What do you think?
Rate this book
Geraakt
Dubbel drama: een medische misser en een onmogelijke verliefdheid Het zal je maar gebeuren: je gaat het ziekenhuis in voor een routineoperatie maar er gaat iets faliekant fout. Het overkomt de schoonvader van Andreas Klein, het literaire alter ego van Hans Münstermann. Klein is bezig met een biografie over Robert Eden, een stervende blueszanger die hem ooit heeft verteld over een onstuimige liefdesaffaire. Het schrijven wordt overschaduwd door het familiedrama, dat alles en iedereen ontregelt. Geraakt is een prachtige, indringende roman van AKO-Literatuurprijswinnaar Hans Münsterman
256 pages, Paperback
Published January 1, 2017
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
January 10, 2018
De roman ‘Geraakt’ van Hans Münstermann heeft als hoofdpersoon Andreas, alter ego van de schrijver, die we ook in eerdere boeken van hem zijn tegengekomen. Andreas probeert zich te richten op het schrijven van een biografie van een tamelijk onbekende blueszanger, die hem heeft geraakt tijdens enkele indringende ontmoetingen. Zijn uitgever probeert hem een populairdere figuur op te dringen om te biograferen. Intussen gaat er iets mis bij de heupoperatie van zijn schoonvader. Dat ontregelt de familie. Daar doorheen spelen sociale en politieke actualiteiten.
Na een soort korte inhoud van de roman in de vorm van enkele pagina’s lyriek, bestaat het eerste hoofdbestanddeel van de roman uit het beschreven zinnen vóór deze. In dit deel is het verhaal een mengsel, een op twee gedachten hinkend vehikel, waarvan je je afvraagt waar het heen gaat.
Het volgende hoofdbestanddeel van het boek verhaalt de ontmoeting van Andreas met die blueszanger in de trein die tussen stations onwaarschijnlijk lang stilstaan, net zo lang als het verhaal duurt van de vertellende reiziger tegenover Andreas. Dat is een liefdesgeschiedenis. Nu ja, die loopt op zeker moment af.
En daar zit je dan als lezer, met voor mij een groeiend vraagteken over wat ik van het boek als geheel denk. Daar ben ik mee blijven zitten.
Ik snap dat de diverse personages paren vormen (in diverse samenstellingen) die zo niet elkaars antipode vormen dan toch contrasten aanbrengen die het geheel stilistisch en qua vormgeving zouden behoren te versterken.
Dat dit voor mijn gevoel enigszins mislukt is, ligt uiteraard aan mij. Daar zit ik dan mee.
Maar ik zit er niet mee. Ik neem er afstand van. En dan kan ik toch enige waardering opbrengen voor het boek door als het ware de twee samenstellende delen elk op zichzelf te beschouwen en te vinden dat Münstermann dan wel overeind blijft als verteller van een verhaal waarin de lezer makkelijk zich kan laten meevoeren – maar helaas niet meer dan dat. Levert dat een voldoende op? neuu, want hier is het voor mij: 3 + 3 = 2. JM
Na een soort korte inhoud van de roman in de vorm van enkele pagina’s lyriek, bestaat het eerste hoofdbestanddeel van de roman uit het beschreven zinnen vóór deze. In dit deel is het verhaal een mengsel, een op twee gedachten hinkend vehikel, waarvan je je afvraagt waar het heen gaat.
Het volgende hoofdbestanddeel van het boek verhaalt de ontmoeting van Andreas met die blueszanger in de trein die tussen stations onwaarschijnlijk lang stilstaan, net zo lang als het verhaal duurt van de vertellende reiziger tegenover Andreas. Dat is een liefdesgeschiedenis. Nu ja, die loopt op zeker moment af.
En daar zit je dan als lezer, met voor mij een groeiend vraagteken over wat ik van het boek als geheel denk. Daar ben ik mee blijven zitten.
Ik snap dat de diverse personages paren vormen (in diverse samenstellingen) die zo niet elkaars antipode vormen dan toch contrasten aanbrengen die het geheel stilistisch en qua vormgeving zouden behoren te versterken.
Dat dit voor mijn gevoel enigszins mislukt is, ligt uiteraard aan mij. Daar zit ik dan mee.
Maar ik zit er niet mee. Ik neem er afstand van. En dan kan ik toch enige waardering opbrengen voor het boek door als het ware de twee samenstellende delen elk op zichzelf te beschouwen en te vinden dat Münstermann dan wel overeind blijft als verteller van een verhaal waarin de lezer makkelijk zich kan laten meevoeren – maar helaas niet meer dan dat. Levert dat een voldoende op? neuu, want hier is het voor mij: 3 + 3 = 2. JM
July 15, 2017
Het heeft me niet geboeid of geraakt. Helaas.
December 4, 2017
Twee verhalen die door elkaar lopen, maar ik kan er geen soep van koken.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews