, maar het verhaal is en blijft zeer boeiend. Een echte conclusie blijft uit. De lezer mag het dus bepalen: is da pen mightier than da sword?
Het geniale van Westerman vind ik normaal gesproken hoe hij verschillende gebeurtenissen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben met elkaar in verband brengt en nog versterkt met eigen ervaringen. Een woord een woord is helaas iets meer eendimensionaal, maar het verhaal is en blijft zeer boeiend. Een echte conclusie blijft uit. De lezer mag het dus bepalen: is da pen mightier than da sword?
December 10, 2025
Boeiend boek over gijzelingen met de Molukse treinkapingen (de eerste deze maand 50 jaar geleden, aanleiding om dit boek te gaan lezen) als vertrekpunt. Is het woord daadwerkelijk sterker dan de kogel? Het terrorisme-onderzoek is denk ik in de afgelopen tien jaar wel veranderd, maar Westerman biedt interessante perspectieven en schrijft toegankelijk en meeslepend. Echt een aanrader om de treinkapingen in hun context te begrijpen.
January 7, 2023
Citaat : Wat kan een redenaar uitrichten tegen een moordenaar? Kunnen woorden opgewassen zijn tegen kogels? Welke woorden?
Review : Als kind maakte Frank Westerman de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen voert hij de lezer mee naar een reeks gijzeldrama’s, van Bovensmilde tot Beslan. Hij mengt zich onder terrorisme-experts in Parijs en drinkt muntthee met een ex-treinkaper die dichter is geworden. Om aan den lijve te voelen wat taal kan uitrichten tegen terreur volgt hij een training tot gijzelingsonderhandelaar in een oefendorp van de politie. Het onderzoek naar het effect van onderhandelingen in crisissituaties, zoals bezettingen, gijzelingen en kapingen is heel boeiend. Het is dan ook een persoonlijke zoektocht van de auteur naar het antwoord op de vraag wat woorden kunnen bereiken in crisissituaties zoals de treinkaping door Molukkers in de jaren zeventig in Nederland en de bezetting van het Indonesisch consulaat, of de gijzeling in Tsjetsjenië in 1995. Een van de Molukse kapers was de handenarbeidleraar van de auteur. De Nederlandse overheid reageerde destijds omzichtig en via psychiater Dick Mulder werd met de terroristen onderhandeld. Hij weet beide acties tot een einde te praten. Buitenlandse kranten spraken van een succesvolle 'Dutch approach'. In Tsjetsjenië liepen de onderhandelingen anders: het Russische leger maakte met gebruik van 'disproportioneel geweld' een einde aan de kaping in Grozny. Het boek maakt je bewust dat terrorisme van alle tijden is. Verschillende deskundigen en ervaringsdeskundigen vertellen hun verhaal, waardoor je stap voor stap steeds meer leert over de kracht van het woord versus de kracht van geweld. Het maakt ook zeer duidelijk maakte hoe belangrijk het is om op zoek te gaan naar het onderliggende verhaal van terroristen, de oorzaak van woede te achterhalen. Daarbij blijft verbinding maken, contact zoeken belangrijk.Westerman schrijft meestal over ernstige onderwerpen maar zijn toon is vertellend en hij neemt geregeld enige afstand tot het thema. Er horen ook altijd beelden bij zijn betoog, hij neemt je mee op reportage. Rond het essentiële begrip ‘woord’ bouwt Westerman de rest van zijn betoog op. Hij laat zien dat ook wie het woord afzweert om over te gaan tot een daad, in de praktijk niet zonder woorden kan. Ooit moet er gepraat worden, en ooit moeten de daden weer verwoord en verantwoord worden. Frank Westerman verzamelt een grote hoeveelheid literatuur en voert intensieve gesprekken met betrokkenen, maar hij waakt er voor deze niet al te droog en al te zakelijk weer te geven. Samen met hem ga je op onderzoek uit, dring je verder in het thema door en geniet je van al zijn observaties en zijsprongen.
Review : Als kind maakte Frank Westerman de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen voert hij de lezer mee naar een reeks gijzeldrama’s, van Bovensmilde tot Beslan. Hij mengt zich onder terrorisme-experts in Parijs en drinkt muntthee met een ex-treinkaper die dichter is geworden. Om aan den lijve te voelen wat taal kan uitrichten tegen terreur volgt hij een training tot gijzelingsonderhandelaar in een oefendorp van de politie. Het onderzoek naar het effect van onderhandelingen in crisissituaties, zoals bezettingen, gijzelingen en kapingen is heel boeiend. Het is dan ook een persoonlijke zoektocht van de auteur naar het antwoord op de vraag wat woorden kunnen bereiken in crisissituaties zoals de treinkaping door Molukkers in de jaren zeventig in Nederland en de bezetting van het Indonesisch consulaat, of de gijzeling in Tsjetsjenië in 1995. Een van de Molukse kapers was de handenarbeidleraar van de auteur. De Nederlandse overheid reageerde destijds omzichtig en via psychiater Dick Mulder werd met de terroristen onderhandeld. Hij weet beide acties tot een einde te praten. Buitenlandse kranten spraken van een succesvolle 'Dutch approach'. In Tsjetsjenië liepen de onderhandelingen anders: het Russische leger maakte met gebruik van 'disproportioneel geweld' een einde aan de kaping in Grozny. Het boek maakt je bewust dat terrorisme van alle tijden is. Verschillende deskundigen en ervaringsdeskundigen vertellen hun verhaal, waardoor je stap voor stap steeds meer leert over de kracht van het woord versus de kracht van geweld. Het maakt ook zeer duidelijk maakte hoe belangrijk het is om op zoek te gaan naar het onderliggende verhaal van terroristen, de oorzaak van woede te achterhalen. Daarbij blijft verbinding maken, contact zoeken belangrijk.Westerman schrijft meestal over ernstige onderwerpen maar zijn toon is vertellend en hij neemt geregeld enige afstand tot het thema. Er horen ook altijd beelden bij zijn betoog, hij neemt je mee op reportage. Rond het essentiële begrip ‘woord’ bouwt Westerman de rest van zijn betoog op. Hij laat zien dat ook wie het woord afzweert om over te gaan tot een daad, in de praktijk niet zonder woorden kan. Ooit moet er gepraat worden, en ooit moeten de daden weer verwoord en verantwoord worden. Frank Westerman verzamelt een grote hoeveelheid literatuur en voert intensieve gesprekken met betrokkenen, maar hij waakt er voor deze niet al te droog en al te zakelijk weer te geven. Samen met hem ga je op onderzoek uit, dring je verder in het thema door en geniet je van al zijn observaties en zijsprongen.
April 15, 2018
I SOLDATI DELLE PAROLE
Un bellissimo saggio-reportage di Frank Westerman edito da Iperborea. Questo libro parla di terrorismo, ma non lo fa rimanendo invischiato nei fatti e nell’immaginario di violenza che esso suscita. Westerman parla di terrorismo uscendo dagli schemi e analizzando le reazioni del governo olandese al terrorismo molucchese degli anni 70 e quelle della Russia al terrorismo ceceno. L’Olanda tenta di parlare con chi vuole usare la violenza per imporre richieste, convinta che la forza delle parole sia potente, mentre la Russia risponde alla violenza con altrettanta violenza. I terroristi molucchesi prendono in ostaggio i bambini di una scuola e un negoziatore (addestrato per questo) li libera dopo estenuanti dialoghi; i terroristi ceceni prendono in ostaggio gli spettatori nel teatro Dubrovka e Putin fa gassare tutti. Chi avrà la meglio contro il terrorismo? Westerman non da un vero e proprio giudizio; invece io sono convinta che cercare di negoziare possa portare ad una minore perdita di persone innocenti. Oggi però i terroristi sono cambiati molto e infatti Westerman scrive: “Cerchiamo di essere realistici. Cosa puoi fare come negoziatore difronte ad un terrorista che si fa saltare in aria tra la folla?”
Un bellissimo saggio-reportage di Frank Westerman edito da Iperborea. Questo libro parla di terrorismo, ma non lo fa rimanendo invischiato nei fatti e nell’immaginario di violenza che esso suscita. Westerman parla di terrorismo uscendo dagli schemi e analizzando le reazioni del governo olandese al terrorismo molucchese degli anni 70 e quelle della Russia al terrorismo ceceno. L’Olanda tenta di parlare con chi vuole usare la violenza per imporre richieste, convinta che la forza delle parole sia potente, mentre la Russia risponde alla violenza con altrettanta violenza. I terroristi molucchesi prendono in ostaggio i bambini di una scuola e un negoziatore (addestrato per questo) li libera dopo estenuanti dialoghi; i terroristi ceceni prendono in ostaggio gli spettatori nel teatro Dubrovka e Putin fa gassare tutti. Chi avrà la meglio contro il terrorismo? Westerman non da un vero e proprio giudizio; invece io sono convinta che cercare di negoziare possa portare ad una minore perdita di persone innocenti. Oggi però i terroristi sono cambiati molto e infatti Westerman scrive: “Cerchiamo di essere realistici. Cosa puoi fare come negoziatore difronte ad un terrorista che si fa saltare in aria tra la folla?”
August 24, 2017
Goed geschreven boek waarin schrijver op zoek gaat naar wat beter is om terrorisme (of liever gezegd een gijzeling) te beëindigen: met wapens of met woorden. Beatrice de Graaf schreef uitgebreide recensie met daarin de historische missers in het boek belicht:
https://www.nrc.nl/nieuws/2016/04/22/...
https://www.nrc.nl/nieuws/2016/04/22/...
July 10, 2025
Non-fictie lees ik eigenlijk niet zo vaak, maar wanneer het er dan toch van komt, zoals bij dit boek, denk ik: 'ik zou wat meer non-fictie moeten lezen'.
Westerman is oorlogsjournalist (geweest?), heeft wel wat plaatsen op aarde gezien, en was fysiek dichtbij toen er in de jaren '70 in Nederland treinen en scholen en provinciehuizen gekaapt werden door Molukse terroristen.
Als Vlaming is die hele Molukse kwestie maar weinig bekend. Neen, dat heeft niet alles met Vlaming zijn te maken, al wordt er in het onderwijs volgens mij nagenoeg geen aandacht aan geschonken. Het ware natuurlijk mogelijk geweest dat ik al fors ingelezen was in deze kwestie, maar IK ZEI TOCH AL DAT IK WEINIG NON-FICTIE LEES. Enfin, het heeft te maken met de situatie in de Nederlandse kolonie, de verhuis van een grote groep mensen uit de Molukken, en gebrek aan begrip en verbroken beloftes en segregatie en dies meer, maar dat moet u zelf maar eens gaan opzoeken.
Waar Frank Westerman het in dit boek over heeft is de spanning tussen het woord en het zwaard, in de zin van: hoe reageren machthebbers op terroristen. Hij zoomt uiteraard sterk in op de gijzelingen die in de jaren '70 in Nederland in zwang waren, en schetst gedetailleerde de Dutch Method om middels ervaren psychiaters als onderhandelaars soms wekenlang te onderhandelen om een geweldloze overgave te bewerkstelligen.
Dat contrasteert hij dan met bijvoorbeeld de Russische aanpak, die bij een gijzeling in Beslan leidde tot de dood van honderden kinderen. Maar dan heel uitgesponnen en genuanceerd.
Niet dat er uiteindelijk een soort oplossing naar voor komt, maar de idee wordt wel caleidoscopisch en kundig uitgewerkt.
Westerman is oorlogsjournalist (geweest?), heeft wel wat plaatsen op aarde gezien, en was fysiek dichtbij toen er in de jaren '70 in Nederland treinen en scholen en provinciehuizen gekaapt werden door Molukse terroristen.
Als Vlaming is die hele Molukse kwestie maar weinig bekend. Neen, dat heeft niet alles met Vlaming zijn te maken, al wordt er in het onderwijs volgens mij nagenoeg geen aandacht aan geschonken. Het ware natuurlijk mogelijk geweest dat ik al fors ingelezen was in deze kwestie, maar IK ZEI TOCH AL DAT IK WEINIG NON-FICTIE LEES. Enfin, het heeft te maken met de situatie in de Nederlandse kolonie, de verhuis van een grote groep mensen uit de Molukken, en gebrek aan begrip en verbroken beloftes en segregatie en dies meer, maar dat moet u zelf maar eens gaan opzoeken.
Waar Frank Westerman het in dit boek over heeft is de spanning tussen het woord en het zwaard, in de zin van: hoe reageren machthebbers op terroristen. Hij zoomt uiteraard sterk in op de gijzelingen die in de jaren '70 in Nederland in zwang waren, en schetst gedetailleerde de Dutch Method om middels ervaren psychiaters als onderhandelaars soms wekenlang te onderhandelen om een geweldloze overgave te bewerkstelligen.
Dat contrasteert hij dan met bijvoorbeeld de Russische aanpak, die bij een gijzeling in Beslan leidde tot de dood van honderden kinderen. Maar dan heel uitgesponnen en genuanceerd.
Niet dat er uiteindelijk een soort oplossing naar voor komt, maar de idee wordt wel caleidoscopisch en kundig uitgewerkt.
October 20, 2017
Drie sterren. Één voor het boeiende actuele onderwerp: kan terrorisme op tegen de kracht van het woord? Concreet: hoe kunnen onderhandelaars een eind maken aan terroristische acties? Interessant uitgangspunt in deze post 9/11-tijden, creëert meteen hoge verwachtingen.
Tweede ster voor de aanpak. De journalistieke moeite die Frank Westerman zich heeft getroost om op de koffie te gaan bij onderhandelaars die een grote rol speelden bij spraakmakende gijzelingen. En de tips en interessante inzichten die hij uit die gesprekken haalde.
Derde ster tenslotte omdat je er als lezer iets van opsteekt. Zelfs voor een domme Belg als ik zijn de Nederlandse cases die hij aanhaalt relevant en interessant. Het lesje geschiedenis dat hij voorschotelt, is zelfs niet eens te pedant.
Maar er zijn ook twee niet-gevulde sterren. Want die schrijfstijl van Westerman, die hier op Goodreads zo wordt bejubeld, die moet ik helemaal niet. Nog steeds niet. Smaken verschillen (gelukkig) - maar ook dit boek vind ik weer zo slordig geschreven. ‘Een woord een woord’? Nee, veel te véél woorden!
Eloquent neergepende reportages kan ik zeker appreciëren, maar ze moeten wel zinnig zijn. De zoektocht naar de onderhandelaars, waarbij de auteur naar complimenten van de lezer hengelt (‘zie hoe het mij is gelukt na mijn bloed, zweet en tranen!’), of de beschrijving van hoe het gesprek precies is verlopen, zoiets boeit mij alleen als het boek echt goed geschreven is én de details steekhouden. Hier helaas geen van beide.
Nee, ik zal nooit een fan van Westerman zijn. Maar misschien moet dat ook niet.
Tweede ster voor de aanpak. De journalistieke moeite die Frank Westerman zich heeft getroost om op de koffie te gaan bij onderhandelaars die een grote rol speelden bij spraakmakende gijzelingen. En de tips en interessante inzichten die hij uit die gesprekken haalde.
Derde ster tenslotte omdat je er als lezer iets van opsteekt. Zelfs voor een domme Belg als ik zijn de Nederlandse cases die hij aanhaalt relevant en interessant. Het lesje geschiedenis dat hij voorschotelt, is zelfs niet eens te pedant.
Maar er zijn ook twee niet-gevulde sterren. Want die schrijfstijl van Westerman, die hier op Goodreads zo wordt bejubeld, die moet ik helemaal niet. Nog steeds niet. Smaken verschillen (gelukkig) - maar ook dit boek vind ik weer zo slordig geschreven. ‘Een woord een woord’? Nee, veel te véél woorden!
Eloquent neergepende reportages kan ik zeker appreciëren, maar ze moeten wel zinnig zijn. De zoektocht naar de onderhandelaars, waarbij de auteur naar complimenten van de lezer hengelt (‘zie hoe het mij is gelukt na mijn bloed, zweet en tranen!’), of de beschrijving van hoe het gesprek precies is verlopen, zoiets boeit mij alleen als het boek echt goed geschreven is én de details steekhouden. Hier helaas geen van beide.
Nee, ik zal nooit een fan van Westerman zijn. Maar misschien moet dat ook niet.
January 30, 2023
Frank Westerman duikt met overgave in de wereld van de kapingen en gijzelingen die in de jaren 70 een vlucht neemt in Europa. Hij volgt met name de Molukse acties van nabij en bespreekt de manier waarop daarmee door gebruik van het woord in de onderhandelingen wordt omgegaan. Of die aanpak ook in Beslan of bij IS toepasbaar is blijft natuurlijk wel de vraag.
Mooi vind ik de manier waarop hij het hele boek door persoonlijk betrokken blijft. Het is ook telkens zijn eigen ontwikkeling, hij is ook een kind van die tijd en hij kent de omgeving waar de kapers vandaan komen. Doordat hij zich verdiept in de praktijk van het onderhandelen en de lessen die ogenschijnlijk getrokken zijn uit het verloop van de acties in Drenthe komt de afloop van de tweede treinkaping in een tragisch licht te staan.
De terrorist is een heel gewoon mens, overmoreel misschien en verblind door krenking en onrecht. Westerman slaagt erin de Molukse geschiedenis in Nederland in perspectief van die tijd te plaatsen, maar ook het unieke ervan laat hij zien.
Mooi vind ik de manier waarop hij het hele boek door persoonlijk betrokken blijft. Het is ook telkens zijn eigen ontwikkeling, hij is ook een kind van die tijd en hij kent de omgeving waar de kapers vandaan komen. Doordat hij zich verdiept in de praktijk van het onderhandelen en de lessen die ogenschijnlijk getrokken zijn uit het verloop van de acties in Drenthe komt de afloop van de tweede treinkaping in een tragisch licht te staan.
De terrorist is een heel gewoon mens, overmoreel misschien en verblind door krenking en onrecht. Westerman slaagt erin de Molukse geschiedenis in Nederland in perspectief van die tijd te plaatsen, maar ook het unieke ervan laat hij zien.
April 12, 2019
Les attentats islamistes en France depuis Mohamed Merah, et surtout depuis ceux perpétrés à Paris en 2015, ont totalement occulté les actions terroristes qui eurent lieu dans les années 1970 en Europe. Autre fait oublié aussi, c'est qu'à cette époque, il n'était pas systématique d'envoyer une brigade des forces spéciales déloger par la force des terroristes ou des preneurs d'otages. Qui aujourd'hui, alors que la peine de mort est abolie en France depuis 1981, souhaiterait qu'on attrape vivants des Kouachi ou autre Coulibaly ? Qui ne s'est pas dit, alors même que l'assaut vient d'être lancé, "j'espère qu'ils n'en sortiront pas vivants ?", qui ne s'est pas plaint des dépenses engagées par la communauté pour payer les frais un Abdeslam emprisonné ? Aujourd'hui, c'est presque uniquement par la force, qu'on dénoue une prise d'otage. La suite ici: https://pagesdhistoires.blogspot.com/...
February 6, 2018
Een minder geslaagd boek van Westerman. Een boeiende vraagstelling: "wat zetten we tegenover de terreur?" "kan het woord ooit winnen?", maar ik vrees dat de uitwerking en focus op de Molukse treinkaping voor een Vlaamse lezer minder herkenbaar is. Het blijft dus onduidelijk hoe vraag en uitwerking bij elkaar horen. Desalniettemin, blijft een boek van Westerman beter dan veel andere non-fictie uit ons taalgebied. Westerman documenteert zich goed, schrijft uitstekend (ondanks de kritiek van een bepaalde Nederlandse auteur), en schudt mooie gedachten uit zijn mouwen: "Jezelf leren verwoorden -is dat wat er nodig is om geweld te kunnen afzweren?"
July 6, 2018
A metà strada tra racconto e narrazione giornalistica, l’autore affronta la relazione tra terrorismo e parola da un punto di vista di esperienze personali, allargando il concetto ai fatti della cronaca più recente. Parte analizzando i sequestri messi in atto in Olanda negli anni settanta dai Molucchesi del Sud (un treno, una scuola, un consolato), e ripercorre il ruolo dei negoziatori. Poi i casi della Cecenia, visti quando era giornalista in questi paesi. E poi i più recenti casi di terrorismo. E una domanda finale senza una risposta definitiva: può la Parola sconfiggere il terrore?
February 19, 2018
Veertig jaar na de treinkaping beschrijft Westerman de geschiedenis opnieuw, nu in een historisch perpectief en met reflectie van verschillende kanten. Hert is mooi en spannend geschreven en maakt op bijzondere wijze duidelijk de de recente geschiednis ook mijn geschiedenis aan het worden is. Een mooi boek dat recht doet aan de nuance die na veertig jaar ook zijn plaats is.
April 8, 2018
Genuanceerd boek vol verhalen van getuigen en betrokkenen over terrorisme in de jaren zeventig, een tijd waarbij vergeleken de huidige tijd zeer vredig is. Het gaat vooral over de Molukse kapingen maar ook meer algemeen over de vraag wat de beste benadering is, eerst onderhandelen of zo snel mogelijk de gijzelaars bevrijden.
September 9, 2025
Gekocht uit nieuwsgierigheid: kan taal/communicatie terrorisme al de mond snoeren voordat het escaleert in geweld? Het leest als een roman maar is eigenlijk een studieboek. Mooi verhaal, al mag het eigenlijk geen verhaal heten. Zeer actueel en daardoor indrukwekkend. Een boek dat je aan het denken zet, en dat is altijd fijn.
January 29, 2025
come comportarsi con i terroristi ? trattare ? fino a quando ?
.
domande poste da un punto di vista inusuale (l RMA pro-molucche nei paesi bassi '70)ma con una scrittura un po troppo frammentaria che non coinvolge troppo e disperde le informazioni
.
domande poste da un punto di vista inusuale (l RMA pro-molucche nei paesi bassi '70)ma con una scrittura un po troppo frammentaria che non coinvolge troppo e disperde le informazioni
October 4, 2017
Prachtige zoektocht naar de kracht van het woord.
October 10, 2017
Vlot geschreven in een levendige stijl. Hij vertelt het verhaal alsof het gisteren gebeurd is.
February 17, 2018
Wat vermag taal tegen terreur? Interessant boek, maar ik kwam niet in de ban van het verhaal.
July 14, 2019
Verbeelding en verblinding
June 15, 2021
Wat geschiedenis bijgeleerd , en ook wat over identiteit, groepsgevoel, en samenleven in een samenleving
April 23, 2022
Goed boek al vliegt het soms alle kanten op
April 29, 2022
This book does justice to the Terrible things happened in the Netherlands regarding the the Moluccian hijacking of a train and the hostage situation on a school
August 24, 2022
Voici donc 336 pages que j’ai littéralement dévorées, tant le sujet est intéressant. C’est un travail d’investigation de grande qualité que l’auteur a terminé, selon la dernière ligne du livre, le 30 mars 2016. Pour le synopsis je renvoie dans un premier temps à la présentation éditeur qui me semble très bien construite. Je ne connaissais rien sur les Moluquois avant cette lecture édifiante à plus d’un titre sur le combat mené par eux pour l’indépendance de la République des Moluques du Sud. Leurs actions terroristes aux Pays-Bas sont tracées symboliquement sur une carte en page 23 (5 prises d’otages en 1975, 1977 et 1978) et décrites, analysées et commentées tout le long de l’ouvrage. Pour comprendre brièvement qui sont le Moluquois je cite un assez long passage (p. 61-62) :
« Leurs pères étaient officiers dans la Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger, (l’armée royale des Indes néerlandaises) ou KNIL, fidèle à la Maison d’Orange. Pendant les "actions policières”, deux guerres coloniales en 1947 et 1948, fidèles à leurs maîtres hollandais, ils ont vaincu les combattants pour l’indépendance. Leur position a basculé quand, en 1949, l’Indonésie s’est libérée du joug des autorités néerlandaises. Les Moluquois, dans leurs uniformes de la KNIL, ont alors été précipités du mauvais côté de l’Histoire : chrétiens dans un pays musulman, et collaborateurs de l’ennemi chassé du pays. La plupart des officiers moluquois souhaitaient être démobilisés à Ambon, la République autoproclamée des Moluques du Sud mais, en décembre 1950, ce minuscule État, la RMS, fut, après une courte période d’existence de sept mois à peine, violemment repris par le nouveau pouvoir indonésien.
En 1951, sur ordre de l’armée, les militaires de la KNIL, n’ayant d’autre échappatoire, embarquèrent pour Rotterdam, eux et leurs familles. Une solution provisoire, selon les autorités. Sur le quai, à peine descendus de la passerelle, les militaires furent informés de leur licenciement avec effet immédiat. En l’espace d’un instant, ils se retrouvèrent dégradés, chômeurs et apatrides. Ce groupe de 12 500 âmes fut dispersé à travers le pays sans plus de cérémonie, relégué dans les baraquements, notamment les anciens camps de concentration nazis de Vught et Westerbork.»
Suit un travail complexe de recherches et de réflexion sur les implications socio-politiques de ces actions terroristes qui comporte des comparaisons, notamment avec la Tchétchénie, mais pas uniquement.
La conclusion du livre est, en peu de mots, celle de la page 315 : « "La police protège la démocratie. Dans les situations d’urgence, elle intervient en s’imposant. Là où d’autres reculent, les hommes de la police avancent. Par la violence s’il le faut.”
Tandis que je recopie ces lignes, j’ai envie de les compléter. Je me rends compte que le policier est aussi un verbalisant. Il rédige des procès-verbaux. Il ramène une situation de violence à des mots, que le juge confrontera à la loi. La langue n’est pas le tissu conjonctif d’une société libre et ouverte, elle en est la musculation.
L’épée ne peut se passer des mots. Mais l’inverse est vrai également : la plume a besoin de l’épée. Un attentat est une tentative d’aliénation collective, de prise en otage. La réponse de Mahatma Gandhi – climb to the moral high ground and cling to it (affirmer sa hauteur morale et s’y agripper) – ne suffit pas, mais celui qui ne l’applique pas tombera inévitablement.»
« Leurs pères étaient officiers dans la Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger, (l’armée royale des Indes néerlandaises) ou KNIL, fidèle à la Maison d’Orange. Pendant les "actions policières”, deux guerres coloniales en 1947 et 1948, fidèles à leurs maîtres hollandais, ils ont vaincu les combattants pour l’indépendance. Leur position a basculé quand, en 1949, l’Indonésie s’est libérée du joug des autorités néerlandaises. Les Moluquois, dans leurs uniformes de la KNIL, ont alors été précipités du mauvais côté de l’Histoire : chrétiens dans un pays musulman, et collaborateurs de l’ennemi chassé du pays. La plupart des officiers moluquois souhaitaient être démobilisés à Ambon, la République autoproclamée des Moluques du Sud mais, en décembre 1950, ce minuscule État, la RMS, fut, après une courte période d’existence de sept mois à peine, violemment repris par le nouveau pouvoir indonésien.
En 1951, sur ordre de l’armée, les militaires de la KNIL, n’ayant d’autre échappatoire, embarquèrent pour Rotterdam, eux et leurs familles. Une solution provisoire, selon les autorités. Sur le quai, à peine descendus de la passerelle, les militaires furent informés de leur licenciement avec effet immédiat. En l’espace d’un instant, ils se retrouvèrent dégradés, chômeurs et apatrides. Ce groupe de 12 500 âmes fut dispersé à travers le pays sans plus de cérémonie, relégué dans les baraquements, notamment les anciens camps de concentration nazis de Vught et Westerbork.»
Suit un travail complexe de recherches et de réflexion sur les implications socio-politiques de ces actions terroristes qui comporte des comparaisons, notamment avec la Tchétchénie, mais pas uniquement.
La conclusion du livre est, en peu de mots, celle de la page 315 : « "La police protège la démocratie. Dans les situations d’urgence, elle intervient en s’imposant. Là où d’autres reculent, les hommes de la police avancent. Par la violence s’il le faut.”
Tandis que je recopie ces lignes, j’ai envie de les compléter. Je me rends compte que le policier est aussi un verbalisant. Il rédige des procès-verbaux. Il ramène une situation de violence à des mots, que le juge confrontera à la loi. La langue n’est pas le tissu conjonctif d’une société libre et ouverte, elle en est la musculation.
L’épée ne peut se passer des mots. Mais l’inverse est vrai également : la plume a besoin de l’épée. Un attentat est une tentative d’aliénation collective, de prise en otage. La réponse de Mahatma Gandhi – climb to the moral high ground and cling to it (affirmer sa hauteur morale et s’y agripper) – ne suffit pas, mais celui qui ne l’applique pas tombera inévitablement.»
September 18, 2016
Voor die ene keer brak ik mijn voornemen om enkel werken van minderheden (in alle opvattingen) dit jaar te lezen. En wat een onverwacht goed werk kreeg ik ervoor terug. Dat het "cheaten" het dubbel en dwars waard was staat dus buiten kijf.
Wat zeg je tegen een gijzelnemer? Nooit "Nee".
Frank Westerman gaat op een persoonlijke reis naar de relatie tussen het wapen en het woord. Hij vraagt zich af of het Westen wel een goed antwoord heeft op de vele terroristische aanslagen van de afgelopen jaren. Het Westen heeft alles te verliezen, de terroristen niets. Door de terreurgeschiedenis vanaf de jaren '70 te bekijken, probeert Westerman de huidige tactiek te analyseren en nieuwe inzichten te verwerven. Zo gaat het uitvoerig over gijzelingen en de bijkomende onderhandelingen. Wie wist dat Nederland een van de voorlopers was op het gebied van onderhandelingen! De Molukse treinkapingen komen uitvoerig voorbij - de Dutch-approach, die zich kenmerkt door het woord - net als de conflicten in Rusland - de Russian approach, gekenmerkt door grof geweld het wapen. Westerman komt tot de conclusie dat woord en daad hun gelijken zijn, en in gijzelingsacties en andere terreur uitingen niet zonder elkaar kunnen. Met verbazing, afschuw en interesse heb ik de verslagen van Westerman opgenomen. Hoe meta, vaak in de trein, hobbelend tussen de bestemmingen, in groene weilanden. Zou Nederland geleerd hebben van het Molukse conflict? Misschien omdat we het nu benoemen als iets als een conflict, in plaats van weg te stoppen en zeggen dat er geen probleem is. Aan de andere kant, deze recente geschiedenis kwam niet aanbod in mijn geschiedenis lessen. De VOC-mentaliteit kennen we allemaal, we zien dit als positief, terwijl dit uit een tijd stamt waar Nederland letterlijk de zweep sloeg en deel nam aan een lelijke geschiedenis. Die geschiedenis, daar hebben we het liever niet over. Hierdoor ontneem je mensen hun geschiedenis, want dit is een gedeelde geschiedenis.
Langzaam dwaal je af, de gedachtes en stellingen die Westerman aanbiedt in het boek zijn goed voer voor discussies.
Geboeid heb ik gelezen, alsof ik een spannende thriller, of een meeslepend avonturenverhaal verorberde - de nieuwste Donna Tart wat mij betreft - las. Een woord een woord laat zich ook niet categoriseren als een standaard non-fictie werk. Non-fictie boeken kenmerken zich vaak - in mijn beleving - door een bepaald tempo dat niet al te hoog ligt en een verwoede dichtheid van informatie. Nog steeds zijn er grote brokken informatie die verwerkt moeten worden, maar de manier waarop dit verweven is in de fijne flow van de tekst is zeer plezierig.
Een aanrader, onverwachts.
Wat zeg je tegen een gijzelnemer? Nooit "Nee".
Frank Westerman gaat op een persoonlijke reis naar de relatie tussen het wapen en het woord. Hij vraagt zich af of het Westen wel een goed antwoord heeft op de vele terroristische aanslagen van de afgelopen jaren. Het Westen heeft alles te verliezen, de terroristen niets. Door de terreurgeschiedenis vanaf de jaren '70 te bekijken, probeert Westerman de huidige tactiek te analyseren en nieuwe inzichten te verwerven. Zo gaat het uitvoerig over gijzelingen en de bijkomende onderhandelingen. Wie wist dat Nederland een van de voorlopers was op het gebied van onderhandelingen! De Molukse treinkapingen komen uitvoerig voorbij - de Dutch-approach, die zich kenmerkt door het woord - net als de conflicten in Rusland - de Russian approach, gekenmerkt door grof geweld het wapen. Westerman komt tot de conclusie dat woord en daad hun gelijken zijn, en in gijzelingsacties en andere terreur uitingen niet zonder elkaar kunnen. Met verbazing, afschuw en interesse heb ik de verslagen van Westerman opgenomen. Hoe meta, vaak in de trein, hobbelend tussen de bestemmingen, in groene weilanden. Zou Nederland geleerd hebben van het Molukse conflict? Misschien omdat we het nu benoemen als iets als een conflict, in plaats van weg te stoppen en zeggen dat er geen probleem is. Aan de andere kant, deze recente geschiedenis kwam niet aanbod in mijn geschiedenis lessen. De VOC-mentaliteit kennen we allemaal, we zien dit als positief, terwijl dit uit een tijd stamt waar Nederland letterlijk de zweep sloeg en deel nam aan een lelijke geschiedenis. Die geschiedenis, daar hebben we het liever niet over. Hierdoor ontneem je mensen hun geschiedenis, want dit is een gedeelde geschiedenis.
Langzaam dwaal je af, de gedachtes en stellingen die Westerman aanbiedt in het boek zijn goed voer voor discussies.
Geboeid heb ik gelezen, alsof ik een spannende thriller, of een meeslepend avonturenverhaal verorberde - de nieuwste Donna Tart wat mij betreft - las. Een woord een woord laat zich ook niet categoriseren als een standaard non-fictie werk. Non-fictie boeken kenmerken zich vaak - in mijn beleving - door een bepaald tempo dat niet al te hoog ligt en een verwoede dichtheid van informatie. Nog steeds zijn er grote brokken informatie die verwerkt moeten worden, maar de manier waarop dit verweven is in de fijne flow van de tekst is zeer plezierig.
Een aanrader, onverwachts.
June 4, 2016
Ik was bijna 10, woonde in Hoogeveen en de eerste Molukse treinkaping bij Wijster maakte diepe indruk. Het was een winterse koude zondag en mijn ouders wilden met ons gaan wandelen bij Spier, maar kwamen de spoorweg bij Wijster niet over. We zijn ergens anders gaan wandelen en 's middags het nieuws hoorden op de radio dat de kaping voorbij was. ik herinner me een beeld van een man die de trein werd uitgeduwd, op wie werd geschoten, die zich in de greppel liet rollen en zich vervolgens al zichzaggend over het kale veld in veiligheid bracht. Is het een beeld dat ik werkelijk heb gezien of is het een beeld dat ik zelf heb gemaakt op basis van de verhalen?
Ik kan me de beide treinkapingen nog goed herinneren, net als de gijzeling van de school in Bovensmilde, maar de gijzeling van het Provinciehuis in Assen is aan mijn herinnering ontsnapt.
De schrijver doet aan participerende journalistiek, hij onderwerpt zichzelf aan cursussen onderhandelingstechnieken en faalt jammerlijk. Al doende leert hij dat om terroristen te bestrijden je je moet verplaatsen in de terrorist, wat hij wil en waarom hij dat wil en je inleven in zijn emoties. Het benoemen van zijn emoties is het beste wapen in de strijd tegen geweld.
'Dictatuur en democratie waren elkaars diapositief; de een achtervolgde de dissident zoals de ander joeg op de terrorist. Misschien, dacht ik, zit het zo: de bom in de democratie is als het woord in de dictatuur'. p.132
Ik kan me de beide treinkapingen nog goed herinneren, net als de gijzeling van de school in Bovensmilde, maar de gijzeling van het Provinciehuis in Assen is aan mijn herinnering ontsnapt.
De schrijver doet aan participerende journalistiek, hij onderwerpt zichzelf aan cursussen onderhandelingstechnieken en faalt jammerlijk. Al doende leert hij dat om terroristen te bestrijden je je moet verplaatsen in de terrorist, wat hij wil en waarom hij dat wil en je inleven in zijn emoties. Het benoemen van zijn emoties is het beste wapen in de strijd tegen geweld.
'Dictatuur en democratie waren elkaars diapositief; de een achtervolgde de dissident zoals de ander joeg op de terrorist. Misschien, dacht ik, zit het zo: de bom in de democratie is als het woord in de dictatuur'. p.132
Displaying 1 - 30 of 39 reviews