Onderzoeksrechter Hannelore Martens, de sympathieke vriendin van commissaris Van In, wordt door haar jeugdvriendje Valentijn Heydens gebeld. Hij wil haar nog diezelfde avond ontmoeten in L'Estaminet. Hannelore gaat in op zijn verzoek. Enkele uren later blijkt dat tijdens hun samenzijn Valentijns vader de dood heeft gevonden en alles wijst erop dat het om een ge‘nsceneerde zelfmoord gaat. Ofschoon ze Valentijns gedrag in de daaropvolgende dagen raadselachtig vindt, blijft Hannelore niet ongevoelig voor zijn onweerstaanbare charme. De reactie van Van In laat zich dan ook hij bijt zich vast in de zaak. Als Hannelore ook nog wordt ontvoerd, is Van In ten einde raad. In het grootste geheim begeeft hij zich in de allerhoogste kringen van het land. De dramatische ontknoping is een huzarenstukje dat Aspes verbeeldingskracht en verteltalent illustreert.
Pieter Aspe was het pseudoniem van Pierre Aspeslag. Hij studeerde Latijn-Wetenschappen aan het Sint-Leocollege in Brugge. Na zijn humanoria volgde hij gedurende korte tijd de universitaire opleiding sociologie. Hierna werkte hij als magazijnier, verkoper, bediende, seizoenagent bij de zeevaartpolitie, fotograaf, studiemeester, handelaar in brocante, handelaar in wijn en conciërge van de Heilig-Bloedkapel in Brugge. Sinds 1996 was hij voltijds schrijver van misdaadromans.
Pieter Aspe was the pseudonym of Pierre Aspeslag. He studied Latin-Sciences at the Sint-Leo College in Bruges.
Pieter Aspe was a full time writer since 1996. Aspe wrote crime fiction novels with inspector Pieter Van In and D.A. Hannelore Martens as principal characters, who become lovers in the first book Het vierkant van de wraak. Most of the stories are situated in Bruges, Belgium. Next to this series, Aspe also wrote two YA novels, Bloedband and the sequel Luchtpost and two novellas, Grof Wild and De Japanse Tuin.
In 2001 Aspe received the Hercule Poirot Price for his novel Zoenoffer.
The first ten novels of Aspe were made into a TV series called Aspe by VTM (Flemish TV channel). This was followed up by a second and third season, but they weren’t television adaptations of the books. However the storyline of the TV series was further developed under the supervision of Pieter Aspe himself. After the first season of the series Aspe, the number of book sales increased significantly. He has currently sold over 1.5 million books in Belgium and The Netherlands.
His 24th novel Misleid was released in April 2009.
Hannelore wordt gebeld door haar eerste jeugdliefde voor een afspraakje. Ze gaat er op in en terwijl zij samen iets gaan drinken, wordt de vader van deze Valentijn Heydens vermoord. Het lijkt op zelfmoord, maar al spoedig blijkt dat er iemand moet achter zitten. Kort nadien wordt ook nog een andere hoge pief vermoord, die connecties heeft met het eerste slachtoffer. Van In en Versavel zijn er van overtuigd dat ze het in de familiekring moeten zoeken. Het onderzoek verloopt moeizaam. De koning gaat een bezoek brengen aan Brugge. En laat nu Valentijn Heydens claimen dat hij een onechte zoon van de koning is!... Valentijn vindt trouwens dat hem nog veel meer onrecht is aangedaan. Hannelore wordt weer gebeld door Heydens en spreekt met hem af, zonder dat Van In dit weet. Maar deze keer is Valentijn niet zo vriendelijk; hij houdt Hannelore gevangen. En ondertussen heeft hij ook nog een plan beraamd om een aanslag op de koning te plegen. Hij is niet van plan om Hanne te laten leven, wetende dat hijzelf het er waarschijnlijk ook niet levend vanaf zal brengen. Zullen Van In en Versavel Hannelore op tijd vinden? En kan de aanslag op de koning verijdeld worden? Het politieteam moet alles in het werk stellen om de zaak tot een goed einde te brengen!
Jammer genoeg ben ik niet zo’n fan van Nederlandstalige Thrillers. De opbouw van het verhaal was oké, maar eerder viel ik bij het lezen van de eerste helft meermaals inslaap. De tweede helft was interessanter (ofc, hier wordt de moordenaar onthuld).
De plot was niet verrassend voor mij. Het was eigenlijk al vrij duidelijk wie de moord op Marcus Heydens had gepleegd. De personages in het verhaal hebben een sterke karaktereigenschap die ook zwaar doorweegt op de opinie van de lezer. Ik denk ook wel dat boeken van Pieter Aspe niet voor niets gecategoriseerd zijn als ‘makkelijk te lezen’. Vandaar heeft het oprecht mijn ass gesaved voor de boekopdracht van Nederlands.
Persoonlijk is dit niet mijn genre. Als ik Nederlandse boeken lees, verkies ik liever hedendaagse literatuur. Vandaar de 3 ⭐️.
Sterretjes voor 1) Brugge is leuk 2) hoe de minste aanleiding goed genoeg is om een Duvel te drinken 3) je er na 2 dagjes lezen al door bent (Uiteraard ook van toepassing om alle andere boeken uit de reeks)
De plot rammelt soms een beetje, maar er zit vaart in; en het is het meest anti-establishment van de reeks tot nu toe (hint hint blauw bloed, de koning...)
Het was al weer lang geleden, dat ik een vorig deel uit deze reeks had gelezen en het duurde even, voor ik me herinnerde wie wie ook weer was. De naam Van In voor de commissaris zorgt bij mij altijd voor wat verwarring - ik herken het niet als naam. Zijn brigadier en vriend Versavel is ook weer aanwezig, evenals de vriendin van de commissaris, Hannelore Martens. Ooit had zij een relatie met Valentijn Heydens en als hij haar belt om een afspraak te maken, gaat ze naar hem toe. Zij is nog altijd van hem gecharmeerd. Als blijkt, dat tijdens hun date zijn vader zelfmoord heeft gepleegd en als Hannelore terugdenkt aan de angst, die Valentijn uitte, dat zijn vader gevaar liep vermoord te worden, vertelt ze dat aan Van In, die zich op de zaak werpt. Zijn jaloezie maakt, dat hij dat nog verwoeder doet dan normaal. Hij ontmoet tijdens dit onderzoek alle Brugse bobo's en als Hannelore ontvoerd wordt en het onderzoek uitgebreid, ook hooggeplaatste personen verder van Brugge af. De steken, die Aspe uitdeelt aan de gang van zaken tussen hooggeplaatste ambtenaren en de rijken van de stad, zijn hier en daar niet mals. De politieagent, die voor geld de pers inseint, de notaris en de procureur, die samen in de vrijmetselaarsloge zitten en elkaar de handen boven het hoofd houden - ze komen langs en zo zijn er meer voorbeelden. Sympathieke serie.
Of het nou komt omdat ik het boek vaak heb moeten wegleggen vanwege andere bezigheden of het komt door een verhaal dat weinig Europees (Belgisch) aandoet, ik weet het niet. Maar echt boeiend vond ik het niet. En dan zo'n naïeve onderzoeksrechter...
Nu ik dit boek (maar ook de andere boeken) met Commisaris Van In heb gelezen blijft vooral het beeld hangen van een drinkende diender met voortdurende relatieproblemen, die ondanks de hoeveelheden alcohol toch in staat blijft om helder te denken.
Het nieuwtje voor mij in dit verhaal is vooral de wijze waarop buitenechtelijke kinderen van een lid van de Koninklijke familie worden verhuld. De moorden, de manier waarop, en al helemaal de tot op de laatste seconde verijdelde aanslag, doen mij iets te fantasierijk voor. Waarom zou je tot de laatste seconde wachten met ingrijpen? Wellicht zat de schrijver met zijn gedachten te veel bij een verfilming?
Finally I read a Pieter Aspe book! Being from West Flanders I always heard about him and how good his stories were.when I saw this book in a local coffe place in Ostend where they also have second hand books, I thought it was the perfect moment to buy on if his books. And I have to say that I devoured it. The characters are really thought through and become very really, the story was to put you on the edge of your seat.
Het concept is best goed. Jaren geleden heb ik de verfilming gezien op VTM en die vond ik destijds best wel spannend. Maar de manier waarop het boek geschreven is, vind ik nogal aan de lauwe kant. De dialogen zijn veelal gewoontjes en er zou meer vaart in het verhaal zitten, als er niet om de halve pagina een Duvel wordt geconsumeerd. Al bij al had ik er meer van verwacht. Maar, ach, ik vind Agatha Christie ook overroepen, dus het zal wel aan mij liggen.
Si fa leggere, ma spesso mi sono perso. Alcune parti sono confuse altre inverosimili.E' un autore che predilige i colpi di scena e le trovate “tecnologiche”.
Het huwelijk van inspecteur Pieter Van In komt onder druk te staan wanneer zijn vrouw, onderzoeksrechter Hannelore Martens, door haar jeugdvriend Valentijn Heydens wordt gebeld. Die wil haar nog diezelfde avond ontmoeten in het Brugse L’Estaminet. Zonder al teveel twijfel gaat Hannelore op zijn verzoek in, al wil zij haar ware motivatie niet voor zichzelf toegeven. Tijdens de afspraak laat haar oude liefde dreigbrieven zien waaruit blijkt dat iemand zijn vader wil vermoorden. Wanneer nog geen dag later de vader van Valentijn dood wordt aangetroffen en alles op zelfmoord wijst, kan Hannelore niet anders dan haar man op de hoogte stellen van de geheime afspraak. De echtelijke ruzies verbleken echter in het niets wanneer blijkt dat er nog een tweede moord op stapel staat.
In dit zesde boek van de Van In-reeks merk je toch al duidelijk meer structuur in het opbouwen van de verhaallijn. Daar waar Aspe’s eerdere werken nogal chaotisch van opbouw waren, zie je nu dat er zorg besteed wordt aan de geleidelijke ontwikkeling van de plot. De karaktertekeningen, alhoewel nog steeds erg stereotype en oppervlakkig, krijgen meer ruimte en het is dan ook als lezer makkelijker om de motivaties van de hoofdrolspelers te slikken. Al blijf ik het moeilijk hebben met de zorgeloosheid waarmee Hannelore vreemdgaat (of niet), de reactie van onze held komt als erg geloofwaardig over. Spijtig genoeg blijven de schetsen van de andere protagonisten flauwe clichés. Het rijkeluiszoontje, de sloerie, de machtsgeile politicus, de corrupte carrièreman… niet veel nieuws onder de zon.
Het zou onrechtvaardig zijn om deze roman pulp te noemen, maar een maatschappijkritisch tijdsportret is dan weer drie bruggen te ver. Het blijft immers een brok lectuur voor de luie uurtjes.
Ciò che mi ha maggiormente attirata verso questo libro, oltre alla mia passione per i gialli, è l'ambientazione particolare. Di autori fiamminghi e di gialli ambientati in Belgio non se ne vedono molti in giro e questo nonostante uno dei più famosi detective della letteratura, Hercule Poirot, fosse proprio di origine belga (e non francese! come il poveretto era costretto a ripetere praticamente in ogni romanzo). La Christie, tuttavia, si pentì presto di avere scelto per il suo ometto dalla testa d'uovo una nazionalità di cui sapeva poco o nulla e le informazioni dei lettori italiani su questo paese e la sua cultura sono rimaste piuttosto generiche. Ben venga quindi l'iniziativa della Fazi, che porta in Italia le atmosfere suggestive di Bruges grazie alle opere di Pieter Aspe, autore da due milioni di copie vendute in Belgio grazie alla sua saga dedicata al commissario Van In, protagonista di ben trentadue romanzi.
Sangue blu è il sesto libro della serie e, nonostante arrivi solo ora da noi, è stato pubblicato per la prima volta in patria già nel 2000. Il romanzo si incentra quasi totalmente sulla figura di Peter Van In, irruente e anticonformista rappresentante delle forze dell'ordine fiamminghe. Nonostante i paragoni con il buon Poirot si sprechino, le somiglianze fra i due si limitano esclusivamente al modo di condurre le indagini che, per entrambi, consistono principalmente nel dialogare con tutte le persone coinvolte nel caso, spingendole a parlare il più possibile nella speranza che si tradiscano o rivelino dettagli significativi.
Si tratta sicuramente di un buon giallo, avvincente e rocambolesco, che non concede al lettore la soluzione fino all'ultima pagina. Lo stile è però terrificante, sospetto anche per colpa della traduzione: molte frasi non hanno senso e si passa in continuazione da un registro aulico a uno decisamente più rozzo. Al di là del traduttore in questo c'è sicuramente anche lo zampino dell'autore che mi ha dato l'impressione di essere una persona piuttosto volgare, con una passione per accennare alle funzioni fisiologiche sei personaggi anche quando totalmente irrilevanti e una vera e propria mania per le mutante sporche, i salvaslip sporchi, la puzza di salvaslip usati e il ciclo mestruale femminile in tutte le sue forme.
De ex-geliefde van Hannelore, onderzoeksrechter en vriendin van commissaris Van In, wil haar dringend ontmoeten. Hij heeft het over bedreiging van zijn vader. Even later is deze man dood. Zelfmoord, luidt de eerste conclusie. Onderzoek toont aan dat er wel degelijk van moord sprake is. Het onderzoek toont ook een aantal ingewikkelde driehoeksverhoudingen aan. Wie is verwant aan wie? De spelers in het drama weten het zelf niet, maar hebben wel bepaalde afwijkingen uit hun jeugd overgehouden. Het onderzoek wijst steeds verder in de richting van Belgische hofkringen, reden genoeg voor Van In om een onderhoud met de koning te hebben.
Ho controllato: il mio e-reader dice che la parola "Duvel" è citata trentadue volte. In pratica, il commissario Van In si beve una birra Duvel ogni otto pagine circa. Considerato che il Belgio è la patria di mille e mille birre diverse (e mediamente tutte molto meglio della Duvel), l'unica ipotesi che mi viene è che il commissario Van In sia un po' autolesionista. Altro da segnalare, su questo libro, non mi sovviene.
Marcus Heydens est retrouv? pendu chez lui. Tout laisse ? penser qu?il s?agit d?un suicide. Or plusieurs co?ncidences font penser au commissaire Van In que ce n?est pas le cas. C?est une histoire bien men?e et alerte. L?enqu?te conduira le commissaire jusque dans les coulisses du pouvoir royal.
L'ancien amant de la juge d'instruction decide de renouer avec elle. Son imprudence a elle risquera de lui couter cher. Le polar s'intitule De sang royal en français. C'était le premier Pieter Aspe que je lisais et ce ne sera pas le dernier!
Pieter Aspe - Sangue blu A Bruges, il commissario Van In e il collega Guido Versavel, sono come sempre al lavoro, stanno indagando. Marcus Heydens, un ricco ed eccentrico cittadino, viene ritrovato impiccato nella sua villa, sembra che si tratti di suicidio. Valentin Heydens, il figlio della vittima, che fu anche amico intimo del procuratore distrettuale Hannelore Martens, ora compagna di Van In, chiede a quest' ultima di incontrarlo per comunicarle i suoi dubbi sul suicidio del padre. Secondo lui, qualcuno lo ha ucciso e insiste affinchè Hannelore propenda per questa ipotesi. Così, quando le indagini vireranno verso l'omicidio, si sveleranno molti segreti della vittima e di tutti i componenti della sua famiglia, figli e figliastri, mogli ed amanti. Il commissario usa sempre il vecchio metodo per cercare l'assassino, ovvero parla più volte con tutte le persone coinvolte, andando alla ricerca di qualche dettaglio che potrebbe rivelarsi fondamentale. Durante tutto il romanzo si sovrappone alle difficoltà dell'indagine, anche il rapporto vacillante tra Van In e Hannelore, e l'entrata in scena di Valentin Heydens, non fa altro che acuire ulteriormente la crisi. Tra tutti i libri di Aspe che ho letto, questo è quello che mi è piaciuto meno. ho trovato poca fluidità e troppi riferimenti a dettagli inutili. Molte relazioni familiari intricatissime e poca chiarezza. Anche i noti personaggi di Van In e Versavel, non supportano come al solito il romanzo. Finito il 28/08/2014