Πολιτικά κείμενα: Η οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος

by Antonio Gramsci, Μυρσίνη Ζορμπά (translator)

Τα σημαντικότερα κείμενα του Αντόνιο Γκράμσι στη χρονική περίοδο 1923-1926, δηλαδή στο τελευταίο διάστημα της ελεύθερης πολιτικής του δράσης, πριν το φασιστικό καθεστώς τον φυλακίσει "φροντίζοντας" για τη φυσική του εξόντωση. Κείμενα που καταδεικνύουν την άοκνη προσπάθεια αυτού του πρωτοπόρου κομμουνιστή ηγέτη να συμβάλλει στην οικοδόμηση και ισχυροποίηση του νεαρού τότε Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας.

Τα άρθρα ασχολούνται με τα ζωτικότερα προβλήματα της εποχής: το συνδικαλιστικό, την κρίση της μικροαστικής τάξης και της ιταλικής κοινωνίας, την κομματική σχολή και τη διαπαιδαγώγηση των μελών του κόμματος, τις σχέσεις με το κόμμα των μπολσεβίκων κ.ά.

Στο βιβλίο περιέχονται επίσης δύο πολύ σημαντικά κείμενα: η ζωηρή και προφητική διένεξη του Γκράμσι με τον Μουσολίνι στην ιταλική Βουλή το 1925 και η μελέτη του διανοούμενου Γκράμσι για το πρόβλημα του ιταλικού Νότου.

233 pages, Paperback

First published January 1, 1975

About the author

Antonio Francesco Gramsci was an Italian Marxist philosopher, linguist, journalist, writer, and politician. He wrote on philosophy, political theory, sociology, history, and linguistics. He was a founding member and one-time leader of the Italian Communist Party. A vocal critic of Benito Mussolini and fascism, he was imprisoned in 1926, where he remained until his death in 1937.

During his imprisonment, Gramsci wrote more than 30 notebooks and 3,000 pages of history and analysis. His Prison Notebooks are considered a highly original contribution to 20th-century political theory. Gramsci drew insights from varying sources — not only other Marxists but also thinkers such as Niccolò Machiavelli, Vilfredo Pareto, Georges Sorel, and Benedetto Croce. The notebooks cover a wide range of topics, including the history of Italy and Italian nationalism, the French Revolution, fascism, Taylorism and Fordism, civil society, the state, historical materialism, folklore, religion, and high and popular culture.
Gramsci is best known for his theory of cultural hegemony, which describes how the state and ruling capitalist class — the bourgeoisie — use cultural institutions to maintain wealth and power in capitalist societies. In Gramsci's view, the bourgeoisie develops a hegemonic culture using ideology rather than violence, economic force, or coercion. He also attempted to break from the economic determinism of orthodox Marxist thought, and so is sometimes described as a neo-Marxist. He held a humanistic understanding of Marxism, seeing it as a philosophy of praxis and an absolute historicism that transcends traditional materialism and traditional idealism.