What do you think?
Rate this book
De schuiftrompet
158 pages, Paperback
First published January 1, 1947
1 person is currently reading
61 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
November 5, 2022
Kees Crone kun je met recht een Utrechtse schrijver noemen. Hij heeft een klein oeuvre voortgebracht, maar dat is wel uniek, zoals bijvoorbeeld het werk van Nescio. Crone is maar 37 jaar oud geworden en het meeste publiceerde hij vlak voor de tweede Wereldoorlog, een periode van economische crisis. Die crisis is in de verhalen goed voelbaar, er is veel angst voor armoede en werkloosheid. In zijn verhalen loopt hij vaak door Utrecht en noemt hij allerlei straatnamen. Voor mij als ex-Utrechtenaar zeer herkenbaar. Zijn zinnen en korte stukjes zijn vaak juweeltjes, in de compositie van een langer verhaal was hij minder sterk. Op het station Utrecht staat een citaat uit zijn verhaal ‘het feestelijk leven’ , ‘hoe verder de reis, des te langer de terugweg. De verhalen zijn niet vrolijk, al hebben ze wel een onderkoelde humor.
September 14, 2022
Crones verraderlijk eenvoudige proza vertelt over alledaagse gebeurtenissen / herinneringen uit het leven van de gewone Utrechtenaar tijdens het interbellum. Hij schrijft korte zinnen vol ellipsen, focust op tragiek maar laat het komische ook toe. De novellen en verhalen uit de jaren 30 zijn bij momenten echt fantastisch; enkel het laatste, "Muziek over het water" uit 1940, kon mij echt niet boeien en heb ik dus diagonaal gelezen.
September 29, 2025
Het proza van de op 36-jarige leeftijd aan kinderverlamming overleden C.C.S. Crone is snedig, ritmisch en dens. Zijn naturalisme leverde hem de bijnaam 'de Nescio van Utrecht op', maar het schrijven van Crone heeft toch een heel eigen stijl en vorm. Zijn boeken zouden vorm gekregen hebben door alle invallen en waarnemingen die hij kreeg te noteren op strookjes papier en die nadien tot verhalen samen te kneden.
Als lezer krijg je zo helder en fijnzinnig proza voorgeschoteld, dat door zijn kernachtige formuleringen behoorlijk wat vaart krijgt, waardoor de nodige aandacht tijdens het lezen aangeraden is.
De schuiftrompet is een door Crone zelf samengestelde bloemlezing met 2 novelles en enkele kortverhalen. Openingsnovelle Gymnasium brengt een terugblik op de schooljaren en Een feestelijk leven geeft een alles behalve feestelijke inkijk op de tristesse van het leven aan de onderkant van de samenleving.
Het is echter in zijn kortverhalen dat Crone ons het meest wist te verrassen: snedig, speels en verrassend waren die. Gebruikmakend van dezelfde krachtige en heldere formuleringen als zijn verhalen, maar met een frisse al dan niet plotgedrevenheid en een treffende toon. Graag gelezen.
Als lezer krijg je zo helder en fijnzinnig proza voorgeschoteld, dat door zijn kernachtige formuleringen behoorlijk wat vaart krijgt, waardoor de nodige aandacht tijdens het lezen aangeraden is.
De schuiftrompet is een door Crone zelf samengestelde bloemlezing met 2 novelles en enkele kortverhalen. Openingsnovelle Gymnasium brengt een terugblik op de schooljaren en Een feestelijk leven geeft een alles behalve feestelijke inkijk op de tristesse van het leven aan de onderkant van de samenleving.
Het is echter in zijn kortverhalen dat Crone ons het meest wist te verrassen: snedig, speels en verrassend waren die. Gebruikmakend van dezelfde krachtige en heldere formuleringen als zijn verhalen, maar met een frisse al dan niet plotgedrevenheid en een treffende toon. Graag gelezen.
July 19, 2019
Veel Utrechters kennen het citaat 'en hoe verder hij ging, des te langer was zijn terugweg', dat groot op het Jaarbeursplein te lezen is. Deze zin komt uit 'Het feestelijke leven' (op blz. 117 om precies te zijn), één van de drie ultrakorte novellen die Crone schreef.
Crone was sowieso een man van weinig woorden en daardoor bevat deze bundel uit 1947 ca. zijn volledige oeuvre. Naast 'Het feestelijke leven' (1939) zijn dat de novellen 'Gymnasium en liefde' (1936) en 'Muziek over het water' (1940) en nog wat korte verhalen.
Crone's stijl is tamelijk uniek: hij schrijft enorm staccato zinnen die soms weinig verband met elkaar hebben. Nog sterker: veel van wat er gebeurt, wordt niet beschreven, maar vindt tussen de zinnen plaats. Sommige passage lijken vooruit te blikken naar William S. Burroughs in hun onsamenhangendheid, al zijn Crone's onderwerpen veel conventioneler dan die van de Amerikaanse avant-gardeschrijver. Crone is al met al geen gemakkelijk wegleesbare auteur. Daarenboven is wat hij beschrijft één grote misère van mislukte liefdes, ontslag en sterfgevallen, dus vrolijkmakend is het allemaal ook al niet.
'Gymnasium en liefde' is waarschijnlijk het best geslaagd. Dit is een zeer fragmentarisch opgebouwde novelle waarin jeugdherinneringen met het tragische liefdesleven van een wiskundeleraar worden gecombineerd.
'Het feestelijke leven' en 'Muziek over het water' lijken erg op elkaar en spelen zich een beetje overdreven duidelijk in Utrecht af. In 'Het feestelijke leven' denkt Henk Buysman terug aan zijn gelukkigere verleden en in 'Muziek over het Water' volgen we de godvruchtige Leentje. Beide novellen kennen min of meer een zelfde verloop.
De korte verhalen bestaan deels uit realistische schetsen, deels uit magisch-realistische verhaaltjes en ultrakorte sprookjes. Deze maken duidelijk dat Crone het best is in zijn sociaal-realistische werk van diepe treurnis onder de Utrechtse arbeidersklasse. Een interessant boekje, kortom, maar de klasse van andere typisch Nederlandse minimale schrijvers als Nescio of Ferdinand Bordewijk haalt Crone niet.
Crone was sowieso een man van weinig woorden en daardoor bevat deze bundel uit 1947 ca. zijn volledige oeuvre. Naast 'Het feestelijke leven' (1939) zijn dat de novellen 'Gymnasium en liefde' (1936) en 'Muziek over het water' (1940) en nog wat korte verhalen.
Crone's stijl is tamelijk uniek: hij schrijft enorm staccato zinnen die soms weinig verband met elkaar hebben. Nog sterker: veel van wat er gebeurt, wordt niet beschreven, maar vindt tussen de zinnen plaats. Sommige passage lijken vooruit te blikken naar William S. Burroughs in hun onsamenhangendheid, al zijn Crone's onderwerpen veel conventioneler dan die van de Amerikaanse avant-gardeschrijver. Crone is al met al geen gemakkelijk wegleesbare auteur. Daarenboven is wat hij beschrijft één grote misère van mislukte liefdes, ontslag en sterfgevallen, dus vrolijkmakend is het allemaal ook al niet.
'Gymnasium en liefde' is waarschijnlijk het best geslaagd. Dit is een zeer fragmentarisch opgebouwde novelle waarin jeugdherinneringen met het tragische liefdesleven van een wiskundeleraar worden gecombineerd.
'Het feestelijke leven' en 'Muziek over het water' lijken erg op elkaar en spelen zich een beetje overdreven duidelijk in Utrecht af. In 'Het feestelijke leven' denkt Henk Buysman terug aan zijn gelukkigere verleden en in 'Muziek over het Water' volgen we de godvruchtige Leentje. Beide novellen kennen min of meer een zelfde verloop.
De korte verhalen bestaan deels uit realistische schetsen, deels uit magisch-realistische verhaaltjes en ultrakorte sprookjes. Deze maken duidelijk dat Crone het best is in zijn sociaal-realistische werk van diepe treurnis onder de Utrechtse arbeidersklasse. Een interessant boekje, kortom, maar de klasse van andere typisch Nederlandse minimale schrijvers als Nescio of Ferdinand Bordewijk haalt Crone niet.
January 8, 2023
Titel boek : De schuiftrompet
Auteur(s) boek : C.C.S. Crone
ISBN : 9789086840779
Datum : 04/05/2012
Genres : Kortverhalen;Mood: Bitterzoet, tragikomisch
Citaat : Op zijn nieuwe kamer vond Tamme een briefje naast zijn servet. Nadat hij het had gelezen, liet hij zijn hoofd op de tafel rusten en sufte:'Liefde en Sinterklaas bestaan immers niet.'
Review : Kees Crone stierf plotseling, eind 1951 aan kinderverlamming, slechts 36 jaar oud. Dr. Ritter schreef onder meer over hem: "De simpelste voorvallen uit het Utrechtse leven legde hij onder de loupe van zijn kunst. Maar al die kleine blijheden en verdrietelijkheden kregen glans en verdieping, wanneer hij ze aanraakte. Er is geen schrijver die Utrecht zo heeft doen leven als Crone en er zijn maar weinig schrijvers die zulk fijnzinnig proza hebben geschreven als hij."
Eerlijk gezegd heb ik het werk van C.C.S. Crone zéér laat leren kennen. In Vlaanderen was hij amper gekend en ik heb enkele van zijn verhalen leren kennen door Nederlandse vrienden. De verzamelbundel De schuiftrompet werd nog door hem zelf in 1947 samengesteld, maar ik heb hem nu dank zij de nieuwe uitgave van uitgeverij Ijzer voor het eerst gelezen. Het werk van Croone lijkt op het eerste gezicht niet erg literair, niet wat stijl betreft, en ook niet inhoudelijk. Het lijkt een beetje rommelig omdat hij nogal van de hak op de tak durft springen. En het is ook pas na de tweede lezing dat zowel zijn humor alsook zijn gevoeligheid echt grip op je krijgen.
Het verhaal Gymnasium en liefde is bijvoorbeeld heel spontaan, het lijkt net alsof de auteur alles heeft opgeschreven wat in hem opkwam en dat daar vervolgens het verhaal uit voortgekomen is. En toch geeft dit een heerlijk weglezend resultaat. Zijn verhalen, die zich hoofdzakelijk in Utrecht in de jaren dertig van de vorige eeuw afspelen, gaan over de kleine mensen in crisistijd, over de minder gekende hoekjes waar nooit iemand kijkt. Zijn personages, met al hun wensen en verlangens, zijn echter universeel. Crones werk is niet gebonden aan plaats en tijd, en juist daarin vindt het zijn bijzondere waarde. Een bijzondere bundel die vertedert én doet gniffelen!
Auteur(s) boek : C.C.S. Crone
ISBN : 9789086840779
Datum : 04/05/2012
Genres : Kortverhalen;Mood: Bitterzoet, tragikomisch
Citaat : Op zijn nieuwe kamer vond Tamme een briefje naast zijn servet. Nadat hij het had gelezen, liet hij zijn hoofd op de tafel rusten en sufte:'Liefde en Sinterklaas bestaan immers niet.'
Review : Kees Crone stierf plotseling, eind 1951 aan kinderverlamming, slechts 36 jaar oud. Dr. Ritter schreef onder meer over hem: "De simpelste voorvallen uit het Utrechtse leven legde hij onder de loupe van zijn kunst. Maar al die kleine blijheden en verdrietelijkheden kregen glans en verdieping, wanneer hij ze aanraakte. Er is geen schrijver die Utrecht zo heeft doen leven als Crone en er zijn maar weinig schrijvers die zulk fijnzinnig proza hebben geschreven als hij."
Eerlijk gezegd heb ik het werk van C.C.S. Crone zéér laat leren kennen. In Vlaanderen was hij amper gekend en ik heb enkele van zijn verhalen leren kennen door Nederlandse vrienden. De verzamelbundel De schuiftrompet werd nog door hem zelf in 1947 samengesteld, maar ik heb hem nu dank zij de nieuwe uitgave van uitgeverij Ijzer voor het eerst gelezen. Het werk van Croone lijkt op het eerste gezicht niet erg literair, niet wat stijl betreft, en ook niet inhoudelijk. Het lijkt een beetje rommelig omdat hij nogal van de hak op de tak durft springen. En het is ook pas na de tweede lezing dat zowel zijn humor alsook zijn gevoeligheid echt grip op je krijgen.
Het verhaal Gymnasium en liefde is bijvoorbeeld heel spontaan, het lijkt net alsof de auteur alles heeft opgeschreven wat in hem opkwam en dat daar vervolgens het verhaal uit voortgekomen is. En toch geeft dit een heerlijk weglezend resultaat. Zijn verhalen, die zich hoofdzakelijk in Utrecht in de jaren dertig van de vorige eeuw afspelen, gaan over de kleine mensen in crisistijd, over de minder gekende hoekjes waar nooit iemand kijkt. Zijn personages, met al hun wensen en verlangens, zijn echter universeel. Crones werk is niet gebonden aan plaats en tijd, en juist daarin vindt het zijn bijzondere waarde. Een bijzondere bundel die vertedert én doet gniffelen!
December 4, 2014
Al jaren zie ik als ik langs de Nicolaïkerk fiets een citaat van C.C.S. Crone op de gevel ertegenover. Toen ik laatst deze bundel zag was ik dan ook meteen geïnteresseerd.
Wat viel hij tegen. Het boek bevat drie novellen en enkele korte verhalen. Crone is een meester in compacte zinnetjes met scherpe observaties, elk een bonbonnetje om te lezen. Maar een hele novelle met dat soort zinnen voelt als het eten van vijf kilo bonbons achter elkaar. Voor mij grenst het aan het onleesbare.
De korte verhalen daarentegen zijn dan weer heel goed. Twee à drie pagina's is net genoeg om de aandacht vast te houden. Het is net alsof hij zich dan niet verslikt in ambitie.
Ook leuk zijn de wandelingen die hij de hoofdpersonen laat maken door het oude centrum van Utrecht. Herkenbaar, en je kunt ze nu nog steeds na-wandelen. Opvallend is verder dat hij het vrij expliciet heeft over het lichaam van de vrouw, iets wat je niet direct verwacht in een boek uit de preutse jaren dertig van de vorige eeuw.
Vier sterren voor de korte verhalen, twee voor de novellen.
Wat viel hij tegen. Het boek bevat drie novellen en enkele korte verhalen. Crone is een meester in compacte zinnetjes met scherpe observaties, elk een bonbonnetje om te lezen. Maar een hele novelle met dat soort zinnen voelt als het eten van vijf kilo bonbons achter elkaar. Voor mij grenst het aan het onleesbare.
De korte verhalen daarentegen zijn dan weer heel goed. Twee à drie pagina's is net genoeg om de aandacht vast te houden. Het is net alsof hij zich dan niet verslikt in ambitie.
Ook leuk zijn de wandelingen die hij de hoofdpersonen laat maken door het oude centrum van Utrecht. Herkenbaar, en je kunt ze nu nog steeds na-wandelen. Opvallend is verder dat hij het vrij expliciet heeft over het lichaam van de vrouw, iets wat je niet direct verwacht in een boek uit de preutse jaren dertig van de vorige eeuw.
Vier sterren voor de korte verhalen, twee voor de novellen.
December 23, 2023
C.C.S. Crone wordt veel vergeleken met Nescio en zijn band met Utrecht wordt voortdurend genoemd. Maar de gelaagdheid en diepgang van Nescio zul je niet vinden in Crones eendimensionele proza, en het voortdurend noemen van Utrechtse straatnamen lijkt vooral een soort tic waar ie maar niet mee op kan houden, net zoals dat er op iedere pagina tenminste een liedje moet voortkomen dat met volledige naam genoemd moet worden. Crone is eigenlijk nogal een beperkte schrijver, en enkel de langere verhalen ‘Gymnasium en liefde’ en ‘Het feestelijk leven’ zijn de moeite waard, hoewel al tussen die twee veel herhaling zit.
February 26, 2015
Mooi, maar niet heel makkelijk om te lezen. Die elliptische manier van vertellen die hij heeft, trekt mee eigenlijk niet zo. En de verhaaltjes neigen wel een beetje naar het smartlap-genre -- al vertelt hij het nog zo onderkoeld.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews