Slender man

by Guido Eekhaut

Vroeg op de ochtend, nadat je jonge partner vertrokken is naar haar werk, zit je op je bed. Je denkt na over wat de dag zal brengen en hoe die verdomde sokken aan te krijgen. Dan zie je, in het huis aan de overkant, hoe twee jonge meisjes een oudere vrouw vermoorden. Haar gewoon de keel oversnijden.
Je bent zelf bij de politie geweest, en dus weet je wat je te doen staat. Maar wanneer je vroegere Londense collega's het huis in kwestie onderzoeken, is er geen lijk, geen spoor van een moord. Jonge meisjes, van nauwelijks veertien, die een brutale moord plegen, het is zelfs in Londen een zeldzaamheid. Lijk of niet, je wil er het fijne van weten. En voor je er erg in hebt, ben je betrokken bij een bizarre zaak, op leven en dood. Op zoek naar het motief van die moorddadige meiden, kom je terecht in de wrede wereld van de Slender Man.
Maar ook dat is niet het einde van je zoektocht...

254 pages, Paperback

First published May 1, 2017

About the author

Guido Eekhaut writes crime novels, speculative fiction and Young Adult science fiction. He was formerly a journalist and futurist, and worked in the financial sector. His books and stories have appeared in several languages, from Dutch and English to Chinese. His crime book 'Absinthe' received the 2009 Hercule Poirot Award. He was twice shortlisted for the Dutch Golden Noose crime award.

Reviews

[Janne · Rating 2 out of 5]

Spannend, leuk geschreven en snelle doorlezer. Niet zo'n grote plot-twist zoals sommige reviews schrijven.

Het jij-vorm vertelperspectief is niet echt aangenaam om het verhaal te volgen.

2,5/5

[Lianne · Rating 3 out of 5]

Voor mij is dit een lastig boek om een review over te schrijven en er daarna een aantal sterren aan te hangen. Een aantal factoren spelen voor mij mee.
Ten eerste de taal. Nederland en Vlaanderen gebruiken dezelfde taal en horen tot dezelfde Nederlandse literatuur. Toch struikel ik dan over typisch Vlaamse woorden en uitdrukkingen. Maar dat mag van mijzelf dan weer geen factor zijn. Al die woorden en uitdrukkingen horen immers tot dezelfde taal en magen haar alleen maar rijker.
Ten tweede het perspectief. Op een enkel hoofdstuk na, wordt alles in de tweede persoon enkelvoud, tegenwoordige tijd, geschreven. De hoofdpersoon, Charlie, wordt toegesproken terwijl ze de acties aan het uitvoeren is. Het leest raar en onnatuurlijk.
Het gevolg daarvan is, dat er erg veel beschreven wordt, waardoor ik als lezer de actie niet echt voel. Een mooi voorbeeld van teveel 'tell', naar mijn mening althans.
En dan tot slot het verhaal zelf. Het wil maar niet spannend worden. De belangrijkste reden om verder te lezen is om er achter te komen waarom er voor dit perspectief is gekozen.
Al met al dus een twijfelgevalletje, maar door het experimentele perspectief toch nog net een voldoende.

[Fieneke · Rating 2 out of 5]

Geschreven in een opvallende jij-vorm, wat de voornaamste reden is waarom ik dit boek toch uitgelezen heb. Ik vond het namelijk behoorlijk saai... Hoewel er wordt gesuggereerd dat het een thriller is (er gaan wat mensen dood en de politie is daarna betrokken), is er van enige spanning geen sprake. Deze thriller bestaat grotendeels uit filosofische bespiegelingen over onder meer de (post-moderne) maatschappij (incluis korte analyse van Brexit) en de waarde van het leven. Het verhaal wordt echter zonder enige emotie verteld. Waarom? Hoe zit dat? En wie is nou diegene die spreekt? Daarvoor moet je echt doorlezen tot het einde. Wat geenszins 'slecht' is, naar mijn bescheiden mening, alleen de weg ernaartoe wat mij betreft wel veels en veels te lang...

[Carla · Rating 4 out of 5]

This book is written by a narrator who is talking to the main character, as an observer of what she does and says. This is an original style (at the end of the book the reader finds out why this style is chosen). It's not the typical "who done it", as we know quite soon who committed the murder. It then becomes more like "prove to the police that I'm right", staying safe from the murderer (hiding) and understanding what's going on (a game?). I thought it quite original, although the role of the police seemed unreal. Situated in London after the Brexit, where drones patrol...

2017 Books #30

[W. J. Grim · Rating 4 out of 5]

Een ongewone misdaadboek verteld in een ongewone stijl en stem, maar dat stoort niet, wel integendeel. Je linkt meteen met de hoofdpersoon, die het onderwerp is van een bizarre misdaad-constructie en daar maar met moeite aan ontsnapt. De titel geeft niet meteen een link met het eigenlijke verhaal, maar daar stap je zo overheen, eens je je door de auteur laat meeslepen. Bijzonder aangeraden.

[Elias Richter · Rating 5 out of 5]

Een van Eekhaut's beste misdaadromans, jammer genoeg niet eens genomineerd voor de Hercule Poirot. Het in de tweede persoon geschreven complot voert via een oudere gepensioneerde politiedame in Londen naar een tweetal wel erg jonge moordenaars, die met de dame in kwestie een spel van kat en muis spelen. Een ondergewaardeerde parel van een cult-auteur.

[Nathalie Van Beek · Rating 4 out of 5]

Een spannend boek met als extra bijzonderheid dat het in de tweede persoon (jij-vorm) is geschreven. Wilde het niet weg leggen. Alleen het begin vond ik iets langdradig. Dat maakt het eind echter helemaal goed.......

[Benedicte Jondo · Rating 5 out of 5]

Vanuit een ongewoon standpunt vertelde thriller met een sterke plot en interessante personages. Vreemd genoeg voor geen enkele prijs genomineerd, hoewel superieur aan veel andere boeken uit het genre.

[Lotti]

Na 50 pagina's gestopt. Irritante schrijfstijl en niet om aan te horen.

[Fieneke Is]

Zeer dik boek en dus perfect om je haard mee aan te steken.
1 nadeel: mijn oom slaat mij met de riem.

[Silz_readingz · Rating 1 out of 5]

Didn't finish it...

[Thea™]

Boek in NL...... ook in Audio!

[Vanessa Van · Rating 5 out of 5]

Het verhaal wil, dat de uitgever Eekhaut vroeg de tweede helft van dit boek weg te gooien en een nieuw stuk te schrijven. Daarbij komt de indringende hoofdpersoon nog béter in het licht te staan. Hoe dan ook, 'Slender Man ' is het bewijs dat Eekhaut telkens weer zichzelf én het genre kan heruitvinden, door elke keer een ander boek te schrijven, al blijft hij bij bepaalde zeer algemene thema's (de eenzaamheid van zijn personages, om maar één ding te noemen). Eekhaut hoorde eigen genomineerd te worden voor zoiets als de Hercule Poirot of de Gouden Strop met dit boek, maar dat gebeurde niet. Hij dreigt een cultauteur te worden, wat er hem niet van verhindert zichzelf steeds te verbeteren.