Weet je nog, die opwindende tijden? Waarin de walkman, het eerste stukje draagbare techniek, supercool was? Toen je computer krakend inbelde op internet en je vol spanning – na een week – je inbox bekeek op zoek naar een digitale brief? Dat je met je cassetterecorder klaar zat om top 40-nummers op te nemen, en de dj altijd door de laatste noten heen praatte? Het was een wondere wereld, in die jaren tachtig, negentig en later. We gingen van de walkman via mp3 naar Spotify; van de telefoon met draaischijf naar de smartphone; van de girobetaalkaart naar de bankapp. Prachtige, veelbelovende jaren waar je met enige nostalgie op terugkijkt.
Heerlijke flashback van de jaren '80 en '90. Het doet je beseffen hoeveel er toch is veranderd met de komst van mobiele telefoons, internet en apps. Ik las het met een lach van herkenning en - toegegeven - met hier en daar wat melancholie naar de 'goede ouwe tijd'. Want dat het goed was, dat is wel zeker. Het kan slechts twee dingen betekenen: of het was vroeger echt beter, of ik begin echt een ouwe lul te worden.
An entertaining, nostalgic flashback of the 80s and 90s
“Wonderjaren: hoe technologie in de jaren tachtig en negentig ons dagelijks leven veranderde’ by Pam van der Veen & Albert Wiglema does what it says on the tin. It takes the reader on an amusing trip to memory lane of how technological innovations changed Dutch society in the 80s and 90s. The digital revolution of Internet, social media and mobile technologies started in this period and seemingly revolutionary innovations at the time turned out to be like sailing boats in the era of steamboats.
Wonderjaren makes for light reading and is above all nostalgic entertainment. It puts a smile on anybody’s face who remembers the walkman, inbelmodem, ZX Spectrum, Videoland, Gouden Gids, floppy discs, cassetterecorder and 06-phone numbers. Tempus fugit.
Hoewel ik zelf sterk geïnteresseerd ben in alles wat met technologie te maken heeft, heb ik in dit boek veel pagina’s moeten overslaan en ben ik bij andere hoofstukken net op mijn honger blijven zitten. Het boek is in mijn ogen geschreven voor een te specifieke doelpubliek, nostalgische veertigers uit Nederland, om mij te kunnen blijven boeien. Ik zou dit boek niet bepaald aanraden aan vrienden of bestempelen als een must-read. Benieuwd of ik er de collega’s van tandemtech een plezier mee zou kunnen doen, maar ik betwijfel het ten zeerste.
Het wordt in de markt gezet als het vervolg op Gouden Jaren, maar het zijn andere schrijvers, en het is veel minder boeiend geschreven. Ik heb het na 100 bladzijden (waarvan ik er veel heb overgeslagen) maar opgegeven.
Niet heel diepgaand, en soms een feitelijk slordigheidje (viel me vooral in het stuk over gamen op), maar wel vermakelijk vanwege de vele “Oh Ja” momentjes.