Adrenalin

by Ghayath Almadhoun, Catherine Cobham (Translator), غياث المدهون

Here is Adrenalin, Syrian-born, Stockholm-based Palestinian poet Ghayath Almadhoun’s first collection to be published in English. This sinuous translation by Catherine Cobham comprises poems that span years and continents, that circulate between cities, ideas, lovers, places of refuge, war zones, time zones, histories. Here is a vital, relentless, intertextual voice that refuses arrest by sentimentality, that pursues the poetry coursing underneath the poetry.

Praise for Ghayath Almadhoun

“This is political poetry at full force. This is what political poetry must look like if it is going to be serious. We cannot be satisfied by less complex texts–they are so hopelessly infantilizing. In this crucial political poetry, war’s contradictions and suffering are portrayed in endless nuances. This is our wake-up call.”

— Aase Berg, Dagens Nyheter (Sweden)

“Many poets attempt to traverse the gulf between the experience of tragedy and the ability to relay its magnitude to anyone else. But few living have done it with such flourish, such sustained passion and formal precision as Ghayath Almadhoun in Adrenalin. The poet emerges from Palestine, “a country famous for its wars,” and aims to braid that nation’s history and present with his own singular unprecedented experience. Even amidst the cannons and “shrapnel butterflies,” Alhmadhoun keeps a keen eye toward wonder—performing ablutions in wine before touching a beloved, eating ice cream in winter. Still, this searing collection orbits war, the consequences of war on a person and on a people. In Almadhoun we find an urgent, necessary voice, “the only survivor of this glorious massacre, the witness who arrived late, calmly observing the tombstones.”

— Kaveh Akbar (U.S.)

“Almadhoun’s poetry offers passion without comfort. It’s impassioned to its deepest lexical and syntactic fibres. Nothing is put into perspective, except for individual existence. Many voices sound through the poet’s, after all, especially those of the dead.”

— Erwin Jans in Poëziekrant (Belgium)

“The work of a poète maudit.”

— Asmaa Azaizeh, As-Safir (Lebanon)

“Almadhoun caught me with his first lines, ‘Massacre is a dead metaphor that is eating my friends …’ and ‘Do you know why people die when they are pierced by a bullet?’ and ‘We, who are strewn about in fragments, whose flesh flies through the air like raindrops …’ These lines are right.”

— Jenny Holzer (U.S.)
ABOUT THE AUTHOR

Ghayath Almadhoun is a Palestinian poet who was born in a refugee camp in Damascus in 1979. He studied Arabic literature at the University of Damascus and has worked as a cultural journalist for several Arab-language newspapers. In 2006 he founded Bayt al-Qasid, “The House of Poetry,” together with the Syrian poet Lukman Derky in Damascus. He has published four collections of poetry in Arabic and his work has been translated into many languages, including two collections in Swedish: Asylansökan (Ersatz, 2010) which was awarded the Klas de Vylders stipendiefond for immigrant writers, and Till Damaskus (Albert Bonniers Förlag, 2014) a collaboration with the Swedish poet Marie Silkeberg, which was included in Dagens Nyheter’s list of Best Books of 2014 and adapted as a play for Swedish National Radio. With Silkeberg, Almadhoun has also made several poetry films which can be viewed at Moving Poems. A series of poems by Almadhoun were projected as part of For Aarhus, a new installation by Jenny Holzer. Almadhoun has lived in Stockholm since 2008.

ABOUT THE TRANSLATOR

Catherine Cobham is head of the department of Arabic and Persian at the University of St Andrews and has translated the works of many Arab writers, including Naguib Mahfouz, Mahmoud Darwish, Fuad al-Takarli, Yusuf Idris and Hanan al-Shaykh.

Genres: Poetry

96 pages, Paperback

Published January 1, 2017

About the author

Ghayath Almadhoun (غياث المدهون) is a Palestinian poet born in Damascus in 1979 and moved to Sweden in 2008. He writes poetry and has been translated into nearly 30 languages. Currently, he lives between Berlin and Stockholm.

Almadhoun has published five collections of poetry in Arabic, the latest being "Adrenaline" in 2017 and "I Brought You a Severed Hand" in 2024, both published in Arabic by Almutawassit in Milan.

In Sweden, he has been translated and published in two collections: Asylansökan, Ersatz, 2010, which was awarded the Klas de Vylders stipendiefond for immigrant writers. He has also written Till Damaskus, Albert Bonniers Förlag, 2014, together with the Swedish poet Marie Silkeberg. which was included in the literary critic list for Best New Books at “Dagens Nyheter”, Sweden's largest newspaper, and made into a radio play for Swedish National Radio.

Almadhoun has also made several poetry films with Silkeberg, and his most recent poetry film, Évian, won the Zebra Award for the best poetry film of 2020.

The Dutch translation of Almadhoun's poetry, Weg van Damascus, (Uitgeverij Jurgen Maas) Amsterdam 2014, was one of the top 10 selling poetry books in Belgium for several weeks in 2015 and 2017.

Almadhoun's poetry has been included in the work of many artists, for example, the renowned American artist Jenny Holzer has projected poems by Almadhoun in “For Aarhus” Aarhus, Denmark, "MASS MoCA" Massachusetts, US, "Off-White" Florence, Italy, Blenheim Palace, England, "Tutta la Verità" Bergamo, Italy and “For the Guggenheim” at the Guggenheim Museums in New York City, US, and the Legendary artist Blixa Bargeld has also read his poetry aloud in Norway and Greece

In 2017, with the Dutch poet Anne Vegter, he published the poetry collection "ik hier jij daar" (Uitgeverij Jurgen Maas) Amsterdam 2017. The book was also one of Belgium's 10 best-selling poetry books for several weeks in 2017.

Adrenalin a selection of his poems translated into English by Catherine Cobham was published by Action Books, USA, in November 2017.

Adrenalin was on the 2018 BTBA longlist, Best Translated Book Award in the USA, and on the Small Press Distribution list of Poetry Bestsellers for four months - December 2017, January 2018, February 2018 & and January 2019.

"Ein Raubtier namens Mittelmeer" a selection of poems by Almadhoun translated into German by Larissa was published in February 2018 by (Arche Literatur Verlag AG) Zurich / Hamburg.

The book was ranked number 1 on the "Litprom-Bestenliste / Sommer 2018" list for the best books translated into German.

​​Almadhoun was awarded the DAAD Artists-in-Berlin Program scholarship (Berliner Künstlerprogramm des DAAD) 2019 / 2020.

In 2022/2023, Almadhoun curated and edited the German poetry anthology Kontinentaldrift – Das Arabische Europa, which included 31 Arabic poets living in Europe, translated it into German and published it bilingually in German and Arabic with a long foreword on Arabic poetry. The anthology was published in Germany in September 2023, by Verlag das Wunderhorn in collaboration with the Haus für Poesie in Berlin.

His latest book, I Brought You a Severed Hand, is set to be published in February 2025 in English translation, released simultaneously by Action Books in the U.S. and Divided Publishing in London and Brussels.

The German translation will be published under the title "Ich habe dir eine abgetrennte Hand gebracht", translated into German by Larissa Bender and published by Karl Rauch Verlag, Düsseldorf, 2025.

Reviews

[Andrieta · Rating 5 out of 5]

We normally only know of conflicts in the Middle East in a "logical", "political" sense--but this book is the personal account of somebody born in one of those high-conflict regions and how it feels to experience all that firsthand. The writer eventually moved to Stockholm and continued living there, but he never feels fully removed from the terrors that are ongoing in the Middle East, even though he's no longer there. It's a poetry book of its own kind--political, but also very personal. I don't think I've read anything quite like this in my life before. It's definitely an eye-opener on the conflicts most of us in more peaceful countries are much removed from, but like any other poetry book, it also shows us what it is to be human. What makes it different from "any other poetry book" though, is that this is the honest account of what it is to be human while experiencing all this war and loss waged by other humans, and how it is to live somewhere else years later that is so distant and even oblivious to all that.

[Zahra Naderi · Rating 5 out of 5]

«تو مرا به بی‌طرف نبودن در شعرهایم متهم می‌کنی، باشد، بسیار خوب، من هرگز در زندگی‌ام آدم بی‌طرفی نبوده‌ام، همیشه جانب‌دار بوده‌ام و معیارهای دوگانه دارم، همیشه در مقابل نژادپرستی طرف سیاه‌پوست‌ها را گرفته‌ام، در مقابل اشغالگران طرف مقاومت را، در مقابل ارتش طرف میلیشیا را، در مقابل سفیدپوست‌ها طرف سرخ‌پوست‌ها را، در مقابل نازی‌ها طرف یهودی‌ها را، در مقابل اسرائیلی‌ها طرف فلسطینی‌ها را، در مقابل نئونازی‌ها طرف مهاجران را، در مقابل مرزها طرف کولی‌ها را، در مقابل استعمارگران طرف بومی‌ها را، در مقابل دین طرف علم را، در مقابل گذشته طرف حال را، در مقابل پدرسالاری طرف فمینیسم را، در مقابل مردان طرف زنان را، در مقابل باقی زن‌ها طرف تو را.»


«آدرنالین» مجموعه‌ای از شعرهای غَیّاث اَلمدهون، شاعرِ فلسطینی-سوئدی-سوری. این ترکیبِ ملیتی حاصل اشغال‌گری سرزمین فلسطین، به دنیا آمدن در اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی در سوریه و بعد کوچِ از سرِ ناچاری به اروپاست.
المدهون بسیار باهوشه، گریزش به تاریخ، علم و متون دینی استعاره‌های بی‌نظیری رو می‌سازه که بر ملیت‌ سه‌گانه‌اش سوار می‌شه.
شعرها به شدت قلبم رو جریحه‌دار کردند. فکر می‌کنم قلبِ تمام ساکنان خاورمیانه رو جریحه‌دار کنه. جنگ و کشتار که غربی‌ها راه می‌اندازند و باعث می‌شن انسان‌ها از زندگی‌هاشون دل بکنند و مهاجرت کنند و بعد از بحران مهاجرانی که خودشون کشورها و خونه‌هاشون رو ازشون گرفتند، گلایه می‌کنند؛ فرشته‌های سفید با دست‌هایی خونی. و المدهون خیلی خوب این تناقض‌ها رو به رخ بشر کشیده.

من با خوندن این کتاب متوجه شدم که گویا در عربی هم شعر نو وجود داره و اگه دیپ‌سیک اشتباه نکرده‌باشه، این گونه‌ی شعری رو در عربی به‌ش می‌گن «شعر منثور».
قبلاً هم شعر ترجمه‌شده خونده بودم که به غایت مُهمل به نظر می‌رسید، ولی ترجمه‌ی این کتاب فوق‌العاده‌ست.

[Hannane · Rating 4 out of 5]

وقتی به دنیا آمدیم
زندگی رنگی بود
و عکس‌ها سیاه‌و‌سفید
امروز عکس‌ها رنگی‌اند
و زندگی سیاه‌و‌سفید.

[Justė · Rating 5 out of 5]

"Vilniaus Lapai", vykę 2018 m. lapkritį suteikė man galimybę susipažinti su šiuo žmogumi. Prireikė metų su puse, jog atsiversčiau šio poeto knygą, mėgindama nustoti bėgti nuo anglų kalbos.

Laukiau Gayath, atvykstančio skrydžiu, vėluojančiu daugiau kaip valandą, iš Stockholmo. Pamačiusi jį ateinant, kelioms sekundėms likau stovėti be žado, pamiršusi bet kokį žodį anglų kalba. Pamaniau, būtų be galo graži nuotrauka: tamsūs, garbanoti plaukai, siekiantys pečius, paliudija palestiniečio kilmę; kreminis rudeninis paltas, šalikas, rusva skrybėlė, krepšys ir laikraštis rankoje. Vėliau, poezijos, patalpintos į muzikinį foną, renginyje pastebėjo fotoaparatą mano rankoje. Rizikavau būti palaikyta pamišėle, tačiau papasakojau savo "viziją" pamačius jį oro uoste ir jau kitą dieną žengėm į rudenį panirusiu Bernardinų sodu tos vizijos versti realybėn.

Per visą festivalio laiką iš šio poeto išgirdau tiek šviesos, įkvėpimu, tačiau ir tamsa persunktų dalykų, jog prireikė metų su puse, jog išdrįsčiau atsiversti knygą. Nesibaigiantis karas Damaske, palikta šeima ten, keliavimas iš šalies į šalį taip ir nerandant sau vietos. Paklaustas apie Švediją, atsako: "Turiu namą Stockholme, bet ten negyvenu".

Knyga iš tiesų persunkta mirties. Skausmo, netekčių ir ilgesio namams, kuriuos turėjo rinktis tarp gyvybės.


***

"you accuse me of a lack of objectivity in my poems, fine, I've never been/ objective in my life/ I've always been biased and I have double standarts/ I have been biased in favour of blacks against racism in favour of the/ resistance against the occupiers, of militias against armies./ I have taken the side of the Native Americans against the/ white men, the Jews against the Nazis, the Palestinians against/ the Israelis, the immigrants against the neo-Nazis, Roma against/ borders, original inhabitants against colonialists, science against/ religion, the present against the past, feminism against patriarchy,/ women against men, your side against other women, Kafka's side/ against routine, poetry's side against physics

physics/ God damn physics/ why do the immigrants drown then after they've breathed their last the float/ on the surface of the water?/ why doesn't the opposite happen?/ why don't people float when they're alive and drown when they are dead?"

[Joseph Schreiber · Rating 5 out of 5]

This a blistering, vital collection of poems that confront the senselessness of violence, now in the Middle East —most explicitly in Damascus—and echoes down through history. Palestinian poets have long commanded respect and attention, but this is a very different and no less powerful lament than those of, say, Mahmoud Darwish or Ghassan Zaqtan.
Longer review here: https://roughghosts.com/2018/05/12/th...

[امیرمحمد حیدری · Rating 5 out of 5]

شاعرانه‌ترین خاورمیانه، خاورمیانه‌ترین شعر. کشت من را این کتاب، این اشعار، این استعاره‌ها. له شدم لای سنگینی آرایه‌های رگباری که بر تن خاورمیانه‌ایِ نحیفم می‌نشست. بی‌اندازه فوق‌العاده. فعلاً، با اختلاف بهترین مجموعه شعر خاورمیانه‌ای بود که خوانده‌ام.

[Joe · Rating 5 out of 5]

One of those books I find any excuse to tell ppl about. No huge conclusions, just a few initial thoughts on the first English collection of Ghayath Almadhoun, a Syrian-born, Stockholm-based Palestinian poet.

The prose poem “We” is a must-read, hard to forget, perverse apology. A sentence: “We also apologize to the Israeli soldiers who took the trouble to press the buttons in their aircraft and tanks to blow us to pieces, and we are sorry for how hideous we looked after they aimed their shells and bombs straight at our soft heads, and for the hours they are now going to spend in psychiatrists’ clinics, trying to become human again, like they were before our transformation into repulsive body parts that pursue them whenever they try to sleep.” Almadhoun reveals and disarms shoot and cry narratives that replace the humanity of the victims of violence with the weepy guilt of its agents. Many of his poems are animated by a caustic wit--and soulful disclosures.

Recently read Naseer Aruri’s and Edmund Ghareeb’s influential 1970 anthology Enemy of the Sun: Poetry of Palestinian Resistance. The bullet, the wolf, the wound, the shoe. Many of the motifs of this poetry reemerge in Adrenalin. Sometimes they are only half or conditionally legible--“Will you believe if I say to you that my shoes are tired, that inside me is a wolf I can’t restrain once he’s smelt blood? Will you believe me if you see on my body the marks of the bullets that have hit my friends there, while I’m sitting here in front of a computer screen?” (from “I Can’t Attend”). UPDATE: Though this comparison might not be as useful as I thought. In an interview in Asymptote Almadhoun asks to be thought of as Syrian: "To be a Syrian these days . . . Is it strange if I tell you that I feel we have become the new Jews? Forget my background as a Palestinian, I really mean it—the Syrians have become the new Jews. Of course, my comparison is not to the Holocaust, but to the diaspora of the Syrians as perpetual refugees, and to the silence of the world towards the death of the Syrians for over eight years now."

[Barton Smock · Rating 5 out of 5]

my heart becomes a wooden scarecrow to chase away Hitchcock’s birds

– {from} The Capital

In a voice of recent distance, Ghayath Almadhoun, in the work Adrenalin, as translated by Catherine Cobham, is able to distill a ceaseless thing with a billowing anxiety of verse underscored by dry nostalgias and headless histories that are revealed, in the final section Black Milk, as informers to the funereal travelogue of the unsalted body. This is not a wake, this is war, this is the honoring of the soft bullet in the ongoing inquiry of the stray man. This is not the face, done up, that one has to remember to recognize but is instead the zombie childhood our memory forgets repeating. The dead (here) are scene stealers apologizing to us for disappearing and the living (there) bless their own partlessness and pass, forgiven, through the vapor. As beauty is necessary for indictment, there is beauty here as a landscape confessing to geography.

How often we make our visionaries into brief voyeurs. Almadhoun’s is a staying text, and is touched with a witness I keep seeing.

[Abr · Rating 5 out of 5]

من غیاث رو نمی‌شناختم. با شعرهاش آشنایی نداشتم. اما همین که صفحهٔ اول رو باز کردم، موجی از احساساتِ ضد و نقیض به ذهنم حمله کردن.
این اشعار و غیاث بعد از ترک سرزمین خودش-به علت جنگ-سروده.
شما وقتی وارد دنیای کلماتش می‌شید، هیچ احساس نمی‌کنید که اون‌ها شعر هستن. انگار که پا به سرزمین داستان‌ها گذاشتید. با این تفاوت که این‌ داستان‌ها چیزی جز حقیقت نیستن و حرفی برای گفتن دارن.
حرف‌هایی که کاش به گوش جهانیان برسه.
شاعر به زیبایی از تبعیض‌ها و تناقض‌هایی که هرروز در گوشه گوشهٔ جهان به چشم می‌بینیم، شعر ساخته.
این کتاب رو به علاقه‌مندان شعر و ادبیات جهان پیشنهاد می‌کنم.
و در آخر،
«به سمت مرگ می‌رفتم که جنگجویان راهم را سد کردند. مرا گشتند و قلبم را که با خود داشتم یافتند. از آخرین باری که قلبی را همراه صاحبش دیده بودند مدت‌ها می‌گذشت.
یکی از آن‌ها داد زد:«هنوز زنده‌ است.» و تصمیم گرفتند به زندگی محکومم کنند.»
-آدرنالین/عیاث المدهون-

[Seyed Morakabi · Rating 4 out of 5]

با المدهون از طریق پادکست فتواهای عاطفی احسانو آشنا شدم. شعرهایش ابتذال توحش و مرگی را نشان می‌دهد که در جهان و به‌ویژه خاورمیانه متوقف نمی‌شود. ابتذال تمایل انسان‌ها برای دریدن همدیگر را وسپس توجیه‌های مسخره‌ای که برای این توحش می‌آورند. کتاب از انگلیسی ترجمه شده که استثنائا در این شرایط قاراشمیش ترجمه، چندان هم بد نیست. چون ترجمه‌های انگلیسی با پاورقی‌های خوب و توسط انسان‌های این‌کاره انجام می‌شوند و یک ترجمه‌ی باواسطه‌ی خوب بهتر از یک ترجمه‌ی مستقیم بد است.

[مجتبی · Rating 4 out of 5]

برای نشان دادن عمق یک فاجعه چه می توان کرد؟ چه می توان کرد جز بیرون کشیدن کلمات از زیر آوار، و جز بیرون کشیدن استعارات و دستور زبان از کف دریای مدیترانه ای که مهاجران را می خورد. کلمات شسته شده، دستور زبانی که اجساد را لمس کرده است و استعاراتی عجین با زندگی هایی مثل زندگی من و تو... زندگی های بر باد رفته. .
ما در آدرنالین با کلمات و تصاویر ساده روبروییم. آری تصاویری ساده و معمولی از زنان و مردان، درست یک لحظه پیش از آنکه انفجار بمب و گلوله ها چهره و اندام و آرزوهای آنها را از هم بپاشد. المدهون در این کلمات رسالتی سهل و ممتنع را سرلوحه خود قرار داده است و آن هم زیستن نابودی است. زیستن فرصت ها و عشق ها و امید ها و ظرافت های منفجرشده، به گلوله بسته شده، به یغما رفته ... در نگاه من تمام تلاش غیاث در این کتاب پاسخ به این سوال است که چگونه می توان فاجعه ای را زندگی کرد بی آنکه آن را واقعا زیست. چون اگر بخش هایی از آن را با حضور خود پر کرده باشیم دیگر فرصتی برای پاسخ به سوالی را نخواهیم داشت. جایی در کتاب غیاث می گوید ”من مرده ام، بله سال ها پیش مردم.“ آری... او گویی عمق فاجعه را زیسته است. هم در بحبوحه جنگ و خون و بر باد رفتن رویا ها، و هم دور از این مهلکه. در زندگی موازی دور از فرو افتادن بمب ها و گازهای اعصاب و گلوله ها او یک تبعیدی است. حتی دمشق هم او را رانده است. این شاعر فلسطینی سوری سویدی که نه در فلسطین جا دارد، نه در دمشق و نه ارتباطی با استکهلم دارد. آری ” دمشق مرا کنار زنی دیگر در بستر دید. سعی کردم اوضاع را مرتب کنم، بگویم که در لحظه اتفاق افتاده، و دیگر تکرار نخواهد شد. به همه چیز قسم خوردم، به ماه، به آتش بازی، به انگشتان زنان، اما همه چیز تمام شده بود، پس به شمال گریختم. ” او تبعیدیی است از زندگی به شبه زندگی. رانده شده ای از زندگی سخت و پر مخاطره ولی زنده به بیمه های اجتماعی و عمر و حقوق شهروندی سیاه و سفید. جایی می گوید” وقتی به دنیا آمدیم / زندگی رنگی بود/ و عکس ها سیاه و سفید/ امروز عکس ها رنگی اند/ و زندگی سیاه و سفید. ”
کتاب غیاث سرشار است از پل زدن میان زندگی واقع و خیال. و همین سوال را تکرار و تکرار می کند که مرز میان خیال و واقع کجاست؟‌ مرز میان فرو رفتن در خیال دلبر و فرو رفتن سوری های مهاجر در مدیترانه کجاست؟‌ فرو رفتن با فرورفتن چه فرق دارد؟ غیاث کلمات را در خون و آب مدیترانه می شوید. خون، خون، خون … دلتنگی، دلتنگی، دلتنگی … جایی می گوید:
آن حفره کوچک
که بعد از عبور گلوله باقی ماند،
مرا خالی کرد،‌
همه چیز به آرامی از بدنم خارج شد،
خاطراتم،
نام دوستانم،
ویتامین ث،
ترانه های عروسی،
فرهنگ لغات عربی،
دمای ۳۷ درجه،
اسید اوریک،‌
شعرهای ابو نواس،
و خونم.
آری. غیاث پیام آور خون شسته شده در آبهای مدیترانه است. او شاعر زیبایی زنان است، آنجا که مرگ و بوسه به هم پیوند می خورد. خود می گوید ” من سراینده شعرهایی هستم که از مرگ می گویند چنان که از امید می گویند. ” و چه راهی عمیق تر از نگاه شاعرانه به عمق نابودی.
ومی توان کتاب غیاث را پاسخی به این سوال دانست که "شاعرانگی"چیست؟ غیاث رقصنده ای است بر لبه استکان های چای در کافه ای در خیابانی در دمشق کنار کوه قاسیون، شناگری است دست و پا زننده و فرورونده در مدیترانه، و انسانی است بر لبه مغاک پوچی. و در همه جا او عاشقی است تمام عیار. غیاث خود من و تو است آنگاه که دلمان برای دلداری می لرزد و او همین لحظات را در تار و پود کلماتش می دواند و از این راه ما را به درون وقایع می کشاند. و در این کار بسیار توانا و زبردست است و کلمات و عبارات و استعارات و پل زدنهاش انسان را به عمق کلام او که تصاویر دنیای اوست متصل می کند. برای غیاث المدهون شاعرانگی نه ابزار و شیوه کنار هم چیدن کلمات آهنگین که نگاهی است به جهان. شاعرانگی غیاث نقبی است به عمق زیستن. کلمات یک شاعر وقتی برای یک محبوب به کار می رود عمق جان ما را به درونی ترین و پنهان ترین لایه های جان دیگری می دوزد. جایی می گوید ”تو سوره شاعرانی، عصاره زنان خاورمیانه و شمال آفریقا. من به خاطر تو دستور زبان عربی را باز می نویسم تا با اندازه های کمرت متناسب شود و استعاره مرده را باز می کُشم. ” آری کلمات یک شاعر بر عمق جان یک زن یا محبوب می نشیند. اما شاعرانگی فقط گفتن از زیبایی محبوب نیست. شاعرانگی دیدن جهان است در عمق،‌ زیستن لحظات است در عمق کلمات. آنجا که مردی در فراق زنها و شهرها و درختان و عسل و شراب می گوید. آنجا که دوستانش در آن سوی آب بر باد می روند. شاعرانگی غیاث نه یک ابزار و تکنیک که نگرشی است غمناک بر جهان منطقی سرد. المدهون در آدرنالین می گوید ” بسیار خوب، نمی شود انکار کرد که من درون تو شناورم، مثل پروانه ای در گدازه،‌ و کلماتم را به تو می خورانم تا به آرامی رشد کنی همچون مساحت ویرانی که از تصادم اندوهت با زندگی ام به بار آمد. ”
در بخش آخر کتاب، غیاث المدهون می نشیند کنار پل سلان‌ آلمانی زبان،‌ آنجایی که از ” فوگ مرگ ” و شیر سیاه می گوید. این البته در نگاه من ضعف کتاب است. شاعرانگی غیاث نیازی به آمیختن با شیر سیاه سلان نداشت. در نگاه من غیاث زنده تر از آن است که بخواهد کلماتش را به سرمای کشتار در کلمات سلان بدوزد. آری شاید به این وسیله برای خواننده غربی قرابت بیشتری به تجربه زیسته خود ایجاد شود. اما باز هم این تلاشی نافرجام است از نگاه من. چون در بخشی که از ایپره می گوید نگاه عمیق خود را با تاریخ غرب پیوند داده است.
و در نهایت من با غیاث هم صدا هستم آنجا که می گوید ” هر گلوله توپی که روی دمشق می افتد برگی است که از کتاب دکارت کنده میشود. ”

[Lyzette Wanzer · Rating 5 out of 5]

I've just read two of this poet's collections back-to-back, and can say unequivocally that I am a new fan. Splendid work that courses from the soul and psyche, bearing along pebbles and boulders of grief, homesickness, deep love, rage, disquietude, and repeated tinges of guilt, both the survivor's kind and otherwise.

If you are not current with events in Israel and Palestine, I'd suggest reading a little bit of history about the centuries-long conflict, several newspaper articles from the Arab Spring archives, and then a few articles from the current time (2025 as I write this). It's also helpful to be culturally literate in general, and have a sense of history, philosophers, and religion. If you're a fan of the liberal arts you'll be fine. Otherwise, you not only risk missing many references, but you'll not grasp the intense ethos and pathos characterizing this work.

[Elias Mendel · Rating 5 out of 5]

another one read for class

Very relevant and would recommend to anyone looking for poetry / writing about our current middle east conflict / American colonialism

Weaves together discussion of love, sex, with a nother and with the city, trauma, war and lose in a really beautiful and inspirational way.

Because we all experience these things at once love life violence, sex, war, survival, and sulking that up, creating that feeling of fucking and then seeing someone dead in the street/ or on your phone without it seeing trite or reductive is yeah just wow

[Sarah · Rating 5 out of 5]

"I can't attend, for the distance between my reality and my memory confirms
that Einstein was right and that the energy produced by my longing equals mass
multiplied by the speed of light squared."

Loved this collection!!

[A.G. Bos · Rating 5 out of 5]

'I was exploring the difference between revolution and war
when a bullet passed through my body'

[Aaron · Rating 5 out of 5]

just so beautiful

[Julian Tayarah · Rating 5 out of 5]

This and lemon tree has accompanied me through the political struggle and civil unrest that’s been occurring these past few weeks. Will continue to sit with me for a while.

[Clara WD · Rating 5 out of 5]

incredible

[Jim · Rating 5 out of 5]

I read this book for a class and then attended both a reading and a workshop by the author.

These are amazing poems that deal with global politics, warfare, prison, and resistance. The author Almadhoun displays creative use of language and a fierce commitment to humanity in the face in the inhumanity that surrounds us.

Check out some of his video poems that can be found on YouTube.

[oliver · Rating 4 out of 5]

the only truly discomforting war poet since Wilfred Owen. almadhoun makes it clear how war affects not only the immediacies of time and place, but continues to leave a mark even after it is "gone". the poet interrogates the very fundamentals of language that allow us to perpetuate this belief. in one searing turn of phrase, he turns his attention to metaphor: "I drown in you as Syrians drown in the sea/oh God/look where the war has taken us". we mask the atrocities that reside within our everyday speech; it takes someone truly original like almadhoun to wake us up to this fact.

[Mills College Library]

892.7 M1818a 2017