What do you think?
Rate this book


384 pages, Paperback
Published June 8, 2017
Πριν αρχίσω την (κραξο-)κριτική μου θα ήθελα να ενημερώσω πως Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία είναι ό,τι πιο κοντινό (ολοκληρωμένο) έχω διαβάσει σε στυλ Μαντά - Δημουλίδου (στα έργα των οποίων έχω καταφέρει να φτάσω μέχρι την σελίδα 5 το πολύ). Δεν είμαι φίλη της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Επίσης, ο λόγος που αποφάσισα να διαβάσω και να αγοράσω αυτό το βιβλίο ήταν μια πολύ γλυκιά πωλήτρια σε βιβλιοπωλείο (ευπωλήτων) που πίστευε πως μου ταιριάζει (ακόμα κλαίω τα 15 μου ευρώ).
Έχω να σημειώσω πως τις τελευταίες 300 σελίδες τις διάβασα σε 2,5 ώρες, ρεκόρ για εμένα, την πιο αργή αναγνώστρια που γνωρίζετε (γιατί δε μπορείς να νιώσεις το κείμενο και αυτά που σου προσφέρει αν βιάζεσαι), από την ανυπομονησία μου να ξεφορτωθώ το βιβλίο.
Έχουμε και λέμε για το βιβλίο:
Τρομερά επιφανειακό χιούμορ (θυμίζει αστειάκια τρίτης γυμνασίου), άχρωμη πένα (έως λυπηρή), καθόλου ενδιαφέρον χαρακτήρες (φυσικά χωρίς ανάπτυξη και εμβάθυνση), ιστορία χωρίς νόημα και ανιαρή πλοκή.
Διαβάζοντας το βιβλίο δε βρήκα ίχνη λογοτεχνικού λόγου, πιο πολύ φαντάστηκα τον εαυτό μου να κάθεται με μια κοπέλα (την οποία γνωρίζω απειροελάχιστα) που μου εξιστορεί ένα κομμάτι της ζωής της με ενοχλητικό τρόπο.
Βρίσκω ανεπίτρεπτο το γεγονός πως η συγγραφέας μιλάει άσχημα για ανθρώπους χωρίς ταλέντο στο γράψιμο στο βιβλίο της ενώ η ίδια μέσα στο κείμενο της χρησιμοποιεί φράσεις "Κούνια που με κούναγε. Ή στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα" , "Saved by the bell" το οποίο ακολουθείται από μία εκτενή επανάληψη διαλόγου "Μαμά" "Δήμητρα" με διάφορα σημεία στίξης να τα στολίζουν, "Ήμουν σαν ανάποδο ταυ κεφαλαίο. Ήμουν η Κατ Γούμαν" και διάφορες ακόμα ατάκες που θα με κυνηγούν στα χειρότερα μου όνειρα για πολύ καιρό ακόμα.
0,1 αστεράκια από εμένα. Κι αυτό χαριστικά γιατί αναφέρονται αγαπημένα μου βιβλία μέσα!