In het begin vond ik het nog lastig om me een voorstelling te maken van anorexia. Hoe verder ik kwam in het boek, hoe duidelijker het beeld werd. Op een gegeven moment werd het ook steeds lastiger om het boek weg te leggen. Je wil gewoon weten hoe het gaat met Maud en of het haar lukt om beter te worden. Zelf heb ik ook een strijd met de kilo’s, maar dan juist om ze er vanaf te krijgen en te houden. Daarom kan ik me wel voorstellen dat alles rondom eten lastig wordt. Gelukkig heb ik goede begeleiding, waardoor het bij mij geen obsessie wordt. Uit het verhaal komt ook naar voren dat vaak andere problemen dan eten of overgewicht de reden zijn waardoor anorexia ontstaat. Maud had namelijk een heel normaal gewicht voor een meisje van haar lengte. Ze was echter - net als veel tienermeisjes - niet tevreden met haar lichaam. En helaas zal dat niet snel anders worden. Al jaren worstelen tieners met dezelfde problemen en een echte oplossing is er niet voor. Wat ik trouwens merkte is dat ik juist zin aan eten kreeg door al dat ‘gepraat’ over eten. ;-) Want Maud eet ondanks haar ziekte niet altijd gezond. In de hoop dat ze aankomt, schotelen haar ouders haar juist dingen voor met veel calorieën, zoals koekjes en chocola.