Άντρες; Ευχαριστώ, δε θα πάρω

by Χρυσηίδα Δημουλίδου, Chrysiida Dimoulidou

Σκέφτομαι συνεχώς εμένα, τις φίλες μου και όλες τις γυναίκες που τέτοια ώρα είναι μόνες. Γυναίκες που δεν τους λείπει τίποτε κι όμως έχουν ένα τίποτε στο κρεβάτι τους. Είναι μισές. Όπως και να το κάνουμε, άνθρωπος χωρίς ταίρι είναι μισός άνθρωπος. Είναι μορφή αναπηρίας κι αυτό.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Η Μέριλιν, η γάτα μου, πετάγεται από δίπλα μου κοιτάζοντας κι αυτή τον καθρέφτη.

«Μέριλιν, είμαι ανάπηρη», της λέω.
Με κοιτάει στα μάτια και προσπαθεί να καταλάβει.
«Κι εσύ είσαι ανάπηρη», συνεχίζω. «Δεν έχουμε σύντροφο. Είμαστε ανάπηρες».

Η Μέριλιν ξαναξαπλώνει και συνεχίζει τον ύπνο της. Αδιαφορεί. Σαν να μου λέει: «Άντε, κοπέλα μου, σύνελθε και κοιμήσου. Μια χαρά άνθρωπος είσαι. Σιγά μην τρελαθούμε για τα αρσενικά».

Συνέρχομαι. Τι με έπιασε ξαφνικά; Γιατί τόσος πεσιμισμός; Δηλαδή, επειδή οι άντρες είναι νούμερα, πρέπει κι εγώ να γίνω νούμερο νυχτιάτικα; «Βρε, δεν πάνε στα τσακίδια!»

Επανέκδοση του βιβλίου «Άντρες; Ευχαριστώ, δε θα πάρω» (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2000)

Genres: Chick Lit

360 pages, Paperback

First published January 1, 2000

About the author

Σημείωση: Πριν το 2009 τα έργα της έφεραν το όνομα Χρύσα Δημουλίδου.

Η Χρυσηίδα - Χρύσα Δημουλίδου (Chrysiida Dimoulidou) είναι Ελληνίδα συγγραφέας

Γεννήθηκε στις Σέρρες στις 24 Ιουλίου 1957, όπου ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή στο Πρώτο Θηλέων Σερρών. Αμέσως μετά την αποφοίτησή της, μετακόμισε στην Αθήνα προκειμένου να φοιτήσει στην Σχολή Αεροσυνοδών A.S.T. και προσελήφθη αμέσως από την Ολυμπιακή Αεροπορία. Παράλληλα με την δουλειά της ως αεροσυνοδός, συνεργάστηκε και σαν δημοσιογράφος στο κοσμικό περιοδικό Discomoda, όπου αρθρογραφούσε σε διάφορα θέματα. Στην μια της σελίδα, με τίτλο "Οι περιπέτειες της Εύας", έγραφε χρονογραφήματα με τα συμβάντα της εποχής και μια άλλη με τίτλο "Οι μεγαλύτερες disco του κόσμου", είχε συνεντεύξεις από μουσικούς παραρωγούς (Deejays), επώνυμους και θαμώνες. Τα ταξίδια που έκανε μέσα από την δουλειά της, την ενέπνευσαν αργότερα στη συγγραφή των βιβλίων της.

Το 1997 συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Λιβάνη από όπου εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο, ενώ το 2005 γράφει το πρώτο της παιδικό παραμύθι. Από το 2009 συνεργάζεται με τις εκδόσεις Ψυχογιός. Για το βιβλίο της "Μην πυροβολείτε τη νύφη" πήρε το πρώτο βραβείο αναγνωστικού κοινού στην Κύπρο και ήταν υποψήφια για το ίδιο βραβείο και στην Ελλάδα, ενώ το βιβλίο της "Τα δάκρυα του Θεού" εκδόθηκε στη Βραζιλία και την Τσεχία. Για το βιβλίο της "Το φιλί του δράκου" ήταν υποψήφια για τα βραβεία "Γυναίκα της χρονιάς 2007" του περιοδικού "Life & Style" στην κατηγορία Συγγραφέας. Στις 31 Ιανουαρίου 2011 βραβεύτηκε στην γενέτειρά της, τις Σέρρες, για την προσφορά της στα γράμματα και είναι ξανά προτεινόμενη στα βραβεία "Γυναίκα της χρονιάς 2011" στην κατηγορία Συγγραφέας για το βιβλίο "Το Σταυροδρόμι των ψυχών". Παράλληλα γράφει σενάρια, στίχους και ασχολείται καλλιτεχνικά με την ζωγραφική με την δημιουργία πινάκων κολάζ.

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 1 out of 5]

Και συνεχίζοντας με τις επανεκδόσεις των βιβλίων της κυρίας Δημουλίδου, ας περάσουμε στο "Άντρες; Ευχαριστώ, δε θα πάρω!", ένα από τα λίγα παλιά της βιβλία που δεν είχα διαβάσει ως σήμερα και που, πραγματικά, μου έκαψε τον εγκέφαλο. Θα ήθελα πάρα πολύ να το παίξω καλούλα, αλλά ειλικρινά, ζεσταίνομαι, είμαι κουρασμένη, η χαρτούρα της δουλειάς έχει φτάσει στο ταβάνι και δεν έχω άλλη ενέργεια. Γιατί, εκεί που περίμενα πως θα διαβάσω κάτι ανάλογης αισθητικής με το "Μην πυροβολείτε τη νύφη", που είναι πολύ ρεαλιστικό, για τα δεδομένα της εποχής του, μα και αρκετά καλαίσθητο ως προς το χιούμορ του και τη χρήση αυτού, βρέθηκα μπροστά σε ένα δήθεν φεμινιστικό παραλήρημα που δεν ξέρω αν και πως μπορώ να το δικαιολογήσω, αν και για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να το κάνω.

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σε μία εποχή που όλα, βιβλία γυναικείας λογοτεχνίας, ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ακόμα και πληθώρα θεατρικών παραστάσεων, ήταν γραμμένα και δομημένα με τέτοιον τρόπο ώστε ν' απευθύνονται αποκλειστικά και μόνο σε γυναίκες οι οποίες ήταν ικανές για όλα, πολύ διαφορετικές από τους άντρες (συγνώμη κιόλας, αλλά είναι το λογικό...), που δεν έχουν ανάγκη τους τελευταίους για να είναι ολοκληρωμένες, και που μπορούν να ευτυχίσουν ακόμα και μακριά από τους τελευταίους, αφού καμία σχέση δεν είναι ικανή να εξασφαλίσει την γυναικεία πληρότητα, που κάθε θηλυκό που σέβεται τον εαυτό του μπορεί να την κερδίσει από μόνο του. Και ναι, ίσως να μπορούσε να θεωρηθεί αυτή η άποψη τάση, όμως εγώ δεν θα την χαρακτηρίσω έτσι, ούτε καν κυνισμό μιας γενιάς που ήθελε να ξεχωρίσει και να κάνει τη διαφορά. Θα την χαρακτηρίσω ως κόμπλεξ γυναικών που στάθηκαν ανίκανες να χτίσουν μία σταθερή σχέση στη ζωή τους.

Προσέξτε! Δεν εννοώ πως υπάρχουν ιδανικές σχέσεις και άνθρωποι που ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους. Φυσικά και δεν υπάρχουν! Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι να προσπαθούμε να πετύχουμε το αδύνατον, αλλά να προσπαθούμε να ευτυχίσουμε με το δυνατό που έχουμε στα χέρια μας, φέρνοντάς το στα μέτρα εκείνα που θα μας ολοκληρώσουν και θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Θεωρώ πολύ κυνικό, έως και κακό, κάθε ένα από τα δύο φύλα να ισχυρίζεται πως δεν έχει ανάγκη το άλλο, πως υπερέχει του άλλου, πως μπορεί να επιβιώσει χωρίς την ύπαρξη του άλλου στη ζωή του. Κάτι τέτοιες ηλίθιες θεωρίες είναι που μας έχουν αποξενώσει, και κάτι τέτοιες νοοτροπίες είναι που έχουν οδηγήσει στην αλλοίωση των σύγχρονων σχέσεων, μα και της ταυτότητας και της έννοιας των φύλων.

Και θα μπορούσα, ίσως, να κάνω τα στραβά μάτια, σ' έναν βαθμό, απέναντι σε όλα αυτά αν, έστω, το χιούμορ του βιβλίου κατάφερνε να διατηρήσει κάπως τις ισορροπίες και να μην είναι χονδροειδές, χυδαίο σε πολλές περιπτώσεις, κομπλεξικό σε ακόμα περισσότερες, βουτηγμένο στον μισανδρισμό (ok, δεν υπάρχει αυτή η λέξη στο λεξικό αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη για να περιγράψω αυτό που θέλω να πω), στοιχεία που με εκνεύρισαν, μου χάλασαν τη διάθεση και που με έκαναν να σκεφτώ πως το βιβλίο αυτό είναι όχι μόνο εκτός εποχής και σύγχρονων αντιλήψεων -μιλώντας πάντα για ανθρώπους με μυαλό και κρίση-, αλλά κι εκτός ανθρώπινης ηθικής και αποδοχής του άλλου γι' αυτό που είναι. Με λίγες λέξεις... ούτε για την παραλία.

[Joanna · Rating 1 out of 5]

Ο Χριστουγεννοσαυρος που διαβαζω παραλληλα με την κορη μου ειναι κλασης ανωτερος!!!!

[ευτυχία · Rating 3 out of 5]

ένα βιβλίο που όλα κυλούν ρόδινα..πολύ απλό και λιτό...ό,τι πρέπει για να το διαβάσεις σε μια παραλία ξέγνοιαστος:)

[Elena M · Rating 1 out of 5]

Ειλικρινά απορώ με τις κριτικές που χαρακτηριζουν το βιβλίο φεμινιστικό. Είναι ξεκάθαρο ότι η κυρία δημουλιδου είναι βουτηγμένη στα κόμπλεξ, έχει εμμονή με την ηλικία και τα κιλά, ζηλεύει τις συμβατικά όμορφες γυναίκες και απεχθάνεται τις υπόλοιπες.

Στο βιβλίο η πρωταγωνιστρια είναι -υποτίθεται- φίλη με 4 άλλες γυναίκες, τις οποίες κράζει ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ στην αφήγηση του βιβλίου· η μία είναι πουτανα, η δεύτερη χοντρή και κακάσχημη, η τρίτη επιφανειακή που θέλει μόνο να τυλίξει άντρα και ντύνεται μονίμως σαν λατέρνα, και η τέταρτη φαίνεται συνέχεια γερασμένη και ρυτιδιασμενη. Άμα έχεις τέτοιες φίλες, τι να τις κάνεις τις εχθρους.

Ένα βιβλίο τίγκα στα στερεότυπα για τους άντρες, αλλά πολύ περισσότερο για τις γυναίκες. Κρίμα που δεν μπορουμε να βάλουμε μηδέν αστέρια.

[Greek Coffee · Rating 4 out of 5]

Although a Greek book, I will write my comments in Greek. A more casually written novel about girlfriends between the ages of 30-40 years of age. Because of my age, I guess I could identify with these women and can admit that I did enjoy the book. It's a slice of life.

[IreneTzemo · Rating 1 out of 5]

#readathon 2017 15/80:Ένα βιβλίο από είδος λογοτεχνίας που δεν έχετε ξαναδιαβάσει

[Georgia Genetzaki · Rating 1 out of 5]

"Χλιαρό" βιβλίο, με αρκετά κουραστικές περιγραφές από την ζωή των ηρώων και σχεδόν ανύπαρκτο χιούμορ...

[Raphaela Folia · Rating 4 out of 5]

Ήταν ευχάριστω και το διάβαζες άνετα για να περάσει η ώρα σου

[Νικολέττα · Rating 3 out of 5]

Γέλασα διαβάζοντάς το, χαλαρό κι ευκολοδιάβαστο.

[Κικη Ξυραφιδου · Rating 2 out of 5]

Ενω ειναι ευχάριστο και οτι πρέπει για ενα καλοκαιρινό βραδάκι στο μπαλκόνι ή στο κήπο ή ακομα και στην παραλία το πρωί ειναι άκρως φεμινιστικό με υπερβολική εκθείαση της γυναίκας σε μερικά σημεία χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Κατα τα αλλα ειχε αρκετό χιούμορ και παρουσιάζει μια φιλία ετών με κατανόηση όποτε χρειαστεί. Το τέλος ειναι αυτό που μου άρεσε περισσότερο απο ολα, ενα χαρούμενο τέλος και εντελώς ανατρεπτικό εγω προσωπικά δεν το περίμενα καθόλου αυτο το τέλος. Γενικά εχω διαβάσει και καλύτερα βιβλία απο την συγκεκριμένη συγγραφέα και για κάποιο λόγο δεν μου ταίριαξε στον γραφικό χαρακτήρα της γιατί την εχω συνηθίσει με πιο ίσως σκοτεινά μυθιστορήματα.

[Sophia Olga Atmatzidou · Rating 3 out of 5]

Χιούμορ,ζωή,σχέσεις είναι με λίγες λέξεις αυτό το βιβλίο!Φιλίες ετών που μπαίνουν στο προσκήνιο και δείχνουν κατανόηση οπότε χρειάζεται και ξαναβγαίνουν στη σκηνή όταν κάποιος από την παρέα έχει ανάγκη σύσσωμη όλη την ομάδα!Πάνω απ'ολα όμως η ηρωιδα είναι η καλύτερη φίλη για όλους!Σχέσεις της καθημερινότητας παρουσιάζονται με ωραίο χιουμοριστικό τρόπο και με μια γραφή και περιγραφές που κυλούν αβίαστα και μας μεταφέρουν σε διάφορα μέρη!Το ωραιότερο όλων είναι το τέλος...το happy end που θα άξιζε σε ένα τέτοιο βιβλίο...τόσο ανατρεπτικό που ο τίτλος δεν σ'αφήνει ούτε να το υποπτευθείς!

[Ioanna · Rating 3 out of 5]

I read this one years ago when i was still reading books in greek, and had i not read "μην πυροβολείτε τη νύφη"(don't shoot the bride")i would have rated this one 4 stars....
The book "μην πυροβολείτε τη νύφη" is worth 5 stars..hilarious,sweet,...did i say hilarious???!!

[Riana Kostopoulou · Rating 1 out of 5]

Πιο ρηχό δε γίνεται

[Anastazi · Rating 3 out of 5]

Είναι ευχάριστο είναι ένα κοινωνικό ερωτικό βιβλίο με κωμικά στοιχεία, ανάλαφρο και ιδανικό για να ξεφέυγεις από τα προβλήματα και την ρουτίνα της εποχής που ζούμε.

[MariaVardikou97 · Rating 3 out of 5]

Ευχάριστο και ανάλαφρο

[Stella · Rating 3 out of 5]

Ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο για την φιλία και τις σχέσεις.Μου άρεσε πολύ!!!