Περί της ελευθερίας της βούλησης

by Arthur Schopenhauer, Μιχάλης Παντούλιας (Translator), Δημήτρης Υφαντής (Translator)

Στη βραβευμένη πραγματεία του "Περί της ελευθερίας της βούλησης", ο Schopenhauer υποβάλλει τούτο το κεντρικό και πάντα επίκαιρο φιλοσοφικό πρόβλημα σ’ ενδελεχή, πρωτότυπη, ολοκληρωμένη και συνάμα εύληπτη ανάλυση. Καταδεικνύει μ’ αυτήν πως οι ανθρώπινες πράξεις καθορίζονται από τη δράση των κινήτρων επί του αμετάβλητου ανθρώπινου χαρακτήρα με αναγκαιότητα εξίσου αδήριτη όπως κι εκείνη που καθορίζει τα λοιπά φαινόμενα του κόσμου. Φανερώνει επιπλέον το πού έχει τις πηγές της η πλάνη πως η ανθρώπινη βούληση είναι ελεύθερη. Με τούτα, ωστόσο, η ανθρώπινη ελευθερία δεν αίρεται, αλλά μετατοπίζεται στο υπερβατολογικό πεδίο του νοητού χαρακτήρα.

Η εν λόγω πραγματεία είναι ένα από τα μικρότερης έκτασης γραπτά που πλαισιώνουν το κύριο έργο του Schopenhauer και αναπτύσσουν εμβριθέστερα απ’ ό,τι εκείνο ένα κεντρικό φιλοσοφικό ζήτημα. Η ενδελεχής ανάλυση στην οποία υποβάλλεται εδώ το ερώτημα περί της ελευθερίας εξακολουθεί και σήμερα να παρουσιάζει αμείωτο ενδιαφέρον.

-Από Οπισθόφυλλο-

Genres: Philosophy

224 pages, Paperback

First published January 1, 1833

About the author

Arthur Schopenhauer was born in the city of Danzig (then part of the Polish–Lithuanian Commonwealth; present day Gdańsk, Poland) and was a German philosopher best known for his work The World as Will and Representation. Schopenhauer attempted to make his career as an academic by correcting and expanding Immanuel Kant's philosophy concerning the way in which we experience the world.

He was the son of author Johanna Schopenhauer and the older brother of Adele Schopenhauer.

Reviews

[Evripidis Gousiaris · Rating 5 out of 5]

Εκτιμώ και θαυμάζω τον τρόπο όπου ο εγκέφαλος του συγκεκριμένου ανθρώπου (αλλά και άλλων φιλοσόφων) προσεγγίζει τόσο μη-προσεγγίσιμες έννοιες. Σε ένα θέμα όπου καιρό ταλαιπωρεί και διχάζει τους φιλοσόφους, ο Schopenhauer παραθέτει την δικιά του οπτική, τεκμηριωμένη πάντα, με το γνωστό του ύφος.
Δυστυχώς η ελλιπής επιστημονική γνώση της εποχής (κυρίως σε επίπεδο χημείας και εγκεφαλικής λειτουργίας) περιόρισε αρκετά ανθρώπους σαν τον Schopenhauer, ο οποίος αν ζούσε σήμερα θα άλλαζε γνώμη για μερικά από τα πράγματα τα οποία αναφέρει στην συγκεκριμένη πραγματεία.
Για αυτό όσοι διαβάζουν φιλοσοφικά βιβλία καλό θα ήταν να προσπαθούν να μάθουν ΠΩΣ να σκέφτονται και όχι ΤΙ να σκέφτονται. Η απομνημόνευση και η παπαγαλία φιλοσοφίας απέχει πολύ από την ίδια την φιλοσοφία.

ΥΓ. Το Goodreads δεν μου επιτρέπει να συνδυάσω την συγκεκριμένη έκδοση με τις υπόλοιπες ξενόγλωσσες Essay on the Freedom of the Will. Γνωρίζετε τι φταίει?

[Petros Karamootees · Rating 5 out of 5]

Μπορώ να κάνω ότι θέλω;
Μα φυσικά! Αυτή είναι πρώτη σκέψη που μας έρχεται σαν απάντηση.
Στην πραγματεία του ο Σοπενάουερ ασχολείται με την απάντηση σ'αυτό το ερώτημα και καταλήγει ύστερα από την παράθεση των επιχειρημάτων του ότι αυτό δεν ισχύει, μπορώ βέβαια να κάνω ότι θέλω αλλά δεν μπορώ να θέλω κάτι διαφορετικό.
<<Είναι για έναν ορισμένο άνθρωπο, υπό δεδομένες συνθή­κες , δυο πράξεις δυνατές ή μόνο μία; Η απάντηση που δίνουν όλοι οι βαθΰνοες : μόνο μία.
Θα μπορούσε ο βίος ενός ανθρώπου, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι, από τη μια πλευρά, ο χαρακτήρας του είναι απόλυτα δεδομένος και, από την άλλη, οι καταστάσεις των οποίων την επενέργεια έπρεπε να βιώσει είναι πλήρως και μέχρι την τελευ­ταία λεπτομέρεια καθορισμένες από εξωτερικές αιτίες , οι οποί­ες, με τη σειρά τους , εμφανίζονται πάντοτε με αυστηρή αναγκαι­ότητα και των οποίων η αλυσίδα η αποτελοΰμενη από εξίσου αναγκαία μέλη χάνεται στο άπειρο - θα μπορούσε λοιπόν αυτός ο βίος να εξελιχθεί, ως προς οτιδήποτε, έστω και κατ’ ελάχιστον, αναφορικά με οποιαδήποτε διαδικασία, με οποιοδήποτε επει­σόδιο, διαφορετικά από ότι εξελίχθηκε; Όχι! - είναι η συνεπής και ορθή απάντηση.
Το συμπέρασμα από τις δυο αυτές προτάσεις είναι το εξής :
Κάθε τι που συμβαίνει, από το ελάχιστο μέχρι το μέγιστο, συμβαίνει αναγκαία. Quidquid fit necessario fit.Όποιος τρομάζει με τις προτάσεις αυτές έχει ακόμα αρκετά να μάθει και άλλα να ξεμάθει. Ύστερα όμως , θ’ αναγνωρίσει ότι οι προτάσεις αυτές συνιστουν την πιο πλούσια πηγή πα­- ρηγοριάς και ηρεμίας . Οι πράξεις μας δεν συνιστουν επ’ ουδενί μια πρώτη αρχή και, γι’ αυτό, δεν παράγουν τίποτε καινούργιο αντίθετα, απ' αυτά που κάνουμε, απλώς μαθαίνουμε τι είμαστε.>>

[Nicolas · Rating 5 out of 5]

Ενδιαφέρον αλλά λίγο περιττό αν έχετε διαβάσει τα βιβλία Β και Δ του Κόσμου ως Βούληση κι ως Παράσταση.