Pawarut Jongsirirag705 reviews138 followersFollowFollowJanuary 5, 2019ไม่มีคนตาย ไม่มีศพ เเต่นักสืบอย่างทาบิโตะกลับมีงานเข้ามาเสมอเพราะเขาไม่ได้สืบหาฆาตกร เขาสืบหา “ของหาย”ทาบิโตะนักสืบเนตรสัมผัส ในเรื่องนี้ ตัวทาบิโตะนัยต์ตาของเขามีความพิเศษสามารถมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น เช่น สี เสียง เเสง อุณหภูมิ หรือสิ่งต่างๆที่เป็นนามธรรม เเต่ความพิเศษนี่ต้องเเลกมาด้วยการเสียประสาทสัมผัสด้านอื่นที่เหลือไปทั้งหมด ทาบิโตะใช้ความสามารถนี้ในการตามหาของให้กับผู้ที่มาจ้างวานเขา เเม้จะเป็นเเค่เรื่องของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่หายไป เเต่เขารู้ดีว่าไม่ใช่เเค่ของที่หายไปเเต่ยังมีความทรงจำในอดีต ความสุข ความทุกข์ ความเศร้าโศก ที่ผูกอยู่กับสิ่งของเหล่านั้นที่หายไปด้วย เเละมีเพียงเขาเเละนัยต์นาคู่นี้เท่านั้นที่จะช่วยนำมันกลับมาสู่มือเจ้าของ“ของชิ้นหนึ่งๆจะสำคัญหรือไม่ ไม่มีๆใครตัดสินใจได้หรอกครับ นอกจากตัวคุณเองที่เป็นเจ้าของสิ่งนั้น ต่อให้เป็นเพียงเเค่พวงกญเเจที่ไม่มีค่าสำหรับคนอื่น เเต่มันก็คือความทรงจำของคุณครับ”เป็นนิยายเเนว warm heart ที่มีกิมมิคที่น่าสนใจเล่มนึงทีเดียวครับปล.อาการของทาบิโตะ ในทางการเเพทย์เรียกได้ว่าเป็นอาการ synesthesia เป็นการอาการที่ประสาทสัมผัสมีความพิเศษกว่าคนทั่วๆไป เช่นมองเห็นกลิ่น ฟังเสียงเป็นสี
Uminaka16421 reviews46 followersFollowFollowAugust 2, 2018#ทาบิโตะ นักสืบเนตรสัมผัส เล่ม 1ทาบิโตะเป็นนักสืบที่รับงาน "ตามหาของ" โดยอาศัยความสามารถพิเศษของดวงตาที่สามารถมองเห็นในสิ่งที่ตาคนปกติไม่เห็น เช่น เสียง กลิ่น การสั่นสะเทือน ความสามารถนี้ได้รับชดเชยมาจากการที่ประสาทสัมผัสที่เหลืออีก 4 อย่าง คือ เสียง กลิ่น รสชาติ สัมผัส ของทาบิโตะ "ไม่ทำงาน"ในเล่มประกอบด้วยตอนสั้น 4 ตอน ตอนแรกเปิดตัวทาบิโตะกับดวงตาพิเศษของเขา อ่านแล้วไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่พอตอนสอง เปิดตัว โยโกะ (นางเอก ?) กับ เทจัง ลูกสาวคนละสายเลือดของทาบิโตะ ปุ๊บ ความสนุกพุ่งปรู๊ดทันที ด้วยความโก๊ะเล็กๆ ของโยโกะ กับความแก่แดดของเทจัง บวกกับความอ่อนโยนของทาบิโตะ เป็นส่วนผสมที่ลงตัวพอดีตอนที่สาม เปิดตัวตัวละครอีกคนที่สำคัญ ยุคิจิ กุ๊ยข้างถนน (?) ผู้ช่วยคนสำคัญของทาบิโตะ และคุณหมอผู้คอยช่วยดูแลทาบิโตะอยู่ ตอนที่ 4 คราวนี้เริ่มเฉลยเงื่อนงำระหว่างโยโกะและทาบิโตะพร้อมทั้งทิ้งปริศนาไว้เพียบ อ่านจบบอกได้คำเดียวว่าค้าง!เราเคยอ่านรีวิวมาว่าเรื่องนี้ดี เราเลยอ่านตาม แล้วก็พบว่ามันดีจริงๆ ด้วย ในแต่ละตอนมันมีความอบอุ่น อ่อนโยน ประทับใจไปกับตัวละคร มีฉากขำๆ การต่อปากต่อคำของโยโกะ เทจัง และยุคิจิ ตอนอ่านตอน 2 กับ 3 มีน้ำตาเอ่อแบบไม่รู้ตัว ชอบที่เรื่องราวทั้งหมดมีแก่นเรื่องอยู่ ถึงจะจบในตอนแต่เส้นเรื่องหลักก็พัฒนาไปด้วยจบเล่ม 1 ผู้เขียนทิ้งปริศนาไว้มากมาย อาทิ- สาเหตุที่ประสาทสัมผัสทั้ง 4 ของทาบิโตะใช้งานไม่ได้คืออะไร- เทจังกลายมาเป็นลูกสาวของทาบิโตะได้ยังไง- ในอดีต ทาบิโตะเคยช่วยเหลืออะไรยุคิจิ- ทาบิโตะกำลังตามหาใครอยู่ชอบตัวละครและทัศนคติของตัวละครทุกตัวในเล่มนี้ ชอบรูปเล่ม กระดาษปก เนื้อใน ภาพปก เป็นหนังสือที่จับแล้วมีน้ำหนัก ลื่นมือ หนังสือสวยมาก หลงรักค่ายนี้ซะแล้วการแปล ok แต่จะมีสำนวนไทยๆ ติดมาหน่อย อย่างคำว่า "พี่แก" รู้สึกมันไท้ไทย----- แถม ประโยคที่ชอบ -----คนที่จะกำหนดคุณค่าของสิ่งของต่างๆ ได้ก็มีแต่ตัวเจ้าของเท่านั้น คนอื่นๆ ไม่สามารถประเมินค่าของมันได้หรอก เพราะมันคือความทรงจำของแต่ละคนจำเป๊ะๆ ไม่ได้อะ แต่ประมาณนี้แหล่ะเต็ม 10 ดาว ให้ 10 ดาวอ่านเถอะ ของเค้าดีจริง!read-in-2018
Natt924 reviewsFollowFollowMay 31, 2018ฮิงุราชิ ทาบิโตะ เป็น "นักสืบหาของ" รับงานหาของที่คนอื่นหาไม่เจอ เขาใช้ประสาทสมผัสทาวการมองเห็นเท่านั้น เพราะสูญเสียประสาทสัมผัสด้านอื่นไปเล่มแรกเป็นการปูพื้น เปิดตัวด้วย 4 คดีสั้นๆ ให้เรารู้จักทาบิโตะ เท ลูกสาววัยอนุบาล ครูโยโกะ ครูสาวรร.อนุบาล และยุคิจิ หนุ่มนักเลงที่ทำตัวเป็นผู้ช่วยและผู้จัดการสนง.นักสืบเป็นแนวสืบสวนที่ให้อารมณ์หม่นเศร้า เพราะความหลังของตัวละคร แต่ก็ชวนให้รออ่านเล่มต่อไปว่า ทาบิโตะ ปิดปังเรื่องอะไรอยู่กันแน่ ..รอเล่ม 2 อยู่นานแล้ว ไม่ออกมาซะที
Nattapan2,403 reviews79 followersFollowFollowDecember 26, 2017A series of heartwarming stories that will make you smile with tears in your eyes.japanese-fic-in-thai-language light-novel
Mint142 reviews15 followersFollowFollowAugust 11, 2025อ่านเพลินๆ สนุกดี สืบสวนที่ไม่มีคนตาย อ่านนานๆทีก็ refreshing ดีเหมือนกันเป็นรวมเรื่องสั้นๆของการตามหาของที่อ่านได้เรื่อยๆ ชอบโทนเรื่อง ชอบยูคิจิกับเทจัง น่ารักดี 55555555555555แต่แบบ พอท้ายๆก็คือ ค้าง!!!! ค้างแบบ อ่าวเห้ย พี่ กลับมาก่อน 555555ส่วนถ้าไม่ชอบอะไร ก็คือ ไม่ชอบคาแรกเตอร์โยโกะ คือส่วนตัวไม่ชอบสาวโก๊ะแมรี่ซู และไม้ชอบตัวละครผู้หญิงที่นักเขียนชายญี่ปุ่นเขียน มันจะล้นๆแปลกๆ เรื่องนี้ก็เหมือนกัน ก็เป็นเลิฟไลน์ที่แบบ อ่อ อืม เค 5555555 แล้วก็ไม่ชอบแนวเรื่องแบบ มะรุมมะตุ้มรุมรัก ยิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในหนังสือเล่มสั้นๆยิ่งทำให้แบบ นั้นแหละ อ่อ อืม เคแต่ก็ชอบแหละ ถ้ามีเล่ม 2 ก็คงอ่านแหละ (แต่จะมีมั้ยก่อน)